Porzucona z półrocznym dzieckiem dla kochanki - Netkobiety.pl

Wychodzę sporo ale jednak mam też rzeczy do ogarnięcia w domu. A on takiego 'wymownego' milczenia nie potrafi zrozumieć. Chyba muszę poczekać aż coś bardziej zacznie kumać.

Myśl o sobie dziewczyno, bo jak właśnie zauważyłaś, jesteś sama i potrzebujesz pomocy. Jesli mąż będzie chciał kontakt z dzieckiem utrzymać i mieć z nim dobre relacje, to odległość mu nie stanie na przeszkodzie. Nawet jakbyś zamieszkała w obcym kraju.  Etap myślenia o tym, aby mężowi ułatwiać zycie, zostaw za sobą. W ogóle ten etap pożegnaj i rozpocznij nowy, taki w którym ty i twoje dziecko będą na pierwszym planie. A tobie i dziecku potrzebna jest na dziś systematyczna pomoc, abyś ty zwłaszcza mogła normalnie funkcjonować, pracować i tworzyć swoje nowe życie beż męża. Nie próbuj ojcu swojego dziecka swoim kosztem niczego ułatwiać, choć robieniu mu taktycznych i w pełni zamierzonych trudności w widzeniach z synem też jestem przeciwna.

Dzieki za odpowiedzi. U nas właśnie w grę wchodzi to ze mieszkalibysmy w dwóch różnych krajach stad tez się martwię. Poza tym ja tez nie wiem czy wracając bliżej rodziny zostałabym tam na stałe. Co innego jak dziecko pójdzie do szkoły - wtedy to będzie dla mnie ważne żeby zapewnić mu stabilizację i nie przeprowadzać się. Ale na chwile obecna wiem ze jak się przeprowadzę bliżej rodziny to może się okazać ze nie jest mi tam dobrze chociażby ze względu na prace. I wtedy znów mogę się przeprowadzić. Trudne są te decyzje bo nie tak to wszystko miało wygladac. A teraz ja muszę się z tym wszystkim mierzyć i decydować za nasza dwójkę.

Ktoś mi kiedyś powiedział,że w takich sytuacjach trzeba się nauczyć stawiać granice bylemu partnerowi i być w tym konsekwentnym.Myślę że mądra rada chociaż trudna do realizacji na początku ale małymi kroczkami:)Nawet jeśli się przeprowadzisz to nie utrudniasz kontaktu .To na Tobie spoczywa przede wszystkim ciężar więc wsparcie nawet duchowe Ci się przyda ze strony rodziny.Trzymam kciuki za dobrą kobietkę:)

Co boli cię prawda widać porada uderza w cel a nałogowy zdradzacz dostaje szału.

Proszę prawaku nie jechać stadionem albo bigoterią. Sam jestem światopoglądowym lewicowcem równocześnie wiernym i zwolennikiem  równości niech ojciec zajmie się dzieckiem naprzemienna opieka to poroniony pomysł. To owszem poroniony pomysł szczególnie w tym wieku 6 latek owszem.. tak jak tradycyjny model rodziny który promują ludzie wyzywający od lewactwa. Jest to model zbliżony do modelu irańskiego od którego gorszy jest tylko model pakistański. W Szwecji łatwiej o rozwód a kobieta tez może zrzec się praw do dziecka bo tam jest prawdziwa równość. Wtedy maż jest na lodzie koniec kariery i kochanki oczywiście jeśli kocha swoje dziecko. Inaczej zostaje adopcja.

Rozumiem co masz na myśli i do pewnego momentu faktycznie miałam to z tylu głowy. Ale już wiem, że nawet gdyby on chciał wrócić to nic już by z tego nie było. On mnie naprawdę okropnie traktuje po tym wszystkim. Tzn z reguły jest bardzo miły i pomocny ale tak jest dopóki to jemu odpowiada. Gdy zaczynają się wymagania z mojej strony bo trzeba coś zrobić dla dziecka (do moich spraw nie ma już nic ani ja go nie chce w niczym uwzględniać czy rozmawiać z nim na jakikolwiek temat) to już jest różnie i nie obchodzi go nic ani to że przez jego decyzję dziecko ucierpi ani to że mnie zostawia ze wszystkim i ja muszę wszystko ogarnąć. Jest naprawdę bezwzględny i bałabym się, że to znów by się powtórzyło.
Oczywiście chciałabym żeby im nie wyszło ale po to żeby on zobaczył jak to wszystko spiep*** i co stracił. A mielismy naprawde wszystko, a przynajmniej tak mi się wydawało i wręcz sporo osób mówi, że woda sodowa uderzyła mu do głowy.

