Seks bez zobowiązań - Netkobiety.pl

Już sama nie wiem. Nie wierzę, że ktoś mi pomoże, terapeuta to tylko człowiek, a nie cudotwórca. I jak któreś z rodziców albo brat się dowie, to boję się, że zostanę uznana za "psychiczną" albo będą się zadręczać, że może kiedyś popełnili jakiś błąd w wychowaniu i to ich wina.

Potrzeba bycia kochanym nie jest durna. Jesteś młodziutka czemu miałabyś być spisana na straty ? Korzystanie z porady psychologa to nie jest żadna ujma. Tak samo jest z psychiatrą. Teraz to cała masa ludzi jedzie na antydepresantach. Musisz uwierzyć. Uwierzyć w samą siebie. Ty sama powinnaś sobie pomóc. Specjalista tylko może wskazać Ci drogę. Ale to ty sama będziesz musiała nią podążać. Jesteś dorosła i to co będą myśleć o tobie twoi rodzice czy ktokolwiek inny nie powinno mieć aż tak wielkiego znaczenia.
Hmm bardzo przypominasz mnie sprzed kilku lat.

I nie potrzebnie. Twoje wpisy na początku rzuciły mi się w oczy. Byłaś wtedy agresywna. Teraz widać ogromny postęp   Otworzyłaś się.  Strach i bezsilność jest normalny. Nie wstydź się tego. To ludzkie.

Nie, słowo "psychiatra" budzi we mnie mega lęk, więc do niego na pewno nie pójdę. Na pewno zostanę uznana za "psychiczną", bo u mnie w rodzinie były przypadki chorób psychicznych.  Wolałabym psychoterapeutę, bo nie budzi we mnie aż takiego lęku, ale jednak brak pieniędzy jest mocną przeszkodą.

Ty serio jestes z 96?

Tak

Kazdy Ci zadzi dobrze a Ty zawsze na nie. Wiec czego jeszcze oczekujesz?

Pierwszy raz poszłam, bo zmusiła mnie sytuacja, po pierwszej próbie samobójczej. Spędziłam 6 tygodni na oddziale.
Nie chciałam się leczyć, jak tylko mogłam, to się odcięłam.

Drugi raz poszłam, jak zobaczyłam, że moje zachowanie negatywnie wpływa na moja rodzinę. Byłam się, że stracę męża, którego bardzo kocham.
Wtedy poszłam z uśmiechem na ustach, a u psychiatry otworzyłam się jakoś dopiero na 4 wizycie. Leki bardzo pomogły dojść do siebie. Potem zaczęłam terapię, cały czas równolegle chodząc do psychiatry.

Dziś jest bardzo ok. Nie biorę leków, zakończyłam terapię.

Dlatego Ci napisałam... Nie czekaj, aż będzie Ci tak źle, że sobie całkiem nie poradzisz. Nie warto.

Cieszę się, że wszystko się dobrze skończyło. Na szczęście nigdy nie targnęłam się na swoje życie i nie zamierzam tego robić. Chciałabym najpierw spróbować psychoterapii. Chyba rzeczywiście wolę zacząć od tego niż to odkładać w nieskończoność a potem leczyć to i kolejne urazy, które mogą się dołączyć.

Jutro spróbuję się umówić przez telefon. Akurat będę sama w domu i nie będzie obawy, że ktoś usłyszy.

Masz rację. Mnie jednak trochę przeraża wizja takiego życia, w którym nie będę w pełni szczęśliwa.

Dziękuję Wam wszystkim  za dodanie mi odwagi.

Do psychiatry nie potrzeba skierowania.

Do psychiatry nie trzeba skierowania.
Do psychologa i psychoterapeuty trzeba. Plus u mnie jest tak, że na psychoterapię trzeba mieć też opinię od psychiatry z jednej wizyty.

Więc musisz iść do rodzinnego po skierowanie do psychologa. Nie martw się, jesteś pełnoletnia, więc jeżeli wycofasz zgodę na wgląd w kartę dla Twojej rodziny to nikt nie będzie miał prawa o tej wizycie wiedzieć.

