Czy to zdrada??? - Netkobiety.pl

A ty kto jej mąż ? Śledzisz ją na forach. Każda osoba jest inna nie można się wypowiadać za innych. Jakby to żona by cię zdradziła też byś tak uważał ?

wg mnie narobiłaś słusznego rabanu, mąż dostał po łbie, może dało mu to do myślenia i uda się skleić.
Jednak be przepracowania na pewno nie ma szans. Nie jestem specjalistą, jeśli mąż chce też pracować to może terapia par. coś da
Byle nie zamieść tego pod dywan bo wyjdzie szybciej niż sądzisz.

Oczywiście, że może Cię spotkać coś przykrego.
Może Cię spotkać rzeczywistość, albo konsekwencje tej rzeczywistości.
Ponieważ całkowicie odwróciłaś przyczynowo-skutkowy bieg rzeczy, okazało się, że nagle to Ty - z dużym prawdopodobieństwem zdradzona kobieta - przystępujesz do walki o zdradzacza. A powinno być dokładnie odwrotnie.
Zdradzający nie dość, że nie ponosi żadnych konsekwencji swojego postępowania, to jeszcze okazuje się że dostaje nagrodę w postaci starającej się o niego w dwójnasób zdradzanej małżonki.
Wszystko co teraz piszesz jest cudowne i sielankowe, i daje dużą nadzieję na fajny miodowy miesiąc jaki będziecie teraz mieć, i na to, że potrwa on nieco dłużej.

Ale rzeczywistość dopadnie Was prędzej, czy później. I nie jest to wymądrzanie się, złośliwość, czy zazdrość z mojej strony.

Ty nadal nie wiesz co się stało. Twój mąż nie był i nie jest z Tobą szczery. Twój strach o to, że mogłabyś go utracić jeszcze trochę będzie Cię napędzał, ale kiedy opadnie adrenalina jaką ten strach wyzwala, nie będziesz potrafiła żyć po wsze czasy bez prawdy i bez szczerości. Nie będziesz potrafiła wiecznie przymykać na to oczu i obchodzić się z tym tematem - najbardziej dla Ciebie bolesnym - jak z jajkiem, żeby przypadkiem męża nie zdenerwować ...
Nie macie szans na naprawę Waszego związku bez wiedzy i jasności o tym, co się stało.
Chyba, że masz na tyle siły, żeby do końca życia udawać, że wystarczają Ci te mętne tłumaczenia jakie usłyszałaś i zamiecenie sprawy pod dywan.

Tyle, że on utrzymuje, że jest to fatalna pomyłka, że nigdy nic nie było ani nie będzie, bo to ze mną jest i będzie.
Powiedział, że nie wyobraża sobie życia bez nas i że prędzej sobie coś zrobi niż zgodzi się na rozwód.
Myślę, wbrew temu co piszesz, że on jednak się stara, widzę zmianę, widzę że chce dobrze, więcej czasu poświęca dzieciom, reaguje na każdą moją prośbę ( choć zawsze mi pomagał), dużo czasu spędzamy razem.

Authority zdrada, kochanka - chłopie trzymaj się rzeczywistości. Nie wydawaj wyroków bez dowodów.

No i nareszcie słusznie prawisz

Mam swoje sposoby Ale trzymaj rękę na pulsie. Ten badas może być twoim mężem. A to czy była zdrada czy nie dobrze nie wróży. Zdrada to złe słowo zdrada państwa narodowa owszem ale nie małżeńska. Cheating znaczy oszustwo rozszyłbym o ukrywanie Hiding niewierność jest także gdy o tym nie wiesz a nie tylko gdy ktoś cię oszukuje. I to ta osoba co ma wyższe wymagania  decyduje co jest niewiernością a co nie. Gdy np mąż uważa że całowanie się jest zdradą a dla żony tylko sekt to granica męża tyczy obydwoje. Gdy żona uważa że flirt jest zdradą a mąż że tylko seks to to co uważa żona obowiązuje obojga. Jest to zasada porozumienia społecznego. Co ważne to nie łamie partnerstwa czy nawet wolnych związków to się nazywa uczciwość bez obrzydliwej hipokryzji.

