On robi błędy ortograficzne - Netkobiety.pl

No i? A polski jest językiem fonetycznym?
Czy zasady polskiej ortografii dziecko zaczyna przyswajać z mlekiem matki? Też przyswaja je dopiero od czasu szkoły, może od późniejszych lat przedszkola, a nie od niemowlaka.
O, tak jak Sony pisała - ktoś myli poszczególne literki często w bardzo prostych i bardzo codziennych słowach, a w ang. już nie myli i już wszytsko dobzre wie, co i jak?
Sorry, nie wiem, o co ci tu chodzi.

Co do twoich kolejnych postów broniących dylskesję, to cóż. Po pierwsze - przywołujesz przykład Ensteina. Otóż przeciętny Kowalski nie jest ani drem fizyki, ani tym bardziej Einsteinem, więc porównanie trochę na wyrost. Po drugie, co do badań naukowych - bywa tak, że są obalane. Już się w życiu nasłuchałam o adhd, jajkach itd. O wymyślaniu kolejnych problemów naukowych na siłę, by "se" machnąć publikację i zebrać punkty lub o nierzetelności niektórych naukowców już nie wspomnę.

Czytając wątek przychylam się do wypowiedzi, że przede wszystkim chodzi tu o brak pracowitości dzieciaka, któremu się nie chce po prostu wystarczająco długo posiedzieć i przepracować tę ortografię, co pewnie wynika głównie z braku odpowiedniej kontroli i bagatelizowania ze strony rodziców. I jasne, na pewno istnieją takie jednostki na świecie, które rzeczywiscie mają problem, ale pewnie są to pojedyncze sztuki, gdyby tak trzeźwym okiem na to spojrzeć.

I do tego oczywiście szeroko zakrojony protest przeciw dyskryminacji dysortografów we wszelkich pracach/wydziałach humanistycznych, a dyskalkulików w pracach/wydziałach ścisłych. ;D

To są twoje słowa, nie moje.Ale ok, próbuj wciskać, jeśli ci się nudzi, ulżyj sobie.

Miałam w czasach nastoletnich przyjaciółkę z dysleksją/dysortografią. Robiła dużo błędów i niektóre bardzo podstawowe - ale wtedy nad dysleksją się pracowało, chodziła do logopedy, miała jakieś dodatkowe zajęcia i nie traktowała dysleksji jako zwolnienia z nauki. Nie miała podejścia, że jak ma dysleksję, to już może wysławiać się jak głąb i całkowitym głąbem się stać, że skoro ma problemy z czytaniem, to może przestać się uczyć nie tylko polskiego, ale też biologii, geografii, historii itd, bo przecież uczymy się czytając. Dzisiaj natomiast podejście jest takie: Leń albo faktycznie dyslektyk dostaje diagnozę dysleksja i od tj pory jest zwolniony ze wszystkiego i wyrabia się w nim przyzwolenie, wyrabia się nawyk niechlujstwa, olewania tego. Rodzice widząc, że dziecko ma problemy z ortografią, zamiast mu pomóc to starają się załatwić diagnozę, że dyslektyk, by już nie musiało się uczyć, bo ma biedactwo i tak za dużo nauki, myślą, że dziecku ułatwiają życie.

PS. Co mnie obchodzi, że Tom Cruise, czy Salma Hayek mają dysleksję? Co to, jakieś autorytety są? W jakiej dziedzinie? Przykład kulą w płot. Już z Einsteinem lepszy - pokazuje, że może ortografem nie był, ale miał inne talenty. Jednak przeciętny dyslektyk autografem nie jest, najczęściej jest zwykłym leniem, któremu się nie chce nawet sięgnąć po słownik, gdy pisze CV - zresztą, już nawet nie trzeba nigdzie sięgać - word sam podkreśli, wystarczy edytować. Nie przeczę istnieniu dysleksji w ogóle - żeby nie było. Raczej chodzi mi o to, że ostatnio to jakaś plaga, głupia wymówka, by się nie uczyć.

Ktoś też wyżej pisał, że pokolenie powojenne nie miało takiej edukacji i tak sie mówiło. Mój dziadek miał 16 lat jak wojna wybuchła i ani nie pisał ani nie mówił z błędami, bo te kilka lat porządnej edukacji wystarczyło na całe życie. A teraz? Ile trzeba mieć na maturze, by ją zdać? Poziom jest drastycznie zaniżony.

