Jak poznać dziewczynę w miejscu publicznym? - Netkobiety.pl

Może zamiast od razu skupiać na seksualności, warto przystopować i zobaczyć co za tym idzie, jakie czyny? Czy kobieta wykazuje zainteresowanie na innych płaszczyznach?

Zazwyczaj to zainteresowanie na innych płaszczyznach pojawia się już wcześniej. Tzn. była jakaś nić porozumienia, rozmowy się kleiły itp. I wtedy pojawiła się ta nieszczęsna mowa ciała. Mężczyźni stopują i czekają na sygnały potwierdzające. Tyle że dalsze już nie nastąpią, bo kobiety uważają zazwyczaj, że jeśli są wspólne tematy do rozmowy, a do tego pokazują niewerbalnie zainteresowanie, to reszta jest już w rękach mężczyzny. To powoduje, że wiele znajomości, które miałyby szanse przerodzić się w związek nigdy do tego etapu nie dochodzi. Zatrzymują się gdzieś w pół drogi, bo żadna ze stron nie uważa, że to jej pora zrobić kolejny krok.

Maraton też można przebiec, tylko procentowo jednak niewiele ludzi jest w stanie . Niestety dla sporej grupy osób poznawanie innych to proces wymagający wysiłku i uwagi. Jeśli postawią na swoje naturalne reakcje to samotność mają gwarantowaną. Ci co poznają ludzi od niechcenia mają dar, którego nawet nie są świadomi.

Elu, wiem co mówię . Nie chodzi o jakieś niewinne dekolty itp. Mówię o sytuacjach, typu wakacje, plaża, albo inne ciepłe miejsce, a kobieta niby coś tam sobie poprawiając przy kostiumie, czy się przebierając, odsłania na chwilę biust, będąc świadomą że mężczyzna to widzi.

Oczywiście, że tak można robić, tylko że to prowadzi do tzw. "analysis-paralysis", czyli przeciągania takiej analizy w nieskończoność, za czym nie idą żadne działania. A trzeba pamiętać, że każda okazja ma swój termin przydatności.

Miałam na myśli kobiety które i tak obserwujesz przez jakiś czas.
No przecież obce się na Ciebie nie rzucają chyba?
Chodziło mi o rozpoznanie co jest typowe dla kogoś  wobec wszystkich osobników  płci przeciwnej.
Co do plaż nad Bałtykiem trochę  wyrozumiałości:  tam nie ma zwykle przebieralni A czasami trzeba zmienić mokry kostium.
No chyba że  Pani  staje przed kocem z obcymi ludźmi i ostentacyjnie się przebiera.. może zwilenniczka równości  topless.

Czyli to się wszystko sprowadza do jednego: jesteś czy nie jesteś osoba kontaktową/łatwo nawiązująca znajomości. +jeszcze jakieś cechy wyglądowe i efekty halo.
Tylko, że jak ktoś "jest" to nie ma takiego problemu.

Czy to tak serio napisałeś? To są twoje prawdziwe poglądy czy trollujesz?

Masz świadomość tego co się działo z Straussem po napisaniu tej książki? Wszedł w stałą relację i napisał kolejną książkę, w której się żali jak to całe podrywanie i rozpustne życie zniszczyło jego życie i z jakimi demonami musi się teraz zmagać w związku. Jednocześnie sam namawia, aby jednak tej całej "gry" nie wdrażać w życie, bo po latach żałuje jej wydania i konsekwencji takiego stylu życia rozpustnika...

Nie znam tego Szabelskiego, ale wchodząc na stronę jako pierwsze reklamy jakieś rozebrane modelki... Uwodzenie, a związek to jest taka sama różnica jak między przedszkolem i ciężkimi studiami technicznymi... Wielu gości staje się "mistrzami uwodzenia" bo to nie jest czarna magia i nie trzeba do tego używać sztuczek pua, manipulacji typu NLP, planów jak "podbić" serce kobiety(sprzedawać ten proces jakby kobieta była jakimś skomplikowanym stworem z kosmosu) - wystarczy wyglądać i być pewnym siebie. Ale jak coś jest "magiczne" to lepiej się sprzedaje. Utrzymanie związku, fajnego związku, takiego szczęśliwego na całe życie a nie kilka miesięcy - nikt cię tego nie nauczy, wiesz czemu? Bo ludziom by życia brakło. Żeby być "mistrzem uwodzenia" wystarczy przelecieć powiedzmy 50 lasek, do zrobienia w 5-10 lat. Żeby być "mistrzem związków/małżeństwa" pasuje mieć tego stażu 25-50 lat Bo 5-10 letnich małżeńtw jest sporo, ale już prawie 50% kończy się rozwodem. Ale to jest tylko jeden długi zwiazek. Eddison żeby wynaleźć żarówkę potrzebował ponad 1000 prób - tak więc "mistrzowie związków" żeby zostać "mistrzami" powinni żyć 25.000 - 50.000 lat.

