Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Nie oczekuję pocieszenia. Nie znam nikogo w swoim otoczeniu, komu udałby się powrót do byłego partnera. Czytam to forum i też nie widzę takiego przypadku.

Na ogarnięcie się potrzeba czasu. Ja tego czasu nie mam. Szczerze mówiąc to potrzebowałbym co najmniej miesiąc na odpoczynek psychiczny i regenerację. Póki mieszkam jeszcze w Warszawie wysyłam CV. Byłem ostatnio na dwóch rozmowach o pracę, sprawa jest niepewna. A ja muszę do 31 marca zdać mieszkanie. Powrót do rodziny nie oznacza, że nie wrócę do Warszawy za kilka miesięcy. Teraz i tak pewnie nie będziemy mieli z żoną kontaktu, jaka to więc różnica gdzie będę mieszkał.

Jestem pod ścianą, naprawdę. Pozostanie tutaj nie daje mi żadnej gwarancji tak naprawdę na nic, a tylko będzie generowało kolejne koszty. Jeszcze myślę nadal nad wynajęciem pokoju, wszystko zależy od tego, czy w ciągu 2 tygodni wyjdzie coś z pracą tutaj.

A jakiej Ty pracy szukasz że tak dzieżko Ci ją znaleźć?

Wszyscy wiemy, że jesteś pod ścianą. Ja chyba jednak na Twoim miejscu jeszcze kilka razy bym się zastanowiła nad powrotem do mamusi. Wydaje mi się, że jednak ten wynajem pokoju byłby lepszym rozwiązaniem. Piszesz, że teraz mieszkasz w Wawie, myślisz że w rodzinnej miejscowości łatwiej Ci będzie? Tak jak wyżej już napisano na budowę czy nawet kurierów przyjmują niemal od już. Podejrzewam jednak, że o jakąś lepszą pracę Ci chodzi. Teraz jednak nie ma co wybrzydzać, tylko brać co leci. Jak znajdziesz zajęcie, to i przestaniesz tyle rozmyślać.
Jak pojedziesz do mamusi, która jest pewnie nieźle nabuzowana, to tylko pogłębisz swój stan apatii. No chyba, że masz tam jakieś perspektywy.
Pisałeś, że gdyby żona dała Ci szansę, to byście sobie poradzili. Jak? Ok, siostra obiecała wspomóc finansowo ale pewnie na jeden miesiąc, potem ew mama żony, tylko ona stwierdziła, że nie. Co Twoim zdaniem żona powinna była w tej sytuacji zrobić? Zostać i popadać w coraz większe długi? Tym bardziej, że pisałeś, że ona szukała pracy, natomiast Ty to odkładałeś w czasie. Tak wiem, że jak ona chorowała, to ją wspierałeś ale wtedy pracowałeś, teraz nie pracowaliście oboje. Możliwe, że gdyby żona pracowała byłoby inaczej.
Też o nie potrafię zrozumieć, że planowaliście dziecko kiedy Was na nie brutalnie mówiąc nie stać? Pomyślałeś z czego byście żyli gdyby Twoja żona zupełnie by wypadła na jakiś czas z rynku pracy? Z pomocy rodziny? No proszę Cię...

Wrócę jeszcze do tej wypowiedzi:

Uważam tak samo. Wyprowadzka do rodzinnego miasta to pokazanie, że w tym temacie nic się nie zmienia, bo to będzie odczytane jak kolejne chowanie się za czyimiś plecami. W taki sposób nie udowadnia się, że coś się realnie zmienia, a sytuacja ma szansę stać się bardziej stabilna. Owszem, można przyjąć, że jest to rozwiązanie tymczasowe, ale czas zdecydowanie nie gra na Twoją, Velocity, korzyść. Jeśli chcesz cokolwiek osiągnąć, to działać musisz tu i teraz, tylko tak masz szansę pokazać, że rzeczywiście coś do Ciebie dotarło. Na ten moment po raz kolejny uciekasz przed odpowiedzialnością.

