Utknelam w martwym punkcie - Netkobiety.pl

Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » PSYCHOLOGIA » Utknelam w martwym punkcie

Strony Poprzednia 1 2

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 56 do 84 z 84 ]

56

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Nie chodzi o to, żeby iść przez życie bez relacji. Ale czasem one się sypią tak jak u Follow_me i nie wiadomo, kogo spotkamy później, może prawdziwych przyjaciół, a może znów takich samych. Zakładanie że coś na pewno się zdarzy jest trochę niebezpieczne, bo co, jeśli nie? Można się zablokować wtedy na życie w ogóle.

Nie sądziłem że będę to pisał, ale jak będziesz myśleć bardziej pozytywnie to szanse że zdarzą się właśnie pozytywne rzeczy znacznie wzrosną. Jak z góry założysz że coś się nie uda to na pewno się nie uda.

Ja też już jestem podejrzliwy i podchodzę z dystansem do niektórych rzeczy. Może to dlatego że jestem po czterdziestce i nie uwierzę we wszystko tak szybko jakbym uwierzył mając 20 lat. Ale to nie znaczy że nie mam myśleć pozytywnie. Sam musiałem się tego nauczyć.

Zobacz podobne tematy :

57 Ostatnio edytowany przez niepodobna (2019-08-16 16:13:44)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Peter4x napisał/a:
niepodobna napisał/a:

Nie chodzi o to, żeby iść przez życie bez relacji. Ale czasem one się sypią tak jak u Follow_me i nie wiadomo, kogo spotkamy później, może prawdziwych przyjaciół, a może znów takich samych. Zakładanie że coś na pewno się zdarzy jest trochę niebezpieczne, bo co, jeśli nie? Można się zablokować wtedy na życie w ogóle.

Nie sądziłem że będę to pisał, ale jak będziesz myśleć bardziej pozytywnie to szanse że zdarzą się właśnie pozytywne rzeczy znacznie wzrosną. Jak z góry założysz że coś się nie uda to na pewno się nie uda.

Ja też już jestem podejrzliwy i podchodzę z dystansem do niektórych rzeczy. Może to dlatego że jestem po czterdziestce i nie uwierzę we wszystko tak szybko jakbym uwierzył mając 20 lat. Ale to nie znaczy że nie mam myśleć pozytywnie. Sam musiałem się tego nauczyć.

Ale ja nie "zakładam, że coś się nie uda"!
Nie zakładam też, że się uda.
Nie ma w tym negatywizmu, jedynie otwartość na różne scenariusze, negatywne też, bo nie przyjmowanie ich do wiadomości to próba zagadania faktu, że nie wszystko wszystkim się udaje i już.
Nie sądzę, żeby takie podejście powodowało, że zmniejszam swoje szanse na pozytywne rzeczy. Wręcz wiele robię, żeby tym szansom pomóc. Czasem się udaje, np. to, że kilka miesięcy temu znalazłam fajną pracę, po paru poprzednich beznadziejnych. Udało mi się wrócić do dawnego zajęcia, a mogłam założyć, że po paru latach przerwy każdy uzna, że wypadłam z zawodu i mnie skreśli. Nie jest to coś, co może robić każdy i z marszu.
Jest w tym jednak, poza moją robotą włożoną w przypominanie sobie wiadomości i naukę nowych rzeczy, łut szczęścia. Na ogłoszenie trafiłam nie szukając pracy już w danej chwili, tylko robiłam sobie bazę firm, żeby za jakiś czas do nich uderzyć. Zaryzykowałam a na rozmowę poszłam w takim stanie mentalnym, że jadę po pracę i już wink i zadziałało...
Czy zawsze zadziała? Czy zawsze poprowadzi Cię szczęśliwy przypadek? Nie...

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

58 Ostatnio edytowany przez Piegowata'76 (2019-08-16 16:36:22)

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Niepodobna, ale na bezludnej wyspie nie żyjemy. Jasne, że nie ufam naiwnie wszystkim naokoło, ale pewien kredyt zaufania, taki, który nie narusza poczucia bezpieczeństwa wydaje mi się rzeczą oczywistą. A potem się patrzy, poznaje i wyciąga wnioski.
Związki damsko-męskie jakoś mi nie wychodzą, bo dochodzą te słynne "podteksty", ale raczej nie przeżyłam poważnych zawodów w przyjaźni. Jest pełno fajnych, dobrych ludzi na świecie. Próbuję sobie przypomnieć, ale jakoś nie mogę, czy kiedyś ktoś z bliskich mnie olał, odmówił pomocy bez wyraźnego wskazania powodów. Nie mówię o ewidentych wyjątkach.
Już pisałam, że nieraz mnie w życiu zaskoczyło wsparcie osób, od których wcale tego nie oczekiwałam. Nawet na forum proponowano mi całkiem realne wsparcie w kłopotach. Pietruszka napisała publicznie, więc chyba mogę podać jej przykład, że jest gotowa przesłać mi paczkę z ubraniami dla mojego syna. A przecież nie znamy się poza internetem, przecież nie zwierzałam się z myślą o uzyskaniu pomocy, po prostu lubię i potrzebuję pogadać.
Życzliwi ludzie naprawdę istnieją.

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

59

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Niepodobna, oczywiście, że przypadek ma znaczenie, ale w przejście przez życie bez relacji nie wierzę i nie chciałabym takiego życia.