Ale nikt chyba nie twierdzi, że nie istnieje - tylko że usprawiedliwianie jakimś dys... swojego lenistwa nie jest w porządku. Ja uważam, że takie "sorry za błędy, ale mam dysleksję" to brak szacunku dla rozmówcy.
I tak, jak wspomniałam - mój syn ewidentnie dysleksję i dysortografię ma, nie dyskutuję z tym, nie poszłam po papierek, żeby miał łatwiej w szkole, tylko właśnie po to, żeby coś na to zaradzić. Swoją drogą, było to dla mnie bardzo ciężkie do przełknięcia z początku, bo ja nigdy problemów z ortografią nie miałam i nie potrafiłam zrozumieć, że można mieć. W szkole ponadpodstawowej nawet papierka nie pokazał, nie liczył na jakiś tam wydłużony czas pisania czy co tam jeszcze przysługuje, nawet nie wiem. Nadal robi błędy, ale stara się ich nie robić - i tu chyba jest sedno. Czy ktoś pracuje nad swoim "dys...", czy uznaje, że skoro on ma "dys...", to upoważnia go to do olewania całego świata...

To czy dasz szanse zalezy juz od Ciebie. Jednak rozumiem, ze czytanie tekstu z takimi bledami jest ciezkie. Zwlaszcza ze jak ktos napisze taki blad, to zazwyczaj jest on podkreslony poza przypadkami gdzie jeden wyraz pisany w rozny sposob znaczy cos innego. Dlatego tu juz chyba nie chodzi o samo zaburzenie u kogos tylko faktycznie o niechec do postarania sie. Ja sama staram sie nie oceniac, nie wytykac bledow, bo kazdy je czasem robi. Ja zawsze bylam bardzo dobra z ortografii, rzadko robilam tu bledy, ale jezeli chodzi o interpunkcje i styl pisania to od zawsze mam z tym problem mimo cwiczen. Glupio mi bo nie zawsze moze zostane dobrze zrozumiana, ale staram sie, choc tu mam trudniej, bo bledy ortograficzne podkresli a zlego stylu nie. Dlatego uwazam, ze warto sie postarac, by nie bylo chociaz bledow ortograficznych, slownik w tym pomoze, a w napisaniu ladnego zdania juz nie, trzeba starac sie samemu.

heh, lubię Twoje komentarze
mała Elle nam  się pojawiła

ale do rzeczy
ja zwracam uwagę na błędy ortograficzne
i to bardzo
i przykro mi, ale z kims, kto sadzi byki, nie pójdę do łóżka

ja błędów ortograficznych nie robię. zdarza mi się pisać niezgodnie z zasadami - w Internecie. nie piszę dużych liter, pomijam kropki, bo zaczynam od nowej linijki, czasem nie piszę polskich znaków jak jestem na drugim telefonie, bo tam nie mam słownika. czasem stylistycznie jest niefajnie, bo się śpieszę )

aaaaaleeee... jesli trzeba, to poprawnie pisać umiem. i dbam o to.
i niestety "problem" u mnie jest taki, że libido mi opada jak widzę, że ktoś robi błędy. a już szczególnie te "-ą" i "-om" stosowane zamiennie, albo "z kond" i tym podobne kwiatki.
wiem aż nazbyt dobrze, że w łóżku mi nie będzie fajnie z kimś takim. jestem w stanie przymknąć oko na wygląd, ale nie na brak umiejętności wyrażania się na piśmie - w swoim ojczystym języku.
więc jak widzę, że jakiś pan pisze do mnie i robi błędy, to chleba z tego nie będzie. seksu też nie.

_v_, no ale spójrz na komentarz Czarnej Kobiety, ma męża, mówi że inteligentnego i wszystko z nim OK, a byki sadzi.

Umysły ścisłe są wśród nas, nie skreślajcie ich!
Można umieć policzyć całkę, zaprogramować własną aplikację, czy prowadzić z sukcesami firmę , a się motać z ortografią.

Uważam, że nie należy za dużej wagi przykładać do wirtualnej rzeczywistości. Bywają tacy co prawie że eseje wysyłają na FB, obiecują cuda na kiju, a jak przyjdzie do face2face to monosylaby i nie raczą przyjść na czas nawet .
Ważniejsze jest jak Cię traktuje w realu i jak się przy nim CZUJESZ.

Wiele kobiet z tego forum do tych błędów dorobiło sobie całą historię. No przestańcie, błędy ortograficzne to tylko błędy ortograficzne, ani więcej ani mniej i o niczym nie świadczą(no może co najwyżej o tym że miał słabą polonistkę w podstawówce, która tego nie wychwyciła i nie skierowała go na zajęcia wyrównawcze).

