Czy to zdrada??? - Netkobiety.pl

No pewnie że nie
Ale rozumiem że żona może być rozżalona i utrudniać rozwód (czy też mąż). Chociażby po złości...

Ale dlaczego histeryzujesz?
Ogromna masa ludzi tkwi w gównianych albo po prostu nijakich małżeństwach, ale jednak nie czują potrzeby odchodzić. Natomiast jak poznają kogoś nowego, kto im się spodoba, to wówczas taka potrzeba się pojawia.
Co to za dziwaczny przesąd, że ''nie wolno'' odejść do kogoś, ale odejść i być samemu to już tak..?

Na prawdę nie rozumiesz czy tak się zgrywasz?

Chodzi przede wszystkim o krzywdę jaką się wyrządza drugiemu człowiekowi. Jak ktoś odchodzi bo mu źle to można sobie powiedzieć no tak, nie wyszło, popłakać chwilę i ruszyć dalej. Na spokojnie, można to zakończyć i z klasą.

Ale jeśli ktoś nie odchodzi mimo, że jest mu źle i tkwi w gównianym związku, najczęściej generuje masę zobowiązań, kredytów, dzieci itp które powodują rozstanie jeszcze trudniejsze. A zauważ, że jak kogoś pozna to nagle wkracza determinacja, ogromny pociąg do tej osoby i odchodzi się po prostu po trupach. Najpierw jest emocjonalna huśtawka, masa kłamstw w żywe oczy, potem jest przerzucanie winy na tego zdradzanego i porzucanego i robienie z niego gówna. Przy okazji rykoszetem dostają dzieci. A nowy partner też ma przewalone, bo tamten związek jest jeszcze mentalnie nie zakończony i właściwie w całym układzie jest jeden wielki szajs. Toż to egoizm w czystej postaci. Nie wyjdę ze swojej strefy komfortu bo jestem tchórzem i nie chcę być sam, ale jak ktoś się pojawi to spalę partnera żywcem i zjem na obiad. Słabe to i tyle.

Czyli zdradzacz używa innych ludzi do tego, żeby mu podnosili jakość życia, bo sam nie potrafi być szczęśliwy ze sobą? Słabo, egoizm i moim zdaniem szukanie wiatru w polu. Albo ktoś się czuje szczęśliwy sam z sobą i wtedy żaden dzień nie jest nijaki, bo sam robi sobie człowiek święto albo jest tak naprawdę nieszczęśliwy sam ze sobą i szuka, żeby inni robili mu w życiu święto, co oczywiście w każdym związku kiedyś się kończy.

Mam do was doświadczonych pytanie, w zasadzie do wszystkich. Jeśli coś jest jednak na rzeczy, ktoś ma coś za uszami, jest jakiś sekret. TO co takiego manipulanta jest w stanie wyprowadzić najbardziej z równowagi??? W sensie, zbić z tropu, jakie zachowanie, lub pomysł, co można zrobić by być bliżej prawdy i odkryć co jest na rzeczy???

Niezbite dowody niewierności,zdrady ,bo na resztę tych prowokacji,myków,kruczków itp w amoku i na haju to jest się odpornym i przygotowanym,sumienie jest prawie perfekcyjnie znieczulone ,przerzucanie winy działa nawet z byle powodu i wystarczają błahostki żeby się usprawiedliwić zracjonalizować zdradę,która staje się właściwie nie zdradą ,choć werbalnie możesz usłyszeć przyznanie Ci nawet racji w głowie jest jednak coś innego ,tak jest często jak romans wychodzi na jaw w trakcie jego trwania.

To się mu wymsknęło na początku, jak nie zapanował nad sobą. Na mój zarzut, ze coś go z nią łączy zaczął krzyczeć, że on ma przegwizdane w pracy( tak ciężko) i w domu (a ja codziennie obiadek cieplutki na stół, kawusia ciasteczko, rozmowa). I że gdzieś tam na imprezę z nim nie poszłam i miałam takie wrażenie, że dla niego to był właśnie powód, ważny powód by robić co chce.
Powiedział, że ona przychodzi do niego po pomoc, płacze, że ją wywalą i takie tam. Ale potem wszystkiego co ja wyżej napisałam się wyparł. Ja nic z tego nie rozumiem. Pierwszy raz od 15 lat przyłapuję go na kłamstwach!!! On zawsze gardził kłamstwem a teraz to robi

I co nie przeszkadzało to Twojemu, że pół pracy ją przeleciało, że taka głupia????
Jak teraz się tłumaczy, co o niej mówi???