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

60 Ostatnio edytowany przez niepodobna (2019-08-16 16:23:19)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Piegowata'76 napisał/a:

Niepodobna, ale na bezludnej wyspie nie żyjemy. Jasne, że nie ufam naiwnie wszystkim naokoło, ale pewien kredyt zaufania, taki, który nie narusza poczucia bezpieczeństwa wydaje mi się rzeczą oczywistą. A potem się patrzy, poznaje i wyciąga wnioski.
Związki damsko-męskie jakoś mi nie wychodzą, bo dochodzą te słynne "podteksty", ale jakoś nie przeżyłam poważnych zawodów w przyjaźni. Jest pełno fajnych, dobrych ludzi na świecie. Próbuję sobie przypomnieć, ale jakoś nie mogę, czy kiedyś ktoś z bliskich mnie olał, odmówił pomocy bez wyraźnego wskazania powodów. Nie mówię o ewidentych wyjątkach.

Ja mam w przyjaźni doświadczenia zróżnicowane, są osoby, które nigdy mnie poważniej nie zawiodły, a kontakt trwa od lat i jest tak samo dobry, są i takie, w których zachowania trudno było uwierzyć, no nie dało się tego przewidzieć ; )

Kredyt zaufania - rzecz konieczna w nowych znajomościach.

Tylko, że była mowa o czymś innym. Że te nowe, fajne znajomości mogą zaistnieć albo nie i nie zależy to od pozytywnego myślenia, tylko od różnych czynników, na które tylko częściowo mamy wpływ, a czasem zwyczajnie od przypadku. Jaki jest sens przekonywania siebie, że to na pewno nastąpi? Tak samo moglibyśmy się przekonywać, że za 5 lat będziemy na pewno bogaci albo że jutro na pewno nie będzie padać.

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

61

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Jest w tym jednak, poza moją robotą włożoną w przypominanie sobie wiadomości i naukę nowych rzeczy, łut szczęścia. Na ogłoszenie trafiłam nie szukając pracy już w danej chwili, tylko robiłam sobie bazę firm, żeby za jakiś czas do nich uderzyć. Zaryzykowałam a na rozmowę poszłam w takim stanie mentalnym, że jadę po pracę i już wink i zadziałało...
Czy zawsze zadziała? Czy zawsze poprowadzi Cię szczęśliwy przypadek? Nie...

No właśnie, myślałaś pozytywnie i założyłaś że tak ma być no i było. Nie widzę w tym szczęścia. Tak działa ten świat, to co myślimy ma bardzo duży wpływ na to co stanie się w naszym życiu.

Jeżeli chodzi o znajomych to nie staja się oni przecież naszymi znajomymi z dnia na dzień. Tak jak napisała Piegowata każdy zasługuje na pewien kredyt zaufania który nie narusza poczucia bezpieczeństwa. Jak do tego dodamy pozytywne myślenie i "nie będziemy rozpatrywać, wyszukiwać i zastanawiać się" nad powodami dla których ta znajomość mogła by się nie udać lub nie ma sensu to już połowa sukcesu za nami.

62

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Tylko, że była mowa o czymś innym. Że te nowe, fajne znajomości mogą zaistnieć albo nie i nie zależy to od pozytywnego myślenia, tylko od różnych czynników, na które tylko częściowo mamy wpływ, a czasem zwyczajnie od przypadku. Jaki jest sens przekonywania siebie, że to na pewno nastąpi? Tak samo moglibyśmy się przekonywać, że za 5 lat będziemy na pewno bogaci albo że jutro na pewno nie będzie padać.

Powinnaś przeczytać książkę albo obejrzeć film "sekret". smile

63 Ostatnio edytowany przez Piegowata'76 (2019-08-16 16:33:26)

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Hmmm... Moze nie od razu fajne znajomości zaistnieją, ale nie sądzę, by latami trzeba było czekać. Dobrze jest też wykazać nieco inicjatywy, czego nauczyłam się od pewnej mojej sąsiadki. Właśnie ją podarował mi los w trudnych chwilach po rozstaniu z mężem i rozłące z synem. Ona potrafi zaprosić nową koleżankę na wino, umówić się na wspólne wyjście, ja nie byłam taka przedsiębiorcza, dopóki jej nie poznałam. Połączył nas czysty przypadek, bo spotkałyśmy się na miejskiej imprezie, każda z nas była sama, a znałyśmy się z widzenia, wymieniałyśmy "dzień dobry" na klatce schodowej. Wypiłyśmy razem piwo, zjadłyśmy wspólnie lody, fajnie się gadało. Po jakimś czasie zaprosiła mnie na wino węgierskie smile
W naszej miejskiej bibliotece już chyba ze 20 lat temu poznałam stałą czytelniczkę, przewodniczkę PTTK. Łączyly nas luźne pogawędki, aż pewnego dnia sama do mnie zagadała na tematy bardziej osobiste, wyznała, że wydaję się jej osobą podobną do niej i że chętnie spotkałaby się ze mną na jakiejś mniej oficjalnej płaszczyźnie. Podchwyciłam i wracam do tego co jakiś czas, ale na razie nie sprzyjają nam okoliczności, bo to niesłychanie zajęta osoba. Mam wiele takich przykładów. Nie jest powiedziane, że z każdą osobą połączy mnie dozgonna przyjaźń, ale od czegoś trzeba zacząć.
Co jakiś czas uświadamiam sobie, jak wiele zależy ode mnie samej. Nie warto tylko czekać, aż ludzie sami przyjdą.

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

64

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Peter4x napisał/a:
niepodobna napisał/a:

Jest w tym jednak, poza moją robotą włożoną w przypominanie sobie wiadomości i naukę nowych rzeczy, łut szczęścia. Na ogłoszenie trafiłam nie szukając pracy już w danej chwili, tylko robiłam sobie bazę firm, żeby za jakiś czas do nich uderzyć. Zaryzykowałam a na rozmowę poszłam w takim stanie mentalnym, że jadę po pracę i już wink i zadziałało...
Czy zawsze zadziała? Czy zawsze poprowadzi Cię szczęśliwy przypadek? Nie...