Wiesz ale ja od samego początku tłumaczyła mu, że na kłamstwie już dalej nie pociągniemy, że to się nie uda.
Mówiłam mu, że też chcę być szczęśliwa i ułożyć sobie życie. Że przecież nawet on nie chciałby być z kimś kto myśli o kimś innym. Kategorycznie wszystkiemu zaprzecza. Muszę czekać

Nie chcę Cię straszyć, autorko ale moja zona, po moim pierwszym odkryciu, pidobnym do Twojego(zadnych twardych dowodów tylko billingi i skasowane co nie co) bardzo starała się załagodzić sytuację. Mówiła ze nikogo nie ma. Że kocha. Tylko po to bym przestał drązyć. Gdybym przestał i dał sobiw wmówić ze to nic to pewnie by sobie jeszcze troche poromansowała. Ale ja nie poddałem się. Znajdywałem coraz więcej poszlak i nieścisłosci w jej odpowiedziach aż w końcu sama się przyznała do półrocznego romansu z seksem. Gdybym zachował się tak jak Ty teraz( a kusiło mnie czasem by odpuścić i miło żyć dalej) to by było jej/ich spełnienie marzeń. Może juz go nie wypytuj bo i tak nic nie powie ale obserwuj i zbieraj dane. Życzę fałszywego alarmu ale lepiej wiedzieć co się dzieje.

Ładnych parę lat wstecz. 2014 rok. Pozdrawiam

Kobieto o czym Ty mówisz?????
W jaki sposób Twoim zdaniem ja walczę z tą dziwką, jak piszesz.
To on mnie prosił byśmy tego nie niszczyli, to on się stara, ale ja też tego chcę. W jaki sposób z nią rywalizuję, czy myślisz, że ja od kilku miesięcy mu powtarzam że dziwka beee., No w jaki, bo jeszcze go nie wyrzuciłam. Myślisz, że siłą go trzymam w domu i tylko dlatego że mu ją obrzydzam. Skąd wiesz, że mają romans.
Co mi radzisz tak naprawdę?? Oczy i tak mam otwarte, wiem co może się wydarzyć, już nie jestem taka naiwna.
Daj mi choć jedną, mądrą, konstruktywną radę, cokolwiek a nie piszesz o jakiejś rywalizacji.
Ja nigdy z nią bić i rywalizować nie będę, jeżeli będzie chciał to odejdzie, proste, będzie to znaczyło że nie był mnie wart i trudno. Jeśli okaże się kłamcą to nie będzie po kim płakać, okaże się draniem i tyle a z draniem być już nie będę chciała.
Czas pokaże i tyle.

Nikt nie twierdzi, że robi źle. Każdy stara się jej pokazać różne strony sytuacji , bo wszyscy doskonale wiedzą, jak trudno jest w takich chwilach złapać dystans ,gdy emocje szaleją. Odnoszę jednak wrażenie, że miota się w swoich podejrzeniach i we wpisach szuka potwierdzenia bądź zaprzeczenia tego, co sama przeczuwa.
Autorka dostała mnóstwo mądrych rad, jaki zrobi z nich użytek, jej sprawa.
Jeśli uratują ten związek, dobrze, jeśli nie, będzie mogła odrobić lekcję z korzyścią dla siebie. I o to tu chodzi.
Że nie chce słuchać, co się mówi , to inna sprawa. Każdy wybiera swoją drogę. Skoro nie słucha rad , to w jakim celu założyła wątek ?
Jest spora różnica między zarzucaniem komuś, że jest ślepy, czego tu nie widzę, a apelem, by szeroko otwarła oczy i nie dała się zwieść pozorom.
Mimo tylu zdań i opinii, nikt tu nie życzy jej źle. Jej nerwowość jest tu dużo mocniejsza, niż autorów innych wątków.