Jesteście jeszcze razem, czy nie?? Pozwoliłaś mu wrócić??
Wiesz ta jego to nie jest typ lafiryndy, to raczej taka mało urodziwa szara myszka, pewnie dość inteligentna, modląca i tak dalej. Może mu czegoś zabrakło u nas.
Najgorsze jest to, że ja czuję się jak śmieć, że może jestem tak mało ciekawa i interesująca, że szuka rozmów i zrozumienia u innych.

zacytuje fragment, ale celny, może nie do końca w tym wątku ale ...

... alien jaki widzisz w postach wyżej były wpisy o tym jacy wredni są Co zdradzeni, ze pastwią się nad bidulami, które tak bardzo cierpią w nieszczęśliwym związku, że robimy z siebie biedne misie ... itp.
Nie wiem w jakim procencie, i mi to szczerze mówiąc wisi, ale z życia i z tego forum wyłania się obraz, ze znaczna większość jeśli nie prawie wszystkie takie związku budowane na nieszczęściu kończą się katastrofą dla zdradzacza. Zostaje z kwitkiem bo albo dostaje kopa (kto chce osobę, która tak łatwo zdradza) albo sama widzi, że rycerz nie taki piękny, a zbroja nie taka lśniąca. Reasumując, ze syf ten sam tylko ryj inny. Po prostu rutyna zycia, zaczynają się wspólne sprawy i zaczyna się problem.
Jeśli taki zdradzacz zdąży zamydlić oczy zdradzonemu małżonkowi zanim ten się otrząśnie lub ten nie w czas wykryje zdradę to ma on jeszcze szansę.
Ot "nic nie było", "nie było sexu", "to tylko kolega/kolezanka" .... i inne "to tylko ..." bzdety
W innym wątku ktoś się zastanawia, czy zdradzający żałuje, czy nie, a jeśli tak to kiedy...
Odpowiedź "nie ma to znaczenia", bo wcześniej czy później natura znów się odezwie.

Dlaczego o tym piszę?
Otóż wszystko zależy od tego jak zdradzony sobie z tym poradzi, jak ustawi relacje. Ty jeszcze się miotasz ale już nie masz przeczucia lecz wiesz co się zdarzyło.
OT: Ja zaś dowiedziałem się (wyszło w jakiejś rozmowie ze znajomą mi osobą), że moja ex rozstała się z KOLEJNYM partnerem (z kolejnym po wielkiej miłości). Jakoś mnie to ani nie połechtało, ani nie zasmuciło, że nie może sobie życia ułożyć po tylu latach, a przecież (ten pierwszy, z którym  mnie zdradziła) to była tak wielka miłość. Nie czuję nienawiści ani nie tęsknię, to co czuję to raczej obrzydzenie, minęło sporo lat i dla mnie temat zamknięty.
Między nami postawiłem takie zasieki, by żaden odprysk ani wybuch z jej życia mnie nie dosięgnął choć były takie próby.

czytaj inne wątki. Zobaczysz, że takie twierdzenie , ze "czegoś zabrakło" to wyłącznie jeden z elementów usprawiedliwienia własnej słabości przez zdradzacza nie mające nic wspólnego z rzeczywistością.
Na pewno niczego nie brakowało, na pewno nie jesteś gorsza.
Takie samopoczucie pojawia się pewnie zawsze u zdradzonych. Ja tez to przechodziłem

życzę trzeźwości w spojrzeniu. Na prawdę zalecam wizytę u specjalisty, psycholog przyjmuje za darmo.

