Porzucona z półrocznym dzieckiem dla kochanki - Netkobiety.pl

Właśnie staram się sobie pozwolić na tę złość i na te wszystkie emocje. Strasznie jest to jednak frustrujące, że ciągle tyle emocji mną targa mimo, że chciałabym już to odpuścić i pójść dalej.

Faktycznie nie ma nic do pozazdroszczenia. Ja się tylko tak jeszcze trochę użalam nad sobą, bo moje życie wywróciło się do góry nogami i muszę od nowa ustalić czego chcę i jak to osiągnąć. Chyba jeszcze potrzebuję takich momentów, gdy pozwalam sobie na słabość i tego żeby ktoś mi powiedział głośno/napisał co tak naprawdę wiem z tyłu głowy.

anszan, radzisz sobie nieprawdopodobnie dobrze, szacun.

jeśli chcesz przyspieszyć procesy emocjonalnego uwalniania od jeszcze-męża, zajrzyj tu: http://totalnabiologia.com.pl/radykalne-wybaczanie/

ta metoda zdaje się banalna, ale okazuje się nadspodziewanie skuteczna.

trzymam kciuki!

Fajnie by było ale to raczej tak nie działa.
Moje doświadczenie jest takie że trzeba wszystko przepracować w zgodzie z sobą bez szybkiego wybiegania w przyszłość, z takim wewnętrznym rozpoznaniem czy jakieś 'licho' nie pozostało w głowie.
Dogadaj się z byłym jesli możesz w temacie ustalenia obowiązków co do syna, może zrób plan wychowawczy, może on zaakceptuje, może taki właśnie plan przedstawicie w sądzie... Zyskałabyś poczucie, że Ty rozgrywasz po swojemu i jednoczesnie jego zobowiążesz formalnie do opieki...

Jeszcze takie pytanie odnośnie relacji z ex.
Ja jestem dobrze wychowaną i umiem dostosować swoje zachowanie do zaistniałych okoliczności. Ale w tym przypadku jestem rozdarta.
Tzn nie kłócę się z moim ex, nic mu nie wypominam. Informuję go co najwyżej, że np. synek bardzo źle spał w nocy i że no właśnie ja ponoszę tego konsekwencje bo tylko ja jestem od zajmowania się nim w nocy, więc jestem niewyspana, albo nie mam na nic czasu bo jest taki marudny itd. Do pewnego czasu zastanawiałam się czy w ogóle o tym mówić ale doszłam do wniosku, że nie chcę kiedyś usłyszeć, że nic nie mówiłam, że jest mi tak ciężko.
Z czym mam problem to jak się zachowywać gdy ex jest w domu. To co robię teraz, wiem, że nie świadczy o mnie zbyt dobrze ale jakoś nie umiem inaczej. Bo to co ja robie to zwyczajnie go ignoruję. Tzn rozmawiam z nim na tematy związane z synem, informuję o wszystkim, pytam o to czy może przyjść wtedy a wtedy itd. Ale poza tym nie rozmawiam z nim. Czasem się zdarza, że olewam jego pytania (niedotyczące dziecka) wymowną ciszą, czasem mówię, że to nie jego sprawa bo nas już tylko łączy dziecko i nic więcej. Też często nie odpowiadam na jego "Cześć" bo wkurza mnie jak on to mówi jakbyśmy byli starymi dobrymi przyjaciółmi. Wiem, że to nie jest ładne zachowanie z mojej strony ale mam wrażenie, że muszę się tak odciąć żeby wrócić do równowagi.
Też nie wiem co zrobić gdy na przykład musimy iść załatwić jakieś sprawy dla dziecka a gdzie musimy być razem. Tzn nie wiem jak się zachowywać w drodze do tego miejsca i z powrotem. W tym momencie po prostu olewałabym jego obecność i zajmowała się jedynie dzieckiem i na nim skupiała moją uwagę.

Innymi słowami chciałam zapytać czy może z własnego doświadczenia ktoś może powiedzieć jak najlepiej się zachowywać w takiej sytuacji. Jak się odnosić do ex. Pewnie z czasem to mi się zmieni i będę inaczej do niego podchodzić ale może na teraz jest inny, lepszy sposób poza tym co ja robię.