No właśnie, myślałaś pozytywnie i założyłaś że tak ma być no i było. Nie widzę w tym szczęścia. Tak działa ten świat, to co myślimy ma bardzo duży wpływ na to co stanie się w naszym życiu.

Jeżeli chodzi o znajomych to nie staja się oni przecież naszymi znajomymi z dnia na dzień. Tak jak napisała Piegowata każdy zasługuje na pewien kredyt zaufania który nie narusza poczucia bezpieczeństwa. Jak do tego dodamy pozytywne myślenie i "nie będziemy rozpatrywać, wyszukiwać i zastanawiać się" nad powodami dla których ta znajomość mogła by się nie udać lub nie ma sensu to już połowa sukcesu za nami.

Nie rozumiesz.
"Myślałam pozytywnie" tylko na ostatnim etapie tego przedsięwzięcia - idąc na rozmowę niejako zmanipulowałam sama siebie, żeby móc się właściwie zachowywać.
Wcześniej były podejmowane jakieś działania w kierunku powrotu do zawodu, z nadzieją, oczywiście, że to w końcu wyjdzie, ale bez przyjmowania tego za pewnik. Bez nadziei, że jest sens działać, nie byłoby przecież sensu zaczynać.
Natomiast o tym, że dziś jestem bardzo zadowolona ze swojej pracy bezpośrednio zdecydował przypadek - napotkanie ogłoszenia, gdy go nie szukałam, i to, że trafiłam na człowieka bez uprzedzeń, a zainteresowanego tym, co potrafię. Mógł powiedzieć: z czym do ludzi smile widząc moje CV.

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

65 Ostatnio edytowany przez Peter4x (2019-08-16 16:38:13)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Nie rozumiesz.
"Myślałam pozytywnie" tylko na ostatnim etapie tego przedsięwzięcia - idąc na rozmowę niejako zmanipulowałam sama siebie, żeby móc się właściwie zachowywać.
Wcześniej były podejmowane jakieś działania w kierunku powrotu do zawodu, z nadzieją, oczywiście, że to w końcu wyjdzie, ale bez przyjmowania tego za pewnik. Bez nadziei, że jest sens działać, nie byłoby przecież sensu zaczynać.
Natomiast o tym, że dziś jestem bardzo zadowolona ze swojej pracy bezpośrednio zdecydował przypadek - napotkanie ogłoszenia, gdy go nie szukałam, i to, że trafiłam na człowieka bez uprzedzeń, a zainteresowanego tym, co potrafię. Mógł powiedzieć: z czym do ludzi smile widząc moje CV.

Doskonale rozumiem. Z tym że ja wyznaję zasadę że w życiu nie ma takich przypadków. Oczywiście chodzi o nasze nastawienie. Jak coś sobie założymy i uwierzymy że to się zdarzy, to to nie będzie przypadek że to się właśnie zdarzy.

Pewnie nie mogę już tego edytować ale chodziło o film "sekret" z 2006 roku.

66

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Niepodobna, zatem próbować warto, byle nie spinać się zanadto smile

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

67 Ostatnio edytowany przez Follow_me (2019-08-16 18:13:16)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Peter4x napisał/a:

To nie jest nic nowego. Większość osób które miały poważne problemy na pewnym etapie swojego życia traci przyjaciół. Też przez to przechodziłem, ale nie mam im tego za złe bo nie mogli mi wtedy pomóc. Też muszę odbudowywać "swój świat" praktycznie od zera. Najważniejsze to mieć określony cel w życiu i dążyć do jego realizacji. Na pewno spotkasz jeszcze w swoim życiu takich ludzi na których będziesz mogła liczyć.


Moze i nic to nowego, ale kazdy przezywa po swojemu.
Ja myslalam, ze moge na nich liczyc. A nie moglam. I mialam zal, bo mogli mi pomoc-wystarczyla obecnosc, dobre slowo-nie oczekiwala niczego specjalnego. Teraz ci ludzie znacza dla mnie tyle, co zeszloroczny snieg. Wole byc sama niz z psuedo-przyjaciolmi.

Spotkam z pewnoscia jeszcze mase ludzi- jedni mi bezinteresownie pomoga, inni zawioda czy oszukaja, jacyc moze zostana przyjaciolmi na zycie.

Btw. Jak Ty sobie radzisz z tym odbudowywaniem?


***

A z tym “Sekretem” i potega podswiadomosci cos jest na rzeczy. Nie wiem jak, ale gdy nie jestem pewna decyzji, albo wrecz jestem pewna ze sa zle, swietnie idzie mi sabotowanie;) sama nie wiem jak to robie:d

Nie wiem czy mam cel. To nie dziala jak kiedys, raczej szukam rzeczy, innych niz kiedys, ktorymi moglabym wypelnic zycie.

68 Ostatnio edytowany przez Follow_me (2019-08-16 18:08:38)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Nie chodzi o to, żeby iść przez życie bez relacji. Ale czasem one się sypią tak jak u Follow_me i nie wiadomo, kogo spotkamy później, może prawdziwych przyjaciół, a może znów takich samych. Zakładanie że coś na pewno się zdarzy jest trochę niebezpieczne, bo co, jeśli nie? Można się zablokować wtedy na życie w ogóle.

Ludzi w moim zyciu na pewno nie zabraknie. Ale inaczej patrze na proces tworzenia relacji z nimi. Czy nowe znajomosci przeksztalca sie w glebokie wiezi- nie wiem. Chcialabym wierzyc, ze tak. Obecnie jednak nie za bardzo wierze. I niespecjalnie ludziom ufam. I nienajlepsze mam o nich zdanie. Moze sie zmieni z czasem.

