Jak poznać dziewczynę w miejscu publicznym? - Netkobiety.pl

Może zacznijmy od podstaw, czyli błędu, który pojawia się w tym zdaniu, a dopiero potem przejdźmy dalej.

Nie o to chodzi - na starcie wylewa się z Twojego posta desperacja.
Panie to czują na kilometr.

Dodatkowo nikt nie lubi być zaczepiany w miejscu publicznym.
Jakby Miss Polonia mnie zaczepiła podczas roboty to nie usłyszałaby w odpowiedzi coś, co Ty usłyszałeś.

A jesteś chociaż sobą?

No z poznawaniem przez podejście na ulicy czy tam w galerii to ciężko. Wiele dziewczyn nie czuje się bezpiecznie w takiej sytuacji. Zgadzam się że o niebo lepszą opcją są jakieś zajęcia albo aktywność przy której ludzie się poznają - wtedy zagadanie ma już inny wydźwięk niż zaczepka na ulicy. Idzie wiosna, zaczekaj te dodatkowe dwa miesiące aż wszystko się zacznie powoli w tej czy innej formie otwierać i wtedy spróbuj

Joga, taniec, zumba, organizowane wycieczki spacery - tam znajdziesz mnóstwo kobiet, prędzej będzie okazja aby się poznać. Z miejsc publicznych to może bardziej parki.
Weź pod uwagę, że większość ludzi jest w związkach, postaraj sie nie wyglądać jak desperat. Dobrze, że się nie boisz zagadać

Podejrzewam, że z tą integracją nie będzie tak łatwo, skoro mamy pandemię. Duże grupy ludzi poznawane na żywo odpadają. Podejrzewam, że trzeba będzie przeszukać wiele grup. Ważnym czynnikiem jest to, żeby to były grupy z dużą liczbą dziewczyn.

Przy samym podejściu nie myślę w ogóle o tym, że szukam żony. Jestem po prostu otwarty na znajomość. Podchodzę do tego na luzie. Desperacja nigdy nie jest dobra.

Zapisywanie się zumbe, joge czy wycieczki TYLKO po to żeby poznać osobę do związku jest jeszcze bardziej desperackim działaniem niż podejść do dziewczyny do dziewczyny w przypadkowym miejscu i powiedzenie że mu się podoba. Desperacja to uczepienie się jednej możliwości z przekonania że nie ma się szans gdzie indziej.  Jak autor będzie co tydzień przychodził na zajęcia na które naprawdę chodzić nie chce z tą samą grupą ponieważ jest w niej jakaś kobieta która mu się podoba nie ma szans żeby nie pokazać typowych desperackich zachowań które kobiety świetnie wyczuwają. Lepsze już byłyby jednorazowe eventy ale teraz zostały wstrzymane lub przeniesione do Internetu. Autorowi posta chciałbym powiedzieć że takie zagadanie może wyglądać dziwnie na początku ale jeżeli swoją postawą pokaże że dobrze czuje się w tej sytuacji i nie nie dzieje się nic złego dziewczynie ten stan się udzieli. Dużo ważniejsze od tego co powiesz jest to jak będziesz się prezentował i nie mówię tu o bycie czystym i dobrze ubranym bo to absolutna podstawa ale o uśmiechu, braku spięcia w mowie ciała, mówieniu w sposób którego chce się słuchać. Jeżeli autor będzie tak się prezentował miejsce zagadania nie będzie miało znaczenia. Jeżeli chodzi o dziewczyny które nie miały czasu to myślisz że gdyby to była prawda a chciały się spotkać nie znalazły by 10 sekund na wymianę kontaktów. Jak to mówią Kto nie chce znajdzie powód, kto chce znajdzie sposób.

To nie o samo malzenstwo chodzi tylko o to, jak reaguje czlowiek, ktory jest zagadany w miejscu publicznym, na ulicy czy w galerii handlowej. Dla mnie takie cos jest mega nieprzyjemne, niekomfortowe i robie wszystko, zeby takiego czlowieka splawic. Nie jestesmy nastawieni na poznawanie ludzi na ulicy.

Właśnie nie jesteśmy przyzwyczajeni i duża część osób po prostu odruchowo ucieknie. Jak ktos mnie zagaduje to zwykle chodzi o pieniądze.
Ale rób jak chcesz. Bywa, że ludzie poznają miłość na ulicy. Choć raczej można wyczuć czy ktoś przyszedł na łowy czy sytuacja wynikła naturalnie. Zagaduj jak gdzieś jesteś przy okazji.
No i jak bedziesz w grupie i będziesz próbował umówić się z wieloma dziewczynami, to będziesz miał reputację desperata. Lepiej nawiązywać kontakty nie zdradzając intencji na początku. Lub tylko jak ktoś się bardziej podoba.