Bycie kontaktowym to za mało. Jak w powyższym przypadku - chodzisz na jakieś grupy tańca, gdzie masz tam jakieś imprezy itd to nic trudnego kogoś poznać. Gorzej, gdy twoje hobby nie wymaga ludzi i nawet lepiej dla ciebie, gdy tych ludzi nie ma. Ja od lat chodzę samemu na siłownię i dziwie się jak widzę gości co robią trening 3 godziny z czego może z pół godziny poćwiczą, a 2 i pół godziny przegadają. Ludzi których poznałem mogę policzyć na palcach jednej ręki, ale to może też wina tego, że nie jestem takim "sportowym świrem" na maxa. Nie interesują mnie zbytnio zawody, kulturyści, ich biografie bo sam nie zamierzam być dużym, napakowanym 2x2 kafarem. Mnie zadowala zdrowy wygląd, sylwetka "plażowa" i przede wszystkim aby nie tylko były mięśnie ale i spora kondycja, wydajność tlenowa. Bo nie sztuka jest być wielkim jak szafa, ale co z tych dużych mięśni - będzie siła żeby podnieść sztangę 200 kg, ale wejście na 5 piętro po schodach lub krotki kilkunasto minutowy bieg spowoduje zadyszkę i zmęczenie. Już nie mówię o ograniczonych możliwościach ruchowych w stawach przez zbyt duże mięśnie.

Myślę, że inni mają podobnie. Są ludzie co jeżdzą samemu na rowerze po 200 km w celach turystycznych, nie wyścigowych. Ale jeżdzą sami bo inni by ich spowalniali. Za pewne są jakieś grupy, ale większość pewnie skupia się na treningach pod konkretne zawody i mistrzostwa DH/XC, a nie każdy chce być zawodowcem, niektórzy po prostu chcą jeździć, zwiedzać.

Wiele pasji jest takich, gdzie obecność drugiego człowieka wręcz szkodzi czy rozprasza i takie osoby zazwyczaj o swoich pasjach rozmawiają na internetowym forum, gdy potrzeba jakiejś porady. Ale niekoniecznie organizują imprezy czy spotkania towarzyskie. No i mają problem - albo muszą zmienić pasje na takie, gdzie spotkania w grupie to chleb powszedni, albo na siłę szukać kontaktu w swoich zainteresowaniach.

Nie mniej jednak - samo bycie kontaktowym nie wystarczy. Ktoś może nie być kontaktowy, zamknięty w sobie, introwertyczny, ale jeżeli jego hobby wymaga odezwania się i nie ma tam żadnej presji otoczenia, stresu, nacisków innych - jest luz i spokój, uśmiech, zabawa - to po pół roku będzie siłą rzeczy osobą swobodnie nawiązującą konwersacje i pokona swoje bariery.

Zupełnie nie. Jeśli ktoś ma pasję, to celem jest ta pasja, a nie kontakt z ludźmi poprzez tą pasję. Nie biegam po to by mieć kontakt z ludźmi, biegam by biegać. Generalnie mogę chcieć kontaktu z ludźmi, ale po bieganiu, bo bieganie to czas tylko dla mnie. Bieganie ty jest tylko przykładem, można je zastąpić dowolną inną pasją/hobby.

Poza tym potrzeba kontaktu jest różna u różnych typów ludzi. Niektórzy nie odczuwają jej świadomie, odczuwają dopiero długotrwały brak tego kontaktu. Wyobraź sobie kogoś, kto jest pozbawiony uczucia głodu, albo odczuwa go nieznacznie. Jemu w zasadzie nie chce się jeść, mógłby tak funkcjonować przez dłuższy czas, bo organizm nie daje mu sygnału, ale z czasem ciało zmizernieje i pewnie podupadnie na zdrowiu.

Siłą rzeczy, jeżeli nie zamykasz się na innych, to jakichś ludzi po drodze poznasz. Trochę to zajmie, najpierw z widzenia, potem może jakieś lekkie nawiązanie kontaktu, a potem może wspólne bieganie czy robienie czegoś innego/innej pasji.
Kwestia czasu i otwartości. To tak działa.