Autorko, już właściwie wszystko zostało powiedziane ale dodam jeszcze coś od siebie, ponieważ twoja sytuacja bardzo przypomniała mi to wszystko z czym borykałam się półtora roku temu. Bardzo ci współczuje bo ze względu właśnie na podobne przeżycia, wyobrażam sobie co czujesz. Chciałam cię tylko prosić, abyś zamiast ratowania małżeństwa "za dwoje" skupiła się bardzo mocno (a nawet bardziej) na sobie i budowaniu swojej siły. Bez względu na rozwój sytuacji bardzo ci się to przyda. Jeśli w końcu odejdzie - będziesz na tyle silna by sobie lepiej z tym poradzić. Jeśli zostanie - jest szansa zbudować coś trwałego, bo po kryzysie ty będziesz silniejsza, a on się może "ponownie" zakocha. Nie możesz czekać jak na bombie, bo to cię zniszczy, a być może za 2 miesiące (u mnie tyle trwała nasza sielanka) usłyszysz, że on jednak kocha tamtą a cios drugi raz w to samo miejsce boli bardziej. Cała twoja historia (tzn. fakty które przytoczyłaś, bo wszystkiego oczywiście nie wiemy) nie wróży nic dobrego a wszystko wygląda mi na jakiś stan przetrwalnikowy, wyczekujący, może na to czy tamta go zechce czy nie. Dlatego potrzebujesz teraz wyciszyć emocje i skupić się wyłącznie na sobie, olewając pana ciepłym moczem, wręcz dystansując się. To on ma się o was starać nie ty, on powinien jak najwięcej ci tłumaczyć i z tobą rozmawiać. Tylko tak zachowują się ludzie którym zależy. To jest w tej chwili jedyna droga. Oczywiście ryzykowna bo możesz wprost zobaczyć, że ma cię w dupie, ale jest to ważne dla twojej wewnętrznej równowagi. Inaczej zamęczysz się jak wielu tutaj autorów wątków w tym ja. Koniecznie spotkania z psychologiem to raz, żeby wyciszyć emocje i się podbudować. Dwa koleżanki, koledzy, sport? Może jakiś wyjazd sama, bez niego i dzieci (wiem, że trudno bo pandemia). Może być oczywiście tak, ze jak tylko wyjedziesz, to dziunia wyląduje w waszym łóżku. Ale to już wtedy będziesz miała pewność, że to koniec. Szkodzisz sobie tym zamiataniem pod dywan. Nie rób tego. I wierz intuicji. Ja do dziś nie mam dowodów, że sypiali ze sobą zanim mnie zostawił.

Widzę w twoich postach kilka błędnych założeń, które powinnaś dla budowania swojej siły przemyśleć. Nie przeceniałabym tego, że "wszyscy się od odwrócą i straciłby w oczach". To tak nie działa. Ludzie generalnie mają to w dupie. Na początku przeżywają, interesują się bo są po prostu ciekawi lub lubią patrzeć jak "inni mają gorzej". Potem bez problemu nawiązują współpracę a nawet przyjaźnie, bo przecież co ma piernik do wiatraka. Wiem co mówię, bo "moja dziunia" też jest z tej samej firmy co ex mąż, plus jeszcze żeby było ciekawiej to ta sama firma w której i ja pracuję. Taka tam "Moda na sukces", każdy z każdym... normalka.
Po drugie mój jak się miotał to też miał niby "chyba skoczyć pod pociąg" bo już nie może. Żyje do dziś. Z dziunią. Nie wierzyłabym w tego typu manipulacje, bo one mają na celu tylko ci zamieszać w głowie. Żebyś całkiem przestała ględzić, a on mógł sobie rozmyślać o tamtej.
To, że on mówi, że masz zacząć normalnie - to kolejne klasyczne zachowanie mające na celu zamiecenie wszystkiego pod dywan. Ja ci powiem jak dokładnie wygląda skruszona osoba, bo takie znam. Osoba, która nawaliła i chce wszystko naprawić w pierwszej kolejności (to jest najważniejszy punkt) przyznaje się do tego że nawaliła. Po drugie sama siebie nazywa draniem i uznaje oraz szanuje to co czujesz. Wypieranie (nic przecież nie było), zrzucanie winy na ciebie i robienie z ciebie psychicznej to niemal w 100% dowody winy niestety ... to oczywiście nie musi być zdrada w sensie seksu na tym upranym materacu, ale zdrada emocjonalna - jak najbardziej.
I to nie jest wcale tak jak mówisz, że gdyby kogoś miał to już by go dawno z tobą nie było. On może po prostu czekać, bo może tamta się miota, nie chce rozbijać rodziny, może jeszcze jej do końca nie urobił. U mnie dokładnie tak było. Jak dwa miesiące przed rozstaniem zażądałam rozwodu, to naopowiadał, że to przecież tylko koleżanka, dlaczego chcę z powodu takiej bzdury rozwalić rodzinę z nowonarodzonym dzieckiem. Też zrobił ze mnie psychiczną. Że przecież ona mi do pięt nie dorasta. Że to klasyczny dzieciuch z pokolenia gimbazy i po prostu dobrze mu się z nią rozmawia, i że nawet mu się nie podoba. To były dokładnie jego teksty. Przestraszył się, że ja grożę rozwodem i bał się, że zostanie z niczym. Więc zyskał sobie u mnie czas żeby ją do końca zdobyć i po dwóch miesiącach od tej "naszej sielanki" powiedział mi, że jednak z nią będzie układał sobie życie.
Na koniec jeszcze co do dziuni, powiem, że rozumiem w pełni twój żal do niej. Też to przerabiałam. Była to forma wyrzucenia emocji, których nie mogłam wyrzucić na niego, bo bałam się przestanie przychodzić do dziecka. Ale walcz z tym. Nie dlatego, że dziuni szkoda, tylko np. u mnie niestety on jej to wszystko co ja wykrzykuję w emocjach powtarzał, a potem przeczytałam jak się ze mnie nabijali, że się hormonów naćpałam i mi się we łbie poprzestawiało. I było mi mega głupio. Weź to pod uwagę, że wszystkiego co mówisz może słuchać także "ona". On może jej to wszystko powtarzać i się wzajemnie nakręcają dodatkowo przeciwko tobie. A wierz mi, nie chcesz przed nią odsłaniać swoich słabości. To potem działa na twoją niekorzyść i samoocenę.