Jest takie fajne zdanie Pearlsa:

“Ja robię swoje i ty robisz swoje.
Ja nie jestem na świecie po to,
żeby spełniać twoje oczekiwania,
a ty nie masz obowiązku spełniania
moich oczekiwań.
Ty jesteś ty, a ja jestem ja.
Jeśli się spotkamy – to wspaniale.
Jeśli nie – to trudno. ”

69

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Follow_me napisał/a:
niepodobna napisał/a:

Nie chodzi o to, żeby iść przez życie bez relacji. Ale czasem one się sypią tak jak u Follow_me i nie wiadomo, kogo spotkamy później, może prawdziwych przyjaciół, a może znów takich samych. Zakładanie że coś na pewno się zdarzy jest trochę niebezpieczne, bo co, jeśli nie? Można się zablokować wtedy na życie w ogóle.

Ludzi w moim zyciu na pewno nie zabraknie. Ale inaczej patrze na proces tworzenia relacji z nimi. Czy nowe znajomosci przeksztalca sie w glenokie wiezi- nie wiem. Chcialabym wierzyc, ze tak. Obecnie jednak nie za bardzo wierze. I niespecjalnie ludziom ufam. I nienajlepsze mam o nich zdanie. Moze sie zmieni z czasem.

Jest takie fajne zdanie Peralsa:

“Ja robię swoje i ty robisz swoje.
Ja nie jestem na świecie po to,
żeby spełniać twoje oczekiwania,
a ty nie masz obowiązku spełniania
moich oczekiwań.
Ty jesteś ty, a ja jestem ja.
Jeśli się spotkamy – to wspaniale.
Jeśli nie – to trudno. ”

Świetne smile

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

70

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Piegowata'76 napisał/a:

Follow, widzę, że mimo wszystko masz w sobie sporo siły. A pozwolenie, by ktoś decydował w czymś za Ciebie, to chyba nie najlepszy pomysł. Wsparcie to co innego.

Odbudowuje sie powoli. Kolejne problemy na horyzoncie, nie moje wprawdzie, ale zostalam zaangazowana i czuje ze powinnam pomoc. Trzeba zebrac orez;)

A z decyzjami pewnie zelepiej samemu. A ze sama jednak nie moge wiekszosci podjac, to odkladam je na pozniej. Niewykluczone, ze pozniej bede tego zalowac, ale trzeba mierzyc sily na zamiary i podejmowac sie tylko tego, na co nas stac.

71 Ostatnio edytowany przez Piegowata'76 (2019-08-16 19:13:08)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Follow_me napisał/a:

Odbudowuje sie powoli. Kolejne problemy na horyzoncie, nie moje wprawdzie, ale zostalam zaangazowana i czuje ze powinnam pomoc. Trzeba zebrac orez

Powinnaś pomóc czy chcesz?

Trochę to wszystko enigmatyczne i nie bardzo wiem, co powiedzieć.

Cytowane wyżej zdanie Peralsa znam i uważam za mądre.

Osobiście czuję się w pewnym sensie zaszczycona, gdy ktoś się do mnie zwraca z problemami, a gdy mogę pomóc, sprawia mi to satysfakcję.
Zawsze i tak mam wrażenie, że więcej otrzymuję niż daję.

P.S. Zaciekawiło mnie, jak to się stało, że przyjaciele Cię zawiedli. Odmówili Ci nawet obecności? Nawet wysłuchania? Przykre to.

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

72

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Follow_me napisał/a:

Btw. Jak Ty sobie radzisz z tym odbudowywaniem?

Staram się myśleć pozytywnie ale czasami to nie jest takie łatwe. Ustanowiłem sobie kilka celów które chciałem osiągnąć za młodu ale przeszkody życiowe na nie nie pozwoliły. Jednym z nich jest wyższe wykształcenie. Właśnie piszę pracę licencjacko-inżynierską. To niewiarygodne jak przyjemnie i łatwo się studiuje na uczelniach prywatnych. Nigdy nie jest na nic za późno. O innych celach nie będę tutaj na forum pisał, ale jest ich kilka smile

Odbudowywanie jakichkolwiek sensownych i wartościowych znajomości też nie jest proste. Tych internetowych mam trochę, ale ile można pisać przez internet, szczególnie jak druga osoba jest gdzieś w Stanach czy Kanadzie. Parę osób z realnego świata wie że w razie potrzeby może na mnie liczyć, ale w tej chwili mamy wspólne cele. Co będzie za jakiś czas to się dopiero okaże. Najlepiej sobie tak wypełnić czas pracą, zajęciami, hobby, itp, żeby za dużo nie rozmyślać.

Follow_me napisał/a:

A z tym “Sekretem” i potega podswiadomosci cos jest na rzeczy. Nie wiem jak, ale gdy nie jestem pewna decyzji, albo wrecz jestem pewna ze sa zle, swietnie idzie mi sabotowanie;) sama nie wiem jak to robie:d

Sam czasami zaczynam wątpić w niektóre rzeczy i podświadomie sabotuję swoje poczynania. Ale uporczywie powtarzam sobie że osiągnę to co zamierzyłem i wierzę że tak właśnie się stanie.

73 Ostatnio edytowany przez Follow_me (2019-08-16 22:43:53)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Piegowata'76 napisał/a:
Follow_me napisał/a:

Odbudowuje sie powoli. Kolejne problemy na horyzoncie, nie moje wprawdzie, ale zostalam zaangazowana i czuje ze powinnam pomoc. Trzeba zebrac orez

Powinnaś pomóc czy chcesz?

Trochę to wszystko enigmatyczne i nie bardzo wiem, co powiedzieć.

Cytowane wyżej zdanie Peralsa znam i uważam za mądre.

Osobiście czuję się w pewnym sensie zaszczycona, gdy ktoś się do mnie zwraca z problemami, a gdy mogę pomóc, sprawia mi to satysfakcję.
Zawsze i tak mam wrażenie, że więcej otrzymuję niż daję.