No właśnie! jemu byłoby wygodnie mieć w Tobie przyjaciółkę.. ale nie jest Twoim przyjacielem Anszan, bo przyjaciel dba o emocje przyjaciółki.
Cześć można mówić chłodno i ciepło- coś wypada jednak. ale powiedz mu, jeśli tak czujesz - że Twoim przyjacielem nie jest- bo zawiódł zaufanie- nie życzysz sobie teraz rozmów poza sprawami dziecka, i niech to uszanuje. Na zaufanie się pracuje- na jego stratę też. I dobre wychowanie nie ma nic do rzeczy. Czujesz się zraniona- masz prawo. On wolałby na to nie patrzeć?- jego problem. niech bierze to na swoją klatę.  Ty tego z niego nie zdejmuj. miał wybór- dokonał go.
Jak Ci się odmieni-to będziesz się zachowywać inaczej wobec niego.   Rób tak, by Tobie było lepiej, nie jemu.

Raz w górę, raz w dół. Tak obecnie wyglada mój nastrój. Cały tydzień widziałam ex tylko przelotnie jak przychodził do synka a ja wychodziłam. I potem ja wracałam z pracy on wychodził.
Dziś spędza z nim większość dnia i mimo ze miałam sporo spraw do załatwienia na zewnątrz to trochę tez w domu i masakra. Znów mi się na płacz zbiera. Tzn już nawet nie przez to ze łudzę się ze coś z tego będzie. Tylko zastanawiam się jak najbliższa osoba, ktoś kogo tak mocno się kochało mógł się stać człowiekiem z którym nie jest się w stanie wytrzymać. Nie rozmawiamy, mijamy się, ja go unikam jak tylko mogę. A on jak mnie traktuje? Chyba chciałby żeby wszystko było normalnie. Żebyśmy normalnie rozmawiali, żebym ja mu opowiedziała co u mnie, on mi co u niego i żebyśmy się razem z synkiem pobawili może nawet pośmialiśmy z czegoś a potem on jakby nigdy nic wyszedłby do swojego nowego życia.
Nie wiem jak ludzie mogą się tak ranić, tak traktować. Jednego dni kochasz kogoś a drugiego jest Ci zupełnie obcy. Jakby nie ta sama osoba. I gdyby nie ta malutka istotka co nas jeszcze łączy to w ciągu chwili on by o mnie zapomniał i mógłby mnie więcej nie widzieć bo stałam się dla niego nikim. Ja tez bym nie chciała go więcej widzieć bo tak mnie zranił, potraktował jakby cała moja miłość do niego, wszystkie starania, wszystkie wspomnienia, wspólne chwile były niczym. Ryczeć mi się chce. Najchętniej wymazalabym go ze swojego życia. 12 lat razem, szczęśliwych lat a dla niego to takie proste

Dzięki Mrbonny i przykro mi, że Ciebie tez coś takiego spotkało Ciężko się po czymś taki otrząsnąć i na pewno trzeba czasu. Ja z reguły nie rozpamiętuję tego ale czasem mnie najdzie i część wraca.
A to co zrobił mój ex spowodowało, że przestałam się czuć taka silna. Najgorsze jest to, że zawsze gdy źle mi było on był tą osoba do której szłam i się żaliłam. Miałam się do kogo przytulić i z kim porozmawiać, a ta cała sytuacja sprawiła, że straciłam więcej niż męża ale też przyjaciela, powiernika, kochanka, współtowarzysza podróży itd. Już wiem czemu lepiej nie zamykać się tak bardzo na jedną osobę a ja to zrobiłam i teraz płacę za to. Cenna lekcja pod wieloma względami.

Mam nadzieję, że wszystko Ci się dobrze ułoży i będziesz szczęśliwy

Nie Anszan, po prostu On jest niedojrzały i myśli że zrobi rewolucję w życiu bez kosztów..
I obawiam się, że jak pójdzie mu coś nie tak w nowym życiu, zastaniesz go na progu.
wiem, że to krótko, ale przemyśl czy nie dążyć szybko do rozwodu i ustalenia opieki nad dzieckiem, bo jak mu przejdzie amok, możesz mieć z nim pod górkę. Jeśli natomiast obawiasz się czy to nie błąd, to prawo nie zabrania powtórnego ślubu.
Sorry że tak sucho, a Ty cała w emocjach.. ale właśnie teraz oglądasz prawdziwą jego twarz bez maski..

PS.. i tak, On nie krzywdzi Cię celowo. Po prostu nie ma narzędzi do ogarnięcia twoich uczuć- nie ma empatii..

Odnośnie rozwodu to już się konsultuję. Chcę to załatwić jak najszybciej, żeby mieć jak najmniej wspólnego z moin ex. I nie ja już nie chcę z nim nigdy być - nie wyobrażam sobie tego. Bardziej boli mnie, że on teraz sobie życie układa, jest taki szczęśliwy bo ma nowy związek i nie boli go tak jak mnie, że nasza rodzina jest rozwalona. Jednocześnie ciągle muszę go znosić, ciągle się o coś pyta "jak to zrobić przy dziecku a jak tamto" - a ja mu mówię, że ja wszystkiego sama się uczyłam i on mi nie dość, że nie pomógł to jeszcze zabawiał się na boku w tym czasie. Ale do niego to nie dociera, tylko kilka dni później dalej swoje.