To nie są miłe słowa ja nie jestem nigdy miła, gdyż od tego bolą mnie wszystkie zęby.
To jest prawda.
Oto, kim jesteś. SOBĄ.
A to oznacza, że nikim gorszym, brzydszym, mniej interesującym niż potencjalna koleżanka z pracy.
Doskonale znam również sytuacje, w których mąż/ partner nie angażuje się w zwyczajne, codzienne życie rodzinne, bo sama też do czegoś takiego doprowadziłam.
Mój partner jechał np. z kolegami po choinkę na święta do lasu. I zajmowało mu to ... 13 godzin. Nienormalnym był dla niego fakt, że ja widzę w tym coś niestosownego. Że sama zostaję z dziećmi w domu na cały dzień, z całym tym przedświątecznym bajzlem, i że tak długa nieobecność i brak jego pomocy w domu akurat w tym czasie, jest zwyczajnym obciążaniem wyłącznie mnie rzeczami, które muszą być zrobione.
Potrafił wyjść rano przed 9 "po choinkę" i wrócić o 23 i paść od razu do łóżka śmiertelnie zmęczony, bo przecież on się tyle nachodził.
A ja się jeszcze czepiam, o co mi chodzi, ciągle mam pretensje, toż się tego wytrzymać nie da.
Teraz wiem, że to było właśnie szukanie tych pretekstów, tych usprawiedliwień. Bez powodu byłoby głupio. A tak, powód sam się znalazł, Izka się ciągle czepia, pójdę do Kaśki, bo ona jest fajniejsza.
Różnica między nami jest taka, że ja nie złapałam się w pułapkę przeniesienia złości i środka ciężkości jakim jest odpowiedzialność za zdradę, na tą kobietę.
Nie uważam, żeby była lafiryndą, puszczalską i co tam jeszcze. Ona wiedziała o mnie i o sytuacji tyle, ile mój partner jej powiedział. To była jedyna prawda jaką znała. A ta prawda to było oczywiście to, że ja go wcale nie rozumiem i że wcale ze sobą nie śpimy
Ale to nie ona mnie zdradziła, to nie ona mnie okłamała, nie ona mnie skrzywdziła.

@bullet Chciałam, naprawdę chciałam wybaczyć i widziałam w tym wiele korzyści dla naszej relacji i rodziny, jaką kiedyś byliśmy. Ale nie potrafiłam tego zrobić wbrew sobie i złożyło się na to wiele czynników.
Jednak to wszystko było dla mnie tak bolesne, tak trudne i jednocześnie tak okrutne, że nie potrafiłam zmusić siebie do zrozumienia tego. A bez zrozumienia nie szło mi wybaczanie.
Próbowałam jakiś czas. Chodziliśmy na mediacje i do poradni. I im więcej słyszałam od niego, tym bardziej rozumiałam, że nie dam rady.
On potrafił powiedzieć, że tak bardzo tęsknił za córką, z którą ograniczyłam mu kontakt, że potraktował tamtą kobietę jak plaster na swoje zmartwienia i dlatego też ją skrzywdził.
Wspaniała empatia.
Tylko, że w momencie w którym wyszedł z domu, zarzucając mi wieczne pretensje i czepialstwo, to od razu poszedł do niej, i był u niej pół godziny później. Jaka więc tęsknota za dzieckiem? W momencie w którym do żadnych ograniczeń nawet nie doszło, bo nie wiedziałam że on idzie od razu do niej?
Albo ta uwaga o tym, że ją skrzywdził zakończeniem romansu po kilku tygodniach.
Fajne, że przejmuje się takimi rzeczami.
Jednak nie zająknął się słowem o rodzinie, którą te kilka tygodnie temu porzucił z godziny na godzinę. Tu już żadnej krzywdy nie widział.
Mniejsza z tym. Mam nadzieję, że czegoś się z tego nauczyłam.

No właśnie. Ja nawet do końca nie wiem jaka to była to zdrada czy tylko zauroczenie czy rzeczywiście coś kurna więcej a mimo to od kilku miesięcy mimo że chcę zapomnieć i wybaczyć to cyklicznie co kilka dni mnie w środku trzęsie, czuję wściekłość i gniew.

Zacznij od założenia własnego, osobnego wątku proszę.

komedia. Przepraszam Cię alien1666, ale to jest teatr dla jednego widza. Dla Ciebie.
Co byś zrobiła, gdybyś była oskarżana o niewierność bezpodstawnie?
Powiem Ci, jak ja zachowałabym się w sytuacji, w której partner podejrzewałby mnie niesłusznie o nieuczciwość. Gdyby sytuacja eskalowała już do tego stopnia, że wzbudziłaby moją złość - po prostu dałabym, wręczyła, rzuciła mu swój telefon z wiadomościami w których nic nie ma i wykrzyczałabym - masz, czytaj sobie, sam się przekonaj i daj mi wreszcie spokój!!

