Pick Up Aritsts (PUA) - jakie macie doświadczenia? - Netkobiety.pl

Wierz mi, kobieta nie dba czy obcy facet zasypuje ją czułymi slowkami.  A jak go nie lubi, czy się jej z jakiegoś powodu nie podoba, to odetchnie z ulgą, gdy nie będzie jej zdobywał.

Zalinkowany wyżej Szabelski akurat w środowisku osób związanych z PUA ma status błazna, więc robienie z niego punktu odniesienia jest bez sensu.

Jak już koniecznie ktoś chce się wypowiadać, to niech sobie najpierw zobaczy ze dwa filmy Pawła Rawskiego na przykład, to może wreszcie trochę przystopujecie z tymi 'manipulacjami' i 'czułymi słówkami'...
Bo póki co, to większość wpisów jest właśnie na poziomie Szabelskiego, tylko że stanowią lustrzane odbicie.

Tu się wypowiadają kobiety inteligentne, wy nie rozumiecie, że są setki pustaków i desperatek, które na to polecą. To jest obraza dla waszego intelektu i nie potraficie sobie wyobrazić, że takie bzdety mogą na kogoś działać, ale tak istotnie jest.

Otóż to.

Nie masz racji. Takie zagrania dobrze wykonane działają na wyobrażnię- a wyobraźnia wymaga inteligencji na wyższym nieco poziomie
więc wbrew pozorom łatwiej uwieść kobietę inteligentna czy inteligentnego mężczyznę- o ile robi się to z finezją i zastosowaniem właściwych środków- więc nie jest to zabawa dla "pustaków" czy desperatek

Ktoś kto nie chwyta wszelkich aluzji tylko się zirytuje.
Ktos kto chwyta aluzje i niuanse moze się poczuć zniesmaczony zbyt prymitywnym podrywem, co nie znaczy ze na poziomie podświadomym i tak nic się nie wydarzy.

No i najważniejsze- to nie jest sztuka wymyślona- tylko powstała z obserwacji tych którym wychodzi to NATURALNIE.

tak więc podczytuję to sobie co tu wypisujecie i uśmiecham się pod nosem

A z jakiego mistrza Pua korzystał słynny Tulipan?   Z żadnego- bo nie było takich. Więc proponuję zauważyć że przed modą na PUA też były oszustwa matrymonialne

Nie patrzy się na słowa tylko na czyny. Większość facetów mówi, że nie lubi kaczych ust i mocnego makijażu u dziewczyn, a jakoś one mają powodzenie? Tak samo większość kobiet mówi, że wygląd się nie liczy. Tylko dziwnym trafem nie od dziś wiadomo, że im wyższy/przystojniejszy tym większe ma powodzenie. Skoro wygląd się nie liczy dla kobiet to czemu przystojni mają większe powodzenie niż przeciętni? Z powietrza się ono bierze czy jak.

Zresztą takie oczywiste wywody nie mają sensu. Chodzi tylko i wyłącznie o to, że wygląd, pierwsze wrażenie jest ultra ważne, najistotniejsze na początku relacji. To nie jest jednoznaczne z tym, że trzeba być modelem z wybiegu. Chodzi mi po prostu o to, że jeżeli facet spodoba się kobiecie z wyglądu to nie będzie miało wielkiego znaczenia co facet będzie mówił i jak będzie mówił. Nawet jak ten facet będzie totalnie nudny, ale spodoba się z wyglądu to i tak wielu kobiet to nie zrazi i będą kontynuować znajomość.

Natomiast jeżeli facet nie spodoba się kobiecie z wyglądu to nie ważne co będzie mówił. Będzie nudny i niezbyt ciekawie prowadził konwersację? Dostanie kosza. Będzie super inteligentnym, wygadanym, elokwentnym? Też dostanie kosza. Będzie rzucał tekstami pua? Też dostanie kosza. Dlaczego? Bo się nie spodobał z wyglądu. Jeszcze raz powtarzam - nie musi być modelem, ale musi się po prostu spodobać. Jak facet się nie spodoba to może zostać max kolegą lub przyjacielem i żadne sztuczki nie pomogą. Dlatego pua to strata czasu.

