Porzucona z półrocznym dzieckiem dla kochanki - Netkobiety.pl

Tak.:) myślę że na wyrost się martwisz.
Przemyśl swój związek, bo trafilaś na narcyza, a narcyze rosną na podatnej, żyznej glebie..
To sobie przepracuj, a w Twoim zyciu zajdą dobre zmiany, zakwitną inne kwiaty, bez specjanych poszukiwań:)
A Twój byly nie zmieni się. To nie niedojrzalosc, to taka osobowość..

Pracuję nad sobą bo widzę, ze ja mu pozwoliłam na takie zachowanie. Mieliśmy podział obowiązków i on dużo robił. Ale widzac ze na przykład zajmuje się obowiązkami domowymi odpuszczałam mu coś innego bo przecież wyszłabym na wymagająca i chcąca nie wiadomo czego żonę gdybym więcej chciała... ale sama mogłam to załatwiać
I dużo błędów popełniłam w tym związku i widzę to coraz wyraźniej. Trochę tez winie się za nie ale staram się myśleć ze każdy je popełnia a gdyby mu nie pasowało to nie byłby ze mną ponad 10 lat. Poza tym mógł wcześniej coś zmienić czy powiedzieć mi ze chce zmian.

Chodzę na terapie i staram się przerabiać te tematy i patrzeć co w sobie zmienić żeby więcej takich błędów nie popełniać. Żeby być lepsza osoba dla siebie i swojego synka. I żeby nie dawać sobie wchodzić na głowę. Bo u mnie nie było to tak oczywiste jak w niektórych związkach ale jednak pozwoliłam mu na bycie na pierwszym miejscu a sama, mimo całego potencjału jaki mam i potrzeb, usunęłam się bo stwierdziłam ze i tak dam sobie radę. A nie chodzi o to żeby dawać sobie radę tylko o to żeby żyć w zgodzie ze sobą, szczęśliwie, wykorzystując swoje umiejętności.
Trudno mi teraz wyjść z tej roli i zacząć myśleć bardziej o sobie. Ale staram się.

Przeraża mnie jedynie ile na około jest fajnych, ładnych i mądrych babeczek które są same. I to nie dlatego ze chcą ale dlatego ze jakoś nie mogę spotkać tego właściwego. I czy ja to spotkam? A chciałabym z kimś być, chciałabym żeby mój synek miał rodzeństwo. Chciałabym mieć większa rodzine.

Anszan, jak bliskie są mi twoje problemy i twoje myslenie. Też jestem po rozstaniu z ojcem mojej córki i bardzo boję się samotności. On już ułożył sobie życie z kims nowym ( znacznie młodszym) a ja wciąż sama i zaczynam dopuszczać do siebie myśl że być może tak już zostanie. Jestem grubo po 30 do tego nie jestem oszałamiająca pięknością. Też nie mam gdzie kogoś poznać bo moje życie to praca i dziecko. Próbuję być szczęśliwa pomimo wszystko ale też zawsze marzyłam o większej rodzinie a przynajmniej o pelnej. Dlatego gdzieś tam z tyłu głowy pozostaje ten smutek i niespełnienie, mimo że na codzien jestem usmiechnieta. Zazdroszczę przeprowadzki, ja nadal mieszkam w domu w którym żyliśmy wszyscy razem

Czyli Twój mąż jest przewidywalny do bólu. Pewnie wcześniej coś się posprzeczali, może ona robiła mu uwagi o kontakt z dzieckiem i dał jej lekcję, że może w każdej chwili z niej zrezygnować. Pewnie liczył na to, że zaraz Ty będziesz chciała go odzyskać, co byłoby kolejną kartą przetargową do ustawienia tamtej pani. Dobrze że nie uległaś jego planom.