Tak, to jest manipulacja z jego strony. Prostacka i głupia w dodatku.
On tak bardzo chce, żebyś przestała drążyć, tak desperacko będzie unikał wyjawienia Ci prawdy, że nawet zagrozi Ci pozorowanym samobójstwem i będzie Cię tym szantażował, żebyś tylko wreszcie dała spokój i przestała domagać się prawdy.
To jest tak słabe, że na skali bycia żałosnym nie ma chyba odpowiedniej liczby, żeby określić jak bardzo jest to słabe.

Tak właśnie powiedział, że ma mnie dość..
Tyle, że ja pomyślałam głupia, że jest taki uczciwy i tak mnie kocha, że woli się zabić niż ze mną rozwieść. I już nie pytam. Głupia jestem ale już kompletnie nie wiem co mam zrobić

No widzicie,  ja miałam taki mętlik w głowie po jego scenach, że wiele razy go przepraszałam za moje podejrzenia!!!
Kiedy on krzyczy,  że tylko mnie kocha że do niczego nie doszło, że zatruwam mu  pytaniami życie  ( krzyczy tak że dzieci słyszą i się boją) i jeszcze chce się zabić, to ja się cała trzęsę, płaczę, przepraszam. Tak to wygląda....

Ja bym mu powiedziała, ale kochanie dlaczego raczysz mnie tymi informacjami? A może mnie twoja koleżanka nie interesuje?
A jeśli tak na niej zależy to drzwi otwarte. I jak dama odeszła lub wyszła z domu. Olać dziada jak mu pała staje do innej do niech idzie w siną dal.
Tylko niech nie zatruwa ci powietrza.

Wczorajsza przykra sytuacja. Napisał do mnie na mess znajomy taki stary, co u mnie słychać, ja odpisałam, że nic takiego i zaraz grzecznie się pożegnałam . Cała sytuacja była przy mężu, nawet mu pokazałam.
Kiedy już byliśmy w łóżku on powiedział, że mam się nie kontaktować z tym człowiekiem, no więc mówię dobrze, przy nim usunęłam go ze znajomych i powiedziałam, że nigdy nie spojrzałabym na kogoś kto mając żonę pisze z inną kobietą, bo myślę o takich najgorzej. Mój się zagotował, bo wziął to do siebie.
Pokłóciliśmy się o tamto zdarzenie, gdzie kasował smsy od koleżanki . Złapał mnie za ramiona, ścisnął, przycisnął do łóżka całym sobą. Mam ślady na ramionach od tego śćiśnięcia i bolą mnie plecy. WYkrzyczał, że mam się zamknąć, że nigdy nie będzie wracał do tego tematu. TEMAT ZAMKNIĘTY, NIE MAM PRAWA DO NIEGO WRACAĆ!!!
TO już kolejny raz gdy zdarzyła się taka sytuacja kiedy mną szarpie, ściska do siniaków i mną potrząsa. Ostatnio szedł się niby zabić. Czy jeśli kogoś kochamy robimy mu takie rzeczy, tak go traktujemy????

Dokładnie. Jak na FB po przeczytaniu 2 zdań artykułu.

Że mu pała stoi to dobrze chyba natomiast użycie wyrażenia " kochanie" uważam za przegięcie.

Szczerze mówiąc, większym problemem wydaje mi się tu agresja Twojego męża. Nie może być tak, że w chwili złości on Cię szarpie, przyciska, robi siniaki. To jest już przemoc. Tu bym upatrywała ewentualny powód chęci odejścia od takiego męża, a nie SMSy. Chociaż i nad tym można pracować, jeśli jest wola z obu stron. Proponowalas mu już jakaś terapię, wizytę u psychologa?