Raczej mała szansa istnieje, że ktoś nie będzie po prostu czymś ważniejszym zajęty. Sytuacja w parku już ułatwia zadanie, bo to raczej wolny czas, spokojnie można poświęcić pare minut na rozmowę, choć i tak akurat pewnie jedna i druga strona miała ochotę i/lub humor na zawieranie znajomośći a nie zawsze tak bywa. Powtórne, przypadkowe spotkania tez już coś niosą ze sobą i zawsze można nawiązać do teog pierwszego razu. Natomiast takie zaczepianie na ulicy lub w galerii, gdzie ktoś od razu prosto z mostu się przedstawia nie brzmią zachęcająco. Obrazki takie kojarzyć się będą zawsze z wkręcaniem ludzi w progrmach typu "ukryta kamera". Większość osób nie poczuje się swobodnie, kiedy się do nich podjedzie i od razu zacznie się przedstawiać.

Dawno temu, w czasach szkolnych, na wycieczce klasowej, jedna próbowała nawiązać ze mną bliższy kontakt na lodowisku, nieznacznie wjeżdżając na mnie.. Potem próbowała niby to nauczyć mnie jazdy, trzymając za rękę..No cóż, znajomość nie rokowała a sama jazda o mało nie skończyła się dla mnie na bandzie..Zatem widzisz, prędzej w takich miejscach, jak właśnie pewne obiekty służące wypoczynkowi, mogą okazać się dobre dla poznania kogoś.

Ogólnie zajęcia fitness i spacery są dobrymi pomysłami. Poszukam takich grup na Facebooku. Do parków nie jestem zbytnio przekonany, bo ten dystans 1,5 metra będzie dla mnie trochę dziwny. Jak dziewczyna będzie w związku, to się po prostu pożegnamy i tyle. Ewentualnie zostaniemy dalszymi znajomymi.

Jeżeli mi się jakieś zajęcia bardzo nie spodobają, to nie będę przecież tam na siłę chodzić. Dużo pewnie zależy od prowadzącego i jaką tworzy atmosferę. Tak samo, jeśli uczestnicy będą niesympatyczni i zdystansowani, to nie będę miał wyrzutów sumienia przed zmianą zajęć albo grupy. Nie wykluczam też, że poznam na tyle ciekawych ludzi obojga płci, z którymi tez będę mógł utrzymywać relacje koleżeńskie. Sprawa jest generalnie otwarta.

Trudno mi się zgodzić, że samo zagadanie na ulicy to już jest desperacja. Rozumiem, gdybym nie dawał tym dziewczynom odejść, zagadywał hurtowo do każdej po kolei albo biegał za nimi. Jednak robię to taktownie. Każda dziewczyna może odejść w dowolnym momencie nawet bez żadnego słowa. Nie robię jej z tym żadnego problemu. Jest mi przykro, ale szanuję jej prawo do każdego zachowania.
Niektórzy z Was twierdzą, że samo to, iż chcę znaleźć sobie dziewczynę jest desperackie. Mam na nią czekać w domu, aż w magiczny sposób spadnie mi z nieba i zapuka do moich drzwi? Z takim podejściem do żadna para nie powinna się poznać, bo ten kto podejmuje inicjatywę jest desperatem. Ludzie powinni w takim razie wyginąć w ciągu  kilkudziesięciu lat. Takie podejście jest totalnie absurdalne.

Jestem pozytywnie nastawiony, uśmiechnięty i czysty. Widać to nie wystarczy. Nie patrzę na każdą dziewczynę którą spotkam jak na żonę. Sprawa jest otwarta i niekoniecznie musimy do siebie pasować.

Zastanawiam się z czego wynika ta ogólna niechęć do nawiązywania znajomości w miejscach publicznych? Czy to nie jest traktowanie drugiego człowieka z góry i bez szacunku? Takie negatywne nastawienie, że każdy jest psycholem i jakimś zwyrodnialcem. To tak, jakby zamykać każdego w więzieniu, bo może być potencjalnym mordercą. Złych ludzi można równie dobrze spotkać na zajęciach, w parku, czy na wycieczce. Ja zawsze staram się wysłuchać drugiego człowieka, kiedy mnie zaczepia w miejscu publicznym. Jeżeli zaczyna cwaniakować, to go olewam. Gdyby dziewczyna by do mnie tak podeszła, to chętnie bym z nią porozmawiał. Podstawową zasadą jest to, żeby traktować innych tak samo, jak my chcemy być traktowani.