Zgadzam się. Jeżeli chodzi o młode, niedoświadczone kobiety, zaburzone lub po prostu studentki szukające przygody - to może na niektóre zadziałać. Ale po pierwsze - to jest jak granie na kodach, oszukiwanie. Jaka przyjemność może być z spotykania się z kobietami, które zostały zmanipulowane? można się oszukiwać, ale podświadomie gdzieś będzie informacja, że trzeba było użyć oszustwa do zdobycia kobiety, czyli bycie sobą nie wystarczyło - to jasny sygnał, że trzeba nad sobą pracować, skoro zwykłe "bycie sobą" nie pozwala poznać fajnej dziewczyny i trzeba uciekać do tanich sztuczek. Po drugie -
na dorosłe, dojrzałe kobiety, które szukają związku lub stabilizacji nic to nie da.

Raczej nie na te sztuczki, tylko po prostu chemia. Sztuczkami nie da się wywołać chemii, tylko wyglądem. Tracą głowę dla przystojnego faceta, tak samo jak faceci tracą głowę dla toksycznej "zołzy", która została obdarzona dużym biustem lub fajnym tyłkiem.

Przede wszystkim zbudować zdrową samoocenę.
- jeżeli ma fobie społeczną, nieśmiałość to powinien pójść do specjalisty - psycholog, psychiatra lub pokrewne. Praca nad słabościami, kompleksami, traumami oraz toksycznymi przekonaniami na temat życia. Ten pierwszy punkt to przeważnie jest wystarczający. Pewność siebie wraz ze zdrowymi przekonaniami i umiejętnością rozmowy na zwykłe tematy wystarczy, aby nawiązywać relacje koleżeńskie lub romantyczne.

Dodatkowo można też:
- pracować nad sylwetką, regularny sport, poprawienie ubioru, fryzury. Tak żeby się po prostu dobrze poczuć we własnej skórze
- pracować nad życiem towarzyskim
- posiadać zainteresowania i realizować się w nich albo robić karierę w pracy

Jak ktoś będzie totalnie nudny, że nie wspomnę, że będzie prostakiem, to żaden wygląd nie pomoże mu wyjść poza to słynne pierwsze wrażenie. Chyba, że mowa o nastolatce albo naprawdę mało rozgarniętej przedstawicielce żeńskiej części społeczeństwa, której ładne ciało wystarczy, by stworzyć z kimś dłuższą relację.   

Jeśli facet nie spodoba się z wyglądu, to wciąż może nadrobić. Uwierz, że znam mnóstwo mężczyzn, którzy uwagę kobiet przyciągają nie swoją aparycją, ale stylem bycia, osobowością, tym w jaki sposób oraz o czym rozmawiają, jakie mają spojrzenie na świat, na życie, czyli takich, którzy zyskują przy bliższym poznaniu.

Zresztą nie dalej jak dziś pojawiła się u mnie refleksja na temat jednego z panów z mojego otoczenia. Poznałam go relatywnie niedawno, bo jakieś trzy miesiące temu, kiedy to dołączył do mojej grupy w szkole tańca. Pierwsze wrażenie robił bardzo średnie, z wyglądu przeciętny, zachowanie chwilami irytujące z uwagi na to, że nazbyt głośne, jednak w miarę upływu czasu zdaje się coraz bardzo zyskiwać i to do tego stopnia, że zaczęłam na niego patrzeć zupełnie inaczej - jak na bardzo sympatycznego i wartościowego mężczyznę. Mało tego, kto wie czy jakbym nie była sama i aktywnie nie szukała partnera, to nie byłabym nim zainteresowana.

Jednym słowem wygląd wyglądem, ale chyba jednak go przeceniacie.

Zawsze mnie ciekawi kim są ci mityczni faceci (tym razem wspomina o tym Olinka), co nie mają kasy, nie mają aparycji ani siusiaka po kolana i mają niby suuuper powodzenie u kobiet. To chyba jakieś flashbacki po lekturze romansu . Oczywiście omijam tu przypadki obcokrajowców i zróżnicowania genetycznego, bo faktycznie wtedy kobiety potrafią zapomnieć o hipergamii nagle. Aczkolwiek obstawiam, ze po prostu gdy cieszą się towarzystwem jakiejś kobiety to starają się w tym towarzystwie pokazać innym samicom, to jakoś tam działa zawsze.

Hmm... Ja coś napisałam o kasie i siusiakach? Szukam i dziwnie nie umiem znaleźć. Pomijam przy tym, że w moim odczuciu ani jedno, ani drugie nadal nie gwarantuje powodzenia u kobiet. 