P.S. Zaciekawiło mnie, jak to się stało, że przyjaciele Cię zawiedli. Odmówili Ci nawet obecności? Nawet wysłuchania? Przykre to.


Doskonale pytanie. Powinnam-czuje sie w obowiazku i mam doswiadczenie w temacie. Ale tez chce.

Mialam z pomaganiem tak jak Ty, ale teraz oceniajac swoja kondycje jako slaba nie czuje sie na silach, by brac na siebie za wiele.
A patrzac wstecz, mam wrazenie ze stawialam innych przed soba, najpierw zaspokajajac ich potrzeby. Dawalam wiecej niz otrzymywalam, az rozdalam wszystko.
Dobrze ze karma wraca-dostawalam “zwrot”od przypadkowych ludzi w chwilach newralgicznych. Choc i to sie ostatnio zepsulo.
Czesto sie zastanawiam w jaki sposob nasze myslenie wplywa na rzeczywistosc..moze to ja powoduje, ze sie zepsulo.

Co do P.S.

Na prosbe o pomoc - a nie bylo dla mnie latwe poprosic - potrzebe wsparcia uslyszalam np.doslownie “ale jak to? ty sobie przeciez sama poradzisz”. Za tym szedl monolog na temat bolaczek drugiej strony. Inna osoba pozostawala zajete swoimi sprawami, skonfrontowana z moim poczuciem braku wsparcia i oddalenia nie wziela mnie powaznie, kwitujac ze myslala ze zartuje. Rodzina, gdy rozsypalam sie psychicznie zapewnila obecnosc, ale nie potrafila nic ponadto poradzic. Zaabsorbowana soba kolejna osoba stwierdaila ze chyba nie jest dobra przyjaciolka, a odsunieta po paru miesiacach wrocila z kolejna porcja swoich problemow. Slyszalam tez, ze dramatyzuje i powinnam sie wziac w garsc i zasuwac.
Nie przypominam sobie nikogo, kto by spytal czego potrzebuje, jak moze pomoc, czy zaoferowal swoja dostepnosc.

Przykre.
Niespodziewane.

74

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Peter,

Trzymam kciuki za prace!
“Nigdy na nic nie jest za pozno”- szlagier, z ktorym nie do konca sie zgadzam. Na pewne rzeczy jednak moze byc.
Czasem mysle, ze juz sie na niektore nie zalapie.
Nie zawsze jest czym wypenic czas. Mieszkam w miejscu, w ktorym niemal nic sie nie dzieje, a i wylacznie wlasne towarzystwo nie jest dla mnie juz stymulujace.
I moze to ten brak wiary sprawia, ze mi nie wychodzi, poddaje sie przy trudnosciach czy brak mi determinacji.
Mam wrazenie, ze kiedys bylam bardziej przebojowa, a teraz w pol drogi brakuje mi sil, dostaje jakiejsc psychicznej zadyszki jak zaczyna byc trudno i chcialabym, zeby mi ktos wtedy poniosl plecak.

W zeszlym roku po wielu latach staran wrocilam do miasta, w ktorym spedzilam najfajniejszy okres w zyciu. Mialam wyobrazenia, ze bedzie mi tak samo dobrze, ze mam tak znajomych z dawnych lat, ktorzy beda baza pod nowa grupe.
Okazalo sie, ze wszystko sie zmienilo. Ja jestem inna, miasto jest inne. Znajomi nie znalezli dla mnie czasu przez niemal rok, mimo dzielacego nas dystansy 15 minut tramwajem, a nie-jak wczesniej 500km. Po paru razach przestalam wychodzic z inicjatywa. Mimo wielu aktywnosci nowe znajomosci ograniczaly sie do small talk podczas spotkan w ich trakcie, nie rozwijajac sie w nic bardziej zobowiazujacego. Znajomosci z pracy pozostawaly w pracy, ze standardowymi tekstami “musimy sie spotkac”.
Wniosek-w doroslym zyciu ciezko stworzyc nowe wiezi. Kazdy ma tysiac swoich spraw i mala otwartosc na znajomosci wykraczajace poza powierzchownosc.

Jak przygladam sie zgliszcza swojego swiata, to pozostaly osoby-raczej z pokolenia moich rodzicow, niz moi rowiesnicy- ktorzy udziela mi pomocy instrumentalnej w potrzebie (tj.nakarmia, przenocuja, posluza rada). Trudniej o wsparcie emocjonalne.

75 Ostatnio edytowany przez Piegowata'76 (2019-08-16 23:36:35)

Odp: Utknelam w martwym punkcie

No, cóż, Follow... Jak widać, bywa różnie. Nie ma co jednak tracić nadziei na poprawę losu. Czasem karta się odwraca w najmniej spodziewanym momencie. Mnie kiedyś szlag trafił, gdy mocno doskwierało mi zmartwienie, a znajomy, który godzinami gadał ze mmą przez telefon nie wykazał cienia zainteresowania (taki niedoszły adorator z internetu). W końcu nie wytrzymałam i dałam wyraz swojej irytacji (jego problemy zawsze były najważńiejsze). Po jakimś czasie przyznał, że to jego pięta ahillesowa i na drugi raz kazał sobie brutalnie przerywać: "Zamknij się, D., teraz ja mówię!" big_smile . Nawiasem mówiąc, czas pokazał, że z D. nic dobrego - człowiek zaburzony, zdolny do niejednego świństwa. Urwałam z nim kontakt, kiedy oczernił ohydnie moją przyjaciółkę, z którą go zapoznałam i z którą na krótko się związał.