I tak naprawdę to gdyby nie dziecko to ja bym go na oczy nie chciała widzieć. Dziecko tak scala nas ale w obecnej sytuacji to tylko utrudnia sprawę, bo ja go musze oglądać mimo że nie chce. A do tego on się zachowuje jakby to wszystko było normalne, jakbyśmy się rozstali w przyjaźni i po prostu on ma swoje zycie ja swoje i tylko przychodzi do dziecka. Uuuu to jest takie frustrujące.

Znam go też na tyle że wiem iz nie odwidzi mu się ten romans. On jest strasznie uparty i jak sobie coś wbije do głowy to będzie dążył do tego żeby nie wiem co. I nawet jeśli gdzieś w głębi żałuje czy kiedyś zacznie żałować to się do tego nie przyzna. Poza tym on juz ma dla nich mieszkanie ona na dniach ma się przeprowadzic. To już za daleko zaszło.

A odnośnie mojego wyjazdu to owszem jest mi teraz ciężko samej z dzieckiem, bo na niego nie mogę liczyć. Dlatego rodzina mnie namawia na powrót. Ale wiem że w obecnej chwili bardziej kierowałaby mną złość i chęć odwetu a nie to że mi ciężko samej z dzieckiem. Muszę poczekać aż moje emocje opadną i wtedy podejmę decyzję. Chciałam jednak wiedzieć jak to może się odbić na dziecku bo ja jestem osobą myślącą bardzo do przodu i mimo, że jeszcze nic na 100% nie postanowiłam to już chciałabym oswoić się z potencjalnymi konsekwencjami.

No właśnie wyszło ze ona przyjeżdża w tym tygodniu do mojego ex i ma tu być przez nie wiem ile czasu. W każdym razie on zajmuje się teraz naszym dzieckiem bo ja mam prace i niby robi to u mnie w domu bo ja powiedziałam ze nie chce żeby ona miała kontakt z naszym synkiem. Ale panikuje na sama myśl o tym ze jak mnie nie będzie to on pojedzie do nich i zabierze małego ;( A ja nawet nie bede o tym wiedzieć  i tylko będę przezywać nie wiem zupełnie jak sobie z tym poradzic.

Zabierze, to zabierze, na to wpływu nie masz, jeśli mu krzywdy nie robi. Ale wiesz, ja się już sporo naoglądałam w życiu takich sytuacji i powiem Ci, że jeśli go tam zabierze raz czy dwa, to bardzo prawdopodobne jest, że potem coraz rzadziej będzie chciał się kontaktować z dzieckiem - bo po prostu będzie im przeszkadzało. Więc tak naprawdę tylko plus dla Ciebie i dziecka - a Ty się porządnie zastanów faktycznie nad tą przeprowadzką do rodziny, bo wszystko będzie coraz bardziej na Twojej głowie i jeśli możesz liczyć na pomoc, to powinnaś z niej korzystać. A dla dziecka większe znaczenie ma fakt, że jest w dobrym otoczeniu szczęśliwych ludzi niż to, że tatuś ma do niego bliżej. A prawdziwy tatuś (mam na myśli - taki z zamiłowania) znajdzie drogę do swojego dziecka, choćby mu matka nie wiadomo jak podkładała nogi i zamazywała szlak, a u Ciebie zdecydowanie tego podkładania nóg nie widzę Trzymam kciuki za mądre decyzje

Dokładnie to mnie boli. I to, że ona zajmie jakieś miejsce w życiu mojego dziecka a ona wiedziała o nas od samego początku i nie pomyślała, że kogoś krzywdzi. Ja wiem, że pewnie jakby nie ona to inna i że lepiej, że wyszło teraz jaki mój mąż jest niż jakby miało to wyjść za 10 lat. Ale nie jestem w stanie jej zaakceptować i nie chcę żeby ktoś kto skrzywdził moje dziecko miał z nim jakikolwiek kontakt.

Wiem, że ja jestem mamą i nikt mi tego nie zabierze. Ale tak trudno pogodzić się z tym, że ktoś robi Ci krzywdę zupełnie bezkarnie i jeszcze potem jakby nigdy nic spotyka się z twoim dzieckiem - męża też bym najchętniej zatłukła ale niestety to ojciec mojego dziecka więc dopóki dobrze tratuje synka to chce zeby mieli kontakt.