Nie wydaje mi się, żebym był brzydki, miał twarz mordercy, gwałciciela, czy nudziarza. Poza tym, mam maseczkę, która zasłania dużą część twarzy. Mogę też spróbować zagadać z jakimś innym tekstem (np. komplementem) i zobaczyć, jakie będą reakcje.

Czytałem opinie, że maseczek nie zdejmiemy już nigdy, bo wirus w magiczny sposób nie zniknie.

Co to jest twarz gwalciciela? Najczęstszymi sprawcami gwałtów sa osoby z najblizszego otoczenia ofiary.

Zgodzę się z Elą, że konieczny jest konkretny powód, aby zacząć znajomość.
Pewna sytuacja czy zdarzenie, które pozwala stworzyć okazję do rozmowy, nie zaś podchodzenie do losowych osób w biegu i przedstawianie się..

Żadne poznawanie na żywo. Odpuść sobie. To jest dobre dla 15-25 latków, ale nie przystoi dorosłemu facetowi się tak poniżać i zagadywać do totalnie obcych kobiet.

Praca, szkoła, studia, znajomi - to są najlepsze miejsca, bo jest wspólny kontekst. Zajęcia jogi, fitnesu czy inne - odradzam. Tam powinno się poznawać ludzi ale na stopie koleżeńskiej. Bo z tego się zrobi kwas. Jesteś w grupie z dziewczyną, zagadasz, ona obroci ci tyłek w grupie i będziesz miał toksyczną atmosferę, aż ci się odechce chodzić. Poza tym nic mnie bardziej nie denerwuje niż gadający ludzie na siłowni, serio. Chcesz sobie zrobić szybko trening i iść do domu a tu ktoś ci stoi 30 minut przy maszynie bo musi sobie poflirować albo zagadać do dziewczyny. Nawet jakby do mnie podeszła jakaś niewiadomo jak piękna fitnesiara i zagadała to bym jej powiedział - sory, mam konkretny trening, nie mam czasu, po treningu możemy pogadać. Szanujmy się i swój czas.

Najlepsze są portale randkowe, tylko trzeba mieć dobre zdjęcia. Dobry kąt, oświetlenie, poprawka graficzna w programie typu photoshop. Najlepiej jakby jakiś znajomy/znajoma fotograf ci zrobili zdjęcia i podrasowali. Portale są fajne z tego względu, że od razu wiesz czego chce druga strona i ty. Podchodzisz na ulicy i co:
- 20% szans na to, że jest zajęta
- 20% szans na to, że akurat ma zły dzień
- 20% szans na to, że akurat przypominasz jej byłego i da ci kosza
- 20% szans na to, że jest lesbijką
- 20% szans na to, że akurat jest wolna, ładna, fajna i jeszcze chętna na ciebie.
Bez sensu. Na portalu masz jasno parę, wiesz czego kto szuka i się umawiasz.

Oczywiście, bo ja mam swoje zasady i się nie poniżam. No prawda jest taka, że większość kobiet na ulicy do których podejdziesz albo będzie zajęta, albo niezainteresowana, albo zniesmaczona twoim podejściem. Na ulicy każdy się spieszy i zostaniesz potraktowany jak "natrętny ulotkasz" Chyba że jesteś mega przystojne ciacho, ale czy wtedy musiałbyś się uciekać do takich kiepskich rozwiązań.

Portale są najlepsze - nie tracisz czasu tylko wiesz, że druga osoba chce tego samego co ty i jej się podobasz. Czasami ktoś na zdjęciach oszuka, no ale co w tym złego? Każdy szuka najlepszej opcji, nikogo nie interesują średniacy. Ja ci powiem szczerze, że na 5 kobiet z którymi ostatnio randkowałem tylko jedna mocno różniła się w wyglądzie na zdjęciach i rzeczywistości, więc dostała automatycznie kosza. Prawda jest taka, że jakby miał podchodzić i stalkować dziewczyny na ulicy to pewnie musiałbym zagadać do 50-100 kobiet, żeby trafić na 5 fajnych i zainteresowanych, reszta byłaby zajęta albo niezainteresowana. Straciłbym masę czasu i energii, w dodatku się poniżył i stresował niezainteresowane, spieszące się kobiety. Po co? Prawdziwy facet nie ugania się za kobietami, tylko szuka takich co traktują go na równi. Zagadując (do totalnie obcej kobiety, bez kontekstu) stawiasz się na niższej pozycji - zabiegającego. To nie jest i nie było męskie.

