Czy to zdrada??? - Netkobiety.pl

Nic z tego nie będzie. To było jakieś 6 smsów nowych, potem całą historię usunął. On mówi, że tam nic nie było, że nie pamięta ale to tylko służbowe sprawy ale kompletnie nie ważne i on nie pamięta tego, choć to o to się kłócimy od tygodni. Jak kazałam, żeby wziął historię od tej koleżanki, żeby ona mu to wysłała, to zdecydowanie powiedział, że nie, bo tam nic nie było. Małżeństwo nam się rozpada a on twierdzi że nie pokaże tych smsów z jej telefonu bo to nie ważne

Alien nie chcę Cię martwić ale zbieraj dowody, niestety wszystko wskazuje na kolejnego bezjajecznego zdradzacza.

Przerabiałam i telefony slużbowe i setki niedomówień i permanentny brak jaj u byłego, jestem pół roku po rozwodzie z orzekaniem i stukam się w czoło że tyle czasu to ja byłam słaba i nie skladałam pozwu.

Życie bez toksyny ma inną jakosć.

Dokładnie tak, jak już pisałam wcześniej na ten moment tylko taka opcja raczej wchodzi w grę.
Autorko zajmij się sobą i tą resztą, która męża bezpośrednio nie dotyczy. Znajdź sobie zajęcie i czas tylko dla siebie. Nie odpuszczaj, bądź czujna, obserwuj ale musisz wyciszyć emocje i na ile się da na chłodno przekalkulować wszystko.
Po odkryciu zdrady przechodzi się przez pewne etapy, przez część musisz przejść sama, potem jak mąż się "nawróci" dopiero możecie próbować iść wspólnie razem lub się rozejść.
Burza w głowie będzie/jest wielka, chęć wyrzucenia go z domu razem z tym, że "jak żyć bez niego". Obwinianie go o wszystko razem z szukaniem winy w sobie, tłumaczeniem sobie i innym jego zachowania . Płacz i śmiech, miłość i złość. Wszystko razem, a to robi niezły kocioł.

Alien1666, zobacz sobie metodę 34 kroków.
Myślę, że to może być coś dla Ciebie na obecny czas.

1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów związku.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe  - z tym bym trochę polemizował jeśli ktoś Nas faktycznie i szczerze wspiera.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj jej. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kina, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w kontakcie z nią (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj jej jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących związku do chwili, gdy Ona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie ona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z nią, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. Ona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Dzięki za współczucie.
Niestety, teraz mój mąż robi wszystko, by zatrzeć jakiekolwiek ślady,smsów nie ma i nie pokaże, raz mówi, że nie rozmawia z nią wcale, jak mu powiedziałam, że ma się z nią kontaktować służbowo zwięźle i na temat, to on zdziwiony, że jak to przecież musi porozmawiać. Plącze się we wszystkim co mówi, wypiera się tego co powiedział, robi ze mnie zazdrośnice i  psychicznie chorą i jednocześnie twierdzi, że chce być tylko ze mną. Ale jak jest w domu to tego szczęścia po nim nie widać za bardzo.
Może to była zdrada emocjonalna z jego strony, może fizyczna, nie wiem. Ale czemu kuźwa tak rości sobie prawa do rozmów, skoro do teraz twierdził, że prawie wcale nie rozmawiają.

Co raz bardziej się upewniam że takie doświadczenia z szansą ,romansem,niewiernością i zdradą są nieprzekazywalne jeżeli chodzi o cały proces dochodzenia najpierw do dna a potem odbijanie się od niego.pewnych stanów i sytuacji niestety stety trzeba samemu bezpośrednio doświadczyć na sobie i na żywca żeby podjąć kroki dokonać wyborów samodzielnie

Twoja historia i reakcje na zachowania męża Autorko jest jak pod sznurek tak samo zachowania Twojego męża są schematyczne .