Tyle, że jeżeli ktoś robi coś tylko po to, żeby poznawać ludzi i do tego jeszcze chce ich poznać teraz natychmiast, to tak nie zadziała.

Dla Ciebie to jest jeden z najlepszych sposobów. Dla mnie nie. Lepiej czuję się wykonując swoją pasję sam niż z kimś. Cudza obecność w tym momencie mi przeszkadza i mnie krępuje. Czy to tak trudno zrozumieć? Mam jakąś tam chęć poznawania ludzi ale nie na tyle silną by ponieść koszt rezygnacji z przyjemności oddawania się hobby w samotności.

Zależy od aktywności. Jak jest aktywność grupowa, to może tak. Jak indywidualna, szanse mizerne. Mam sporo takich aktywności za sobą, dość regularnych. Oczywiście, kilka osób poznałem, kobiet - mniej, atrakcyjnych - jeszcze mniej, atrakcyjnych wolnych - to już na palcach jednej ręki można policzyć. A żeby policzyć te znajomości, które nie skończyły się rozczarowaniem, w ogóle nie potrzeba palców

Wbrew pozorom tutaj bardzo dobrze Cię rozumiem, bo o ile mam takie aktywności, kiedy nowe znajomości są do nich niejako przypisane, o tyle są i takie, kiedy ostatnie, czego mi trzeba, to towarzystwa innych ludzi. Wczoraj wspomniałam o bieganiu, na które ostatnio zamieniłam inną formę ruchu, a które coraz bardziej zaczyna mnie kręcić. Akurat ten pan był nienachalny, wzajemnie sobie nie przeszkadzaliśmy, a te 2 kilometry stanowiły właściwie końcówkę zaplanowanego przeze mnie dystansu, wyniknęły spontanicznie i uznałam to za bardzo sympatyczne, jednak standardowo w takiej sytuacji lubię być sama ze sobą, ze swoimi myślami. Zresztą właśnie wtedy, gdy nic mnie nie rozprasza, najlepiej pokonuję własne słabości. Również nie przez przypadek biegam wieczorami, nawet ok. 22.00, kiedy lepiej można się ukryć.

Zupełnie też nie wyobrażam sobie, żebym miała ćwiczyć w grupie, właśnie dlatego jakieś fitnessy czy zumby, to zdecydowanie nie moja bajka. Tak mam i już. Co prawda kilka lat temu na chwilę zapisałam się do Miejskiej Akademii Biegania, ale tylko po to, żeby zobaczyć jak to wygląda poprowadzone w profesjonalny sposób, na co zwrócić uwagę, jak wyznaczać sobie cele. Skończyłam tę przygodę po dwóch czy trzech spotkaniach, uznając, że bardziej mnie ta forma męczy niż pomaga.
Zresztą tańczyć też uczę się nie po to, by poznawać ludzi, wymyśliłam to sobie jako formę rozwoju, ale i terapii, a te wszystkie znajomości, notabene bardzo wartościowe, w moim przypadku są bonusami. Generalnie w ogóle raczej nie nastawiam się, że tu czy tam nawiąże nowe, trwalsze kontakty towarzyskie, jeśli takowe się pojawiają, to super, ale one nie są celem samym w sobie.

Niemniej raz jeszcze powtórzę, moja sytuacja jest diametralnie inna, podejście też być może uległoby zmianie, gdybym czuła się bardzo samotna lub była na etapie poszukiwań potencjalnego partnera.

No nie wiem.. Chodziłam  i na jogę  i na pilates i na zajęcia silowe i nie miałam wrazenia że to klub towarzyski. A konta na portalach nie mam.

Według mnie strasznie skupiasz się na wyglądzie. Widzisz ładną dziewczynę na ulicy i chcesz zagadać, mimo że nic o niej nie wiesz. Dlaczego ona miałaby w ogóle odpowiedzieć? Nie zna Cię. Nie zna Twoich zamiarów, ale domyśla się, że po prostu podoba Ci się fizycznie.

Swojego czasu chodziłam na aqua aerobik. Jasne, że to są zajęcia, a nie klub towarzyski, ale jak chodziłam regularnie to po kilku tygodniach zaczęłam kojarzyć babeczki, które tam też regularnie chodziły i zaczęłyśmy ze sobą rozmawiać przed zajęciami. 10min rozmowy o tym, co się dzieje, o tym, kto co robi, jak żyje itd.
Tak się tworzą tego typu relacje tylko do nich trzeba czasu i regularnosci.