I tak myślę, że to dobra okazja do uwolnienia się od moje męża szczególnie, że okazał się tak okropnym człowiekiem. Boje się jedynie, że nie znajdę nikogo z kim chciałabym być.

jej czyny liczą się do jej życiowego bilansu i nie twoja to rola to rozważać..
To ze czujesz do niej złość, to normalne, ale jak nie Ona byłaby inna. ale Ona niczego Tobie nie ślubowała..tylko mąż.
to,  co Cię spotyka, ocenisz po czasie.

anszan Nie bronię tamtej kobiety, lecz jej jedyną winą może być tylko to, że pojawiła się w życiu Twojego męża, i choćbyś zadręczyła się tym faktem, to nic z tym i tak nie zrobisz. Natomiast, tak czytam i czytam Twoje wypowiedzi i wydaje mi się, że Tobie byłoby zdecydowanie łatwiej przejść przez tę traumę, gdydybś nie patrzyła na swoją sytuację życiową przez pryzmat tej kobiety. Teraz można odnieść wrażenie, że problem z całą sytuacją jest dla Ciebie taki, że odczuwasz ją tak: dziekco jest dla Ciebie tym wszystkim, co Ci po mężu pozostało, a co ona może Ci jeszcze (potencjalnie) odebrać. Możliwe, ze nie zdając sobie z tego sprawy, całkowicie zafiksowałas się na tej kobiecie, na tym co ona może Ci jeszcze zrobić.
Nie jesteś jeszcze pogodzona z decyzją męża i sytuacją w której się znalazłaś. Powinnaś wyjechać do innej miejscowosći tak jak miałaś propozycję od rodziny. Raczej iść w kierunku odcinania się od męża, od jego nowego życia, bez szukania usprawiedliwienia, że takie działanie będzie niepożadane dla dobra dziecka. W pierwszej kolejności chodzi o Twoje dobro, żebyś mogła to wszystko emocjonalnie ogarnąć. Bo póki co - nie ogarniasz.

Sony masz racje, ja mam taka obawę i w sumie to siedzi to w mojej głowie ze dziecko to ostatnia „rzecz” jakiej ona jeszcze nie tknęła a może. I tego się boje.
Jakoś nie umiem w głowie sobie tego ułożyć ze przecież ona mi nie zabrała wszystkiego. Ze jedyne co „wzięła” to mój mąż a ja cała jestem swoja, nikt mi tego odebrać nie może.
A tak naprawdę to on sam poszedł ona co najwyżej go zachęciła.
I tak racjonalnej ja to wszystko wiem tylko nie wiem jeszcze jak przekonać o tym moja podświadomość
Z decyzja męża tez tak racjonalnie wie pogodziłam ale znów podświadomie chciałabym żeby wrócił i powiedział ze żałuje itd. Mimo ze wiem ze ja bym już nie mogła z nim być, tzn nie umiałabym mu ufać.
To jest tak trudne, wiedzieć jedno a twój umysł ciągnie cię w druga stronę. Chciałabym znać sposób na odcięcie się od tego wszystkiego. Może zwyczajnie potrzebuje czasu, może za szybko chce stanąć na nogi. To niecałe 3miesiace jak wszystko wyszło. Już sama nie wiem.
Na razie skupiam się na odzyskaniu/poprawieniu poczucia własnej wartości. 
Z wyjazdem się wstrzymuje bo już i tak mam rewolucje w życiu i kolejnej nie potrzebuje. Muszę się upewnic ze to jest coś czego chce. I prawda jest taka ze to moja głowa musi się przestawić. Odległość tego nie zmieni

Ja rozumiem anszan, miałabym podobne obawy. Na męża i tak bym kichała (w jej sytuacji), natomiast co do relacji dziecko- nowa partnerka ex męża bałabym się jednego. Wiadomo jak wygląda relacja dziecko rodzic, który sprawuje głównie opiekę, a dzieck- rodzic weekendowy. Pierwszy rodzic wychowuje, a drugi rodzic chce zadośćuczynić dziecku fakt, że nie mieszka z nim na stałe. Zatem bałabym sie, ze jak dziecko będzie wracała od ojca i jego partnerki, będzie idealizować ich, bo oni na wszystko pozwalają, a przynajmniej robią same fajne rzeczy, nie gonią do nauki tylko np. chodzą do zoo czy wesołego miasteczka, do kina i niezdrowe jedzenie, " Ciocia zrobiła takie pyszne ciasto i jadłem je wieczorem, a Ty mi nie pozwalasz mamo jeść pizzy, czy słodyczy na kolację". Tego bym się najbardziej bała.