Dziś mam okropnego doła własnie przez to jego ciągłe staranie się. Wkurzał mnie jak olewał mnie i dziecko, teraz stara się i też mnie to wkurza bo nagle sobie przypomniał? Jak ja bylam w totalnym dole i prosiłam go o pomoc to miał ważniejsze rzeczy, a teraz jak ja mu mówię dość, chcę mieć z nim minimum kontaktu to on teraz chciałby więcej czasu z dzieckiem spędzać. I jeszcze wiedzieć co my robimy jak ja mam jakies plany z synkiem.

I też mam wielką obawę, że nie będę szczęśliwa po tym wszystkim. Ze nie trafię na kogoś z kim będę mogła dzielić życie.
Wiem logicznie, że to on jest tym co zachował się okropnie i że on najwięcej straci z relacji z synek. Ale mam czasami w gorszych chwilach takie poczucie, że to on ma lepiej - bo dalej przychodzi do dziecka kiedy chce a jak są jakieś obowiązki to jak ma czas to zajmie się nimi a jak nie to mi zostawi i ja będę musiała to ogarnąć. Poza tym on już zaczął nowy związek już jest szczęśliwy, że ma kogoś nowego. Ja czasem mam tak, że czuję się potraktowana jak ktoś gorszy od niej bo on mnie zostawił a ją wybrał. I chciałabym żeby im nie wyszło.

Mam dziś naprawdę trudny dzień i mnóstwo złych emocji jak widać Że też takie dni muszą być
Zaczęłam pisać listy do ex jak mi radzono, faktycznie pomaga mi to więc chyba dziś napiszę bardzo długi list.

OK, tak jest lepiej, związku nie ma, trzeba sprzątać…

Po prostu poważnie traktowałaś RODZINĘ, w odróżnieniu od Niego…

Zrób Mu wykaz literatury, niech Ci da spokój

Hm…, a mogłabyś to tak ułożyć, że zostawiasz Go samego z synem a Ty w tym czasie robisz coś dla siebie ?

Trzeba czasu abyś poczuła się lepiej, spokojnie.

Odcinaj się od Niego, od myślenia o Nim, wiem, wiem, łatwo powiedzieć, ale takie poczucie ‘kiedyś odpłynie’, niektórym na skutek czasu, niektórym na skutek jakiegoś wypierającego zdarzenia, niektórym przy nowym uczuciu dopiero…

I ok, źle się czujesz i coś z tym ROBISZ, BRAWO dziewczyno ! ! !

Dzięki niebieskasardynka, na razie niestety muszę przetrwać najbliższe 1,5 miesiąca iedy on ma tacierzyński i "chce" się zajmować synkiem. Dla mnie to jest trudna sytuacja i dlatego mam jeszcze większą burzę emocji w głowie. Ale cały czas skupiam się maksymalnie na sobie i odpycham wszelkie myśli o nim.
Walczę o siebie i swoje życie jak tylko umiem. Dlatego też ciągle piszę na tym forum, bo ja jestem taką osobą, która musi się wygadać żeby zrobiło mi się lepiej. I też dzięki temu nie zaczynam żadnych dyskusji z moim ex bo swoje emocje uwolnię w rozmowach z innymi bądź pisząc na tym forum i trochę to wszystko wtedy opada.
I tak chcę kogoś poznać i stworszyć z kimś szczęśliwy, dobry związek dla siebie i dla mojego synka, żeby on miał dobry wzorzec do naśladowania.
Czasem mnie po prostu dopada, że mam 32 lata i malutkie dziecko i czy znajdę kogoś i kiedy. Włączył mi się syndrom tykającego zegara biologicznego
Logicznie wiem, że na wszystko trzeba czasu, że muszę najpierw o siebie zawalczyć i nad sobą popracować. Ale emocje pchają żeby tylko coś zmienić już i teraz. A wiadomo emocje są złym doradcą.

Mozesz jeszcze 10 lat dyskutowac jaki on jest, co robi i dlaczego to robi. Ale dlaczego pozwalasz mu sie tak torturowac az tak bardzo siebie nie lubisz.? Tak chcesz zyc przez najblizsze lata? Od cieibie zalezy jak bedzie wygladac zycie twoje i dziecka. Podejmij jakas decyzje ktora zmieni na twoja korzysc sytuacje , skoro jest teraz tak trudno .Poszukaj wsparcia.Im szybciej tym lepiej.

