Zakochałam się w kochanku - Netkobiety.pl

A Co zrobisz jak kochanek sie wycofa i zmeczylem sie tym czekaniem ?

borussia napisał/a:

zuza00 napisał/a:

Tęsknię za nim, bo spotykamy się dość rzadko. Choć kontaktujemy się codziennie.A mąż? Chyba to wszystko trochę za późno, nie czuję już miłości, nie chcę tego.I zdaję sobie sprawę, że on stał się taki, bo ja się wycofałam, już nie proszę o zainteresowanie, o seks, o czułość, o cokolwiek.

Normalnie historia jak u mnie obecnie. Identycznie i kontakt taki sam jak twoj powyzej. Ja jestem w sytuacji twojego kochanka i szczerze ci powiem ze po 2 latach tego czekania na jej decyzje juz mi sie nie chce czekac bo tylko mi to glowe psuje. Mi nie przeszkadza ze ma dziecko tylko jej chyba pasuje tak jak jest a mi juz nie.Zmeczylo mnie to czekanie. Postaw sie na jego miejscu to zrozumiesz jego bol.

Dwa lata to rzeczywiście bardzo długo. Wiem jak to boli, jaka to samotność. On mówi mi o tym. Nie chcę mu tego robić, nam nie chcę tego robić.Poza tym wiem, że jeśli się nie zdecyduję on odejdzie. A ja nie mogę go stracić.Ale też nie wiem czy nam się uda. Boję się kolejnej porażki.

voxpopuli napisał/a:

borussia napisał/a:

A Co zrobisz jak kochanek sie wycofa i zmeczylem sie tym czekaniem ?

Przecież zawsze pozostaje mąż.

Daruj sobie. Tak Cię to bawi? Wracaj do swojego idealnego życia.

zuza00 napisał/a:

borussia napisał/a:

A Co zrobisz jak kochanek sie wycofa i zmeczylem sie tym czekaniem ?

Postaram się nie czekać tak długo z decyzją.Ale nie wiem czy mam na tyle siły, żeby zawalczyć o nas, o inną przyszłość. Tym bardziej, że nie potrafię mu do końca zaufać.

Zaufac ale komu? Kochankowi?

Zaradnna napisał/a:

A skąd pewność że kochanek dalej trwa w tym wszystkim skoro ciągle go odrzucasz?

Ufam mu w tej kwestii, gdybym miała go o to podejrzewać, to jaki miałoby to wszystko sens?

Planowaliście już wspólnie przyszłość, czy żyjecie tak z dnia na dzień? Boisz się że zostaniesz sama, nie proponował wspólnego zamieszkania?

Gdybyś nie była pewna jego uczuć, owszem nie miało by to sensu

Tak, była rozmowa o wspólnym zamieszkaniu. Jednak później nieco się wycofał i stwierdził, że będziemy się spotykać, jak na początku każdego związku, poznamy się i zobaczymy co dalej.Jest niepewny.

zuza00 napisał/a:

Tak, była rozmowa o wspólnym zamieszkaniu. Jednak później nieco się wycofał i stwierdził, że będziemy się spotykać, jak na początku każdego związku, poznamy się i zobaczymy co dalej.Jest niepewny.

A czemu nie możesz zamieszkać sama w osobnym mieszkaniu? Od razu musisz mieszkać z kimś? Czy oprócz braku kasy na czynsz oraz opieki nad dzieckiem (żeby wyskoczyć na randkę trzeba zapewnic dziecku opiekę) coś stoi na przeszkodzie?

Araquelle napisał/a:

zuza00 napisał/a:

Tak, była rozmowa o wspólnym zamieszkaniu. Jednak później nieco się wycofał i stwierdził, że będziemy się spotykać, jak na początku każdego związku, poznamy się i zobaczymy co dalej.Jest niepewny.

A czemu nie możesz zamieszkać sama w osobnym mieszkaniu? Od razu musisz mieszkać z kimś? Czy oprócz braku kasy na czynsz oraz opieki nad dzieckiem (żeby wyskoczyć na randkę trzeba zapewnic dziecku opiekę) coś stoi na przeszkodzie?