Opcja zamieszkania z siostrą jest zdecydowanie lepsza niż mamą. Niemniej jednak uważam, że jeśli jakakolwiek szansa istnieje by to małżeństwo uratować, to nie wiem czy to dobry pomysł. Jednak jeśli i Ty stawiasz na nim +, to rzeczywiście bez sensu tu siedzieć, szczególnie w tym mieszkaniu.
Ja jednak bym chyba nie wyjeżdżała. Na pewno nie na garnuszek do rodziny w wieku 40l. Tyle, że przez monitor nie jestem w stanie ocenić w jakim stanie psychicznym jesteś i na ile sam to sobie wmawiasz, a na ile to rzeczywiste medyczne problemy. Niemniej jednak sytuacja w jakiej znalazłeś, bez szerszego konspektu, sprzyja użalaniu nad sobą, w końcu żona Cię zostawiła w chorobie. Mam obawy, że będziesz tym sobie i innym tłumaczył swoją bierność i 'depresję'.

Mam nadal powikłania po covidzie. RTG płuc wykazał zmiany, chociaż już się cofają. Mam też problem kardiologiczny i neurologiczny (drętwienie nóg). Nie wiem jak długo to będę leczył. No i jeszcze ta moja nerwica, która znowu w niespodziewanym momencie może dać o sobie znać. Po ostatnich próbach kontaktu z żoną, wydaje mi się, że to ona postawiła na nas "krzyżyk". Zobaczę jak będzie zachowywała się w sobotę, gdy tu przyjedzie. W sumie to nawet miałbym fundusze na kwiecień (zwrot kaucji z obecnego mieszkania + sprzedaż paru niepotrzebnych rzeczy), może jednak warto rozważyć pozostanie w Warszawie. Ciągle się waham.

Plan był taki, że o dziecko postaramy się ewentualnie jesienią. Do tego czasu ja na pewno znalazłbym pracę + dodatkowo odwiesił moją działalność. Żona też by musiała oczywiście coś znaleźć.

Dzisiaj żona przyjechała po ostatnie rzeczy, udało mi się z nią chwilę porozmawiać w cztery oczy. Napiszę wam, że jestem w szoku, bo usłyszałem słowa, których bym się w życiu nie spodziewał. Żona czuje do mnie wręcz nienawiść, ciężko to uczucie opisać. Jej zarzuty to: "jesteś manipulantem i krętaczem" - że niby manipulowałem nią przez kilka ostatnich lat. W czym konkretnie i jak to się odbywało, nie mam pojęcia, nie umiała podać przykładu. Druga sprawa: "uderzyłeś mnie i się Ciebie boję". To już naprawdę mocny zarzut. A chodziło jej o to, że gdy miałem atak paniki, to rzekomo szarpnąłem jej rękę. Tak, to prawda, byłem w strachu że coś mi jest, ona spała i próbowałem ją po prostu obudzić "szarpiąc" za rękę. Według żony uderzyłem ją. Poza tym oczywiście przekonanie, że jestem chory psychicznie, bo ona, cytat: "miałam to na psychologii na studiach i czytałam o tym dużo". To nic, że zostałem zdiagnozowany ostatnio przez psychiatrę, według żony to nic nie znaczy. No i jeszcze parę innych mniejszych spraw, o które się przyczepiła. Wiecie, przez te wszystkie lata małżeństwa nie byłem idealny. Na pewno zdarzały się kłótnie, coś tam w złości powiedziałem. Wspierałem żonę jak mogłem w jej chorobach, zawsze byłem przy niej. Na koniec jednak zostałem uznany manipulatorem, chorym psychicznie i stosującym przemoc. Tak to mniej więcej według żony wygląda. Oczywiście winny rozpadowi małżeństwa jestem tylko i wyłącznie ja. Chociaż nie, moja matka również, bo podobno jestem taki sam jak ona i w życiu liczą się dla mnie tylko pieniądze, a nie rodzina. To też od żony usłyszałem. Od miłości do nienawiści w 3 tygodnie. Tak to wygląda.

Tak więc niestety nie udało się nam rozstać pokojowo. Podejrzewam, że przy nastawieniu żony do mnie nie obejdzie się bez sprawy rozwodowej z orzeczeniem winy (oczywiście mojej). Dobrze, że nie mamy dzieci, bo już bym ich pewnie nie zobaczył. Szkoda że to się tak wszystko skończyło.