Prawdę mówiąc MagdaLena bardzo dobrze ujęła co miałam na myśli, więc nie będę wyważać otwartych drzwi i robić tego ponownie .

Bagienniku, mnie się wydaje, że w tym kontekście, a przypomnę, że mowa była o pierwszym wrażeniu, chodzi nie o życiową nudę, ale o nudę na spotkaniu, kiedy nie można ze sobą znaleźć wspólnego języka, dwoje ludzi bardziej się męczy niż cieszy swoim towarzystwem, co z kolei pozwala sądzić, że dalej może być podobnie.

Olinko Jeśli tylko uznamy, że po pierwszym spotkaniu już wiemy, jaki człowiek jest, to OK. W każdym razie zawsze to pierwsze spotkanie może się nie udać, bo ktoś miał po prostu zły dzień..

Jeśli idzie o osoby, które sa niby niedostrzegalne( nie zaś odrzucają) a potem stają się nagle niezmiernie ciekawe, to pytanie co musi się zdarzyć, aby te osoby w jakikolwiek sposób się zbliżyły do siebie..

Żeby się do siebie zbliżyć, to najpierw trzeba się poznać. Ludzie poznają się sytuacyjnie. Tak jak np. w opisanym przez Olinkę przypadku na kursie tańca. Mają wtedy okazję przebywać w swoim towarzystwie, rozmawiać, obserwować siebie.

Jak ktoś nie zmienia towarzystwa, obraca się w określonym środowisku, w którym nie ma rotacji i możliwości poznawania nowych osób, to ma problem. Bo chyba zostaje sposób z wątku: Jak poznać kobietę w miejscu publicznym. No ale wtedy właśnie działają takie powierzchowne wabiki a nie takie, które uwidaczniają się dopiero w bliższym poznaniu.

To akurat jest żywym dowodem na to, jak bardzo można się przejechać w ocenie drugiego człowieka. Choćby w trakcie pierwszego spotkania, na takiej randce. Pod warunkiem, że np facet nie wygląda inaczej niż na zdjęciu, tudzież jego ubiór, higiena czy sposób zachowania nie prezentują się tragicznie, ciężko wnioskować, jaki tak naprawdę człowiek jest.

Co do towarzystwa, to akurat mam do czynienia ze specyficznym środowiskiem, gdzie ludzie najczęściej dobierają się w pary wewnątrz tego środowiska, mają po prostu wspólny punkt widzenia Poza tym, kontaktują się z innymi ludźmi, ale na partnerów wybierają raczej takie osoby, które patrza na świat podobnie do nich

Ja bym oddał głos tym muchom, bo może ten lep wcale nie jest dla nich taki kiepski. A muchom też się coś od życia należy.

Pytanie tylko jak ma się to pierwsze wrażenie do rzeczywistości, do prawdziwego oblicza i cech danej osoby, kiedy to pierwsze wrażenie może być skutkiem np tego, że druga osoba zwyczajnie się stresuje czy palnie jakąś gafę, którą jednak można spróbować naprawić.

Ciekawym doświadczeniem byłoby sprawdzenie, jak się ma to pierwsze wrażenie do dłuższej znajomości Choćby w ten sposób, że najpierw się dwie osoby poznają na takiej randce i niestety nie zaiskrzy. Potem po jakimś czasi się np spotykają na takich zajęciach, gdzie mają blizszy, ale bardziej neutralny kontakt. I nagle ta niby nieatrakcyjna osoba nabiera w naszych oczach plusów..

Wiesz, o ile ktoś nastawia się na poznanie kogoś, to pewnie po pierwszym spotkaniu nie zrezygnuje, no chyba, że to ktoś z tych co odbywa kilka 'randek' w ciągu dnia z ludźmi z portali, a tam jak wiadomo jest supermarket i niby zawsze może trafić ktoś lepszy.
Ja kiedyś, jeszcze przed A., poznałam faceta, który na pierwszy rzut oka nie był w moim typie ale bardzo mi się spodobała jego błyskotliwość, inteligencja, poczucie humoru itd., że samo przebywanie w jego towarzystwie sprawiało mi przyjemność. Gdybyśmy się częściej widywali i/lub mieszkali bliżej, to nie wiem, nie wiem...
Gdybym miała skreślić faceta na pierwszym spotkaniu, to musiałby zarówno z wyglądu mi nie pasować, jak i charakteru (sposobu bycia, prowadzenia rozmowy). Jak i jedno i drugie pasuje to wiadomo, że sytuacja idealna, a jak tylko jedno (obojętnie które), to tym drugim można nadrobić, tylko potrzeba więcej czasu.