Nie, ponieważ:
1. Nie jestem "ludziem z portali"
2. Posiadanie pasji, którą woli się wykonywać w samotności to nie jest dysfunkcja socjalna. To co robisz jest dość krzywdzące i nawet niebezpieczne, bo określasz pewną "normę" na postawie przyjętych wyłącznie przez Ciebie kryteriów i piętnujesz tych, którzy do niej nie należą.

Masz jakieś badania na ten temat? Wielu facetów jakby ich było stać, to siłownię zrobiłoby sobie w domu. Poza tym uczestnicy wymienionych przez ciebie aktywności i tak stanowią mniejszość w społeczeństwie. Jeśli sprawdzić statystyki jakie są najpowszechniejsze metody spędzania wolnego czasu to nadal będzie to oglądanie telewizji, surfowanie w internecie i czytanie książek. Więc może to jednak czynności indywidualne stanowią normę?

Powtarzam jeszcze raz - zależy od zainteresowania. Był czas, że grałem na gitarze. Ktoś to nie rozumie na czym to polega, mógłby stwierdzić że przecież można się zapisać do ogniska muzycznego i poznawać ludzi. Tylko, że to nie jest wbrew pozorom towarzyskie zajęcie, bo wymaga godzin ćwiczeń w samotności, powtarzania w nieskończoność tych samych fragmentów, itp.

Może i... tylko, że to się nie przekłada na problem autora tematu. W końcu znajomi to nie jest dziewczyna. Tak, jasne - przez znajomych możesz poznać ich znajomych, a potem itd.
Nie przekonuje mnie to, już lepiej chyba tłuc te randki online.

edit:

Z czego żonę - ok niech będzie, że modelkę, poznał jak był już znany i bogaty. Ale do dzisiaj już się rozwiódł.
Będąc znanym, ekstrawertycznym (?) dziennikarzem, pisarzem z książkami na liście bestsellerów to wiesz... wystarczy, że na branżowe party przyjdziesz i już będą zainteresowane.

No i poza tym to już stary facet jest. Więc na ile to wszystko, z "hameryki" lat 2000 przystaje do 2021?

To prawda, niemniej jednak jeśli chodzi o same zajęcia sportowe, to ogólnie rzecz biorąc 90% (jak nie więcej), stanowiły kobiety, przynajmniej na tych, na które ja chodziłam. Na jodze faceci stanowili pojedyncze przypadki i zwykle przychodzili ze swoimi partnerkami, na zajęciach tanecznych był jeden facet, którego żona wysłała by się trochę z tańcem oswoił (ale był to taniec nowoczesny). Znam jednak kilka par, które poznały się na salsie.
Dlatego zgadzam się z przedmówcami, że zajęcia sportowe, szczególnie fitness w grupach, średnio sprzyjają nawiązywaniu kontaktów. Być może na otwartej siłowni jest trochę inaczej ale ja z niej nie korzystałam.
Co do spacerów z psem, to absolutnie się zgadzam, że to świetna okazja na pogawędki. Zresztą, sama w ten sposób poznałam poprzedniego faceta. Znam pary, które poznały się na placu zabaw (ale tu raczej chodzi o rozwodników z małymi dziećmi). Także możliwości jest naprawdę wiele.

Ja też chodząc do zdrofitu na ćwiczenia nikogo nie poznałam. Żeby kogoś poznać na tego typu zajęciach to trzeba wybrać odpowiednią grupę/ miejsce gdzie ludzie tworzy się jakaś społeczność, ludzie chcą się integrować, a nie wszedzie tak jest. Poza tym oczywiście trzeba regularności, czasu, zaangażowania. Jak się tego nie daje, to i tak się raczej będzie poza grupą. Ja ze zdrofitu kojarzę taką grupę z zumby. Głównie kobietki, które chodzą na różne zumbowe eventy, imprezy i po różnych klubach za swoimi ulubionymi instruktorami. Tam jak się weszło na zajęciach, to była impreza, czuć było, że się dobrze znają. Instruktorzy, którzy potrafią tworzyć takie społeczności otwierają potem swoje własne szkoły lub biznesy online, gdzie ich grupy się kontaktują, robią eventy.