Bo na początku jest upijanie sie nadzieją.  Nie lubimy tak wielkich  zmian. Boimy sie samotnosci. Boimy się przyszłości. Ze bedziemy sami. Ze finansowo gorzej. Ze dzieci.
Ale potem jest przebudzenie bo sie okazuje, ze hej! samemu tez jest ok. Musimy byc silni i siebie budujemy bo teraz juz sami stawiamy czola rzeczywistości. A potem...mamy z tego satysfakcje. "Dalam rade". "W sumie jest fajnie". "Mogę na sobie polegac". I skrzydla rosna:)
Ale trzeba przejsc ten proces. Trochę jak wykluwanie sie motyla z brzydkiego kokona:)
Autorko, Twoje malzenstwo i tak sie pewnie rozpadnie. Jeśli znasz angielski polecam Ci blog Chumplady.

On dziś powiedział, że to chore, że ja mu zakazuję z nią rozmawiać, mimo że sam twierdził że nie rozmawia. Powiedział, że mu zatruwam życie tymi kłótniami i że ma dosyć i sobie na pewno coś zrobi.
Wiem , że tak być może. On po prostu wybiera tą drogę niż gdybym miała się czegoś dowiedzieć. Odpuszczam bo go kocham i się boję o niego.

Z drugiej strony powiedział, że odnosi wrażenie że jestem psychicznie chora dlatego mam paranoję i wymyślam.
Ja nie czuję się chora bynajmniej, straciłam do niego zaufanie po prostu i dlatego wszystko układa się w brzydką całość.
Wam też wmawiano choroby psychiczne???

W co drugim wątku ten motyw się powtarza niezależnie czy to kobieta jest zdradzana czy mężczyzna.
Sami psychiatrzy normalnie .

Słucham??? To jakiś żart. Po pierwsze jestem kobietą, więc nie mogę być czyimś mężem. A czy wyrażanie własnej opinii oznacza, że coś ma się na koncie? Nie rozumiem zarzutu. Konto na portalu mam już ładnych parę lat. I taki zarzut jest o tyle niesprawiedliwy co przykry. Powoduje niechęć do wyrażania własnego zdania. Pozdrawiam

Tak, klasyka klasyki.
Ja oczywiście też to przeszedłem, prawie się załamałem, wybierałem się do psychiatry bo dałem sobie to wmówić.
Jednak ponieważ nie radziłem sobie chodziłem do psychologa i podczas jednej z wizyt usłyszałem, że wg niego jeśli ktoś ma chorobę psychiczną w tym związku to na pewno nie ja.
Skutecznie mi to wybito z głowy. Dowiedziałem się wtedy, że to jeden z najczęściej wmawianych przez zdradzaczy tematów.

alien1666 - z czystym sumieniem możemy Ci napisać, że wiemy co czujesz, trafiłaś w dobre miejsce.

Nie daj sobą manipulować. Twój jm wmawia Ci współwinę, choroby i inne rzeczy wraz z trzęsieniem ziemi na Madagaskarze. To wszystko Twoja wina, według niego. Czytaj boczne wątki na forum. Wszędzie jeszcze małżonek wmawia winy osobie zdradzanej. Jest to spowodowane tym, ze nie ma usprawiedliwienia na swoje postępowanie więc winę trzeba przerzucić by się lepiej czuć.
Zobacz co oni z nami robią. Dlatego tyle tu piszemy o działaniach schematycznych bo oni wszyscy działają jakby odhaczali punkty symptomów zdradzania. Wszyscy, wszyscy. To się różni wyłącznie niuansami ale schemat ten sam.
Ty właśnie tego doświadczasz. To jest przemoc emocjonalna. Skąd on wie, ze masz chorobę psychiczną, jest lekarzem ? Pomyśl o tym. Chodzi o zniszczenie Twojego poczucia wartości.
Zacytuję tekst z innego wątku (Lucky12), pomyśl nad tym dlaczego on pasuje też do Twojej sytuacji, nie chodzi o same punkty ale o metodę, wyszukiwanie problemu i obarczanie nimi osobę zdradzaną, budowanie w niej poczucia winy. Właśnie tak robi Twój jm.