To ja trochę przewrotnie, ale celowo, żeby Ci coś może uświadomić.
W co drugim poście pytasz o to, czy coś jest normalne kiedy się kogoś kocha.
Naprawdę tego nie wiesz?
Nie wiesz, że zdrada, ukrywanie romansu, brak szczerości, wrzaski, szantaże emocjonalne, PRZEMOC (wielka czerwona lampka) - nie powinny być normą w żadnym związku?
Czy trzeba Tobie mówić, że ludzie będący ze sobą się nie biją, nie wrzeszczą, nie szarpią, nie potrząsają sobą?
A czy jeśli napiszemy Ci, że tak, że to normalne, to uznasz to za takie?

Masz prawo wracać do wszystkiego, co Cię niepokoi, boli i rani.
Masz prawo oczekiwać od męża szczerości i otwartości w sprawie jego romansu.
A przede wszystkim, masz prawo wyciągnąć konsekwencje.

Im więcej piszesz o zachowaniu swojego męża, tym bardziej mam ochotę zapytać, gdzie ta sielanka? I nie złośliwie, ani zgryźliwie. Czy jest możliwe, że wszystkie te wydarzenia uniemożliwiają Ci trzeźwy osąd sytuacji w jakiej się znalazłaś?
Mam wrażenie, że oboje nawzajem siebie prowokujecie, bo czym innym niż prowokacją jest wspominanie mężowi o tym, że och, kolega do mnie napisał, ale dla mnie żonaty to jak święty?
Przecież to była celowa złośliwość i prowokacja z Twojej strony. Chciałaś ukazać siebie jako osobę nieskazitelną i wbić mężowi szpilę. Nie ma absolutnie żadnego sensu w tym. "Kolega do mnie napisał, ale i tak nie będę mu odpisywać, bo on żonaty".
Nie możesz, nie potrafisz utrzymywać normalnych kontaktów z mężczyznami? Ja mam kolegów, z których oprócz gejów wszyscy są żonaci, albo w związkach. Nie wyobrażam sobie latać do męża z każdym smsem jakie dostaję od znajomych, czy przyjaciół. To są normalne kontakty, pytanie co słychać, jak się żyje, zdjęcia dzieci, kotów, psów, prezentu dla żony z pytaniem czy ładny. W tym, że żonaty znajomy pyta się co słychać co jest zdrożnego, czy niemoralnego?

Tymczasem - jeśli nie akceptujesz tego co zrobił i co robi - odejdź.
Doskonale rozumiem, jak się czujesz i że reagujesz instynktownie. Jesteś zła, wściekła, jesteś tak zła, że mogłabyś spalić cały świat. I rozumiem, że musisz jakoś tę złość kanalizować, jakoś się jej pozbywać. Ale nie tak. Ty jesteś wściekła na męża o to co zrobił i co robi.
On jest wściekły na Ciebie o to, że o tym ciągle gadasz i nieomal każde Twoje słowo odbiera jako aluzję do siebie. Im więcej mówisz, tym bardziej on się z kolei złości.

Wy nie potraficie się zupełnie porozumieć. Nie umiecie rozmawiać. Mąż z resztą nie chce i w jawny i w bardzo lekceważący sposób to okazuje.
Ty z kolei potrzebujesz tego, chcesz usłyszeć prosto w oczy prawdę, co do której przeczuwasz, że jest prawdą i nie mylisz się (moim zdaniem).
Zamiecione pod dywan śmieci, a było to raptem kilka dni temu - już zaczęły śmierdzieć.
Niepokojąca jest też hipokryzja Twojego męża, który sam sobie daje przyzwolenie do romansu, Tobie zabrania mówić o tym, a jednocześnie żąda, abyś Ty nie kontaktowała się z nikim, nikomu nie odpisywała. Dla mnie to bardzo dziwne.

Pozostając w tej chorej sytuacji znienawidzicie siebie, bo wydobywacie z siebie nawzajem najwyższe pokłady wściekłości i podłości. Jeśli zostaniecie ze sobą, to się pozabijacie, bo jasno widać, że Twój mąż jest furiatem i agresorem, który nie potrafi nad sobą panować.
Ciebie zaś z kolei jego zdrada i romans tak boli, że nie potrafisz milczeć o tym, i słusznie.
Miłość miłością, ale jeśli nie skorzystacie z mediacji, terapii, poradni - czegokolwiek - to nie dogadacie się i długo jeszcze będziecie sobie pluli pod nogi przy każdym spotkaniu.