Mnie się wydaje wręcz dziwne, że ktoś chodząc gdzieś regularnie, nie zna ludzi, którzy też tam pojawiają się regularnie. To z piramidy komunikacyjnej jest, że najpierw kogoś kojarzysz, to wymieniasz oprócz powitania uśmiechy, potem jakieś ogólne zwroty tupu „co słychać” aż przychodzi dzień, że razem się stoi w kolejce do recepcji lub czeka na windę po treningu i zaczyna się rozmawiać. Po kilku miesiącach bywania w moim klubie znałam przynajmniej po imieniu i na cześć znakomitą większość osób, nie tylko tych ćwiczących ze mną w grupie, ale z ogólnej sali na siłowni.

To taka może podpowiedź i w sumie to myślę, że mógł być sposób na podryw, bo zdarzyło, mi się ze dwa, trzy razy, że po zajęciach podszedł do mnie facet, który też w nich uczestniczył, stwierdzając, że świetnie ćwiczę, że dobra jestem ;-) Jakbym chciała, to mogłabym to pewnie pociągnąć, ale że nie byłam zainteresowana, to grzecznie dziękowałam i szybko się zmywałam.

Ale chyba o to w tym wątku chodzi by kobieta poczuła zainteresowana i jak to wybadać. No bo jaka to zaczepka że dobrze się ćwiczy? Choć w sumie od czegoś trzeba zacząć. Może ten facet też nie był zainteresowany tylko z grzeczności tak powiedział?
Wyczucie jest bardzo ważne.
Wiadomo, że są laski, które w pełnym makijażu chodzą na siłownie by poderwać jakiegoś mięśniaka ale raczej nie o tym w tym wątku.
Moim skromnym zdaniem nie same komplementy typu "dobra jesteś", ale umiejętność prowadzenia rozmowy to klucz do sukcesu.
Ja akurat uwielbiam ludzi z fajnym  poczuciem humoru (dla mnie to też potwierdzenie inteligencji i dystansu, które cenię) i jak mnie facet czymś rozbawi ma na starcie zielone światło, tzn by miał bo teraz jestem w związku i nikogo nie szukam.

Dobrym "trenerem uwodzenia" jest tylko Paweł Grzywocz, jeśli chodzi o nastawienie na długoterminowe relacje. On stawia na wartości i ma jako jeden z niewielu podejście etyczne i realistyczne jednocześnie.

Widziałem jego rady i nie polecam. To przetłumaczone bez zastanowienia rady z lat 90. Przykładowo 'kiedy dziewczyna da ci numer zadzwoń do niej nie po dwóch czy trzech dniach jak inni faceci tylko zaczekaj aż 5 dni a ona będzie przez ten czas zachodzić w głowę czemu nie zadzwoniłeś". Takie rady może miały sens 20 lat temu ale teraz każda co bardziej atrakcyjna dziewczyna dostanie dziesiątki wiadomości na Faceboook-u i innych aplikacjach a o facecie z którym wymieniła kontakt tydzień temu zdąży zapomnieć. Jak zadzwoni będzie tylko kolejną wiadomością w jej telefonie z tą różnicą że wspomnienie związane z będzie tylko bardziej wyblakłe. Zresztą żadne genialne porady nie zastąpią myślenia oraz wyczucia. Niech autor zacznie jak najwięcej czasu spędzać z ludźmi, więcej rozmawia i próbuje zagadywać a nauczy się tego czego potrzebuje.

Oczywiście, że większość osób przebywając w grupie jest tą grupą w jakiś sposób zainteresowana, są jednak tacy, którzy naprawdę przychodzą zrobić swoje i na tym skupiona jest niemal cała ich uwaga, a przy tym nie mają żadnych problemów z socjalizacją z otoczeniem. Po prostu w danym miejscu lub przy danej aktywności to otoczenie staje się dla nich niespecjalnie interesujące, ale już w innym może być celem samym w sobie.
Norma jest pojęciem bardzo płynnym i jednak względnym. W poprzednim poście, do którego się odniosłam, wspomniałaś o dysfunkcjach, używając przy tym dosyć wyraźnej generalizacji, niemniej podkreślone przeze mnie słowa brzmią znacząco inaczej i z tym już jak najbardziej się zgadzam.

Grzywocz zaczynał swoją działalność dawno, jeszcze zanim upowszechniły się social media w smartfonach na taką skalę. Poza tym nie ma chyba człowieka, z którym każdy się zgodzi w 100% - ale on przynajmniej:
- nie wmawia facetom, że po jego kursie będą mogli mieć każdą, ale to każdą
- nie wmawia, że są jakieś cudowne "zaklęcia" - tekściki na podryw, które zdziałają cuda
- kładzie nacisk na to, by klient czy tam kursant czy widz rozwijał w sobie wartościowe cechy, a nie tylko je tandetnie imitował