Mniej czytania jakichś redpillowych czy blackpillowych bzdur uwodzicieli, więcej realizmu. Porozmawiaj ze znajomymi itd. jak się poznali.

Nie są.
Na portale trafiają ludzie, u których zawiodły wszystkie 'normalne' metody znalezienia drugiej połówki.
Mówiąc najoględniej - bo zaraz się rzucą z krzykiem ci z porejestrowani na portalach - szału tam nie ma i właściwie każdy albo jest wprost nieciekawy, albo trzyma w zanadrzu jakąś niefajną niespodziankę w stylu trójka dzieci + status związku ''to skomplikowane''.

Doradzasz innym realizm, a tymczasem wszystko co piszesz to wydumana w czterech ścianach teoria pełna niesprawdzonych nigdzie założeń i uprzedzeń.

To co pisze noben było prawda może z 15 lat temu jak portale randkowe były trochę na uboczu. Teraz są niejako normą, nawet wśród młodych ludzi którzy jeszcze bagażu w stylu rodzina, toksyczne związki, boczniaki, traumy sobie nie zdążyli napakowac. Dlaczego? Bo tak łatwiej.

Aczkolwiek fakt faktem mogą być też deską ratunku dla tych którym się mocno nie powiodło i w realu by nie mieli szans. Natomiast nie powiedziałabym że to znakomita większość

Jak widać, każda z płci ma swoje powody, aby nieco ponarzekać na specyfikę portali..Zresztą sporo kwestii jest wspólnych, jak zwyczajne szukanie atencji, "rozrywki" czy odskoczni. Pojawiają się czasami wątki, kiedy osoba jest zaniepokojona, bo partner pisze z kimś tam przez neta, zapewniając, żę to tylko pisanie... Z boku, jak na to patrzę, to zadaję sobie pytanie: PO CO ktoś się bawi w ten sposób, mając partnera u boku?
Odpowiedź nasuwa się sama: pragnienie nowości, dlatego też cała masa ludzi, którzy zakładają tam konta nie ma innego celu, jak tylko znaleźć sobie rozrywkę od szarej codzienności..

Po pierwsze skąd pewność, że druga osoba chce tego samego, co Ty? Napisać można wszystko. Po drugie właśnie w zdjęciach, zwłaszcza tych podrasowanych, tkwi wielka pułapka i ryzyko późniejszego rozczarowania, a w realu nic się nie ukryje. Idąc dalej, nawet godziny rozmów w sieci nie gwarantują, że face to face będzie tak samo, a nawet podobnie. Mało to mamy wątków, kiedy ludzie niemal się w sobie zakochują, a w trakcie spotkania czar pryska, bo chemia kompletnie nie działa?
Jednym słowem jedno i drugie ma swoje plusy i minusy.

Kończysz edukację w mieście X i dodajesz propozycje pracy w Y. Przeprowadzasz się i co mamy?
Zero znajomych na miejscu, tylko innych zalatanych korpoludków w pracy. Z czego większość ma swoje pary, no i związki w robocie to potencjał na władowanie się na minę. W końcu mamy 2020, a nie 1990 rok.

Hobby? Praktycznie wszyscy po prostu "robią swoje" np. na tej siłowni i wracają do swojego życia. Poznać kogoś np. przy uprawaniu sportu na wolnym powietrzu? Mnie się nie zdarzyło.
Żeby zostać przy najpopularniejszych rzeczach.

I tak się okazuje, że ładne młode dziewczyny żyją w zupełnie innej rzeczywistość niż cała reszta.

Z trzema. Randek było sporo, ale wiele kobiet zrezygnowało po pierwszym spotkaniu i wielu kobietom również ja podziękowałem po pierwszym spotkaniu. Powody różne. Wygląd, desperacja, przynudzanie, drażniące szczegółowe wypytywanie na pierwszej randce (czym jeździsz, w jakiej dzielnicy masz mieszkanie, jaki masz zawód, jakie studia itd.). Tak kwestii uzupełnienia - nie uważam pytań o studia czy pracę za złych - niekoniecznie są one po prostu konieczne na pierwszej randce. To raz a dwa - jest różnica, gdy ktoś raz zapyta z ciekawości i zmieni temat vs. gdy ktoś drąży, drąży i próbuje oszacować majątek - to widać.