A czym jest zachowanie Twojego męża, jeśli nie jednym wielkim dowodem zdrady?
Czy człowiek który nie zdradził i nie ma nic na sumieniu szantażuje żonę samobójstwem? Wrzeszczy na nią, że ma się zamknąć i nigdy więcej o tym nie mówić? Czy stosuje wobec niej przemoc fizyczną?
To nie jest dla Ciebie wystarczający dowód?
Nigdy nie usłyszysz od męża, że Cię zdradził, bo on nie ma odwagi ani ochoty na szczerość i prawdziwe naprawianie Waszej relacji.
Bo od tego zaczyna się proces - od szczerości, od prawdy. Od wiedzy o tym co się stało.

A kilkudniowa sielanka ... to nie jest żadna sielanka. To po prostu chwilowe zawieszenie broni. Ty poddajesz się naciskom męża i milczysz przez kilka dni, żadna sielanka.
Sielanka jest wtedy, kiedy wszystko jest naprawdę w porządku.

nie mam pewności czy to ma znaczenie ale moja ex też rzuciła się na mnie kilka razy z pazurami gdy wspominałem jej kochanka, raz na twarz ale zdążyłem się zasłonić, poraniła mi głowę, wściekle kopała i prawie mnie wywróciła. Była jak w amoku. Teraz z perspektywy czasu wiem, że to był okres gdy miedzy nimi było źle, kłócili się, koleś ją wyzywał po pijaku, po prochach itp, a ona go tak "kochała" , sądzę, że moja bż "cos" z nim brała i była pobudzona ...

Nie wiem czy należy wykluczyć, że Twój jm "coś" bierze. Te jego napady wg mnie świadczą o dużym konflikcie w jego głowie, a konflikt może nie dotyczy Ciebie tylko innej osoby stąd agresja w Twoja stronę bo Ty jesteś przeszkodą.
Uważam, ze pilnie powinnaś to skonsultować z prawnikiem i psychologiem, ja miałem przewagę siłową, co prawda nie odpowiadałem siłą ale mogłem. Ty nie koniecznie sobie poradzisz w sytuacji skrajnej. To poważna sprawa. Nie mówimy już o braku szacunku ale o agresji  Po takim napadzie powinnaś go uprzedzić, że jeśli to się powtórzy to zgłosisz .... nie wiem czemu się wahasz bo robi się niebezpiecznie, jeśli razem śpicie to jest grubo.

Dokładnie jest jak pisze IsaBela. Też już wcześniej wspomniałam, żebys nie dzieliła się z nim wszystkim, bo on tego nie robił i nie zamierza robić. Ja zapytam wprost, czy on jest policjantem, czy coś w tym klimacie? Bo te jego zachowania, to przypominają mi właśnie sytuacje znana że słyszenia, podobny schemat działania faceta i ta agresja. Normalnie pan swojej żony, a w rzeczywistości pospolity przemocowiec i zdrajca.

Zawsze chciałam dać dzieciom dobry dom i pełną rodzinę. Poza tym, może on mnie już przestał kochać ale ja niestety nie!!! Nadal go kocham, klapki spadły mi dopiero pół roku temu, wcześniej myślałam mimo wszystko, że to ja jestem taka jakaś niewystarczająca a on taki wspaniały. Wiem jestem chyba kompletną idiotką.
Myślę o tym rozwodzie, ale tak jak mówię kocham go, on twierdzi, że kocha mnie, dzieci nas potrzebują

I jestes absolutnie przekonana, ze w imie dobrego domu i pelnej rodziny pokazesz dzieciom obraz ojca, ktory matki nie szanuje i stosuje wobec niej przemoc i agresje slowna i fizyczna?
W takiej sytuacji to dzieciom jest najlepiej osobno.

On twierdzi że kocha??? I okazuje to poprzez szarpanie, nabijanie siniaków, manipulację, romanse na boku??? A ja myślałam, że miłość się inaczej okazuje...

Alien, co ja napisałam już wiele, wiele razy na tym forum, i czego będę się nadal trzymać, to napiszę również Tobie.
Gadanie o miłości, to nie miłość.
Gadanie o zmianie, to nie zmiana.
Prawdziwą miłość i prawdziwą zmianę udowadnia się i okazuje CZYNAMI, postępowaniem, a nie gębą.
Tymczasem Twój mąż gada owszem.
Ale poza gadaniem - wrzeszczy na Ciebie, szarpie Cię, potrząsa Tobą, szantażuje Cię i robi jeszcze wiele innych podłych świństw. Jaka to miłość?