Najgorsze, że ona wierzy w to wszystko co mówi. To nie jest jakaś jej gierka, ona jest święcie przekonana, że ja jestem chorym psychicznie manipulantem. Zaczyna się robić niebezpiecznie, tzn. ona robi się niebezpieczna. Zarzuca mi chorobę psychiczną, a wygląda to tak jakby sama potrzebowała teraz pomocy psychiatry. Z dużym bólem serca to piszę, bo to była dla mnie najważniejsza osoba w życiu. Dzisiaj gdy ją zobaczyłem to aż mi nogi zmiękły. Wymieniliśmy dłuższe spojrzenie, znowu zauważyłem uśmiech na jej twarzy. No a potem ta rozmowa... Czuję, że po tym wszystkim będę jeszcze długo dochodził do siebie.

Teraz to już sam nie wiem, może rzeczywiście wina jest tylko we mnie. Gdy się człowiekowi coś takiego wmawia, to zaczyna w to wierzyć. Na pewno było sporo mojej winy i to jest fakt. Ale w życiu bym nie przypuszczał, że żona będzie miała o mnie takie zdanie.

Ktoś już wcześniej to sugerował. Na 99.9% nie. Jeśli ktoś inny pojawiłby się w jej życiu, to zauważyłbym. Ona nie pracowała, praktycznie cały wolny czas spędzaliśmy razem lub z jej rodziną. Miała tylko jedną przyjaciółkę, z którą też widywała się rzadko. Generalnie nie miała okazji, żeby kogoś poznać, a w jakieś randki internetowe na pewno by się nie bawiła. Tak więc ktoś inny na tę chwilę nie.

Piszę wam tutaj wszystko i dość szczegółowo. Może po prostu czegoś nie wiem. Nie mam pojęcia na czym polegać miała moja manipulacja. I to podobno przez kilka ostatnich lat. Być może jest we mnie jakiś procent z toksycznego faceta, bo jak sobie analizuję, to kilka moich zachowań mogło o tym świadczyć. Ale żeby aż tak... Wcześniej mówiła, że było jej ze mną źle przez ostatnie 2 lata, a teraz, że podobno przez 4 lata. Bardzo ciekawe. Tylko dlaczego mi tego nie sygnalizowała? Jeszcze w Walentynki mówiła, że kocha. Miesiąc temu jak byłem na SORze po tych atakach paniki dzwoniła ciągle, dopytywała, martwiła się. Nawet dzień po tym jak się wyprowadziła dawała jakieś sygnały, że może jeszcze nam wyjdzie za jakiś czas, że się o mnie martwi itd. A po 2 tygodniach nawet nie zapyta jak się czuję. A przecież wie, że wziąłem się trochę za poprawę siebie, że byłem u psychiatry, biorę leki, że byłem dwa razy u psychologa, że szukam pracy i być może nawet mógłbym zostać w Warszawie. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że jej uczucia wobec mnie wygasały stopniowo, że pomału się to wszystko wypalało. Ale ostatnie tygodnie to istny wybuch wszystkiego. Podejrzewam, że mogły się do tego przyczynić jej rozmowy z moją mamą. Mama zaprzecza, że cokolwiek złego na mnie mówiła, ale znając żonę, to ona sobie mogła sporo dopowiedzieć. Tak jak z tą moją rzekomą chorobą psychiczną. Od siostry usłyszała, że ja nerwowy byłem od dziecka, to wpoiła sobie, że ją okłamywałem. I tego typu sprawy. Ciężko rozmawiać z osobą, która jest uprzedzona. Ja już nawet nie próbowałem czegokolwiek ratować, chciałem się tylko rozstać w zgodzie.

Patrząc z boku, wygląda to jednak jak dobijanie rannego. Mimo tego, czego Autor się dopuścił, żonie puściły wszelkie hamulce. Można się pokojowo rozstać bez odstawiania tego typu scen. Ona ma ewidentnie jakiś powód i jednym z nich może być ktoś trzeci...
Im padają bardziej ansurdalne zarzuty czy zachodzą tak emocjonalne reakcje, tym bardziej można przypuszczać, że gdzieś jest drugie dno..