Nie wiem gdzie mieszkasz, ja w Krakowie czekałam na wizytę u psychologa 2 tygodnie i to tylko dlatego, że były święta.
Więc na spokojnie. Ale nie masz co dzwonić, bo bez skierowania nie dadzą Ci terminu wizyty. Tak to działa.
Możesz też iść gdzieś prywatnie i płacić.

Żaden psychiatra nie powie Ci na oko, jaki rodzaj psychoterapii jest dla Ciebie najlepszy
wszystko zależy od Twojego podejścia i tyle. Dla jednego sprawdzi się jeden rodzaj, dla drugiego inny.

No to też, ale nie spotkałam się z dzieleniem psychologów ze względu na to, że jeden np. jest od depresji, a inny od nerwicy. Może tak jest, nie wiem.

Co do nurtów psychologii, bo zakładam, że o to Ci chodzi, to po prostu trzeba sprawdzić na sobie, który najbardziej Ci spasuje.

Tak, o to mi chodziło.  I zdaję sobie sprawę z tego, że niekoniecznie pierwszy terapeuta będzie umiał do mnie "dotrzeć", słyszałam też że terapia potrafi trwać latami i troszkę mnie to przeraża.

...

A to niekoniecznie prawda.
Na podstawie rodzaju problemów z jakimi zmaga się pacjent można określić jaka terapia będzie dla niego bardziej lub mniej skuteczna np z tego co mi wiadomo w przypadku uzależnień najczęściej nie rekomenduje się terapii w nurcie psychodynamicznym. Tak więc wybór terapii zależy od charakteru i podejścia pacjenta owszem ale od rodzaju problemów również.
No i jasne że to w praniu wyjdzie co pacjentowi pasuje co nie I wszystko zależy też od wybranego terapeuty ale psychiatra po zrobieniu wywiadu może jak najbardziej doradzić w kwestii terapii więc ja bym poleciła się o to spytać na wizycie

Jeszcze nie ma tragedii. Masz tego świadomość. Chcesz to wszystko naprawić. Grunt aby być wytrwałym w dążeniu do wyznaczonych celów.

No pewnie, że tak. Gwałty, molestowania przez bliskich członków rodziny lub byłych partnerów. I wiele wiele innych traum.

Po prostu jeszcze dziś rano wydawało mi się, że jestem przypadkiem beznadziejnym i nie da się mi pomóc i że zostanę wyśmiana, bo nie umiem sobie radzić z facetami.

Nie, ale podejrzewam, że nie wszyscy są tak tolerancyjni. To cud, że ze mną wytrzymujecie, aż sama bym siebie zbanowała. Podejrzewam, że moi rodzice by mówili, że wymyśliłam sobie problem itp. Koleżanki podobnie, bo one mają "swoich misiów" i nigdy nie zrozumieją mojej perspektywy.

Coś na zasadzie "wariat zrozumie drugiego wariata"?

No, ale, Beacia, pomyśl Nawet jeśli wymyśliłabyś sobie problem - to by oznaczało, że i tak potrzebujesz pomocy, bo kto normalny wymyśla sobie problemy?

Trzymam kciuki za to, że jednak się odważysz. Bo tak sobie Ciebie od początku podczytuję, zauważyłam już pewną zmianę i na dobrej drodze jesteś - tylko daj sobie pomóc jeszcze przed tą ostatnią prostą Tu już wszystko zależy od Ciebie

Dobra dobra

Intuicja Beacia

Ech. Jaki przeżytek ? Właśnie intuicji warto zaufać. Nie raz wyszedłem z tarapatów. Trzeba patrzeć nie tylko rozumem ale też sercem.

No to trudno. To wtedy warto takich psychopatów unikać. Ale ty masz serce.

Tak mi podpowiada Ale odnalazłaś. Widać to po twoich wpisach. Taraz a na początku to niebo a ziemia. To dobry znak.

No mówię serio. Człowiek czasami trafi do czarnej dupy. Grunt aby się w niej nie urządzać.

Kiedy mówisz, że "godność już dawno temu straciłam" to zamykasz się na każdą pomoc, negujesz się. Zacznij od tego, że : "MAM GODNOŚĆ, MAM!"