Oczywiście, że będziesz jeszcze szczęśliwa. Ja byłam od Ciebie starsza, gdy zaczynałam wszystko od nowa, ale udało się. Dziś jestem bardzo szczęśliwa w związku małżeńskim z kimś, kogo bardzo kocham i kto jest dla mnie i dla mojego dziecka niesamowicie dobry.

Nieszczęśliwa, sfrustrowana matka nie uczyni dziecka szczęśliwym. Możesz oczywiście zapewniać mu wszystko, dbać o niego najlepiej jak potrafisz, ale Twojej kondycji psychicznej nie udasz przed nim. Nie da się. Zainteresowanie Twojego męża sprawami Waszego dziecka może być różne, zależne na pewno od przyzwolenia jego partnerki, może z czasem ona też zapragnie mieć jednak swoje dziecko... i wtedy już na pewno w dużym stopniu odetnie się od dziecka.
Zdecydowanie musisz myśleć o sobie, o swoim życiu. Nie ułożysz go na pewno, jeśli on będzie w nim siedział buciorami, jeśli będzie wpadał, kiedy chce. Myślę, że z czasem będzie lepiej dla Ciebie, jak on będzie zabierał syna do siebie. Ty wtedy będziesz mieć czas dla siebie, na swoje życie. Nie obawiaj się, że ona będzie mu matką. Nie będzie. Nawet nie będzie w stanie. Dla niej to dziecko będzie jednak pamiątką po dawnym życiu męża. Twojemu dziecku nikt nigdy nie zastąpi kochającej matki.
Może też rozważ powrót w rodzinne strony. Oczywiście jeśli masz tam jakieś perspektywy na pracę, samodzielne mieszkanie. Nie ma sensu też pchać się w mieszkanie z rodzicami. Na chwilę fajne, bo pomogą przy dziecku, na dłużej jednak ugrzęźniesz i bardzo trudno Ci będzie sobie ułożyć życie.

Tak, mnie też wielokrotnie złościło to, że oni nie ponoszą w zasadzie żadnej kary.
A może jednak ponoszą?
To ja mam na co dzień swoje dziecko, to ja mam z nim tę szczególną więź. Owszem, lubi jeździć do taty. Jednak z całą pewnością nie ma między nimi takiej więzi.

Myśl o sobie.

Kobietki muszę się doradzić. Na chwile obecna nie przeprowadzam się nigdzie tylko zostaje tu gdzie mój ex. Ja już wróciłam do pracy a on zajmuje się synkiem w tym czasie bo ma tacierzyński. I tak jeszcze 1,5 miesiąca.
I wszystko jest dobrze bo synek chętnie z nim zostaje i ex dobrze się dzieckiem opiekuje. Tylko ja mam problem bo weszłam w fazę gdy nie jestem w stanie znieść jego obecności. Ograniczyłam nasze kontakty do minimum, i w sumie to bardziej mijamy się w drzwiach. Teraz miałam weekend gdy byłam sama z synkiem i odżyłam dosłownie. Wcześniej już byłam tak spięta, ze całe ciało mnie bolało, paznokcie już mam tak porozdwajane i afty zaczęły mi się robić w buzi. No i weekend był super a dziś rano przed przyjściem ex znów cała spięta byłam i aż podskoczyłam na dźwięk dzwonka.
Zawsze mogę moja mame poprosić żeby przyjechała i mi pomogła z synkiem. I zastanawiam się czy tak nie zrobić bo wtedy w ogóle nie musiałabym oglądać ex. Tylko tez nie wiem czy to dobry pomysł mieszkać w to moja mame bo wiadomo jak to ona za mną stoi i martwi się wiec ex to dla niej ktoś najgorszy kto skrzywdził jej dziecko. No i jakby mama przyjechała to ograniczyłabym z automatu kontakty ex z synkiem. Tzn ja bym chciała żeby on przychodził codziennie do syna pod moja nieobecność ale wiadomo pewnie brałby go tylko na spacery bo z moja mama nie siedzieliby sobie razem w mieszkaniu.

Już sama nie wiem co robić. Zastanawiam się ile ta niechęć i stres z obecnością ex jeszcze u mnie potrwa. Ma ktoś doświadczenia w tym zakresie? To jest trudna sytuacja bo ja wiem ze ex dobrze zajmuje się małym i to jest dobre dla nich dwóch i ja absolutnie nie chce im tego psuć. Z drugiej strony taki ciągły stres jest dla mnie wykańczający. Najchętniej bym to przetrwała ale ile to jeszcze tak będzie?