To co masz teraz dla dzieci, to ani nie dobry dom, ani nie pełna rodzina. To dom pełen napięć, konfliktów i agresji.

Nie jestem Tobą. Nie mogę Ci napisać, co powinnaś zrobić.
Napisałam Ci powyżej kilka razy co zrobiłam ja.
Każdy ma swoje granice i wytrzymałość.
Ale w momencie w którym dochodzi do takiej eskalacji złości, wściekłości, agresji i przemocy, a nie ma chęci porozumienia czy naprawy - to trwanie na siłę w takim związku określiłabym raczej jako syndrom sztokholmski, a nie jako miłość ...

Autorka nie słucha niczego i nikogo, tylko swoich chorych emocji. Wielu z nas ostrzegało, że albo da sobie spokój z tym ciągłym wypominaniem, albo niech się rozejdą. Ale ona i tak tego nie słucha. Ileż mona? To jest chore.

Niestety, boję się.
Boję się gdy drążę temat, bo on krzyczy, boję się tego co zrobi, po prostu się boję.
Jak zostanie tak jak jest to tak jakby mi zamknął usta . Wiem, że on do niej coś ma ale prędzej zrobi coś głupiego niż powie o tym.

Alien, to przykre, co piszesz, ale.....
Wróciłam do początków tego wątku. Masa rad od tych, co swoje przeszli. Twoje oburzenie i złość, niedowierzanie, zarzucałaś, że to piszący mają problem z oceną sytuacji. Napisałam Tobie 8 lutego, że nie słuchasz tego, co Ci doradzają i że prawda ,jak wybuchnie, ogłuszy Cię. Miałaś straszne obiekcje, zarzucałaś ,że w moim małżeństwie jest żenada. Minęło zaledwie 11 dni, a Ty piszesz, jak bardzo eskaluje problem w Twoim domu. Czy przypadkiem nie ostrzegano Cię, że to idzie dokładnie w tą stronę ?
Alien, nie pisze, żeby Ci dokuczyć, bo naprawdę zrobiło mi się przykro, gdy przeczytałam Twoje wpisy, wolałabym przeczytać, że oboje ciężko pracujecie nad powrotem zaufania......ale tak nie jest,  problem narasta, Ty znów dostajesz bardzo mądre rady i znów piszesz : ale ja go kocham. Rozumiem doskonale Twoje uczucia do niego, ale musisz zrozumieć jedno : pewien etap dobiegł końca, już nigdy nie będzie tak samo.
Zobacz, wtedy wieszałaś psy na koleżance męża, ale kto okazuje wobec Ciebie przemoc? Czy to nie mąż właśnie? i jak ładnie manipuluje, biedaczysko.
Pisałam Ci wtedy, byś zobaczyła sprawy dokładnie takie, jakie są.
Nie musisz nikogo przekonywać, że masz mętlik w głowie i panicznie boisz się ,co dalej. Ty wciąż chcesz wierzyć, że tam nic nie było.
Myślisz ,że każdy z nas nie przechodził tego bądź podobnego etapu?

Inna użytkowniczka zapytała w podobnym tonie, czemu ma służyć ten wątek. Bo czas płynie, Tobie jest coraz ciężej, dochodzi przemoc i..... co dalej z tym robisz?
Alien, zamiast nim zacznij zajmować się swoimi odczuciami. Czy będziesz czuła się dobrze stawiając przed nim śniadanie, gdy nagle wspomnisz sobie jego agresywne przyciśnięcie Cię do podłoża i wykrzywioną w nienawiści gębę, bo śmiałaś zapytać ,jak jest prawda?  To jest ten fajny związek, w którym czujesz się zaopiekowana i bezpieczna?
O sobie pomyśl, tak chcesz spędzić kolejne lata ?
A już ta jego obietnica, że coś sobie zrobi.........boszzzz, gdyby głupota umiała fruwać , linie lotnicze by zbankrutowały. Zwykły pajac używa takich zagrywek, a nie dojrzały człowiek.