Odleciałaś i to grubo. Twoja wypowiedź jest dla wielu osob krzywdząca. Po pierwsze - jak można porównać zagadywanie na ulicy do zagadywania na portalach? Mam na myśli celowe wyjśćie z domu z myślą w głowie "zagadam do 20 kobiet i spróbuję je zdobyć". To pierwsze jest niesmaczne, zalatuje desperacją. To drugie jest całkiem normalne dla wielu osób, zwlaszcza po 30. Wyobraź sobie, że niektórzy pracują w korporacji, rozkręcają własne biznesy i niekoniecznie pracują po 8 tylko 10 czy 12 godzin dziennie. Po pracy trzeba ugotować, posprzątać itd. - nie zawsze jest siła na coś dodatkowego. Te osoby mają trochę czasu dla drugiej połówki, ale nie mają czasu jej szukać. Odpalają na godzinę, dwie dziennie portale randkowe i randkują. Można jednocześnie gotować i pisać, albo w przerwie w pracy zadzwonić. Szukając kogoś na żywo to nie jest godzinka, dwie tylko kilka godzin.

Inna kwestia jest taka, że nie każdy jest ekstrawertykiem. Raczej powiedziałbym, że takie ekstrawertyczne, rozrywkowe osoby która co chwila kogoś poznają (zwłaszcza po studiach) to naprawdę rzadkość i być może wynik szczególnych zainteresowań, gdzie potrzebny jest kontakt z drugim człowiekiem np: grupa taneczna, grupa do grania w siatkówkę itd. Niektórzy mają stałe grono znajomych i spotykają się w kilka osób raz na dwa miesiące. Albo mają takie zainteresowania, że nie potrzeba drugiej osoby i nikogo nie poznają np: jazda na rowerze, malowanie, programowanie, czytanie książek itd. To że takie osoby nie podrywają na żywo nie oznacza, ze są NIENORARMALNE. To są po prostu introwertycy i takich osób jest z 80%

Trzecia kwestia jest taka - że poleganie na znajomych jest po prostu słabe. Nie masz kontroli nad tym kogo twój znajomy ci przedstawi. Może to być interesująca osoba, albo totalny burak. Może twój znajomy nikogo ci nie przedstawić. A i nie każdy lubi grille u stryjka zbyszka, picie do nieprzytomności w rytmach muzyki disco polo... Niektórzy wolą mieć spokój, w weekend sobie zrobić wycieczkę, przeczytać dobrą książkę, odpalić fajny film po męczącym tygodniu.

Zagadywanie na portalach i randkowanie tylko tam - jest normalne. Zagadywanie "maszynowe" ludzi na ulicy, takie totalnie z czapy - normalne nie jest. Ale np: jak ktoś jedzie na rolkach i sobie pogada akurat z innym rolkarzem - to już uważam za normalne. Tak samo nie wiem, na jakimś koncercie ulubionego artysty stoją obok siebie dwie osoby i zaczną rozmowę na temat historii piosenkarza, dyskografii czy cokolwiek. To jest duża różnica względem podchodzenia na ulicy, nie widzicie tego? Ale nie każdy musi pozytywnie zareagować na taką rozmowę. Ja sam poznaję ludzi również przez znajomych, ale ile tych ludzi poznam? Przez rok może z 5-10 kobiet. Niektóre zajęte, niektóre nie w typie itd. Wolę brać sprawy w swoje ręce i szukać na portalach. Osoby uważające ludzi poznających się przez portale za nienoramlne same są nienormalne i mają zbyt wąską wyobraźnie.

No nie wiem, bo może zaczynacie rozmawiać? Po kilku wiadomościach się dowiadujesz więcej i decydujesz zanim stracisz czas na spotkanie. Możesz komuś podziękować, albo kontynuować. Nikt nie każe ci siedzieć godzinami w sieci. Najlepiej wymienić kilka wiadomości i po kilku dniach czatowania jak najszybciej spotkać się na żywo. Sama przyznasz, że podryw na portalu jest szybszy zwłaszcza dla zapracowanych. Chwilę poczatujesz z kilkoma osobami, spotykasz się. Ale piszesz z potencjalnie zainteresowanymi osobami, które chcą tego samego. Jednymi się rozczarujesz, to jasne, innymi nie.