Peter, do mnie jakoś idea celów nigdy zbytnio nie przemawiała. Ze dwadzieścia lat temu już prawie miałma wypełnić w kwestionariuszu pytanie o życiowe cele i jedyne, co wymyśliłam, to: "żyć świadomie". To się właściwie nie zmieniło. Moim celem jest iść przez życie ze świadomością, że żyję, że to ważne i cenne. A reszta? Reszta po drodze.
Mam pewne marzenia i nieśmiałe plany, by je zrealizować, ale trochę "dygam". Bo czy to potrzebne, czy nie fanaberia? Szkoda jednak byłoby nie podjąć wyzwania.

Bardzo też sprzeciwiam się podejściu: robić coś, by nie myśleć za dużo. Kojarzy mi się to z ucieczką. Ja jak mam doła, to właśnie przyglądam się mu, zastanawiam się, o co mi chodzi i wyciągam wnioski. Myślenie bardzo cenię, muszę mieć czas na kontakt ze sobą. Choć oczywiście niech będzie wszystko w zdrowych proporcjach.

Budowałem na piasku/ I zawaliło się./ Budowałem na skale/ I zawaliło się./ Teraz budując, zacznę/ Od dymu z komina. (Leopold Staff)

Navigare necesse est, vivere non est necesse.

76

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Follow_me napisał/a:

Trzymam kciuki za prace!

Dzięki. smile

Follow_me napisał/a:

Nie zawsze jest czym wypenic czas. Mieszkam w miejscu, w ktorym niemal nic sie nie dzieje, a i wylacznie wlasne towarzystwo nie jest dla mnie juz stymulujace.

No ja też mieszkam teraz właśnie w takim miejscu, z tym że mam jakieś 30min na rowerze albo 5min samochodem do dużego miasta wojewódzkiego więc za bardzo nie narzekam. Dodatkowo przejażdżka latem na rowerze po wiejskich drogach i polach bardzo relaksuje.

Follow_me napisał/a:

I moze to ten brak wiary sprawia, ze mi nie wychodzi, poddaje sie przy trudnosciach czy brak mi determinacji.
Mam wrazenie, ze kiedys bylam bardziej przebojowa, a teraz w pol drogi brakuje mi sil, dostaje jakiejsc psychicznej zadyszki jak zaczyna byc trudno i chcialabym, zeby mi ktos wtedy poniosl plecak.

W zeszlym roku po wielu latach staran wrocilam do miasta, w ktorym spedzilam najfajniejszy okres w zyciu. Mialam wyobrazenia, ze bedzie mi tak samo dobrze, ze mam tak znajomych z dawnych lat, ktorzy beda baza pod nowa grupe.
Okazalo sie, ze wszystko sie zmienilo. Ja jestem inna, miasto jest inne. Znajomi nie znalezli dla mnie czasu przez niemal rok, mimo dzielacego nas dystansy 15 minut tramwajem, a nie-jak wczesniej 500km. Po paru razach przestalam wychodzic z inicjatywa. Mimo wielu aktywnosci nowe znajomosci ograniczaly sie do small talk podczas spotkan w ich trakcie, nie rozwijajac sie w nic bardziej zobowiazujacego. Znajomosci z pracy pozostawaly w pracy, ze standardowymi tekstami “musimy sie spotkac”.
Wniosek-w doroslym zyciu ciezko stworzyc nowe wiezi. Kazdy ma tysiac swoich spraw i mala otwartosc na znajomosci wykraczajace poza powierzchownosc.

Jak przygladam sie zgliszcza swojego swiata, to pozostaly osoby-raczej z pokolenia moich rodzicow, niz moi rowiesnicy- ktorzy udziela mi pomocy instrumentalnej w potrzebie (tj.nakarmia, przenocuja, posluza rada). Trudniej o wsparcie emocjonalne.

W pewnym wieku każdy ma już swoje ułożone życie rodzinne (albo i nie). Bardzo bym chciał wrócić do tego co było 20 lat temu ale to niemożliwe, więc nawet nie próbowałem odnawiać starych przyjaźni. Chociaż nadal się zastanawiam czy nie napisać do kilku osób które znalazłem na fb. Na razie raczej stosuję ucieczkę w pracę i uczenie się nowych rzeczy które będą potrzebne do osiągnięcia wyższych zarobków. Jak już będę miał tego serdecznie dosyć to zajmę się bardziej tym co lubię robić. Ewentualnie zacznę nowe życie za granicą od zera.

Piegowata'76 napisał/a:

Peter, do mnie jakoś idea celów nigdy zbytnio nie przemawiała. Ze dwadzieścia lat temu już prawie miałma wypełnić w kwestionariuszu pytanie o życiowe cele i jedyne, co wymyśliłam, to: "żyć świadomie". To się właściwie nie zmieniło. Moim celem jest iść przez życie ze świadomością, że żyję, że to ważne i cenne. A reszta? Reszta po drodze.
Mam pewne marzenia i nieśmiałe plany, by je zrealizować, ale trochę "dygam". Bo czy to potrzebne, czy nie fanaberia? Szkoda jednak byłoby nie podjąć wyzwania.

Bardzo też sprzeciwiam się podejściu: robić coś, by nie myśleć za dużo. Kojarzy mi się to z ucieczką. Ja jak mam doła, to właśnie przyglądam się mu, zastanawiam się, o co mi chodzi i wyciągam wnioski. Myślenie bardzo cenię, muszę mieć czas na kontakt ze sobą. Choć oczywiście niech będzie wszystko w zdrowych proporcjach.

Marzenia to też cele. Niektórzy uważają że jak w nie uwierzysz to się spełniają. Chyba muszę jeszcze raz obejrzeć ten film o którym mówiłem bo ostatnio też zaczynam coś wątpić.