Jest tutaj temat na forum: Być drugą i macochą. Możesz tam poczytać jakie problemy mogą  wystąpić w takim związku w jakie idzie Twój ex, a wystarczy parę wpisów, żeby się przekonać, że to nie jest sielanka i ciężko o utrzymanie dobrych relacji jeśli się do tego dobrze i dojrzale nie podejdzie.

Mówię Ci o tamtym wątku dlatego, że lektura paru wpisów wyleczy Cię z myśli, że to on ma lepiej, bo jest w szczęśliwym związku. Nie masz co im zazdrościć, bo problemy i konsekwencje ich nie ominął, zwłaszcza jeśli Twój ex nie dojrzeje.

Nawet jeśli Ty nie będziesz utrudniać im życia i będziesz w porządku, to wystarczy, że np. Twój ex powie swojej kochance jak to dziecko jest dla niego najważniejsze i zawsze będzie na pierwszym miejscu/da jej to odczuć (dając jej do zrozumienia, że ona nie jest dla niego najważniejsza, tylko dziecko z byłą, trudna rzecz do przełknięcia dla niejednej kobiety w związku z dzieciatym facetem) albo nie będzie w stanie stanąć na wysokości zadania jako ojciec jeśli chodzi o wychowanie i już problemy w ich związku gotowe.   

Żeby taki związek w jaki idzie Twój ex się udał, facet musi być dojrzały. Biorąc pod uwagę jak Ciebie potraktował i co tu piszesz o swoim byłym, to Twój ex nie jest dojrzały i ma problemy z empatią, więc wróże mu marne szanse na szczęśliwe zakończenie.

Podejrzewam, że ani Twój facet ani jego kochanka nie wiedzą na co się piszą. 

Ty się nimi nie przejmuj, zajmij się sobą i budowaniem swojego szczęścia.

Dzięki Polis. Już kiedyś ten wątek czytałam, tzn jego fragment i sama zresztą wiem, że byłoby mi ciężko żyć z mężczyzną, który miałby dziecko/dzieci z poprzedniego związku nie mówiąc już o tym gdyby porzucił rodzinę dla mnie. Więc wiem że długodystansowo nie będzie u nich takiej sielanki. Tym bardziej, że z tego co wiem to ona lubi być w centrum uwagi. Więc nie wiem czy ex starczy czasu żeby jej to zapewnić chyba, że całkiem zrezygnuje z dziecka ale nie sądzę, że jest do tego zdolny.

Ja w każdym razie bardziej przeżywam to co teraz mam, że u mnie jest ciężko a u nich motylki i te sprawy. Ale nie daję się, walczę o siebie i jest lepiej. I coraz rzadziej mam gorsze dni/chwile. Organizuję sobie czas, dbam o siebie, wychodzę do ludzi. Planuję teraz wakacje z synkiem i koleżanka żeby gdzieś się ruszyć. Rozwód już konsultuję.

I tak mój ex wydaje się że jest niedojrzały i brak mu empatii. Przez wszystkie lata wydawało mi się, że ma i jedno i drugie ale to chyba bardziej ja chciałam w nim to widzieć. Zresztą on się dobrze z tym kryje bo nikt się tego nie spodziewał. No cóż już to wiem i staram się nauczyć na błędach żeby nie związać się z kimś takim ponownie.
Dziękuję za wsparcie, mi to naprawdę dużo daje.

Anszan, męża poznałam na jednym z popularnych portali randkowych. Jak się jest samotną mamą z dość absorbującą pracą nie ma zbyt wielu możliwości. Net jest szansą. No i da się tam poznać normalnych ludzi, wbrew wielu opiniom. Ja sobie założyłam, że skoro ja jestem normalna i tam jestem, to na pewno nie ja sama. Owszem, trzeba odsiać, trzeba być ostrożnym, trzeba być uważnym, żeby nie wpaść z deszczu pod rynnę, nie można też się poddawać tylko dlatego że na "dzień dobry" odezwie się paru "stałych bywalców" czy innej maści popaprańców. Ale da się naprawdę poznać wartościowych ludzi.
Kilka lat mi zajęło spotkanie tej właściwej osoby. Ale też przez jakiś czas się miotałam. Nie byłam pewna, czego chce. Później zdarzyło mi się spotkać mężczyznę niewłaściwego, na którego też straciłam trochę czasu.

Wiesz, prawda jest taka, że mi do tej pory nie chce się w głowie mieścić, że mój były mąż poświęcił nas (mnie i dziecko) dla kilku chwil z facetami. Choć niby tak kochał. Złość głównie miałam o dziecko. Gdy widziałam, jak rozwód na nie wpłynął, jak zaburzył jego spokój, normalne dzieciństwo.
Dziś mam poprawne stosunki z byłym mężem. Czasem nawet sobie pogadamy na różne tematy. Jednak nie wybaczyłam i nie wybaczę mu nigdy. Zwłaszcza tej przepłakanej ciąży, która miała być dla mnie okresem magicznym.