Chodzi o podeptanie wartości osoby zdradzonej. Taka osoba się boi mówić o tym komukolwiek, boi się, ze zdradzający się dowie (on wmawia, ze przecież on nie jest winny) pogniewa się i odejdzie, a przecież jest rodzina, dzieci, dom, kredyty. Boimy się, że wszyscy będą nas traktować jako pieniacza bo on "nic takiego nie zrobił". Chyba wszyscy przechodziliśmy takie pranie mózgu.
Ja miałem DOWODY namacalne ale bałem się w pewnym momencie, ze to wytwór moich interpretacji. Świat oczywisty staje się nieoczywisty i to jest największym złem. Widzisz białe i zaczynasz się zastanawiać czy to na pewno białe. Nie wynika to z naszego postrzegania ale z wmawiania nam, że jesteśmy chorzy. Zdradzani, odsłaniamy gardę, jesteśmy wtedy słabi i podatni na takie strzały i manipulacje, żerowanie na naszym ego.
Wielu nie daje wtedy rady.

Wbij sobie do głowy
TWOJA SŁABOŚĆ JEST JEGO SIŁĄ, TWOJA SIŁA JEGO SŁABOŚCIĄ

Uroda tej dziewczyny nie ma nic do rzeczy. Gdzieś poniżej masz wątek colorow_anka, tam mąż zostawił rodzinę dla jakiejś patologii. Zdradzacz od listu pożegnalnego, o którym Ci pisałam, odszedł do zwykłej kurewki, z 5-tką małych dzieci (z różnych związków). I też wmawiał swojej żonie chorą zazdrość, alkoholizm, niezaradność, długo by pisać. Twój mąż przestał być szczęśliwy w waszym związku, ale nie ma jaj, żeby się z honorem rozstać. Jak nie uda się z tą, będzie szukał dalej. Dla mnie szkoda życia, jesteś młoda, ogarnięta, możesz żyć jak chcesz.

Dokładnie tak, wygląd nie musi mieć totalnie żadnego znaczenia. Charakter też nie. Oni nie muszą żyć, życiem codziennym, piszą lub widują się raz na jakiś czas chociaż może i regularnie, to bez znaczenia bo nie ma tej szarej codzienności. Dla nich to zawsze coś wyjątkowego i są w stanie wykrzesać z siebie co najlepsze. Dodatkowo klapki na oczach działają swoje. Tak jak i nasze bo dopóki nie zdarzy się coś co nam te klapki brutalnie zerwie, wad u swoich małżonków nie widzimy.

Ja nie twierdze, że akurat Twój mąż się z tą kobietą spotyka, napisałam ogólnie.
Chodziło mi o to, że oni nie widzą swoich wad bo są sobą zaślepieni. Czasami, szczególnie w początkowej fazie wystarcza pisanie, to nawet nie muszą być jakieś wyznania. I na początku to pewnie wygląda, dla nich też jak zwykłe koleżeństwo, jak już wyczekują tego kontaktu i robią z tego tajemnicę -to granica została przekroczona. Ale tu już potrzebny jest rachunek sumienia aby sobie uświadomić, że to choć z pozoru niewinne zachowanie szło w konkretnym kierunku. Nie każdy jest do tego zdolny , a że najlepszą obroną jest atak to zachowują się jak się zachowują, niestety.
Czujesz  jakbyś zgłupiała bo Ci robi zamęt w głowie, nie ruszaj tematu, wycisz emocje, jak będziesz gotowa podejmij decyzję co dalej.

Tak właśnie może się dziać. Ja niedawno się dowiedzialam, że mój mąż koresponduje z kilkoma koleżankami z byłej pracy. Często też dzwonią do siebie. Nigdy w domu. Kiedy się o tym dowiedziałam, wypierał się kolezenstwem jak każdy. Wyedy przeczytałam mu kilka jego wiadomości na głos ( za jego zgodą) Chcialam, żeby usłyszał, jak one brzmią. Niby nic specjalnego, ale... Ni właśnie. Strasznie się wkurzył, zrobił awanturę, ze przesadzam. Standard. Ale na drugi dzień zlikwidował konto fb i wszystkie komunikatory. Zaprzestał tych kontaktów, przeprosił i przyznał, ze się zagalopował i nie zauważył, kiedy znajomość zmieniła charakter na zbyt poufały. Dziewuchy jeszcze przez miesiąc podbijały, pisaly, zagadywały. Co słychać? Żyjesz? I takie tam. Napisał, ze nie ma czasu i odesłał na maila w razie pilnych tematów. Oczywiście żadna nie napisała, bo pilnych tematów nie miały