Ale zdaje się, że rozstanie było pokojowe - chociaż nieprzyjemne. Bo zasadniczo takie są rozstania.

To sam Autor wątku się doprasza kolejnych nieprzyjemności mieląc bez sensu temat, który jest już zamknięty.

Wydaje mi się, że jej nie o taką manipulację chodziło. Tak, siedziałem na dupie, nie pracowałem, ale przecież nie bez powodu. Po raz kolejny napiszę - ciężko przeszedłem covid, pobyt w szpitalu pod tlenem, płuca zniszczone w kilkudziesięciu procentach. Mogłem z tego w ogóle nie wyjść. Jak więc wyobrażasz sobie, że człowiek w takim stanie mógłby od razu podjąć pracę?

Zdarzyło się to 3 razy w krótkim czasie i było konsekwencją powikłań po covidzie. Oczywiście, że żona miała prawo się wystraszyć, ale znała mnie przez tyle lat i wie, że takie zachowania to epizod. I tak, dziwi mnie, że tak szybko uznała mnie za chorego psychicznie. Gdybym faktycznie był "świrem" to zauważyłaby to dużo wcześniej.

Zgoda, zapewne jej uczucie do mnie wypaliło się trochę wcześniej. Problem w tym, że tego nie komunikowała. A wręcz dawała sygnały, że jej nadal zależy. Szczerze mówiąc to nie chcę już tego roztrząsać, ona wie najlepiej kiedy uczucia do mnie zaczęły wygasać.

Ok, tutaj też zgoda. Niepotrzebnie ją przyciskałem. Gdy przyjechała po te rzeczy to była spokojna, wydawało mi się nawet, że jej stosunek do mnie się zmienił. Dopiero gdy zacząłem zadawać pytania zrobiło się nieprzyjemnie. Teraz już kontaktu żadnego nie będziemy mieć, ja już wyczerpałem wszelkie możliwości, żeby wpłynąć na jej decyzję. Niech się dzieje co chce

Nie wydaje mi się, żeby był ktoś trzeci. Zauważyłbym to. Staram się zrozumieć jej zachowanie. Tłumaczę to sobie w taki sposób, że ostatnie miesiące mocno wpłynęły na jej psychikę, że za dużo rzeczy na nią nagle spadło i po prostu postanowiła się ulotnić z tego związku dla własnego dobra. Zwłaszcza, że już mnie nie kochała. A teraz na siłę wywleka jakieś brudy z przeszłości, żeby udowodnić samej sobie, że postąpiła słusznie zrywając ze mną. Idealnym mężem na pewno nie byłem, ale też daleko mi do człowieka toksycznego, za jakiego mnie teraz uważa.

Nie ma ku temu przesłanek, żeby żona już teraz mogła dostać rozwód. Wbrew pozorom nie wystarczy chcieć, musi być jeszcze spełnionych kilka warunków, dopiero wtedy sąd może orzec koniec małżeństwa.

Dla sądu to tak nie działa. Musi jeszcze wystąpić zupełny i trwały rozkład pożycia, a Wy przecież jeszcze przed chwilą żyliście jak małżeństwo i - jak twierdzisz - nic nie wskazywało na zmianę tego stanu rzeczy. Niemniej jeśli dla Ciebie to bez różnicy, to mniejsza z tym.

My nie jesteśmy w stanie tego zweryfikować, ale tutaj od razu na myśl przychodzi mi zarzut, który pojawił się po kłótni z Twoją matką, że coś przez żoną ukryłeś. Jest też informacja od siostry, że od dziecka byłeś nerwowy, co żona ze sobą "zgrabnie" powiązała z niedawnymi epizodami napadów lękowych.

Tak sobie pomyślałam, że co tutaj roztrząsać, rozwiodą się, przecież nic z tego już nie będzie. a tutaj ciekawe kwiatki przy tych rozwodach mogą wyjść, np żona może ubiegać się o 5 letnie alimenty.