Ja mam już zdiagnozowane moje problemy i receptę na nie, więc więcej myśleć na ten temat nie chcę smile

77

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Piegowata,

Dlugo mi zajelo godzenie sie z taka reakcja ludzi, ktorych mialam za bliskich, ale to juz minelo.
Niektorzy z nich pojawili sie po czasie chwalac sie jakims osiagnieciem czy chcac reaktywowac znajomosc, jednak konczylo sie na slowach nie czynach. Ostatnio ta osoba, ktora kiedys moje slowa potrwktowala jako zart powiedziala, zebym nie spisywala jej na straty, i zdziesie moja odpowiedzia, ze juz dawno spisalam.
Nie brakuje mi tych osob, to juz jak odgrzewany kotlet- ani pozywne, ani zdrowe.
Brakuje mi jednak bliskich ludzi.
Czekam na te odwrocona karte, moze trafi sie jakies dobre rozdanie.

Nie dygaj sie, nie mysl czy potrzebne, a wrecz rob jesli to fanaberia.
W moim ciemnym kacie mysle, ze spelnianie marzen to to, za czym warto isc.
Co by z tego nie wyszlo, zeby kiedys nie zalowac, ze sie dygalo.
Ja-niezaleznie od wielu zawirowan w efekcie- podazania za moimi marzeniami nie zaluje.

78

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Peter,

Ja do miasta wojewodzkiego mam 15 min rowerem+godzine pociagiem.
Wybralam sie kiedys na zajecia mnie interesujace, 1,5 godzinne. Zajelo mi to ponad 6 godzin.
Male miasteczka sa fajne na weekend. Na codzien wole wielkomiejski szum.
Mimo to, i mimo podejmowanych dzialan, by byc tam gdzie chce, z pragmatycznych powodow ciagle laduje tu.

Z tymi marzeniami to nie do konca jasna sprawa. Nie wiem co jest kluczem- wysoka motywacja?
Mialam w zyciu tak, ze szlo mi jak po masle, a bywalo i tak, ze chwile pozniej wszystko walilo sie na leb na szyje.
Proces myslowy towarzyszacy temu- najpierw “chcialabym cos”, a pozniej “ale czy aby na pewno chce”.

Np.dostalam jakis czas temu oferte dobrej pracy, ale w miejscu ktore nie do konc ami lezalo. Zdecydowalam, ze weake te prace mimo watpliwosci. Szukalam mieszkania, co bylo tam wtedy problemowe. Co cos ustalilam, to nachodzily mnie watpliwosci czy to sluszna decyzja, i chwile pozniej wynajmujacy zmieniali zdanie.
Jak to wytlumaczyc?czy mamy az taki wplyw na ksztaltowanie rzeczywistosci?

79

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Follow_me napisał/a:

Ja do miasta wojewodzkiego mam 15 min rowerem+godzine pociagiem.
Wybralam sie kiedys na zajecia mnie interesujace, 1,5 godzinne. Zajelo mi to ponad 6 godzin.
Male miasteczka sa fajne na weekend. Na codzien wole wielkomiejski szum.
Mimo to, i mimo podejmowanych dzialan, by byc tam gdzie chce, z pragmatycznych powodow ciagle laduje tu.

Możliwe że też mam z 15-20min. Przesadziłem z tymi 30. Pociągu tutaj nie ma więc to odpada. Z tym że tak jak napisałaś, miasto już inne, pozostały wspomnienia. Ale to zawsze miasto w którym kiedyś byłem szczęśliwy. Ja akurat muszę coś zmienić, bo to co aktualnie robię, w większości zdalnie w końcu mnie wykończy psychicznie. Więc też czekam na tą odwróconą kartę. Należy mi się :)


Follow_me napisał/a:

Z tymi marzeniami to nie do konca jasna sprawa. Nie wiem co jest kluczem- wysoka motywacja?
Mialam w zyciu tak, ze szlo mi jak po masle, a bywalo i tak, ze chwile pozniej wszystko walilo sie na leb na szyje.
Proces myslowy towarzyszacy temu- najpierw “chcialabym cos”, a pozniej “ale czy aby na pewno chce”.

No właśnie, wydaje mi się że niemożna wątpić. Trzeba być pewnym tego co się chce. Też się na takim myśleniu złapałem parę razy.


Follow_me napisał/a:

Np.dostalam jakis czas temu oferte dobrej pracy, ale w miejscu ktore nie do konc ami lezalo. Zdecydowalam, ze weake te prace mimo watpliwosci. Szukalam mieszkania, co bylo tam wtedy problemowe. Co cos ustalilam, to nachodzily mnie watpliwosci czy to sluszna decyzja, i chwile pozniej wynajmujacy zmieniali zdanie.
Jak to wytlumaczyc?czy mamy az taki wplyw na ksztaltowanie rzeczywistosci?

Pewnie to był akurat przypadek. To co myślimy ma w pewnym stopniu wpływ na rzeczywistość, ale nie wydaje mi się że aż taki. Kiedyś, po przeczytaniu książki "metoda Silwy" próbowałem w stanie alfa robić wizualizację tego co chciałbym osiągnąć ale w końcu mi się znudziło bo nie widziałem efektów. Może dlatego że nie byłem w stanie wejśc w ten głęboki stan alfa. Generalnie, wydaje mi się że podświadomośc albo bardziej to co myślimy w stanie głebokiego relaksu ma w jakimś stopniu wpływ na rzeczywistość. Jednak normalne myśli w stanie mózgu na poziomie beta już nie.

80

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Peter4x napisał/a:

Pewnie to był akurat przypadek. To co myślimy ma w pewnym stopniu wpływ na rzeczywistość, ale nie wydaje mi się że aż taki. Kiedyś, po przeczytaniu książki "metoda Silwy" próbowałem w stanie alfa robić wizualizację tego co chciałbym osiągnąć ale w końcu mi się znudziło bo nie widziałem efektów. Może dlatego że nie byłem w stanie wejśc w ten głęboki stan alfa. Generalnie, wydaje mi się że podświadomośc albo bardziej to co myślimy w stanie głebokiego relaksu ma w jakimś stopniu wpływ na rzeczywistość. Jednak normalne myśli w stanie mózgu na poziomie beta już nie.