I powiedz mi jeszcze jak to w końcu jest u was? Z jednej strony napisałaś, że sielanka (winko i przytulasy) i żebyśmy się odczepili, ale z drugiej gdzieś mi mignęło "Ale jak jest w domu to tego szczęścia po nim nie widać za bardzo." Zapewne wiesz, że nasza kobieca intuicja to skarb. Zawsze "to wiemy ". Ty też wiesz, tylko jeszcze się bronisz. I ja to rozumiem, ale wierz mi, że jedyna szansa to albo nowi Wy, albo wcale.

Na kilkanaście osób wypowiadających się w wątku jedna, może dwie mówią co innego niż reszta i z tego co kojarzę są to osoby "nie po przejściach" więc wnioski wysnuj sama.

Bądźcie razem, warto po tylu latach, przytulajcie się, pijcie winko itd ale nie daj się zwieść i uśpić, bądź czujna, nabierz dystansu. Jak tu ktoś napisał, kobieca intuicja (nie mylić z nakręcaniem) to silna broń ona jeżeli jej nie uśpisz włączy alarm w Twojej głowie.

My jesteśmy dłużsi stażem, nigdy wcześniej nic się nie wydarzyło, zaufanie 100 %, zero tajemnic, o wyjątkowości naszego związku nawet nie będę pisać, praktycznie się nie kłóciliśmy, związek prawie  idealny w środku , a  na zewnątrz wzór szczęśliwego małżeństwa . Zupełnie nic nie zapowiadało tego co się stało, sygnały i znaki dostrzegłam później. Z boczniarą i jej rodziną spotykaliśmy się często bo wiele nas łączy i przyszedł dzień w którym wiedziałam, że coś się stało (nie seks), nie widziałam, wiedziałam. Jak mi lampka ostrzegawcza mrugała nie zauważałam ale jak zawyła syrena byłam pewna.

No też cały czas się zastanawiam po co autorka napisała ten wątek, szczególnie czytając to:

Wspaniałe dni, wszystko robienie razem, zaczyna się układać a autorka wspomina że znajdzie firmę która odzyska skasowane smsy. Może rzeczywiście nic się nie wydarzyło i nie ma potrzeby dalej drążyć tematu.

Mam do Ciebie pytanie. Jak to wyczułaś, bo jak piszesz po prostu to widziałaś????