"Były małżonek może żądać alimentów gdy pozostaje w niedostatku. Z niedostatkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy uprawniony do alimentów nie ma możliwości zarobkowych i majątkowych pozwalających mu na zaspokojenie jego potrzeb w sposób pełny bądź częściowy. Co więcej stan niedostatku nie może być zawiniony przez małżonka żądającego alimentów. Były małżonek nie może liczyć na zasądzenie alimentów, jeśli sam swoim zachowaniem doprowadził do tego, że nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb (pomimo możliwości nie podejmuje pracy w ogóle lub pracy adekwatnej do wykształcenia i doświadczenia)."

Chyba czas na wizytę u prawnika. Może tutaj o to chodzi by sobie jeszcze przez te 5 lat pożyć na koszt byłego męża.

Oj autorze coś mi tu śmierdzi ! Nie jeden dałby sobie rękę uciąc za żonę i co ? Za szybko i stanowczo to się dzieje jak na zwątpienie i zrezygnowanie z związku. Raczej jakiś kochaś jest powodem , jakby kalka z innych historii. To że ci się wydaje że nie było innego wcale nie oznacza że nie ma bo nie jesteś / byłeś z nią 24 godziny na dobę. Ile to romansów w pracy, z sąsiadem czy znajomym a może stara miłośc. Teraz jest wątpliwa szansa nakrycia czy przyłapania na zdradzie bo rozstaliście się. Tylko detektyw byłby w stanie coś wywąchać i to dobre biuro (drogie) aby i w pracy i w miejscu zamieszkania miec ją na oku. Jedno jest pewne nie ułatwiaj jej tego, broń się. To że po chorobie takie masz problemy zdrowotne (trzymaj się tego że po i nie daj sobie wrobić że przed) nie jest powodem odejścia a co dopiero rozwodu. Współmałżonek w koncu przysięgał że ....... w zdrowiu i chorobie  .............. . W koncu nic nie masz do stracenia oprócz wrobienia w alimenty w przyszłości jak będzie bez winy. A może uda coś ci się wybadać. Możesz nawet wyskoczyć o mediacje bo ,,kochasz żonę i widzisz szansę na uratowanie małżeństwa gdyż nie ma kochanka a tylko przechodzicie kryzys jak większość małżeństw" . Działaj !

Mam takie samo wrażenie. Gdyby nie było bocznego, to w ogóle nie musiałaby się spieszyć. O alimenty na małżonkę bym się nie obawiał, przecież Autor sam przyznaje, że do majętnych nie należy - równie dobrze sam mógłby o takie alimenty wystąpić.
A teraz jż chce mieć szybki rozwód bez orzekania, żeby nie zostać posądzoną o zdradę i tyle.
Tylko obiektywnie to dla Autora nic złego. Skoro "Was" już nie ma, to może to być najlepsze rozwiązanie, niż walka w sądzie o.... no właśnie, o co?

W moim przypadku romans jż rozleciał się tuż przed jego rozpoczęciem. Od tego czasu (mimo usilnych prób zmiany tego stanu rzeczy przez pierwsze dwa miesiące) nikogo nie ma i do rozwodu jej się kompletnie nie spieszy.

Dzięki, poczytam te wątki.

Jeśli już jakiś romans wchodzi w grę, to tylko internetowy. Żona ostatnio większość czasu spędzała w domu ze mną, albo u swojej mamy. Na pewno nie umawiała się z nikim w tzw. realu. Zauważyłbym to. Ale rzeczywiście teraz mam przebłyski, że gdy byłem chory to ona dużo więcej czasu siedziała z telefonem w ręku. Niczego nie podejrzewałem, bo miała moje zaufanie. Może rzeczywiście przez to nasze odsunięcie się od siebie, te wszystkie problemy i brak seksu w ostatnich miesiącach poznała kogoś innego. Pewności nie mam, ale niewykluczone.

Może być też tak, że ona chce po prostu jak najszybciej zakończyć temat małżeństwa, żeby pokazać mi, że nie ma żadnej drogi powrotu. Mam też wrażenie, że matka ją do tego wszystkiego podjudza.