Natomiast podryw przez "maszynowe" zagadywanie na ulicy? Trzeba zagadać do kilkudziesięciu, kilkuset osób żeby poznać kilka, które:
- akurat spełaniają wymagania
- akurat są wolne
- akurat chcą tego samego
- akurat się nie spieszą i są na tyle śmiałe, żeby się umówić

Są jeszcze inne miejsca, znajomi ale w pewnym wieku nie poznajesz w taki sposób dziesiątki osób tylko kilka - na rok. I znowu ktoś może ci się wydać beznajdziejny, brzydki, zajęty itd. Jaka jest szansa, że akurat pierwsza przedstawiona ci osoba przez znajomego akurat ci się spodoba i zaiskrzy?

Choćby dlatego, że niektórzy piszą wprost - chce seksu, chce poważnej relacji itd.

Ja jestem nieśmiała i introwertyczna, człowiek zagadujący do mnie na ulicy wzbudza mój niepokój, zaraz zastanawiam się czego chce, jak go spławić, jak długo będę musiała mówić, że nie jestem zainteresowana, zanim sobie pójdzie... Zazwyczaj jednak sobie nie idą. Takich gości co do mnie zagadali i po moim "nie, dzięki" sobie poszli jeszcze nie spotkałam. Dlatego każdy kolejny człowiek, który do mnie zagaduje będzie potencjalnie "dziwny".

Obecnie portale randkowe to najwyklejsza opcja - bezpieczna, bo ludzie znają swoje intencje, myślę, że myślenie, że to tylko dla tych, co im "nie wyszło" w normalny sposób, odchodzi w przeszłość. Ale różnego rodzaju zajęcia też są super opcją, wypady, imprezy, spotkania jakichś klubów czy zajęcia tematyczne.

Malutko dlatego ja ciągle zastanawiam się, czy portale realnie mają jakikolwiek sens. Bo poznaje się człowieka i tak naprawdę nie zdążysz go poznać, lecisz przez pryzmat pierwszego wrażenia i kilkudziesięciu zdań, które się zamieni na pierwszej randce. Tak naprawdę nie ma się pojęcia czy zatrybi czy nie zatrybi, a jednocześnie jest z czego wybierać, więc ciągle zastanawiasz się, czy dalsza opcja nie będzie lepsza. To jest zgubne.

Dlatego mnie się ciągle wydaje, że najlepsza opcja poznawania nowych ludzi, to jest poznawanie ich w grupie, czyli właśnie jakieś zajęcia, poszerzanie grona znajomych, chodzenie w miarę z jedną grupą na jakieś wydarzenia i takie stopniowe patrzenie, czy z kimś z tej grupy bardziej trybi czy nie trybi. Ja w sumie tak poznawałam zdecydowaną większość facetów, którymi w jakiś sposób na przestrzeni lat byłam zainteresowana.

Portale dla mnie są zbyt bezwzględne i na dłuższą metę zbyt męczące. Można sobie super podbić ego, zaliczyć 10 pierwszych spotkań w tydzień, ale co to daje? Nie da się rozwijać znajomości jednocześnie z 10 facetami, a nie wiadomo, kto na kolejnej randce okaże się fajny, tylko zjadł go stres, a kto będzie totalnym nudziarzem.

Nigdy nie szukałam partnera w sieci (takie czasy ), ale nawet gdybym dziś chciała kogoś poznać, to zrobiłabym tak, jak sugerujesz. Zresztą bazuję tu również na własnych obserwacjach i doświadczeniu. W grupach, w miarę jak się ludzie poznają, też wiadomo kto jest "do wzięcia", ale dodatkowo obserwujemy się w naturalnych, neutralnych warunkach, mniejsze jest zatem prawdopodobieństwo, że ktoś się kreuje, coś udaje, od razu wiemy czy nam odpowiada również pod innymi względami - czy nas coś w nim ujmuje, przyciąga, czy są tematy do rozmów, czy nam się fizycznie podoba, jednym słowem czy działa ta słynna, ale wcale nie przereklamowana, chemia.