Ps. aha, _v_, mówisz że lubisz moje komentarze, ale gdybyś widziała w ilu słowach mi podkreśliła na czerwono autokorekta, toby aż Cię oczy rozbolały od tych kolorów Ja jestem umysłem ścisłym, mimo że dużo czytam walę byki regularne, a już nie jestem w wieku w którym mogłabym np. udać się z tym do jakiegoś specjalisty. Moi rodzice to zaniedbali, kiedy byłam w podstawówce i już tak zostało, bo w pewnym wieku już się ma inne sprawy na głowie niż pisanie dyktand.

AnnaPliszka, jesteś bardzo racjonalną osobą i masz zdrowe podejście. Absolutnie popieram Twoje stanowisko!

lubię Twoje komentarze pod wzgledem merytorycznym

Bo "herbatka" pisze się tylko, jak jest bez cukru i bez cytryny...

a luzik

wydaje mi sie, ze pisalam juz gdzies, ze znam ludzi, którzy naprawdę mają dysortografie, a jednak np. pracują ze słowem. czyli nie piszą ns forum lub w smsach, tylko ich zycie zawodowe wiąże się z pracą z językiem i np. robią prezentacje dla ludzi. błędów zas nie robia. wiec sie da. ale to jest i byla praca tych ludzi.

Moim zdaniem o poziomie umysłowym bardziej świadczą bledy gramatyczne. Znam osoby dla ktorych "ò" i "u" czasem nie ma znaczenia natomiast pisza bardzo poprawnie gramatycznie i stylistycznie natomiast są też osoby (nawet tu, na forum), ktore piszą kiepsko stylistycznie, gramatycznie i bez wyrazu.

Pisalam kiedys w innym watku - ludzie piszacy powiesci robia bledy - ci z bezbledna pisownia sa w wydawnictwach korektorami. Niech kazdy sam sobie odpowie czyja praca wnosi wiecej do kultury...

Dlaczego wszyscy pamietamy nazwiaka ulubionych pisarzy, a niemal nikt redaktora i korektora? A przecież kazda ksiazka jest przed wydaniem redagowana...

Dlatego, moim zdaniem, warto czasem nie tylko patrzec czy ktos pisze bezblednie, ale przede wszystkim co pisze, a jeszcze lepiej - co mowi.

Zwiazku nie tworzy się przez maile...

u mnie to jest ciekawe, bo pisac nie umiem za grosz i styl mam przerazajacy
ale gdy juz mowie to brzmi to kompletnie inaczej i o niebo lepiej

Już wolałbym poznać kobietę "dys" z tym czymś , niż kobietę bez "dys"... ale nie mającej w sobie nic.

Moim zdaniem jeśli Ci to nie pasuje, to nie pchaj się w tę relację i tyle. Jasne, wiele osób może uważać, że to bzdura, ale Tobie to przeszkadza. Bądź z osobą, która Ci odpowiada w dużym procencie.

Nigdy nie odeszłabym od mojego mężczyzny z powodu ortografii, ale jeśli Tobie to przeszkadza, to coś z tym zrób

zgadzam się z dziewczynami - dyslektykiem może być.

Heh, Olinko, można się śmiać, ale generalnie wyczytałam to kiedyś (ze sto lat temu) w książce "Tajemnica zielonej pieczęci", gdzie bohater miał problemy właśnie z ortografią i rozkminiał, dlaczego mu tak życie utrudniają Swoją drogą, polecam, młodzieżowe i stare, ale fajne

A związana z tym jest jeszcze jedna historia, może mniej radosna - mój były teść miał swego czasu wielkie problemy zdrowotne, przeszedł poważną operację i jakoś po tej operacji nie mógł dojść do siebie, podobno to się nazywa "psychoza pooperacyjna" albo podobnie, już nie pamiętam. W każdym razie gadało się z nim, dopóki leżał w szpitalu, mniej więcej tak: A widzieliście tą fajną pielęgniarkę, co tu teraz do tego sąsiada była? No, widzieliśmy, no, fajna. No, fajna, ale wiecie, ona jest agentką KGB - i tu następowała historia pełna przygód. I właśnie kiedyś rozmowa zeszła na temat ortografii, ja swoje, że herbata z cytryną to się przecież przez "ch" pisze i w czym problem teść mi przyznaje rację (jak nigdy! ) i mówi: nooo, Bralczyk, jak ostatnio u mnie był, to też tak właśnie mówił...

Wypada Teść sam się już z tego śmieje, chociaż tego nie pamięta - i ma się całkiem dobrze - więc spokojnie można