Myślę, że to mądra decyzja, że nie chcesz wracać do rodzinnej miejscowości. Jeśli tu masz pracę, mieszkanie... Tam tylko uzależniłabyś się od pomocy rodziny.

Ja bym go w pełni zaangażowała w to tacierzyńskie. A niby czemu nie. To nie jest wolne, żeby miał czas dla kochanki. Wziął je na dziecko i tak je powinien wykorzystać. A niech zobaczy jak to jest zajmować się przez większość dnia dzieckiem. Może bardziej Cię zrozumie w przyszłości.

Napisałam już raz i mi wykasowalo cała wiadomość wiec pisze jeszcze raz.
W tamtym tygodniu powiedziałam ex o tym ze się przeprowadzam do mniejszego mieszkania bo udało mi się znaleźć coś dla mnie i dziecka. A także o tym ze składam pozew rozwodowy z orzeczeniem o jego winie wiec żeby wiedział ze dostanie pismo z sądu. Myśle ze trochę go zaskoczyło ze tak się ogarnelam.
W każdym razie w piątek ex przyszedł i zapytał się mnie jak myśle czy my kiedykolwiek będziemy jeszcze w stanie rozmawiac ze sobą normalnie. Jak mu powiedziałam ze nie sadze bo ja nie mam ochoty na żaden kontakt z nim po tym jak mnie tpotraktowal, to on co? Łzy z oczu. Po południu wychodząc od synka to samo - płacz, bo synek akurat miał ochotę być z nim a on musiał wychodzić.
Wczoraj z kolei napisa mi ze on wie ze nie poszanował mnie, ze nie wie czemu tego nie widział jak to robił. Ale ze widzi jak się zachowywał i ze niestety nic już tego nie cofnie.
No a ja co? Wiem ze to niewiele znaczy bo może i coś dociera do niego, może zaczyna widzieć konsekwencje swoich decyzji. Ale dla mnie to i tak nic nie zmienia. Ja mam dalej mnóstwo spraw do ogarnięcia przez niego, dalej muszę ogarnąć swoje życie.
A może robi to bo chce coś ugrać. Nie wiem. Już nic nie wiem bo odkąd to wszystko zrobił to ja już go nie znam.
Ale moje serce jest takie miękkie ze zaczyna mi go być żal. I zaczynam myśleć ze może on coś zaczyna rozumieć może zechce coś naprawić. Mimo ze on mi nic takiego nie powiedział. Nigdy nie zasugerował mi nawet nic takiego.
Grrrr sama jestem zła na siebie ze taka miękka jestem. Oczywiście jemu tego nie pokazuje. Przed nim jestem twarda. Ale sama świadomość ze jeszcze się z niego nie wyleczyłam jest tak trudna. Chciałabym moc tak jak on - w moment olać, zapomniec, przestać myśleć o drugiej osobie. To już ponad 4 miesiące!!!
I nie, nie dopuszczę go już do siebie bo wiem ze to nie byłoby to samo co kiedyś. I nie umiałabym zapomniec. Ale czemu serce nie chce się z niego wyleczyć? ;( buuuu

Anaszan, mi chodziło o to, byś mamy swojej nie ściągała na czas, kiedy on jest na tacierzyńskim. Bo tak pisałaś, że myślałaś o tym, że by spacery mu tylko zostały. To że nie chcesz, by przesiadywał u Ciebie, gdy jesteś w domu, jest całkowicie zrozumiałe.

A jego ostatnie zachowanie. Cóż... Może jakieś zawirowania w jego nowym związku? Często tak bywa z takimi panami, że gdy nowa partnerka coś kręci nosem, następuje zwrot do tej poprzedniej. Uważaj, bo gdy znowu między nimi będzie super, Ty znów dostaniesz kopa... i już nie będzie pamiętał, że to nie w porządku.
Że tak samo z siebie mu przyszło, że zachowywał się podle, na to bym nie liczyła. Poczytalny jest przez cały czas.
Może też próbuje Cię zmiękczyć, byś pozwu z jego wyłącznej winy nie składała... A może jeszcze nie jest w 100% pewny czy wyjdzie mu nowy związek, więc jeszcze wolałby Cię wstrzymać z decyzjami.

Tak czy siak. Wobec faktu, że nie przyszedł na kolanach z błaganiem o Twe wybaczenie, że nadal oficjalnie jest w związku z inną kobietą mimo że formalnie ma żonę, matkę swojego jedynego dziecka, jego wszystkie ruchy to KROKODYLE ŁZY i nic więcej. Żal mu? To czemu nadal z nią jest?