Przeceniasz się.
Ona najwyraźniej nie jest już zainteresowana tym co myślisz, czujesz czy robisz. Więc i pokazywanie Ci czegokolwiek też jej nie podnieca.
Z jakiegoś powodu potrzebuje się uwolnić od statutu 'mężatki' i z Tobą jako Tobą to nie ma nic wspólnego. Jesteś tylko życiową hipoteką psującą matrymonialną zdolność kredytową.

Dopiero teraz przejrzałem na oczy. Ja naiwny jeszcze przez ostatni miesiąc myślałem, że coś się zmieni, że ona zatęskni itp. Jakieś listy z przeprosinami pisałem, przyznawałem się do błędów. A ona nic, zero jakiejkolwiek skruchy, w ogóle jakiegokolwiek przemyślenia sprawy i zauważenia więcej niż czubek własnego nosa. No i rzeczywiście od rozstania wygląda to tak jak piszecie. Jestem już dla niej obcą osobą, z którą nie chce mieć nic wspólnego. No chyba że w grę wchodzą kwestie formalne, wtedy się odzywa. Jak teraz, gdy się wyprowadzam i mamy podzielić się kaucją z mieszkania. Nagle zaczęła pisać i usilnie chce być obecna przy mojej wyprowadzce. 

Nie wiem czy ma boczniaka. Ale co do reszty, to jest właśnie tak jak napisałeś. Jak odbiorę pozew, to zobaczę co dalej. Może faktycznie nie ma sensu ułatwiać jej tego wszystkiego. Bo już wystarczająco się poniżyłem.

Swoje działania po tym jak mnie zostawiła opisywałem wcześniej w tym wątku. Tak naprawdę nie nalegałem specjalnie na kontakt z jej strony. Nie prosiłem jej na kolanach o przebaczenie, nie wysyłałem kwiatów, nie ślęczałem pod jej domem. Nie narzucałem się. Był nawet moment, gdy ona po paru dniach milczenia z mojej strony zapytała czemu się nie odzywam. No ale zrobiłem parę rzeczy, które mi zaszkodziły. Trzy dni po rozstaniu wysłałem do niej maila, w którym przeprosiłem za swoje błędy, zapewniłem że będę pracował nad sobą, że mi nadal na niej zależy. Zignorowała tę wiadomość, a nawet stała się jeszcze bardziej oschła w stosunku do mnie. Potem to już tylko ciągłe zrzucanie winy na mnie, wyciąganie brudów sprzed paru lat. W ostatniej rozmowie stwierdziła wręcz, że dopiero jak odeszła to czuje się lepiej, że lepiej sypia, że ja ją swoją chorobą wykańczałem. Mimo że to ja byłem chory, to poszkodowana jest ona - no bo się ze mną męczyła. I ja głupi jeszcze po tej rozmowie ponownie wysłałem jej maila, że miała rację, że nawaliłem pod pewnymi względami itp. W sumie duże błędy z tymi mailami popełniłem. Teraz tylko pozostała kwestia pozwu rozwodowego. Jak do mnie dotrze, to chyba rzeczywiście w odpowiedzi będę chciał odeprzeć jej zarzuty, bo niektóre są wręcz absurdalne.

Bullet, nie wiadomo czy chodzi o zdradę, nie mam żadnej pewności. Wątek zboczył w tym kierunku, ale gdybyś poczytał od początku, to zobaczyłbyś, że ja jednak sporo błędów popełniałem w tym związku. Żona mogła poczuć się odtrącana, niekochana. Naprawdę jest tutaj sporo mojej winy i potrafiłem się do tego przyznać. Szczerze to tego samego oczekiwałem z jej strony. Że spojrzy na to szerzej, że może też dostrzeże swoje błędy. No ale nic z tych rzeczy, bo zostałem zrównany z ziemią. I teraz jeszcze ta szybka chęć rozwodu. Musiałem ją naprawdę skrzywdzić, albo... no właśnie. Ale ciągle odrzucam taką możliwość.

Ale te dwie rzeczy nie muszą się wykluczać.
Żona się ''odkochała'' -pewnie w sporej mierze dzięki Tobie, zaczęła sobie szukać nowej opcji. A gdy ją znalazła to zapragnęła jak najszybciej oczyścić pole.
To jest dość proste.