Zrobiłeś mi dzień tym postem .

Prawdę mówiąc tego, jaki ktoś jest, nie wiemy nie tylko po pierwszym spotkaniu, ale i po kolejnych także. Są jednak takie cechy, które albo nas do drugiej osoby przyciągną, w jakiś sposób zainteresują i wywołają chęć dalszego poznawania, albo zniechęcą. Oczywiście jeśli pierwsze spotkanie jest randką, a nie jednym z wielu, które zupełnie naturalnie po sobie następują, to istnieje ryzyko, że się pomylimy. Wtedy już od nas zależy czy damy komuś szansę na drugie wrażenie, w założeniu mogące zniwelować niezbyt korzystne pierwsze, czy od razu kogoś skreślimy. Wiem, że brutalne, ale tak to działa.

Można jednak, jak to opisałam, poznawać kogoś stopniowo i dopiero po jakimś czasie zwrócić uwagę, że na początku zadziało się coś (to może być spięcie, stres, niepewność w danej sytuacji), co zepsuło efekt, pomimo że rzeczywistość jest o niebo łaskawsza, a nawet bardzo łaskawa .

No cóż, czasy są dziwne: wszystkim się zawsze i wszędzie śpieszy, każdy chce wykorzystywac maksymalnie czas, oby tylko nie zmarnowac choćby sekundy..

Fakty sa takie, że w ten sposób(odrzucając kogoś po pierwszym spotkaniu, bo np ten ktoś był nieco podenerwowany) nie pozwala poznać go takim jaki jest naprawdę. O ile sa pewne kwestie, wokół których ciężko dyskutować, to szczeóły pozostaną i tak nieznane, dopóki z tą osobą się nie spotkamy przynajmniej kilka razy. Zbyt wiele osób sądzi, że pierwsze wrażenie już mówi o wszystkim.
Poza tym, w tym ciągłym dążeniu do doskonałości, oczekujemy od siebie i od innych, że wszystko ma wyglądać perfekcyjnie, nawet pierwsze spotkanie z obcym człowiekiem(!) Tworzymy sobie idealny obraz spotkania, gdzie nie ma żadnej gafy, świetnie się rozmawia i od początku wręcz sypią się iskry. Wszystko ma być tip-top...

Może to być jeszcz jutubowy prankster.

Problem w tym, że Bagienni_k, co wiedzą osoby znające go z forum, w bliższej relacji nie był i nie jest (no chyba, że coś zmieniło ). Zapewne stąd ten jego wyidealizowany obraz relacji. Choć z tego co pisze ona by była dość specyficzna bo Bagienni_k jest indywidualistą, który chce żyć po swojemu i żadna "baba" tego nie zmieni
Btw jestem ciekawa, jak z tymi swoimi poglądami odnalazłby się na tych 30 m2 z drugą osobą, tak by nie wchodzić sobie w drogę.

Oczywiście, że dobre wrażenie można zepsuć po czasie..

Ale mi chodzi właśnie o to obwąchanie No, chyba, że wiekszość ludzi jest tak pewna siebie i swoich potzeb, żę wystarczy im do tego jedna rozmowa lub co gorsza, parę wiadomości wymienione w sieci.
Na paru randkach się bywało , ale np jakoś ciężko mi było raz pojąć, na szczęście przez krótki czas, dlaczego po jednej czy paru wiadomościach, wysłanych z mpojej strony, kiedy to inicjatywa wyszła nie ode mnie, nagle następowała cisza. Teraz patrzę na to inaczej, ale wtedy człowiek zachodził w głowę, co się stało... Nie wpadłbym na to, że po jednej wiadomości zna się człowieka na wylot..No, ale widocznie ona stwierdziła, że czegoś mi brakuje..Dzisiaj się z tego śmieję.

Rox, w metrażu mieszkania o te 10m kwadratowych za mało Ci wyszło

Dokładnie. Miłość czy nawiązywanie znajomości to decyzja.

Jak się zakochujesz to jesteś na takim haju, że masz kompletnie skrzywione postrzeganie rzeczywistości Będzie Ci się wydawać, że już kogoś znasz, a tak naprawdę to nie. Biologia robi swoje Gdyby to wszystko opierało się tylko na myśleniu to ludzie by rzadko się ze sobą wiązali. A to są po prostu emocje. Nie koniecznie racjonalne.