Czy popełniałaś błędy? Przy sypiącej się relacji każdemu można coś wytknąć. I każdą rzecz/cechę można obrócić w błąd wadę. Dbałaś o dom - normalnie to super, ale w chwili rozstania można powiedzieć, że za bardzo się na tym skupiałaś, nie pracowałaś - dobrze, zajmowałaś się domem, ale w chwili rozstania źle, bo nie dbałaś o swój rozwój, stałaś się nudna... itd, itp.
Więc dla mnie to bzdury. O ile nie wnosił sprzeciwu, o ile nie mówił głośno "to i to mi nie pasuje, zmień/zmieńmy to" to znaczy, że pasowało mu wszystko. Skoro nie tak dawno starał się z Tobą o dziecko, to chyba nieszczęśliwy w tym związku nie był". Dla mnie jednak znamienne, że jego romans się zszedł z z sytuacją, gdy na świecie pojawiło się Wasze dziecko. To trudny okres dla kobiety. Poród, nowa rola, wyczerpanie i po ciąży, i po porodzie, i w codziennym trudzie opieki nad niemowlęciem. To bardzo nie w porządku, jeśli w tym czasie od kobiety jeszcze wymaga się, by była seksowna, uważna na potrzeby, problemy partnera, chętna na igraszki. To czas, gdy partner powinien wykazać się cierpliwością i być wsparciem. A często niestety tak bywa, że zamiast tego szuka innej, która nie będzie obciążona, przemęczona opieką nad (jego!!) dzieckiem. Więc nie daj sobie wmówić, że to Twoja wina, że coś zrobiłaś nie tak. Nawet jeśli, jak mówisz, za mało od niego wymagałaś. Cóż, ulegamy często tej presji... Dajemy z siebie za dużo swoim kosztem. To też nie Twoja wina. To on okazał się słabym, egoistycznym dupkiem.

A czy jest dobrym ojcem? Nie, nie jest. Dobry ojciec nie porzuca półrocznego dziecka. A porzucił. Przecież nie tylko Ciebie porzucił. Dobry ojciec nie zajmuje się dzieckiem od przypadku do przypadku. On jest obecny w jego życiu. 1,5 roku temu nie wiedział, że jest nieszczęśliwy, by się nie starać o dziecko, nie wiedział, że Cię nie kocha? Nie wiedział.

Nie zasługuje on na nic. Olej go całkowicie i nie myśl nigdy o powrocie.

A czy znajdziesz kogoś? To będzie zależało tylko od Ciebie. Te atrakcyjne kobiety, które są samotne, może wcale nie szukają nikogo. Nie wszyscy chcą na nowo układać sobie życie. Czasem (niestety) nie wierzą, że ma to sens. Wolą święty spokój. Jest też na pewno część, która może i chciałaby kogoś mieć, ale wychodzą z założenia, że ktoś tak po prostu im się trafi. Owszem, zdarza się, że któraś spotka miłość w pracy, czy choćby będąc w parku czy nawet w sklepie, ale ja jednak myślę, że to nie są zbyt częste przypadki. Nie mamy na czole napisane, że jesteśmy wolni i chętni, by kogoś poznać. Młodzież z góry może założyć, że ktoś jest wolny lub ma ewentualnie chłopaka/dziewczynę. Zawsze można spróbować zagadać. Ludzie dojrzali już mają gorzej, bo znakomita większość jest już w poważnych związkach z zobowiązaniami. Myślę, że to tylko na filmach tak wygląda, że ot poznają się przypadkiem podczas np. porannego biegania. Dlatego zachęcam Cię do skorzystania z narzędzia takiego jak net i odwiedzenia miejsc/stron, gdzie wiadomo, że ludzi kogoś szukają.
Myślę, że duża część wolnych kobiet może gdzieś jednak myśleć o byłych i sabotować nowe znajomości. Ja chyba przez pewien czas nie umiałam ułożyć sobie życia, bo nie do końca zamknęłam rozdział związany z moim małżeństwem. Dlatego to ważne byś Ty zamknęła tamten rozdział, byś była pewna, że z mężem być już nie chcesz choćby przed Tobą klęczał i Cię o to błagał.
Nawiasem mówiąc, mam koleżankę, która jest po rozwodzie, ale nie ma dzieci. Teoretycznie więc powinno być jej łatwiej kogoś znaleźć. Ale ona właśnie wychodzi z założenia, że na siłę nie będzie szukać, że woli kogoś ot tak spotkać. No i długo już jest sama.

A to że kogoś szukasz przez net nie znaczy, że to robisz na siłę i że masz zamiar związać się z pierwszym lepszym. Przeciwnie, tam akurat wybór jest duży i nie ma powodu, by ładować się w związek pierwszym, kto zaklika. A może też za jakiś czas znajdziesz zaufaną opiekunkę i będziesz mogła gdzieś wyskoczyć, na jakąś dyskotekę. Tu jednak musiałabyś mieć jakieś towarzystwo, jaką koleżankę, bo samemu nie za bardzo iść w takie miejsce.