Myśle ze tak zrobię - mijanie się w progu i ewentualnie wymiana informacji. Bo inaczej to nie będzie zdrowe.
Co do „dobry tatuś i dobra ciocia” sytuacji to wiem ze tak kiedyś może być. Znam już takie sytuacje i wiem ze to mnie jeszcze pewnie czeka.
W ogóle zaczynam strasznie nie lubić mojego ex za to w jakiej sytuacji mnie zostawił. Ze ja kurde o wszystko się martwię, o wszystkim myśle, przeżywam i czeka mnie jeszcze mnóstwo spraw które będę musiała ogarnąć i tez przeboleć a dla niego szystko jest normalne. Ze tez takie szuje są bezkarne!!!!

Dziecko będzie miało prawo do kontaktów z ojcem, zabronienie tego byłoby skrajnym egoizmem.

Przemyśl jedną rzecz - to, że Wam nie wyszło, nie oznacza, że będzie złym ojcem.

Ale ja mu żadnych praw nie odbieram. Wręcz odwrotnie jak na razie to ja więcej wymagam w sprawach jego kontaktów z dzieckiem niż jemu zależy. Skąd w ogóle ten pomysł?

To, że dla mnie jest to wszystko trudne to inna sprawa. Poza tym to nie jest tak, że "nam nie wyszło". Tylko tak, że on zachowywał się jak szczęśliwy mąż i ojciec a pewnego dnia jak wyszedł na jaw jego romans to zwinął manatki stawiając swoje sprawy na pierwszym miejscu i traktując nas jak zło konieczne. Co nie jest w porządku. Bo inaczej to wygląda jeśli ktoś się odkochuje ale umie szczerze o tym swojego partnera poinformować i zachować się z klasą. Ale to jak zachował się mój ex jest dalekie od jakiejkolwiek przyzwoitości.

Właśnie o tym pisałam, że ochoty nie mam i nie wiem czy jakakolwiek kobieta miałaby. Ale wiem, że prawo to już co innego. A ja nie zamierzam mojemu ex ograniczać praw rodzicielskim, nigdy mi to nawet do głowy nie przyszło. Wręcz przeciwnie chcę żeby wywiązywał się ze swoich obowiązków.

Owszem skrzywdził bo bycie ojcem od doskoku do doskoku jest krzywdzące dla dziecka i krzywdzące dla mnie bo na mnie zrzucił wszystkie obowiązki. Nie mówiąc o tym, że jak miał wolne na dziecko to spędził go załatwiając swoje sprawy. I tak olewa potrzeby dziecka bo gdyby nie prawo to nie płaciłby na dziecko.

Ciekawa jestem czy ty byłabyś taka serdeczna do faceta który zostawiłby Ciebie z dzieckiem i czasem przyszedł pomóc.

A zdrada nie zawsze oznacza braki w poprzednim związku - często to problem jaki ma sama osoba zdradzająca np. niedojrzałość, która może wyjść dopiero w niektórych sytuacjach.

Naprawdę wolałabyś, żeby był z Tobą wiedząc, że nie kocha?

To krzywdzi dziecko jeszcze bardziej.

anszan Myśl o sobie, a Twój mąż sam zadecyduje jakim ojcem, i czy w ogóle będzie chciał być ojcem, w pełnym tego słowa znaczeniu, dla własnego dziecka. Nie rób z siebie w tym zakresie męczennicy, szkoda nerwów.  I nie koncentruj się tak na tej kobiecie. Tak jak napisała Ci Ela210 to dziecko jest Twoje, Wasze, a ich nigdy nie bedzie Głowa do góry, bo przeżywasz to bardzo, bardzo. A o realizację swych nieodebranych praw rodzicielskich niech się martwi Twój mąż, a nie Ty za niego. On podjął określoną decyzję, wywołującą określone skutki. Może jeszcze kiedyś ułozysz sobie życie na nowo a on z goryczą będzie patrzył jak inny mężczyzna opiekuje się jego dzieckiem. Takie życie. Nie zadręczaj sie w jego imieniu, nie poświęcaj wszystkiego własnego dla jego decyzji.