Nie o to chodzi. Jak widzisz większość osób pisze mi, że syreny wyją na alarm . Mam mieć oczy otwarte na to co się dzieje, bo zdaniem doświadczonych życiowo osób to sytuacja schematyczna

Napisałam długi post ale mi wcięło więc tak chyba miało być.
Nie jestem w stanie Ci tego wytłumaczyć ale wiedziałam, że co najmniej trzymają się za ręce i nie jest to koleżeński uścisk dłoni. Sprawdziłam telefon i się posypało. Dałam sobie wmówić, że to moja wina bo tak sobie pisali o problemach męża i boczniary . Teraz aż nie chcę myśleć co tam na swoich partnerów wypisywali. że tak bardzo potrzebowali się pocieszać. Bardzo szybko wróciliśmy do "normalności" po tej akcji, miesiąc miodowy trwał było lepiej niż wcześniej choć teraz nie uważam, że było źle ale rutyna codziennego życia nas dopadła. Gdzieś tam temat z tyłu głowy nie dawał mi spokoju, lampka lekko i rzadko mrugała więc mówiłam o tym mężowi ale było : po co wracać do tematu, wydaje Ci się i tak dalej.
Skoro mi się wydaje to z moją psychika najlepiej chyba nie jest więc znowu klasycznie nie tylko zwalenie winy na mnie ale też robienie ze mnie wariatki poszło w ruch, nie twierdzę, że w pełni świadomie ale jednak.
Idylla trwała 3-4 miesiące, romantyczne wieczory, seks jak nigdy, wspólne plany - sielanka po prostu. Wspólne kontakty osobiste rzadkie, pisali dalej, bez tajemnic ale codziennie. I pewnego dnia znowu syrena zawyła głośno, w tamtym czasie nie było raczej do niej podstaw, teraz myślę, że były i bardzo dobrze je widziałam i wcale moja głowa nie wariowała.
Zostałam, dałam się przekonać ale już nie dałam się zbyć, zupełnie inaczej wszystko poszło, na tym co się wydarzyło dalej pracujemy. Nie ma unikania rozmów, jest praca. Nie mają kontaktu. Mąż stara się na każdym kroku, ja też staram się o dom, dzieci i niego ale też wdrażam w życie plan B bo wiem, że życie to nie jest bajka i nic nie trwa wiecznie i kolejnej szansy nie będzie, a wtedy ja będę gotowa na życie bez niego.

Kobieta bardzo zazdrosna, zaborcza
niezrównoważona = Kobieta niebezpieczna.

Pamietam jak będąc małolatą, usiadłam na plaży obok chłopaka pewnej dziewczyny,
widać było - czuć ze była o niego zazdrosna, później jak razem poszlyśmy do wody, ona zaczęła mnie topić, wkładać moja głowę pod wodę,
i się cieszyła, mówiła ze mnie utopi,
nie mogłam się od niej uwolnić, uciekałam przed nią aż na brzeg,
do dziś pamietam to zdarzenie.

Albo parę lat temu dzwoniła  do mnie pewna kobieta z numeru inkognito, zazwyczaj nie odbieram numeru inkognito,
bo nie jest to poważne,
dzwoniła do mnie chyba pół dnia,
w końcu odebrałam, a ona pyta się kim jestem, na to ja,
ze chyba to ja powinnam panią zapytac kim pani jest, i dlaczego dzwoni pani do mnie
z numeru inkognito,
ona na to
że znalazła na bilingu mój numer telefonu,
„i rozumie pani ze teraz mężczyźni bardzo zdradzają”
odpowiedziałam jej ze rozumiem,
ale jak ten pan się nazywa,
powiedziała imię,
na to ja ze nie znam tego pana,
później przypomniało mi się ze chciałam sprzedać pewien produkt, i dzwonił do mnie w tej sprawie pewien pan, być może to był on?

My też z boczniara i jej rodziną nie znamy się od niedawna, wiele spraw nas łączyło, przyszło nagle i poszło jak lawina.
Wcześniej nic nie było między nimi bo analizowałam sprawę wiele razy czy jakieś znaki choćby niewielkie mogły o czymś sugerować.
Tu też tak mogło być ,pojawiła się w pracy to coś tam gadał, potem przeszło wszystko do porządku dziennego bo to juz żadna nowość nie była. Mogło coś nawet mało znaczącego wydarzyć się , że się nią zainteresował.

Przeczytaj swoje ostatnie zdanie, kilka razy jesli trzeba. On musi widzieć, że mu ufasz, żebyś Ty mogła wyłapać coś, co on ukrywa? 
Nie masz wrażenia, że trochę się zapętlasz?