Alien1666, to co często obserwuję tu na forum i w życiu, i z czym mam również przykre, osobiste doświadczenia - to poczucie winy zdradzającego.
To nie jest tak, że on go nie ma. Oczywiście, że je ma.
Tylko radzi sobie z tym w inny sposób.
O ileż lepiej czuje się zdradzacz, kiedy to wredna żona wyrzuca go z domu, albo wnosi o rozwód, czy o separację. O ileż lepiej czują się odchodząc z domu, czy ze związku/ z rodziny - i mogąc się sami przed sobą i przed wszystkimi innymi usprawiedliwiać - to ona mnie wyrzuciła. To ona kazała mi się wyprowadzić przecież.
Wytrzymać już nie szło. Cały czas się czepiała, cały czas jakieś pretensje. Cały czas wymyślała sobie problemy. Ciągle się awanturowała! Wariatka jakaś.

I tak od rzemyczka do kamyczka sami sobie stwarzają w głowie powód rozstania.
O wiele łatwiej jest powiedzieć sobie i innym - nie mogłem już przecież wytrzymać z tą wariatką, niż przyznać - zdradziłem, i przez to rozpadło się nasze małżeństwo i nasza rodzina.

I sądzę, że u Ciebie właśnie teraz taki proces zachodzi. Mąż za żadne skarby nie przyzna się i nie wyłoży Ci otwartych kart. Nie będziesz znała prawdy i z całą pewnością nie od niego ją usłyszysz.

U nas listy nie zadziałają, denerwuje się nawet jak piszę do niego długie wiadomości sms do pracy. A ja tak czasem wolę, bo jak rozmawiamy w domu to on od razu krzyczy, dzieci słyszą i się boją. CIężki orzech z niego, no i niestety wiele razy już rozmawialiśmy, wiele razy kłóciliśmy się, były łzy, groźby itd, on  jest niewinny a ja psychicznie chora. Właśnie on jak wtedy powiedziałam , że ją w pracy zniszczę to oznajmił, że za rok już mu nie będzie zależało. Boję się , że zbieramy kasę a on ją weźmie i uwiją sobie gniazdko, a ja z dziećmi zostanę jak idiotka z pustymi rękami. On twierdzi, że kocha a ja absolutnie tego nie czuję.

On wie co ja czuję, były rozmowy i płacz.
Dotarliśmy do ściany, ja swoje, on swoje i nic z niego nie wycisnę, nawet siłą, nic.
Mogę jedynie mu zaufać, że to się skończy i do niczego nie dojdzie więcej.

Kurcze a ja całe te 15 lat taka szczęśłiwa, że mąż taki wyjątkowy , myślałam że u nich w pracy prędzej każdy tylko nie on a tu niespodzianka, nikogo nie zauroczyła tylko chyba jego.
Teraz już nic sobie uciąć nie dam za niego, ale nie mogę skreślić tego dla moich dzieci. Chociaż ostatnie dwa lata to było takie moje napinanie się i staranie, w nadziei, że mnie zauważy , przez ten czas ani razu żadnego przytulenia, czy słowa kocham.
Teraz jak się wali z jego strony mnóstwo czułości i widzę, że dotarło do niego, że nie pozwolę się tak traktować.

Dzieci to dla mnie rzeczywiście priorytet, tyle że nie dla tego jesteśmy razem, ja go po prostu kocham, niestety całym swoim sercem nadal, może dla tego, wypieram wszystko co by o tym mogło nie świadczyć.