Absolutnie się nie poświęcam i dbam głównie o siebie i o dziecko. Chce jedynie jakoś poukladac te relacje żeby nie skrzywdzić przy tym dziecka. Bo przy tylu emocjach łatwo o błędy. Mam nadzieje ze uda mi się z czasem wszystko na spokojnie ułożyć i zaprowadzić porządek i spokoj w swoim sercu i głowie
Dzięki za wsparcie.

W tym poukładaniu realacji on tez powinien przejawiać jaką inicjatywę, dobre chęci i zrozumienie, a z tego co pisałaś, nie wygląda to tak różowo. To może skoro on układa sobie życie na nowo, Ty układaj sobie tak, żeby to on musiał dostosować się do Ciebie i dziecka a nie Ty z dzieckiem do niego. Jeśli się na to wypnie, to chyba nie ma go co tak żałować.
Odnoszę wrażenie że to Ty się dwoisz i troisz, także za niego samego. Chcesz żeby był, ok, ale czy on chce być, czy zasady na których chce być odpowiadają Tobie, potrzebom Twoim i Twojego dziecka. Jakieś warunki musza być w takiej sytuacji, które on bedzie spełniał, ale nie że musi, ale że chce.

Cyngli, owszem na chwilę obecną mąż Autorki najlepsze co mógł zrobić to odejść do kochanki, a nie oszukiwać nadal żonę. Ale to nie zmienia faktu, ze tak czy siak skrzywdził swoje dziecko. NAjmniej by je skrzywdził, gdyby się najpierw rozstał z żoną, bo sie im nie układa, a nie wplątywał w romans. Ale tak czy siak, rodzic, który odchodzi bez względu na pobudki zawsze krzywdzi dziecko. Może z nim utrzymywać kontakt, być dobrym rodzicem, ale dziecko zawsze będzie odczuwać, ze wychowuje się w niepełnej rodzinie, albo w rodzinie patchworkowej. Niestety, ale nic nie zmieni faktu, ze najlepsza rodzina dla dziecka to rodzina pełna, o ile nie występują w niej patologie, zdrady itp. Zatem jeszcze raz powtórze, na chwilę obecną to najlepsza decyzja, ale jednak nadal krzywdzenie dziecka, z tym, ze teraz już każda decyzja skrzywdzi dziecko

Teraz nie zauważy różnicy, ale z wiekiem sie dowie i zrozumie, jak zachował się ojciec. dzieci z rodzin, gdzie rodzic/ rodzice się zdradzali, oszukiwali mogą mieć ogromne problemy z nawiązywaniem relacji partnerskich, mogą, aczkolwiek nie muszą (chociaż częściej włąsnie dzieci z takich związków, niż z "normalnych" rodzin) są zaborcze, boją się zdrady, kontrolują, pilnują partnera, albo ida w drugą stronę i stają sie ofiarami, robią wszystko, podlizują sie partnerowi robią co on chce, zeby tylko ich nie zdradził, nie odszedł.
Oczywiście gdy między rodzicami dzieje się źle też to może negatywnie wpływać na przyszłe relacje dziecka, ale tutaj przynajmniej mają porównanie i dużo potem już dorosłych mówi, że nigdy w życiu nie pozwoli sie tak traktować i nie będzie traktować tak partnera, otwarcie mówią mama/ tata byli głupi, ze sie nie rozwiedli. Wiem, bo robiłam badania na ten temat. 

Oczywiście to sa tylko teorie, poparte badaniami, które wiadomo, ze nie zawsze sa miarodajne, a nawet jakby były to zawsze wystepują wyjątki, bo ludzi nie da sie posegregować w szufladki, ludzie są nieprzewidywalni i nigdy nie mamy pewności jak potoczy sie życie danego człowieka.

Cyngli nie obraz się ale myśle ze ta dyskusja jest trochę bezsensowna. Bo ja nie zabraniam mojemu ex zajmowania się dzieckiem i moze to robić tak dużo jak tylko chce. A Ty ciagle piszesz tak jakbym właśnie karała mojego ex używając przy tym naszego synka.