Dokładnie tak, po zakończeniu studiów większość grup znajomych się niestety rozpada, zostają nieliczni. Chociaż to też zależy, bo np: ekstrawertycy będą mieli być może większe grono osób przez co im łatwiej. Ale jednak więcej jest introwertyków. Masa osób ma swoje hobby i zainteresowania, które uprawia w zaciszu domowym. Ktoś może np: uczyć się programowania, języka obcego, grać na gitarze, czytać książki, malować, rysować w mieszkaniu i nie czuje potrzeby szukania grupy. Żeby pojechać na rowerze czy pójść na spacer też nie potrzeba drugiej osoby. A druga kwestia jest taka, jak mówi tycho.

Ludzie do takich miejsc jak: kurs tańca, kurs językowy, siłownia itd - przychodzą zrobić swoje, a nie szukać miłości życia czy znajomych. Jasne, że jak się spędza sporo czasu w danym miejscu to się czasem kogoś pozna, ale to nie jest reguła. Zresztą - zajęte osoby też mają hobby i też uczęszczają do takich miejsc, więc znalezienie miłości życia w jakiejś grupie hobbystów - trzeba mieć naprawdę sporo szczęścia.

Tak więc o ile poznawanie znajomych w takich grupach ma sens - tak szukanie miłości? Niekoniecznie. Raczej jako alternatywna opcja. Zostają do wyboru - albo portale randkowe, albo desperackie zagadywanie na ulicy. Wiele osób używa portali jako główne miejsce do poznawania osób, a takie grupy itd. jako dodatkową alternatywną opcję. To jest najlepsza opcja i te osoby są całkiem normalne.

No ja raz poznałam super faceta na kursie językowym i znajomość wyszła poza kurs. Na kursie tańca, na który chodziłam ludzie się poparowali. Swoją drogą też poznałam tam suoer faceta, ale wyczaiłam na fb, że zajęty Ze studiów zostali mi znajomi, zresztą z roku są już 2 małżeństwa ludzi, którzy się tam poznali

To tylko kwestia tego, czy w daną grupę wchodzi się po prostu z otwartością czy z desperacją. Bo praktycznie w każdym z tych przypadkow to przyszło samo, a nie tak, że ludzie szli na konkretny rodzaj aktywności szukając partnera/partnerki na życie.

No i też znam sporo par, gdzie ktoś kogoś komuś przedstawił przy okazji jakichś wspólnych spotkań i akurat zagrało.

W sensie ja nie neguję portali jako miejsc poznawania się. Tylko na portalu masz np. 30 kobiet z którymi idziesz na pierwsze spotkanie zakładając, że może być z tego związek. I w wiekszości przypadkow nie jest, bo zawsze dalej może byc ktoś lepszy, bo pierwsze spotkania są ciężkie, bo ciężko kogoś tak poznać. A w normalnej grupie ludzi można najpierw zobaczyć, jak dana osoba się zachowuje w naturalnym środowisku, w grupie innych ludzi, można ją poznawać i zobaczyć powoli, co z tego wyjdzie.

Ogóle dużo racji w tym co piszesz jednak jak zawsze wszystko "zależy". Ja nie raz spotkałam się z sytuacjami kiedy kobiety mówiły, że poznały gdzieś przypadkiem fajnego faceta, z którym super się rozmawiało ale ... niestety na rozmowie się skończyło. Przyznawały jednak wprost, że gdyby facet tylko chciał się umówić, to chętnie. Także różne mogą być motywy takiego spontanicznego kontaktu, rozmów. Jedni chcą tylko pogadać, umilić czas w danej sytuacji czy chwili, a inni w ten sposób próbują kogoś poderwać. Trudno czasem wyczuć intencje. Myślę, że dobrym rozwiązaniem, które u mnie się sprawdziło, jest po pierwsze pociągnięcie rozmowy na jakikolwiek temat, najlepiej wynikający z sytuacji czy miejsca, a potem, jak już widać, że rozmowa się klei i jest fajna energia, zaproponować spacer czy kawę, najlepiej od razu określając  termin. A nie na starcie prosić o tel czy sypać komplementami. Wtedy nawet jak kobieta odmówi, to nie ma niezręcznej sytuacji w końcu to tylko rozmowa i tylko luźna propozycja spotkania. A jak już do niego dojdzie, to już od dwojga zainteresowanych zależy jak się dalej znajomość rozwinie.
Pamiętam, że z tym moim spotkaliśmy się jeszcze tego samego dnia. Podobało mi się jego zdecydowanie, poza tym zaproponował neutralne miejsce tak by mi było wygodnie i bym czuła komfortowo. Na tym spacerze zeszliśmy na temat filmów (wtedy jeszcze nie było pandemii), co on od razu podchwycił i zapytał o jakiś tytuł, czy oglądałam. Ja, że jeszcze nie. Na co on bez dłuższego zastanowienia, to zapraszam, jutro Ci pasuje? No i tak to się zaczęło i trwa do dziś. Myślę, że ten konkret ale bez narzucania się zrobił robotę. Nie tam jakieś podchody, pisanie w nieskończoność itd.