Alien, ja też dałabym sobie rękę uciąć, że mój nic nigdy, no i nie mialabym ręki. Jesteśmy małżeństwem od ponad 20 lat, razem prawie 30. Mamy trójkę dzieci. Jesteśmy dla siebie piereszymi i jedynymi partnerami. Nigdy nie wątpiłam w jego uczciwość. Próbuję odzyskać zaufanie, ale to potrwa. I tak jak powiedziała któraś z dziewczyn, już nigdy nie dam sobie żadnej części ciała uciąć za niego

Alien, ja też dałabym sobie rękę uciąć, że mój nic nigdy, no i nie mialabym ręki. Jesteśmy małżeństwem od ponad 20 lat, razem prawie 30. Mamy trójkę dzieci. Jesteśmy dla siebie piereszymi i jedynymi partnerami. Nigdy nie wątpiłam w jego uczciwość. Próbuję odzyskać zaufanie, ale to potrwa. I tak jak powiedziała któraś z dziewczyn, już nigdy nie dam sobie żadnej części ciała uciąć za niego

Alien, ja też dałabym sobie rękę uciąć, że mój nic nigdy, no i nie mialabym ręki. Jesteśmy małżeństwem od ponad 20 lat, razem prawie 30. Mamy trójkę dzieci. Jesteśmy dla siebie piereszymi i jedynymi partnerami. Nigdy nie wątpiłam w jego uczciwość. Próbuję odzyskać zaufanie, ale to potrwa. I tak jak powiedziała któraś z dziewczyn, już nigdy nie dam sobie żadnej części ciała uciąć za niego

Strasznie zaborcza jesteś, i jak w ogóle można  takie rzeczy o innej kobiecie mówić? Nie znasz jej dobrze...Nie znasz jej historii.

To że jest sama, nie oznacza że ją nikt
nie chciał...

Sorry, ze te powtórki, ale mi się wyświetliło, ze nie wysłało

Nic nie poradzę na to, że urokliwa to ona raczej nie jest. Zresztą pamiętam jak sam mówił, jak ją przyjeli do pracy to jego koledzy śmieli się z niej, że wybrali taką brzydką, żeby nikomu w głowie nie zawróciła.
A co mogę sądzić o kobiecie, która rozgląda się za żonatym i dzieciatym facetem??? że desperatka, że tak nie wolno, że nie można rozbijać rodziny, że jest dziwką???

znajdę firmę odzyskującą wiadomości i okaże się czy taki uczciwy, czy jednak mój mąż to kawał drania. Odpiszę wam wszystkim co z tego wyniknie, bardzo bym chciała okazać się podejżliwą wariatką  z cudownym wiernym mężem.

Mówiłam, jak jest, zresztą nie tylko ja bo nawet koledzy w pracy się śmieją.
Myślę, że trochę nim wstrząsnęłam, bo ludzie w pracy, rodzina i znajomi raczej by pomyśleli że zgłupiał. Nawet jeśli coś tam do niej czuje to wiem , że będzie chciał to zwalczyć

A skąd koledzy w pracy wiedzą co się u was w związku dzieje?

Rozumiem że jesteś w szoku,
ale wyśmiewanie kogoś wyglądu niezbyt dobrze świadczy o człowieku.
I ci co wyśmiewają tą kobietę to tacy piękni, ideały?
A jak by Ciebie tak wyśmiewali?

Serio byłabyś w stanie bić się z inną
kobieta o faceta?
bo mam wrażenie że tak?

Trzeba mieć godność.
Nie wiesz czy wcześniej Cię z innymi
nie zdradzał.

Haha najwyraźniej jest na tyle urokliwa żeby pociągać Twojego faceta, więc nie rzucałabym tak bardzo epitetami . Ponad to, pamiętaj, że do tanga trzeba dwojga. Jakby on nie chciał to ona nic by sama nie wskórała. Więc skoro ona jest jaka piszesz to jak nazwiesz swojego cudownego męża? To on wybrał ją nie Ciebie i to on olał swoją rodzinę dla niej . Każdy kij ma dwa końce a Ty oskarżasz w tym momencie tylko 1 osobę.

Czasami nie trzeba być super laską, wystarczy że nie jest się upierdliwym tak jak partner/ka.