A mój ex owszem zdecydował ze odchodzi ale dopiero gdy ja go nakrylam. Sam nie miał odwagi się do czegokolwiek przyznać i gdybym tego romansu nie odkryła to nie wiem jak długo on by go ciągnął udając szczęśliwego męża i ojca, bo jak sam mi powiedzial on zamierzal żyć ze mną normalnie. I ja go postawilam pod murem ze albo próbujemy ratować nasza rodzine co nie oznacza ze sie uda czy ze ja zechce jeszcze z nim być albo to definitywny koniec. I to jest bardzo niewporzadku wobec naszej rodziny ze on tak kłamał i był gotów to dalej robić gdybym go nie przyłapała.
Wiec nie pisz mi proszę jaka to on dobra decyzje podjął.

Cyngli, najlepsze, co maż autorki tematu mógłby zrobic, to zerwać z kochanka i wrócić- do rodziny. I tyle. Ale nie , pan wolał lecieć w bambuko na dwa fronty, jesliby go żona na zdradzie nie nakryła.

Fakt, najlepiej to było się nie pchać w romans. Skoro dziecko zaplanowali, to jednak najwyraźniej całkiem niedawno coś między nimi było. A jeśli już wtedy nie grało z jego strony - to nie powinien był decydować się na potomstwo. A teraz już nie ma dobrych wyborów, zostaje mu położyć uszy po sobie i chociaż jej nie ranić dodatkowo.

A teraz to on potrafi mi powiedzieć, ze on już od dawna mnie nie kochał. Że coś sie w którymś momencie zmieniło między nami i że on dopiero teraz to widzi. Jak spytałam po co mu dziecko było skoro mnie nie kochał, odpowiedział, że on chciał mieć dziecko.

Ja już nie słucham takich wyjaśnień bo dla mnie to albo stek bzdur wymyślonych po to żeby jakoś sie usprawiedliwić. Albo zwyczajnie oszukiwał mnie wcześniej i był ze mną bo co? Bo nie miał lepszej opcji? Co by nie było to zachował się okrutnie, podczas gdy powinien być szczery i pozwolić nam obojgu na to żebyśmy kochali i byli kochanymi - szczerze i prawdziwie.

Dzięki Jovanna za wsparcie. Staram się właśnie odpuścić złość i nienawiść a skupić na tym co dobre w moim życiu i na sobie oraz dziecku. Powolutku widzę, ze są postępy. Ex tez już puściłam wolno i mimo ze gdzieś mnie to jeszcze uwiera trochę to co on zrobił to staram się nie rozpaczać, nie rozmyślać bo racjonalnie wiem ze nie chciałabym być z taka osoba w związku. Serce jeszcze potrzebuje czasu żeby się zagoić ale zmierzam w dobrym kierunku.
Mam nadzieje ze z czasem wszystko się ułoży i ze ja spotkam jeszcze kogoś kto będzie mnie szczerze kochał a ja jego.
A synka mam najcudowniejszego i żeby nie wiem co nigdy nie oddałabym go bo to faktycznie jest najlepsze co wyniosłam z tego związku

Dzięki Czeresnia. Staram się mieć takie nastawienie, albo raczej dążę do tego krok po kroku bo niestety przynajmniej ja nie umiałam się ot tak przestawić. Ale idzie mi coraz lepiej. W sumie i tak o wszystko sama dbam i bez problemu jestem w stanie pogodzić macierzyństwo z pracą i ze swoimi sprawami. To właśnie tak jak piszesz jest bardziej kwestia nastawienia. Ale już przestaję mieć jakiekolwiek oczekiwania od niego. Jeśli zrobi to zrobi a jak nie to nie. Mówię mu o wszystkich sprawach bardziej informacyjnie i żeby kiedyś nie powiedział: "A przecież nie mówiłaś, że to czy tamto jest do załatwienia. Skąd ja miałem wiedzieć?"

I też mu powiedziałam, że rozmawiamy tylko o sprawach związanych z dzieckiem i o niczym więcej. I on ma prawo do kontaktu z dzieckiem ile chce ale my widujemy się jak najmniej. Bo ja chce się od niego odciąć, nie chce udawać, że jest wszystko ok. Zresztą dziecko też czuje to napięcie między nami. Więc on będzie miał swój czas z dzieckiem a ja swój i tyle.

Wiem, że pomyślisz, że jestem głupia, ale musisz się po prostu pogodzić z jego decyzją, uświadomić sobie, że nie miałaś na nią wpływu. Wtedy złość minie.

I nie trać wiary we własne siły, dbaj o swoją samoocenę.

Na pewno minie.
Po prostu potrzebujesz więcej czasu.