Mogę zamieszkać sama, a nawet chcę. Dlatego odejdę jak stanę na własnych nogach. Nie chcę być zależna od kolejnego mężczyzny.

zuza00 napisał/a:

Araquelle napisał/a:

A czemu nie możesz zamieszkać sama w osobnym mieszkaniu? Od razu musisz mieszkać z kimś? Czy oprócz braku kasy na czynsz oraz opieki nad dzieckiem (żeby wyskoczyć na randkę trzeba zapewnic dziecku opiekę) coś stoi na przeszkodzie?

Mogę zamieszkać sama, a nawet chcę. Dlatego odejdę jak stanę na własnych nogach. Nie chcę być zależna od kolejnego mężczyzny.

A jak już staniesz na własnych nogach do odpłacisz jakoś mężowi, za to, że teraz pracuje m.in. na twoje wyżywienie?

"Mogę zamieszkać sama, a nawet chcę. Dlatego odejdę jak stanę na własnych nogach. Nie chcę być zależna od kolejnego mężczyzny."

Czyli można rozumieć że podjęłaś decyzje o odejściu od męża? Pytałaś w temacie co masz zrobić którego wybrać, skoro już wybrałaś że nie chcesz być z mężem, to dlaczego nie porozmawiasz z kochankiem o tym i nie poprosisz go o pomoc, pewnie pomógł by Ci stanąć na nogi, i od razu po jego zachowaniu wiedziała być jakie ma wobec Ciebie zamiary, jeśli będzie dla Ciebie wsparciem to znaczy że naprawdę mu zależy na byciu z tobą.

Biały napisał/a:

zuza00 napisał/a:

Mogę zamieszkać sama, a nawet chcę. Dlatego odejdę jak stanę na własnych nogach. Nie chcę być zależna od kolejnego mężczyzny.

A jak już staniesz na własnych nogach do odpłacisz jakoś mężowi, za to, że teraz pracuje m.in. na twoje wyżywienie?

A on dopłaci mi za opiekę nad dzieckiem i dbanie o dom, kiedy on jest w pracy ?

zuza00 napisał/a:

Biały napisał/a:

A jak już staniesz na własnych nogach do odpłacisz jakoś mężowi, za to, że teraz pracuje m.in. na twoje wyżywienie?

A on dopłaci mi za opiekę nad dzieckiem i dbanie o dom, kiedy on jest w pracy ?

Tyle że on jak na razie myśli, że utrzymuje żonę, a nie sprzątaczkę i niańkę.

Witam wszystkich.

Co ja moge powiedzieć hmm... nie trudno znaleźć takie tematy i jestem przekonany że to ja jestem tym kochankiem o którego chodzi, choć mogę się mylić , a jeśli nie to jestem w identycznej sytuacji i czytając to wszystko mam wrażenie jakbym czytał o sobie  ( Co prawda jeśli o mnie mowa autorka dodała mi kilka lat ale to nie ważne  )
Ile ludzi tyle opini, nie będę nikogo przekonywał że romans to coś dobrego, bo tak nie jest.  Śmiać mi się tylko chce jak ktoś lubi generalizować, że każdy jest taki a inny jest taki.  Spodziewacie się że każdy działa według pewnych schematów, ale tak nie jest.  Od pół roku trwam w romansie z mężatką, myślicie że to planowałem ? Jak najbardziej nie, nawet mój najlepszy przyjaciel mówi że to do mnie nie podobne.  Ale stało sie zakochałem się w niej i wierze  że ona we mnie.  I nie jestem kolejnym typem za którego możecie mnie uważać  że pierdo#le od rzeczy, i chce ją zaciągnąć do łózka, chce z nią spędzić życie i najprostsze chwile, od zwykłych spacerów po wspólne mycie zębów i oglądanie filmów, chce żeby ze mną czuła się bezpiecznie i czuła ze jest kochana i ma moje wsparcie we wszystkim co robi Kocham ją całym sercem, i ciągle ją o tym zapewniam, spotkaliśmy się tylko kilka razy, ale nie dlatego że nie chciałem a dlatego że nie było możliwości.  Czemu chce żeby podjęła decyzje? Bo mi na niej szczerze zależy, i nie chce skończyć podobnie jak kolega wcześniej, że będziemy to przeciągać nie wiadomo jak długo a ona i tak nie podejmie decyzji, a ja niepotrzebnie będę cierpiał przez cały ten czas,  możecie się śmiać ale jeśli się coś do kogoś czuje to ciężko jest znieść myśl że każdego dnia wraca do innego, i wiedziałem od początku że nie jest sama ale od jakiegoś czasu boli mnie to bardzo.  Rozumiem ją że się boi, zdziwiłbym się jakby było inaczej, chce żeby była pewna ze jej nie zostawię, ze nie ważne co się wydarzy będę przy niej, nie jutro nie za miesiąc czy rok, ale teraz od tej chwili na zawsze ...ja też się boje że będziemy to przeciągać a na końcu i tak zostanę sam.. I nie mam zamiaru was przekonywać że bez względu na wszystko z nią zostanę i będę się o nią troszczył, wystarczy że ja jestem w pełni świadomy tych słów. Nie oczekuje od niej że z dnia na dzień spakuje walizki i zostawi wszystko, pragnę jedynie żeby była pewna którego z nas chce, i jeśli to byłbym ja to muszę być tego pewny, żebyśmy przestali gdybać i marzyć a zaczęli planować co dalej, nawet jeśli miało by to potrwać jakiś czas ale miałbym pewność że się wszystko układa, chciałbym z nią zamieszkać gdziekolwiek wspólnie dalibyśmy radę i napewno nie zostawił bym jej samej. A nie to co teraz życie w niepewności i strachu, i cierpienie bo muszę ukrywać i dusić w sobie tak wielkie uczucie jakim ją darzę.