Ciekawe jest to, co piszesz. A jak byś te wpływy na rzeczywistość wytłumaczył? Dla mnie to jednak ociera się o jakieś myślenie magiczne. Myśli kształtują rzeczywistość, gdy za nimi idą działania. Same myśli nie bardzo, bo niby jak?

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

81

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

Ciekawe jest to, co piszesz. A jak byś te wpływy na rzeczywistość wytłumaczył? Dla mnie to jednak ociera się o jakieś myślenie magiczne. Myśli kształtują rzeczywistość, gdy za nimi idą działania. Same myśli nie bardzo, bo niby jak?

Posłuże się wikipedią, trochę zmieniając formę tego opsiu.

"W stanie głębokiego relaksu, stanie alfa, organizm jest naturalnie otwarty na komunikację świadomości z podświadomością i nadświadomością (ego, id i superego) i będąc w takim stanie można przekonać samego siebie do zmiany zachowań, nastawienia do świata, czy też postrzegania innych osób. Stan theta to z kolei stan głębszy od stanu alfa, równoznaczny z głębszym snem – na tym poziomie komunikacja z własnymi poziomami świadomości jest jeszcze łatwiejsza i efekty uzyskiwane mogą być bardziej spektakularne, ale też trudniej ją kontrolować."

Wydaje mi się że coś jest na rzeczy, jednak wejście w ten stan głębokiego relaksu, tzw stan alfa jest bardzo trudne.

82 Ostatnio edytowany przez niepodobna (2019-08-17 10:43:30)

Odp: Utknelam w martwym punkcie
Peter4x napisał/a:
niepodobna napisał/a:

Ciekawe jest to, co piszesz. A jak byś te wpływy na rzeczywistość wytłumaczył? Dla mnie to jednak ociera się o jakieś myślenie magiczne. Myśli kształtują rzeczywistość, gdy za nimi idą działania. Same myśli nie bardzo, bo niby jak?

Posłuże się wikipedią, trochę zmieniając formę tego opsiu.

"W stanie głębokiego relaksu, stanie alfa, organizm jest naturalnie otwarty na komunikację świadomości z podświadomością i nadświadomością (ego, id i superego) i będąc w takim stanie można przekonać samego siebie do zmiany zachowań, nastawienia do świata, czy też postrzegania innych osób. Stan theta to z kolei stan głębszy od stanu alfa, równoznaczny z głębszym snem – na tym poziomie komunikacja z własnymi poziomami świadomości jest jeszcze łatwiejsza i efekty uzyskiwane mogą być bardziej spektakularne, ale też trudniej ją kontrolować."

Wydaje mi się że coś jest na rzeczy, jednak wejście w ten stan głębokiego relaksu, tzw stan alfa jest bardzo trudne.

OK, komunikujesz się z różnymi poziomami własnej świadomości, ale jak to wpływa na dotykalną rzeczywistość wokół?
Nadal tylko tak, że pod wpływem kontaktu z jakimiś warstwami siebie możesz zmodyfikować zachowanie, przez co będzie bardziej skuteczne. (może kształtować rzeczywistość)

"[...]po raz kolejny upewniłem się w od dawna nurtującej mnie idei, iż życie składać się też może z kilku zdań. Kilka zdań może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi rozmówcy. Przeczytasz je w codziennej gazecie, w przypadkowo otwartej powieści. Reszta zaś - wszystko, co powiesz i usłyszysz - będą to wariacje na ich temat."

83

Odp: Utknelam w martwym punkcie
niepodobna napisał/a:

OK, komunikujesz się z różnymi poziomami własnej świadomości, ale jak to wpływa na dotykalną rzeczywistość wokół?
Nadal tylko tak, że pod wpływem kontaktu z jakimiś warstwami siebie możesz zmodyfikować zachowanie, przez co będzie bardziej skuteczne. (może kształtować rzeczywistość)

Ja ani nikt inny nie jest w stanie udowodnić że istnieje większy wpływ na rzeczywistość niż to co napisałaś. Tu już przechodzimy do sfery wiary i doświadczeń takich jak np. sny prorocze. Sam miałem kilka takich snów jak byłem młodszy. Tuż przed obudzeniem w stanie theta albo już głębokim stanie alfa śniły mi się rzeczy które później rzeczywiście się wydarzyły. Jak to wytłumaczyć? Nie wiem. Sam sobie tego nie zaprogramowałem, może moja podświadomość to zaprogramowała i tak właśnie się stało.

Miałem jeszcze kilka bardzo realnych snów które nigdy się nie sprawdziły, a bardzo bym chciał aby one właśnie się sprawdziły. Wiec ta zależność i relacje z rzeczywistością nie są wcale oczywiste ale skłaniają mnie do myślenia że w przypadku kształtowania tej rzeczywistości istnieje coś więcej niż tylko modyfikowanie swojego zachowania poprzez odpowiednie nakierowanie podświadomości.

84

Odp: Utknelam w martwym punkcie

Uwierz w siebie i zacznij myśleć pozytywnie Z tak negatywnym podejściem do życia pracy nie znajdziesz a jest ona ci bardzo potrzebna aby w twoim życiu pojawiła się stabilizacja i spokój Wycisz swoje myśli i odgoń czarne chmury a wtedy z pewnością twoje życie zacznie się układać

Posty [ 56 do 84 z 84 ]

Strony Poprzednia 1 2

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » PSYCHOLOGIA » Utknelam w martwym punkcie

Zobacz popularne tematy :

Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2018