To jest trochę tak jakbyś chciała uśpić jego czujność i złapać na czymś. Ale dla mnie wygląda to bardziej jakbyś chciała znaleźć coś co Cię upewni  że jednak nic go z nikim nie łączyło. Poza kilkoma smsami.

Chcesz być razem, ale musisz znaleźć potwierdzenie, że nic nie było istotnego.

Zawsze kawa na ławę. Jeśli jest ok, dobrze się czujesz z tym, co teraz jest między Wami, nie drąż i nie śledź. Ale jeśli Cię do gdzieś w głębi duszy mierzi, boli i nie daje zapomnieć, bo czujesz , że coś jest nie tak, wyjaśnij to z mężem. Oczyść tę atmosferę, bo na dłuższą metę nie dasz rady udawać, że ufasz. Zniszczy Cię to.

Według mnie Twój niepokój jest słuszny i na tym etapie już masz prawo czuć się zdradzona w sensie emocjonalnym. Moim zdaniem należy poważnie porozmawiać z mężem i jasno zakomunikować, że ta sytuacja jest dla Ciebie bolesna. W kolejnym etapie, w zależności od tego, jak on się zachowa, być może warto zareagować ostrzej - w postaci np. separacji. Z doświadczenia swojego i innych wiem, że bagatelizowanie takich sytuacji najczęściej źle się kończy.

OMG ..Nawet ciężko skomentować.
Pierwsze co przyszło mi do głowy po lekturze tego wpisu, że pod wpływem nie powinno się używać komputera, że...

..noben, to było do Ciebie.

a mi wydaje się że ma coś za uszami, ot tak nie kasuje się wiadomości jeśli nic nie ma w nich do ukrycia i jeszcze te pranie.
to że relacje się ze strony męża poprawiły to może być tylko przykrywka i robienie dobrej miny radzę wzmożoną czujność długoterminową a to że się wypiera się wszystkiego któż by się nie wyparł skoro wie że nie masz żadnych dowodów, a puki ich nie będzie to ci wmówi wszystko,co chcesz usłyszeć aby stworzyć sielankę

Na tym forum ton nadają osoby których relacje z płcią przeciwną albo w ogóle nie istnieją, albo leżą i kwiczą.
Dlatego wyciąganie jakichkolwiek wniosków natury ogólnej na bazie tutejszych postów jest nieporozumieniem.

trudno stwierdzić obiektywnie, jaka strategia jest lepsza: pozorne robienie z igły wideł czy zamiatanie pod dywan.
Każdy ma swoje progi i swoje poniesie konsekwencje.
Nie jest trudno utrzymać związek czy małżeństwo na siłę, jak się chce.  Zawsze mozna znależć takich co mają wiele gorsze relacje a uważają że poprawny do zaakceptowania związek z alkoholikiem, mężem co bije ale przecież tylko czasem, czyt żoną co soę puszcza- ale przecież Ci ludzie to brudne świnie mówią kłamstwa o mojej dziewczynie- a ja ją przecież lepiej znam..
zawsze jest droga trwania kosztem ustępstw.
co dla jednych jest podłogą , to dla innych jest sufitem.

Jakie zakochują się? Najczęściej szukają rozrywki w postaci durnych SMS, bo myślą, że w ten sposób nie robią nic złego.  Głupich flirtów w pracy, bo wg nich brak seksu=brak zdrady. Do tego ukrywanie, bo to takie ekscytujące. Ale zakochanie? Jeden na milion.
Owszem one poświęcają czas tylko im, bo nie mają wspólnych rachunków i dzieci do wychowania, zakupów do zrobienia, umycia naczyń i bólu głowy że zmęczenia. Przez to są idealne.

No właśnie u mojego to teraz zmiana o 180 stopni, robi wszystko by było dobrze, trzyma się rękami i nogami, bylebym nie wywaliła go z domu i nie chciała rozwodu.
Jeszcze go takiego nie widziałam

Oczywiście, że nie. Często jest wybawieniem, początkiem nowego, lepszego życia.
Dużo gorsza jest sytuacja, gdy ktoś taki nie chce odejść, robią się różne dziwne sytuacje. Nie można dostać rozwodu itd.