Nie myśl jednak o tym. Na spokojnie podejdź do tego. Najpierw się rozwiedź. Niech będzie to rozwód z jego winy. Jeśli zaczniesz się spotykać z kimś wcześniej, sądu nie będzie interesowało, że on pierwszy Cię zostawił. Pomalutku. Przyjdzie czas i na Ciebie, na Twoje randki. Zobaczysz, ile jest jeszcze fajnych ludzi wokół, ile możliwości.
Naprawdę mimo że mam dziecko, poznałam sporo ludzi. Nigdy nie byłam zmuszona spotykać się z kimś na siłę, byle by był. Nawet bym tak nie umiała. Jak miałabym się poświęcać i być z kimś na siłę, zostałabym z mężem, przynajmniej dziecku nie rozwaliłabym rodziny. Nie mówię, że wszyscy od razu chcieli kobietę z dzieckiem, pewnie nie, ale tacy po prostu do mnie nie zagadywali, bo o dziecku wspominałam w profilu. Owszem i Ci co spotkali się też może nie zawsze wiedzieli, czego chcą, ale no tak wygląda szukanie. Nie ma co się poddawać po jednym i nawet kolejnym niepowodzeniu.

Uff... Mam nadzieję, że Cię przekonałam.

A jak tam u Ciebie?

Cześć dziewczyny,
Pomyślałam, że napisze krótko co u mnie. A przy okazji poradzę się.
Otóż ex nie widziałam już od 2,5 miesięcy. To znaczy, że tak nie widział on juz syna tyle czasu. Ja sie ostatnio wkurzyłam i powiedziałam mu, że jeśli tak ma mnie i dziecko traktować tzn ciągle mnie z wszystkimi obowiązkami zostawiać i olewać małego to że takiego czegoś ja nie potrzebuję. No i chyba to bbyła dobra wymówka żeby przestać przychodzić. Ostatnio się odezwał, że chce przyjść odwiedzić małego i może się dogadać w sprawie regularnych wizyt choć jeszcze pewien nie jest itd. Po czym kilka dni później wysłał mi SMS z informacją, że jego kochanka się do niego przeprowadza. Cyrk na kółkach... i nie wiem po co mi ta wiadomość była..

Co do mnie to ja się powoli zebrałam do kupy, organizuję sobie życie, zajęcia. Często wyjeżdżam, w pracy idzie mi dobrze. I mimo, ze jest ciężko bo ledwo co wyrabiam z pracą na etat i zajmowaniem się mały to jednak dałam radę i powoli czuję się coraz lepiej. Pracuję te dużo nad sobą i widzę, że bardzo się zmieniłam na lepsze. Jeszcze dluga droga przede mną ale widze to coraz lepiej.

To było tak w ramach krótkiego streszczenia jak sobie dawałam rade i że jest dobrze

A teraz to o co chciałam się poradzić:
Już przestałam mieć jakiekolwiek złudzenia, że mojego ex obchodze ja czy dziecko. I sprawiedliwy podział obowiązków? Wspólne wychowywanie dziecka? Niestety ale nie z tym facetem.
Obecnie mój ex napisał mi, że chce przychodzić do syna na jedno popołudnie w tyg i co drugi weekend chce go odwiedzić ale zastrzegł sobie, że jak coś może przesuwać te weekendy gdyby miał jakieś plany. Jak to ujął chciałby żeby mogli z synem spędzić trochę czasu razem.

Chciałam zapytać te z Was które były/są w podobnej sytuacji: jak jesteście w stanie nie udusić takiego osobnika? To jest tak, że wszystkie obowiązki na mnie spadają a on ma przywilej przyjścia sobie do syna bo to jego syn... I nie jest ważne że ja mam być 24h na dobę przy dziecku i robić przy nim wszystko. Najważniejsze jest że ja mam mu umożliwić przyjście wtedy kiedy on łaskawie będzie miał czas (może prawnie nie do końca tak to byłyby ustalone określone dni itd. ale według mojego ex to jest ok zrzucić wszystko na mnie).
W sumie to nie wiem czy bardziej mi się z tego chce śmiać czy płakać. Tak naprawdę to powoli się z tym godzę, bo wiem, że umożliwiam synowi żeby poznał swojego ojca, jakikolwiek ten ostatni by nie był i robię to tylko dla syna. Ale wkurza mnie to całe podejście ludzi na świecie. To ciągłe pytanie: "i co pomaga Ci w końcu?" albo "pojawił się wreszcie?", albo "no i co chce widywać syna?". No masakra. Jakie widywanie? Jaka pomoc? To jego zasrany obowiązek być, zajmowac sie tym dzieckiem i wychowywac go. On go chciał, on go świadomie sprowadził na ten świat.

Albo moja znajoma: "No w sumie możesz jeszcze dać mu czas bo jak on jeszcze nie będzie go widział z rok-półtora to jeszcze nic się nie stanie i da się to jeszcze nadrobić. Ale jak już syn bedzie mial 4 lata liub więcej to już bedzie to dla niego obcy czlowiek i już tego nie nadrobi wtedy"  No tak najlepiej żeby wielmożny pan wyszumiał się, ja w tym czasie podchowam mu syna a on wtedy wkroczy w jego życie i zbierze śmietankę.