To ja odpowiem wykładem: "Okłamany człowiek wobec przemocy psychoterapii. Anna Wasiukiewicz Psychomanipulacja." https://youtu.be/ZTMz2zRKYuM
To powinno skutecznie Ciebie wyleczyć z kozetek i pokojów gdzie 1na1 z kimś obcym omawiasz własne problemy.
Może teraz chętniej zwrócisz wzrok w kierunku wspólnoty "Dzielne Niewiasty". Moja koleżanka - osoba wyjątkowo uzdolniona i mądra, dobra - tam właśnie chodzi na spotkania.
Godności się nie traci, o godności się jedynie zapomina - wmówiono Ci, że tracisz godność, to jest właśnie przemoc psychologiczna. Ten, kto Ci to wmówił, to osobowe zło, czyli potocznie "diabeł".
ŻADNA OSOBA LUDZKA NIE UTRACI GODNOŚCI, BO GODNOŚĆ JEST WPISANA W DZIEŁO STWORZENIA.
MOŻNA TYLKO ZOSTAĆ ZMANIPULOWANYM I POZBAWIONYM POCZUCIA GODNOŚCI.

    Poszanowanie osoby ludzkiej

KKK 1929 Sprawiedliwość społeczną można osiągnąć jedynie przy poszanowaniu transcendentnej godności człowieka (INNYCH I SIEBIE!!!).

Osoba jest celem ostatecznym społeczeństwa, które jest jej podporządkowane: w grę wchodzi godność osoby ludzkiej, której obrona i rozwój zostały nam powierzone przez Stwórcę i której dłużnikami w sposób ścisły i odpowiedzialny są mężczyźni i kobiety w każdym układzie dziejowym (Jan Paweł II, enc. Sollicitudo rei socialis, 47).

KKK 1930 Poszanowanie osoby ludzkiej pociąga za sobą poszanowanie praw, które wypływają z jej godności jako stworzenia. Prawa te są uprzednie w stosunku do społeczności i powinny być przez społeczność uznane. Są podstawą moralnej prawowitości wszelkiej władzy; lekceważąc je lub odrzucając ich uznanie w prawodawstwie pozytywnym, społeczeństwo podważa swoją własną prawowitość moralną (Por. Jan XXIII, enc. Pacem in terris, 65). Bez poszanowania osoby władza może jedynie opierać się na sile lub przemocy, by uzyskać posłuszeństwo swoich poddanych. Do Kościoła należy przypominanie tych praw ludziom dobrej woli i odróżnianie ich od nieuzasadnionych i fałszywych roszczeń.

KKK 1931 Poszanowanie osoby ludzkiej przejawia się w poszanowaniu zasady: "Poszczególni ludzie powinni uważać swojego bliźniego bez żadnego wyjątku za «drugiego samego siebie», zwracając przede wszystkim uwagę na zachowanie jego życia i środki do godnego jego prowadzenia" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 27). Żadne prawodawstwo nie jest w stanie samo przez się usunąć niepokojów, uprzedzeń oraz postaw egoizmu i pychy, stojących na przeszkodzie ustanowieniu prawdziwie braterskich społeczności. Postawy te przezwycięża jedynie miłość, która w każdym człowieku dostrzega "bliźniego", brata.

KKK 1932 Obowiązek traktowania drugiego człowieka jako bliźniego i czynnego służenia mu jest szczególnie naglący wtedy, gdy będąc pozbawiony czegoś, znajduje się on w potrzebie. "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25, 40).

KKK 1933 Ten sam obowiązek obejmuje także tych, którzy myślą lub działają inaczej niż my. Nauka Chrystusa domaga się nawet przebaczenia win. Rozciąga przykazanie miłości, które jest przykazaniem Nowego Prawa, na wszystkich nieprzyjaciół (Por. Mt 5, 43-44). Wyzwolenie w duchu Ewangelii nie da się pogodzić z nienawiścią do nieprzyjaciela jako osoby, lecz tylko z nienawiścią do zła, które popełnia nieprzyjaciel.