Czy jej zapewnię wszystko? Nie mogę jej obiecać milionów i rejsu dookoła świata, mogę jej obiecać i zapewnić że nie pozwolę jej zostać samej z problemami i zawsze będę u jej boku jeśli tylko mi na to pozwoli, ze dam jej wszystko to co do szczęścia będzie jej potrzebne, miłość poczucie bezpieczeństwa i szczęście. I najważniejsze będę ją Kochał i dawał każdego dnia z siebie wszystko żeby z uśmiechem wyczekiwała kolejnego dnia.

Mówicie że każdy kochanek zostawia? A dla mnie to zabawne, bo " każdy" tak robi, tak samo jak " każdy" z was uważa że tak się właśnie stanie.
Mam niecałe 25 lat, i tak samo jak " każdy " w moim wieku ,mógłbym  biegać na imprezy co weekend wracać nie przytomny do domu, i pukać  nowe panienki bez przerwy, tłumacząc sobie że jest się młodym i ma się do tego prawo..
Ja poświęciłem swoją młodość na to żeby otworzyć własną firmę i od paru tygodni jestem właścicielem, nigdy nie szedłem ścieżkami które wydeptało społeczeństwo, wybieram własne drogi czasem trudniejsze ale jednego jestem pewny nigdy nie byłem i nie będę taki jak " Większość".   Chciałem się spotkać z moją ukochaną w tym tygodniu, nie wiem czy to "zuza00" ale bardzo możliwe, i chciałem jej dać coś co może choć trochę by ją przekonało w tym co do niej czuje.. niestety nie dała rady..  Sprawy się bardzo skomplikowały i teraz nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek ją zobaczę i z nią porozmawiam.

Jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia, miałem ją do samego końca, wierzyłem że znajdzie odwagę i udowodni mi że te wszystkie słowa które wyznawała do mnie są prawdą... A skończyło się tak ze uslyszalem z jej ust coś co złamało mi serce...

A chcesz odejść od męża? mówiłaś mu o tym, czy to tylko jego założenia i obawy że może Cie stracić?
Może nawet o tym nie wiesz, ale mąż zaczął coś podejrzewać że jest ten drugi, albo już o tym wie tylko trzyma to dla siebie

Dawno temu spotkałaś się z Kochankiem?

"Mogę zamieszkać sama, a nawet chcę. Dlatego odejdę jak stanę na własnych nogach. Nie chcę być zależna od kolejnego mężczyzny."

Czyli można rozumieć że podjęłaś decyzje o odejściu od męża? Pytałaś w temacie co masz zrobić którego wybrać, skoro już wybrałaś że nie chcesz być z mężem, to dlaczego nie porozmawiasz z kochankiem o tym i nie poprosisz go o pomoc, pewnie pomógł by Ci stanąć na nogi, i od razu po jego zachowaniu wiedziała być jakie ma wobec Ciebie zamiary, jeśli będzie dla Ciebie wsparciem to znaczy że naprawdę mu zależy na byciu z tobą.

Marevirck napisał/a:

Witam wszystkich.