Trzymaj się swojego planu, bo jego podejście, jak już wspomniałam, może być bardzo zmienne i może dość szybko Cię tych złudzeń pozbawić. Nie miej dla niego litości, nie zasługuje na to.

A że czujesz, że nadal nie wyleczyłaś się z uczucia... Przecież jesteś normalną kobietą, która szczerze kochała. Nie da się ot tak zapomnieć. Nie wyrzucaj sobie tego.

umiesz, umiesz.. przyjdzie z czasem, może nawet dasz drugą szansę, by się wreszcie nauczyć..

No bo my kobiety to chyba takie jesteśmy - wierzymy do końca, że ktoś jest dobry i chcemy żeby się udało. Tylko ja nie chciałabym żeby mój synek patrzył na to jak cierpię tak jak cierpiałam tym razem. Dobrze, że on byl na tyle mały, że jeszcze tak tego nie rozumiał i dobrze że moja mama zajęła się nim i dała mi czas na ogarnięcie sie. Ale gdyby to się znów stało to już by rozumiał.

sorry, no sama widzisz.. tamta babka to prezent od losu..niech sobie weźmie chłopczyka.
A Ty co rano myśl o sobie:- Jestem młodą, fajną kobietą, szukam mężczyzny, nie chłopca.
Masz już dziecko- marzenie niespełnione wielu kobiet.Ale nie jedyny sens życia, pamiętaj.
Teraz od Ciebie wyłącznie zależy jak potoczy się życie- dbaj o siebie pod każdym względem.

miłość jest wielka w jego przypadku- jak i każdego zdradzacza miłość jego do niego samego

Też tak myślę...

Aż by się chciało napisać: "a nie mówiłam?". Przy świeżej historii to było bardziej niż pewne, że kochanka nie zniesie częstych wizyt twojego jeszcze męża u Ciebie i zajmowania dzieckiem. On też pewnie poczuł ojcem, że chciałby być przy dziecku itd.
Nie wierz jednak, że myślał o tym byś nie denerwowała, że wasz syn będzie miał z nią kontakt.
Gdzie miłość? Było mega zauroczenie, a niestety faceci często zdradzają, kiedy kobieta jest w ciąży... dziecko dla nich to wtedy 'kaganiec' i póki jeszcze mogą to hulaj dusza..

w kazdym razie anszan bardzo Ci wspolczuje. Jak zyc w tym swiecie,gdzie z jednej striby zaufanie do drugiego czlowieka daje szczescie , a z drugiej moze powodowac tak wielki bol. Dlatego najbardziej nalezy ufac samej sobie i dbac o siebie, w Twoim przypadku rowniez o dziecko ,bo ta milosc jest najczystsza

Jest tez takie angielskie powiedzenie "im bardziej poznaje ludzi,tym barziej kocham psy" cos w tym jest )

To jest taka wlasnie rozterka,bo wiadomo szczera milosc=zaufanie. Nie mozna kogos prawdziwie kochac jesli mu sie nie ufa. Dlatego wiele zranionych osob wybiera mniejsze zlo i wiaza sie z kims do kogo ,owszem ,czuja cos,ale jest to takie bardziej przemyslane,obiektywne,mozna powiedziec cos ala zwiazek z rozsadku.Czy to sluszna droga? Wiele osob powie ,ze nie,ale ja potrafie zrozumiec takie osoby,chociaz sama nie wiem co jest lepsze. W zyciu,niestety,takie prawdziwe porywy serca,romantyczna milosc itp.czesto zle sie konczy. Najgoretsze uczucia daja najmocniejszy bol.

Fajnie że się rozstali. Z drugiej jednak strony tym bardziej irytujący jest fakt, że dla tak przelotnej relacji poświęcił rodzinę, ileś tam lat budowania relacji...
Rzeczywiście trudno komuś takiemu, tak bardzo zależnemu od "porywów serca" (tudzież rozporka) zaufać.

A jak on sobie wyobraża zajmowanie się dzieckiem teraz? Wszak fakt, że odszedł od kochanki, nie zrobi z niego pełnoetatowego ojca. Chyba nie myśli, że ot tak może się wprowadzić. Zwłaszcza że póki co deklaruje tylko chęć odzyskania syna.

Myślę, że bardzo ostrożnie musisz przyjmować wszystkie jego deklaracje. Ktoś tak niestabilny emocjonalnie rzeczywiście może zaraz zmienić front. Zaraz może zatęsknić do kochanki i znów do niej wrócić.