Cóż, jak mawiają Rosjanie... "Life is brutal"

Tak dokladnie:D
A jeszcze jak usłyszysz od niego, że on seksu z uczuciem nie łączy, możemy to zrobić, ale związku to on nie chce-mozna mieć mętlik w głowie i się zniechęcić.
Z tym okresem zapoznawania też jest różnie, czasem ktoś zyskuje z każdym następnym spotkaniem, zaczyna się coraz bardziej podobać, człowiek nie może doczekać się spotkania, a czasami odwrotnie, z biegiem czasuvjuz wiesz, że niż z tego nie będzie . Albo znajomość sama się kończy,  bo z obydwu stron brak jest chęci.
Po kątach sądzę, że wszystko ma się dziać samo ( chodzi mi o poczatek), bo jak człowiek się zastanawia, czy mu się podobam, co on o mnie myśli, napisał smsa to chyba się podobam-takoe rozmyślania świadczą o tym, że się jednak nie podobam. Inaczej potwierdza to czyny. Dlatego też nie bardzo wiem, jaki cel mają szkoły podrywu, albo takie rozbieranie wszystkiego na czynniki pierwsze. Sama tak robiłam,analizowałam, co zrobić, co powiedział, co on miał na mysli- tak naprawdę to się ma samo dziać. Jak się nie dzieje, to żadno roztrząsanie na forum ani wróżki ani tozkminianoe z przyjaciolkami-na to szkoda czasu. Tak zaobserwowałam. To się zdarza albo się nie zdarza.

Ale wiesz co? Tak mi przyszło do głowy, że czym mniejsze oczekiwania a większa ciekawość drugiej osoby, tym większe szanse, że się uda.
Zobacz, zamiast weryfikować własne założenia, to odkrywasz drugą osobę.
Tylko jak się wyzbyć własnych potrzeb, które w związku chce się realizować? :-/

Myślę, że to nie tak. Nie możesz się wyzbyć własnych potrzeb, wiem z doświadczenia, bo to wtedy będzie fmdla Ciebie nieudany związek. W związku są dwie osoby, które się akceptują takimi jakimi są . Gdy jedna osoba jest akceptowana, a druga rezygnuje że swoich potrzeb-to się nie uda.

Magdaleno, bardzo podoba mi się to stwierdzenie. Myślę podobnie.
Dlatego też coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że "ustawiane" randki, znajomości zawierane bardzo interesownie, jednym słowem portale randkowe - to nie moja bajka.

Dokładnie. Mnie tak siekło po 40stce . Nie trzeba mieć więc 15 lat aby leczenie "na haju"

Wiem, że to nie do mnie było powyżej, ale pozwolę sobie wtrącić, że emocje emocjami. Odczuwam je oczywiście, ale nie kieruję się wyłącznie nimi. Mogę na przykład przyjąć do wiadomości fakt, że ktoś bardzo mi się podoba, a jednocześnie stwierdzić, że z jakichś powodów nie chcę się z nim wiązać.
Zdaję sobie sprawę, że u mnie dużą rolę gra potrzeba bezpieczeństwa i ochronienia się przed bólem. Może to i lepiej, choć zazdroszczę czasem tym, którzy potrafią tak popłynąć...

Kurcze, ale to chyba myskacy człowiek tak ma. Że mimo haju, który wiele przysłania, z biegiem czasu patrzy się trzeźwo i wtedy decyduje. Np co mi po haju miłosnym, jak facet raz w tygodniu popija i bije, alb potem jest do rany orzyloz( to taki przykład nie doswiadczenue), trzezwo myślący człowiek, zrezygnuje z takiego związku mimo efektu zakochania.
A odwrornie-tak racjonalnie się nie da pisejsc na zasadzue: wolny, pracuje, umie gotować, czyta książki-biore. Takich to można mieć kolegów czy koleżanki. W związku różnica jest taka, że masz uczucie .

Oj bardzo prowokacyjne i zaraz "nożyce mogą się odezwać" Aż tak tragicznie to chyba nie jest.

No w tym przypadku nie można  . Ale nie możesz stworzyć związku bez uczucia. Rownie dobrze możesz mieszkać z kolegą. Będziecie dzielić rachunki na pół, oglądać mecze I wychodzić na piwo. Ale to przecież nie będzie związek.