W tej chwili osią dyskusji nie jest Twoja wina (to już mamy ustalone), ale tempo i radykalność działań żony. Bo te są charakterystyczne i typowe dla kogoś, na kogo już ktoś czeka i ponagla.
''Normalne'' rozstanie przy takim stażu jest paromiesięcznym procesem swoistego buksowania w rejonie 'nie wiem', 'mam mętlik w głowie' i takie tam.

Pomóżcie mi zrozumieć tę kobietę...

Jutro wyjeżdżam, ona o tym wie, więc dostałem od niej smsa czy na pewno jadę do rodziny, czy może zostaję w Warszawie. Zadzwoniłem do niej, powiedziałem co i jak, że wyjeżdżam do rodziny. No i jej słowa: "przez ostatni miesiąc chciałam Ci dać kopa żebyś się ogarnął. Dlaczego o nas nie walczyłeś? Jakby ci zależało, to byś do mnie przyjeżdżał, odzywał się. W ogóle cię nie poznaję, jesteś innym człowiekiem niż wcześniej". I tym podobne. Oczywiście to wszystko w dużych emocjach, z podniesionym głosem. O co jej chodzi? Znacie moją historię, opisywałem to dość dokładnie. Żona w ciągu tego miesiąca od wyprowadzki nie dała mi ani jednego sygnału że jeszcze jej zależy. Wręcz przeciwnie - swoim zachowaniem mnie po prostu odpychała, dobijała mnie psychicznie. A teraz twierdzi, że powinienem był walczyć. Pozwu rozwodowego jeszcze nie złożyła, czeka z tym do następnego tygodnia. Mam wrażenie, że ona po prostu czekała na to, czy zostanę w Warszawie czy wyjadę. Za chwilę będę miał wyrzuty sumienia, że jednak wyjeżdżam do matki. Naprawdę ta sytuacja mnie już przerasta.

Czy kobieta, której zależałoby na uratowaniu małżeństwa robi takie rzeczy? Najpierw ta wyprowadzka z hukiem, potem inne "akcje" z jej strony. Unikanie spotkania w cztery oczy, ciągłe wpędzanie mnie w poczucie winy, mówienie wprost o tym, że jej nie zależy, pokazywanie mi pozwu rozwodowego. A teraz okazuje się, że ona liczyła na to, że będę walczył. Ja już naprawdę zgłupiałem.

Nie chciałem tego napisać, ale wydaje mi się, że ona potrzebuje teraz pomocy psychologa lub psychiatry. Kompletnie nie rozumiem jej zachowania.

Velocity1206, serducho zabiło mocniej?
Rozważasz starania?
Zadziałało?

Coś tam u niej jest na rzeczy, tak jak napisała Olinka. Czegoś chce od ciebie. Jeszcze nie wiadomo czego.

Bardzo dziwna sytuacja i intrygująca. Jedno jest pewne : kobieta tak nie postępuje gdy chce by mąż o nią walczył, nie gnoi go, nie zabiera wszystkich rzeczy z domu, nie zrywa kontaktu całkowicie. Ja dalej mam nieodparte wrażenie że jest ktoś. Może online bajerant wyciągający kasę od zakochanych kobiet który ją omotał cudowną wizją miłości z bajki. Ale gdy nagle okazało się że szybko pogoniła męża by zrobić miejsce to się wystraszył i zamilkł. A ona ? no cóż przerażona tym co narozrabiała nagle zaczyna wciskać kit o braku walki o nią = teraz zawalcz o mnie i zapomnij co ci zrobiłam to może dam Ci szanse zostać podnóżkiem moim. To nawet pasuje do jej zachowania jako rozpaczonej gdy jeszcze mąż pogodził się z rozstaniem i wyjezdza co skutkuje całkowitym koncem bezpowrotnie małżeństwa. To nie straszenie rozwodem ani kilkudniową ucieczką do mamusi. Gdyby wasze rozmowy były w miarę normalne i uczciwe to porozmawiałbym co i jak = niech powie tu i teraz co jest grane, co się stało i dlaczego tak postępuje. Bardzo dziwne to wszystko , bardzo !