Co ja moge powiedzieć hmm... nie trudno znaleźć takie tematy i jestem przekonany że to ja jestem tym kochankiem o którego chodzi, choć mogę się mylić , a jeśli nie to jestem w identycznej sytuacji i czytając to wszystko mam wrażenie jakbym czytał o sobie  ( Co prawda jeśli o mnie mowa autorka dodała mi kilka lat ale to nie ważne  )
Ile ludzi tyle opini, nie będę nikogo przekonywał że romans to coś dobrego, bo tak nie jest.  Śmiać mi się tylko chce jak ktoś lubi generalizować, że każdy jest taki a inny jest taki.  Spodziewacie się że każdy działa według pewnych schematów, ale tak nie jest.  Od pół roku trwam w romansie z mężatką, myślicie że to planowałem ? Jak najbardziej nie, nawet mój najlepszy przyjaciel mówi że to do mnie nie podobne.  Ale stało sie zakochałem się w niej i wierze  że ona we mnie.  I nie jestem kolejnym typem za którego możecie mnie uważać  że pierdo#le od rzeczy, i chce ją zaciągnąć do łózka, chce z nią spędzić życie i najprostsze chwile, od zwykłych spacerów po wspólne mycie zębów i oglądanie filmów, chce żeby ze mną czuła się bezpiecznie i czuła ze jest kochana i ma moje wsparcie we wszystkim co robi Kocham ją całym sercem, i ciągle ją o tym zapewniam, spotkaliśmy się tylko kilka razy, ale nie dlatego że nie chciałem a dlatego że nie było możliwości.  Czemu chce żeby podjęła decyzje? Bo mi na niej szczerze zależy, i nie chce skończyć podobnie jak kolega wcześniej, że będziemy to przeciągać nie wiadomo jak długo a ona i tak nie podejmie decyzji, a ja niepotrzebnie będę cierpiał przez cały ten czas,  możecie się śmiać ale jeśli się coś do kogoś czuje to ciężko jest znieść myśl że każdego dnia wraca do innego, i wiedziałem od początku że nie jest sama ale od jakiegoś czasu boli mnie to bardzo.  Rozumiem ją że się boi, zdziwiłbym się jakby było inaczej, chce żeby była pewna ze jej nie zostawię, ze nie ważne co się wydarzy będę przy niej, nie jutro nie za miesiąc czy rok, ale teraz od tej chwili na zawsze ...ja też się boje że będziemy to przeciągać a na końcu i tak zostanę sam.. I nie mam zamiaru was przekonywać że bez względu na wszystko z nią zostanę i będę się o nią troszczył, wystarczy że ja jestem w pełni świadomy tych słów. Nie oczekuje od niej że z dnia na dzień spakuje walizki i zostawi wszystko, pragnę jedynie żeby była pewna którego z nas chce, i jeśli to byłbym ja to muszę być tego pewny, żebyśmy przestali gdybać i marzyć a zaczęli planować co dalej, nawet jeśli miało by to potrwać jakiś czas ale miałbym pewność że się wszystko układa, chciałbym z nią zamieszkać gdziekolwiek wspólnie dalibyśmy radę i napewno nie zostawił bym jej samej. A nie to co teraz życie w niepewności i strachu, i cierpienie bo muszę ukrywać i dusić w sobie tak wielkie uczucie jakim ją darzę.

Czy jej zapewnię wszystko? Nie mogę jej obiecać milionów i rejsu dookoła świata, mogę jej obiecać i zapewnić że nie pozwolę jej zostać samej z problemami i zawsze będę u jej boku jeśli tylko mi na to pozwoli, ze dam jej wszystko to co do szczęścia będzie jej potrzebne, miłość poczucie bezpieczeństwa i szczęście. I najważniejsze będę ją Kochał i dawał każdego dnia z siebie wszystko żeby z uśmiechem wyczekiwała kolejnego dnia.

Mówicie że każdy kochanek zostawia? A dla mnie to zabawne, bo " każdy" tak robi, tak samo jak " każdy" z was uważa że tak się właśnie stanie.
Mam niecałe 25 lat, i tak samo jak " każdy " w moim wieku ,mógłbym  biegać na imprezy co weekend wracać nie przytomny do domu, i pukać  nowe panienki bez przerwy, tłumacząc sobie że jest się młodym i ma się do tego prawo..
Ja poświęciłem swoją młodość na to żeby otworzyć własną firmę i od paru tygodni jestem właścicielem, nigdy nie szedłem ścieżkami które wydeptało społeczeństwo, wybieram własne drogi czasem trudniejsze ale jednego jestem pewny nigdy nie byłem i nie będę taki jak " Większość".   Chciałem się spotkać z moją ukochaną w tym tygodniu, nie wiem czy to "zuza00" ale bardzo możliwe, i chciałem jej dać coś co może choć trochę by ją przekonało w tym co do niej czuje.. niestety nie dała rady..  Sprawy się bardzo skomplikowały i teraz nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek ją zobaczę i z nią porozmawiam.

Jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia, miałem ją do samego końca, wierzyłem że znajdzie odwagę i udowodni mi że te wszystkie słowa które wyznawała do mnie są prawdą... A skończyło się tak ze uslyszalem z jej ust coś co złamało mi serce...

Zuza, a wyrazisz jaką opinię nt. powyższego?

Witam. Jestem i pisze tutaj bo musze się przede wszystkim wygadac .
Na poczatku napisze ze jestem pi rozwodzie mój były mąż mnie bił ale było minęło żyje dalej. Kolejny związek trwa nadal. Poznałam go w pracy pół roku po rozwodzie , zakochałam się . Jest cudownym wspanialym mezczyzna,  grymas jak kazdy, czepia się jak każdy.  Rok temu się zareczylismy.  Myślałam że  nic nie jest w stanie stanąć na naszej drodze tym bardziej ze ja mam dziecko, on ma dziecko i jakoś to wszystko poskladalismy w fajna i udana całość. . Zmieniłam prace z dnia na dzień.  Stwierdziłam ze nie ma dla mnie przyszłości a ja się chce rozwijać a nie stać w miejscu, on mnie oczywiście w tym wspierał. Poszłam na rozmowę kwalifikacyjna , rozmawiałam z dwoma facetami, żaden nie zrobił na mnie wrażenia. Tydzień później odezwał się jeden  nich ze dostalam ta robotę.  Poszłam tam
... w drugim tygodniu mojej pracy pojechałam z tym drugim co przeprowadzał rekrutację w delegację i od tego się zaczelo.  Jeden wyjazd, drugi , trzeci i td....  na początku po prostu rozmawialismy o życiu , opowiadalismy o sobie , śmialismy się a przy okazji pracowalismy.  Po drugim wyjeździe zaczęłam o nim myśleć , z tego co wiem to on o mnie też.  Az w końcu za którymś razem poprosił mnie o spotkanie wieczorem . Nie wiedziałam co zrobić , mój partner siedział wtedy z dziećmi w domu. Tak wiem to podłe. .  Ale ja się zgodziłam nie potrafiłam powedziec ze nie. Zabrał mnie za miasto , długo spacerowalismy . Pocałował mnie i wtedy świat zawirowal.  Zycie nabrało kolorów tęczy. Odwiozl mnie do domu. Nie wydarzyło się nic więcej wtedy ale wystarczyło to na tyle ze nie potrafię do dziś przestać o nimi myśleć.  Potem były kolejne wyjazdy i delegacje, kolejne spotkania aż w końcu uprawialismy seks. Było cudownie . Z resztą tak jest do teraz. Później mój partner wyjechał na miesiąc za granicę do pracy wiec ja miałam wolna rękę.  Był to cudowny czas spędzony na zwierzeniach i rozmowach. Jest starszy ode mnie o 13 lat. Robiłam wszystko żeby się obronić , nie udało mi się uciec przed tym uczuciem. Kolejna sprawa od początku wiedziałam o jego żonie i synu a pomimo tego w to brnelam.  Przez to wszystko zaczął się sypac mój związek.  Ciągle się kłócimy, przestalismy się dogadywac.  Nie wiem mój świat przewrocil się do góry nogami. Robie wszystko  żeby wyjść z domu do tego drugiego który z biegiem czasu stał się tym pierwszym. Ostatnio chciałam zakończyć ten romans to poprosił mnie o czas. Powiedziałam ze don chce być ze mną ale prosi mnie o czas, powiedział ze mnie kocha . Nie wiem w co wierzyć a w co nie.  Nawet zastanawiam się nad tym i to coraz bardziej czy nie powiedzieć o tym jego żonie . Mecze się w takim układzie bardzo . Nie wiem co robić. .....

]

Excop, przecież to taka przesłodzona, infantylna historyjka autorstwa przygnębionego smutnym źyciem trolla.
Nie karm.