Cokolwiek postanowisz, a wiem, że pewnie gdyby zechciał znów o Was walczyć,  najdą Cię dylematy, czy nie dać mu szansy... Na pewno nie daj się łatwo przeprosić. Nie przyjmuj go tylko dlatego, że chwilowo ma kaprys być z Tobą, z rodziną. Im łatwiej mu przyjdzie Twoje wybaczenie, tym mniej to uszanuje, tym szybciej będzie znów kombinował. Jeśli kiedykolwiek chciałabyś mu dać szansę, to naprawdę powinien walczyć jak lew i to bez gwarancji, że dasz mu choć najmniejszą szansę.

A jak zareagowała na to wszystko jego rodzina? Macie z nią kontakt?

Trzymam kciuki za mądre decyzje. Cokolwiek postanowisz.
Na pewno nigdy mu już nie zaufasz.

A dodatkowo to mam wrażenie jakby on momentami był zły na mnie. Ja o nic się już nie kłócę, nic mu nie mówię a on momentami jakby zły był na mnie. Nie wiem czy faktycznie o coś ma do mnie żal, czy jest zły na siebie/całą sytuację a na mnie się trochę odgrywa...

KajkaKa, miło że się odzywasz. U mnie powoli do przodu. Cały czas wspomnienia siedzą z tyłu głowy a z drugiej strony strach przed nieznanym, przed samotnością, życiem w pojedynkę. Ale próbuję ogarnąć się i dbać o siebie i dziecko.

Ex wytrzymał niecałe 2 tygodnie po czy poinformował mnie, że chce żebym się w weekend zajęła synkiem bo on jedzie do swojej kochanki. Tzn oni nie są razem, jak to powiedział, tylko jedzie do niej bo chce. A co będą robić to on jeszcze nie wie
W każdym razie można się było tego spodziewać. Myślałam jedynie, że coś dotarło do niego i że zaczął myśleć o małym. A on powiedział mi że jak się synkiem w weekend nie zajme to on mu opiekunke znajdzie i zostawi go z nią. A to jest weekend zaraz po mojej przeprowadzce do nowego, mniejszego mieszkania i przed tym jak synek idzie do żłobka. Więc nie dość że ja chciałabym mieć czas na ogarnięcie nowego mieszkania to jeszcze ex wie, że synek rozpoczyna żłobek i to juz jest wielka zmiana dla niego, to jeszcze bez skrupułów dołożyłby mu opiekunke. Tzn myślę, że on chciał zwyczajnie na mnie wymusić to że zajmę się synkiem ale bardzo to niefair zachowanie.
Skończyło się na kłótni i od tamtej pory on w ogóle nie przychodzi do synka. Chyba czeka aż ja się odezwę i zachęcę go do spędzenia czasu z synkiem. A ja już mam dość. Zechce to sam będzie umiał zadbać o swoje kontakty z dzieckiem, tak jak umiał zawalczyć o bycie z kochanką, a jak nie to trudno ja go nie zmusze do bycia ojcem.

Także tak to mniej więcej wygląda. Powoli się godzę z tym, że ex pewnie w ogóle nie powinien mieć dzieci bo nie rozumie, co to oznacza w praktyce. Ale łatwe to nie jest bo szkoda mi dziecka, tego co mógłby dostać od ojca w sensie wychowania bo ex ma dużo dobrych cech. Tyle, że ja już mam dość bycia tą co stoi na straży ich relacji i chronię jej kosztem wszystkiego innego.

Już się pogodziłam z tym, że ex odszedł i nigdy bym go nie chciała z powrotem. Pewnego dnia po prostu coś zaskoczyło w mojej głowie i taka ulga na mnie spłynęła i wiedziałam, że to koniec. Boli to dalej i trudne są wspomnienia - nie chcę do żadnych wracać jak na razie.
Jedynie czego się boję tak naprawdę to samotność. To że nikogo nie poznam, bo się nie trafi, bo nie będzie gdzie (z małym dzieckiem bardzo trudno gdzieś wyjść a na jego ojca nie wiem czy mogę liczyć). To jest coś co mnie najbardziej na tę chwilę przeraża.

Nie myśl tak !
Jesteś wartościowym człowiekiem,  najlepszą matką na świecie ! masz bezgraniczną miłość małego faceta ! Twojego syna
Pamiętaj , że już  nigdy nie będziesz samotna , bo masz dziecko !
I masz szansę nauczyć go jak traktować dobrze  ludzi.
Teraz skup się na swojej rodzinie.
Co do Twojego faceta w przyszłości - wszystko przed Tobą .... ale proszę ... nigdy nie bądź z kimś bo się trafił nie rób sobie tego .