Dziewczyny, staram się i chcę mu umożliwić kontakt z dzieckiem nawet gdyby miał go widziec raz w tyg. I nie zamierzam mu już nic mówić. Nie oczekuję nic. To są moje własne spostrzerzenia i złość jaką mam na niego i na ten świat, który pozwala facetom spłodzić dziecko a potem potraktować to dziecko i jego matkę tak okropnie. Wiem, że nikt mi nie powie czemu świat na to pozwala. Ale może ktoś mi da cenne wskazówki jak sobie radzić z tą złością. Jak nie dać się tej złości i jak przełknąć to, ze on sobie robi co chce podczas gdy ja zapieprzam dzień w dzień i codziennie padam wykończona. Nawet te jego alimenty nie pokrywają potrzeb dziecka, więc to żaden obowiązek. Nie mówiąc o tym, że teraz jest najciężej przy takim małym dziecku i mam naprawdę dużo obowiązków. Za jakiś czas będzie lepiej i skąd mam mieć pewność że on wtedy nie stwierdzi sobie - o jest łatwiej, syn jest bardziej komunikatywny, mogę z nim robić fajne rzeczy i zechce z nim nagle więcej czasu spędzać i będzie super tatusiem.

Mija mi ta złość powoli, mija. I jest mi lepiej i już wiem, że go nie potrzebuję. I że bez niego mogę być szczęśliwa.
Ale złoszczące jest to, że on sobie rości prawa ale nie widzi żadnych obowiązków. I wiem, że nie on jedyny jest taki na świecie. I to jeszcze bardziej mnie złości.

Haha aż się zaśmiałam. No u mnie to jeszcze trochę potrwa zanim syn tak się zachowa bo on dopiero ma roczek. Ale wierzę, że i tak jeszcze będzie.
Mega zajęty... No rozbroiłaś mnie tym

josz, moja sprawa jest o tyle skomplikowana, że ja nie mieszkam w Polsce a tu prawo wygląda trochę inaczej. Kontaktowałam się z prawnikiem i niestety o ile on płaci alimenty (a robi to) - to ma prawo widzieć syna co drugi weekend. Ale prawo a nie obowiązek. Jak nie chce może go w ogóle nie widywać. I dopóki płaci alimenty ja nie moge nic zrobić. Jeśli chcę żeby on więcej mi pomagał to tylko jego dobra wola a on ma to w dupie. No może nie do końca, ale na zasadzie - przez miesiąc będzie mi pomagał a potem nagle powie, że przez kolejne dni on nie może. I nie obchodzi go czy ja mam jakieś plany albo że dziecko nagle nie będzie go widzieć. On nie może i tyle. I jest w tym tak nieugiety, że ja nie jestem w stanie nic przeforsować.
Także ja mam dość takiej przepychanki bo najwięcej ja sie na tym spalam i denerwuje. W tym sęk, że ja muszę ciągle o coś walczyć, o coś prosić o coś zabiegać. No ile można? I jak się tym nie denerwować? Chciałam jakiegoś w miarę równego podziału obowiązków to jak wyszło? Tak, że ostatnio właśnie zrobił tak, że zaszantażował mnie i jak ja się postawiłam to przestał przychodzić na ponad 2 miesiące.
Ograniczenie praw rodzicielskich? To tez nie jest takie proste bo to jest mnóstwo użerania się, sprawa na którą ja przy obecnej ilości obowiązków nie mam nawet czasu ani ochoty. A on jest też zbyt cwany na to żeby dać sobie odebrać/ograniczyć prawa rodzicielskie i on jest tego świadomy.
On jest wygodny, cwany. A zostawienie z nim dziecka? On byłby w stanie zostawić go z pierwszą lepszą opiekunką i nie przejmowac sie że mały płacze. To mam tak dziecko krzywdzić?

Hej Anszan..
Ten cud zwany mężem niech sobie weźmie kochanka, a Ty szukaj prawdziwego mężczyzny dla siebie. Mały też będzie miał jakiś wzór.
U prawnika walczyłabym głównie o pieniądze.

Jak sobie radzić z frustracją? Sposób jest tylko jeden - zaakceptowanie stanu rzeczy i pogodzenie się z tym, że jest jak jest, i musisz sobie teraz sama radzić. Inaczej Cię to zeżre.
Może jakiś psycholog?

Psychoterapię już mam i pomaga mi. Tylko myślę, że to długotrwały proces żeby się z tym pogodzić i żeby było tak na 100% lepiej.