Jest cienka granica między zdecydowaniem, a naciskiem. To pierwsze może imponować, drugie zniechęcać. Ważne jest wyczucie, poza tym istnieje coś takiego jak body language, choć i on może mylić, niemniej jednak inaczej się rozmawia (moim zdaniem) z osobą, którą jesteśmy zainteresowani, która nam się podoba niż z kimś z kim tylko prowadzimy ciekawą konwersację.
Pamiętam jak ten mój zagadał mnie na stacji benzynowej, która nie jest najszczęśliwszym miejscem na ucinanie pogawędek, to się "czuło w kościach", że żadne z nas nie spieszy z zakończeniem rozmowy, wręcz przeciwnie. Gdyby nie padła żadna propozycja z jego ust, na pewno wróciłabym do domu zawiedziona. A wtedy przecież nic jeszcze nie wiedziałam o nim.

EDIT: Mówiąc "propozycja" mam na myśli konkret typu spacer, kawa, a nie zwykłą wymianę tel nie wiadomo po co i na co. Wtedy miałam pewność, że jest zainteresowany tym by MNIE poznać, a nie kolekcjonuje numery od przypadkowo poznanych 'lasek'.

Coś robisz źle z tymi podejściami.

Są tacy na świecie, którzy na ten temat wiedzą bardzo dużo, bardzo, bardzo, bardzo dużo.

Marcin Adept Szabelski, uwodzenie    org
jego kursy, video...

Neil Strauss "Gra" -- czytałeś to w ogóle?

Niestety, niektóre kobiety potrafią "kłamać ciałem". Tzn. wysyłać niewerbalne sygnały zainteresowania, a gdy sprowokują reakcję to się wycofują. Przykłady takich zachowań w sytuacji, gdy znajomość została już nawiązana i się rozwija: łapanie za rękę, pod rękę, siadanie na kolanach, obejmowanie za szyję. Czasem kobiety potrafią nawet coś niby przypadkiem odsłonić, zdając sobie sprawę że mężczyzna może to dostrzec. Nie wiem na ile takie zachowania są świadome czy celowe, część kobiet jest pewnie po prostu naturalnie swobodna i pozwala sobie na dwuznaczne zachowania, bo akurat tak im w danej chwili w duszy gra. Część chce się dowartościować poprzez sprawdzenie jaki efekt u mężczyzn wywołają te ich niewerbalne prowokacje, oczywiście gasząc te męskie reakcje. I niestety to powoduje, że spora grupa mężczyzn, nie będąc w stanie odróżnić, które z tych sygnałów są szczere, a które nie, ignoruje wszystkie. Dochodzą do tego zmiany społeczne, w związku z którymi mężczyznom grożą oskarżenia o molestowanie jeśli podejmą różne działania na które nie było jasnego przyzwolenia. Problem w tym, że niewiele kobiet chce dawać jasne przyzwolenia, bo to przerzuca na nie część odpowiedzialności. Dużo bardziej wolą pozostawać w sferze dwuznaczności dopóki mogą, bo ta będzie zawsze zinterpretowana na ich korzyść.

To, że pokazuję, jakie problemy wiążą się z poznawaniem w realu, nie oznacza też, że uważam poznawanie przez portale randkowe za coś lepszego. Wręcz przeciwnie, jest to dla mnie jakieś wielkie targowisko, którego forma w ogóle nie zachęca mnie do robienia na nim "zakupów".

Fajnie, tylko może daj jakieś konstruktywne rady.

Może chłopak jej się spodobał, więc wysyła takie sygnały, a chłopak staje się natarczywy i ją płoszy, więc się wycofuje.

Może lubi atencję i czuć się pożądaną, więc kusi.

Dziewczyna siada na kolanach, a nie jest zainteresowana? Hmm... dziwne...

Też tak myślę.

Biedni Ci mężczyźni... nie mają podane konkretnie... i potem są samotni...

Dwuznaczności są niebezpieczne, gdy stosunki są raczej oficjalne...

Dwuznaczności są erotyczne, gdy się znamy lepiej