Zakochałam się w kochanku - Netkobiety.pl

Nie byłam dokładnie w takiej sytuacji, ale mam prawo się wypowiedzieć. Jak każdy.

- Śmieszy mnie hipokryzja kochanków. To, że uważają się za święte krowy i że im się należy miłość osoby, która już z kimś tworzy związek. Przecież się zakochały! I to jest najważniejsze! Nie liczy się to, że rozwalają komuś życie, bo przecież walczą o SWOJE szczęście!

-  Śmieszy mnie ich wyrachowanie i stawianie warunków. Skoro zdecydowałaś/ zdecydowałeś się być tą drugą/drugim to zbieraj te nędzne okruszki ze stołu i nie żądaj więcej, bo nie masz prawa.

- Gdzie Ci ludzie mają sumienie???? Bo empatię to mają wielką. Przecież użalają się nad losem skrzywdzonej żony, zaniedbanego męża...żenada

- Gdzie mają swój honor? Być czyimś substytutem? Prawie zawsze zostajecie na lodzie.

Autorka liczy na to, że prawda sama wyjdzie na jaw. Nie ma odwagi powiedzieć mężowi, że sypia z innym. Boi się, że kochanek nie wytrzyma i ją zostawi. Boi się, że nie poradzi sobie sama w życiu. I to są normalne obawy. Bo tak, mąż może się "zdenerwować", kochanek i tak odejdzie, a sama sobie nie poradzi.

Chce czekać, niech czeka. To jej decyzja, a my nic tutaj nie mamy do gadania.

Pozostałym zaśmiecającym wątek, swoimi nieszczęśliwymi historiami kochanków, proponuję trzymać się swoich wątków, bo jako byli/przyszli kochankowie, nie wnosicie nic do tematu. Plujecie jadem na tych, co krytykują ich postępowanie. Uważacie, że nie robicie nic złego. Postawcie się w sytuacji bliskiej sobie osoby ( ojciec, matka), która została zdradzona. Też będziecie kibicować kochankom?

Brawo Ty! Ulżyło Ci? Z tego gniewu zapomniałeś użyć polskich liter.

Każdy normalny człowiek piętnuję zdradę. To nie jest zwykłe kłamstwo jak np. "Grzesiu, wrzuciłeś list do skrzynki?"

Jestem szczęśliwą rozwódką. Rozwiodłam się mimo gróźb, szantażu i manipulacji ze strony ex męża. I wiesz co? Nie rozwiodłam się bo miałam kochanka, tylko przestałam kochać męża. Brakowało mi wolności, życia, wszystkiego. I zamiast szukać pocieszyciela w łóżku, odeszłam.  Zostałam bez niczego. Bez dachu nad głową, sama z dzieckiem. Więc nie chrzań mi , że nie wiem o czym mówię. Najłatwiej jest siedzieć i czekać, aż wszyscy za Ciebie coś załatwią. Że rozgrzeszą romans, zdrady. Jeśli jest Ci źle, to odejdź! To nie jest trudne, serio. Człowiek ma czyste sumienie, może sobie ułożyć życie z kim chce, jak chce.

przynajmniej w tym co teraz napisalas jestesmy zgodni. natomiast z tym co wyzej - niestety nie.

Tom, będziesz kiedyś pewnie mężem i ojcem.. Moze teraz Twoja empatia tam nie sięga, ale uwierz facetowi może być ciężej niż Tobie. Nie wiesz, co mu opowiadała czy opowiada..W gównie to on tkwi na pewno- poczytaj tu posty zdradzonych facetów.

nie sądze, koles osiagnal swoj cel i ona tez

czy mógłbyś założyć swój watek ? w tej chwili dyskusja odbywa się wokół tematu innego niż autorki

O dziwo ja już dawno jestem poza tym, a ty wciąż do mnie pijesz... ba! każdy kolejny wątek o romansie to dla ciebie moje kolejne wcielenie. Po co na co?
Jakaś chora obsesja?

To nie tak, że coś mi się nagle nie spodobało w mężu i znalazłam sobie pocieszenie. Bardzo dawno już dzieje się źle w moim małżeństwie. Nie mam ochoty już prosić męża dosłownie o wszystko, co w zdrowym związku powinno być na wyciągnięcie ręki, oczywiste. O czułość, seks, rozmowę, spanie razem, wspólne jedzenie posiłków.I rzeczywiście możecie pisać, że jestem egoistką, tak zaczęłam myśleć o sobie, wreszcie po tylu latach. I dobrze mi z tym.A wyrzuty sumienia? Są, oczywiście, dlatego muszę się zdecydować.Nie trwać w tym kłamstwie.Dlaczego niektórzy z Was uważają, że z kochankiem nie czeka mnie, dobre szczęśliwe życie? To dobry człowiek i podobny do mnie, w przeciwieństwie do mojego męża.I nie szukam emocji, raczej człowieka, który mnie zrozumie i będzie chciał budować ze mną wspólne życie. Dosyć mam mieszkania z obojętnym współlokatorem. A decyzji się boję, boję się zmian, zawsze jest ryzyko, ale może warto?

Zuza mówisz że wiele razy rozmawiałas z mężem. A czy kiedykolwiek powiedziałaś mu: słuchaj jest tak i tak, konkretnie nie czuję od Ciebie tego i tego, itp itd i jeśli nic z tym nie zrobisz/zrobimy to będziemy musieli się rozstać. To odejdę bo nie potrafię tak żyć? Tak szczerze i konkretnie, a nie tylko jojczeniem i dawaniem aluzji?

Tak, Malineczka, mówiłam wiele razy wprost. Mówiłam, że czuję się ignorowana, że jestem samotna. Wiele razy na spokojnie tłumaczyłam, że mi zależy, że musimy się postarać, naprawić.Poświęcić sobie trochę czasu. A on? Ciągłe wymówki. Bo dziecko, bo brak czasu, bo to trudne.I wszystko zastawało jak zwykle. Wiele razy mówiłam też o rozstaniu.Kiedyś sam stwierdził, że męczymy się ze sobą, z drugiej strony mówi, że kocha. Ja się gubię w tym wszystkim. A teraz pojawił się ON.

Skoro jesteście do siebie podobni to możesz doświadczyć zdrady z jego strony
Zuza jeżeli dotarłas do momentu,że nie chce Ci się walczyć o męża i o związek to odejdź.
Męczysz siebie,jego i kochanka.
Czemu większość uważa,że Ci nie wyjdzie z kochankiem,bo to najczęstszy scenariusz ale i bywają te szczęśliwe,jednak żeby się przekonać co bedzie,trzeba podjąć "ryzyko" i nikt nie da Ci pewności jak to się skończy,ale jesteśmy dorośli i musimy ponosić konsekwencje swoich wyborów.

zakończ to szybko... porozmawiaj z mężem, że chcesz żeby był dla ciebie czulszy... i powiedz mu o zdradzie... tak nie wolno miłośc to wybór a nie uczucia, uczucia są ulotne... nie moglibyście się z mężem ''od nowa'' się w sobie zakochac? może jest zestresowany pracą?

Problem wielu użytkowników Wielokropku .
Nie rozumieją ,że pierwszy post to tylko zaczyn .Reszty można dowiedzieć się tylko z dyskusji (komentarzy).

Czesc. Szukajac rady w necie nigdy nie dostaniesz 100% odpowiedzi Co zrobic w tej sytuacji. Ciezko jest dac konkretna rade gdy nie jest sie w danej sytuacji. Nie dziw sie kochankowi ze mowi ze odejdzie bo to prawda. On jest caly czas tym drugim i kazde urodziny,Swieta,rocznice przesiaduje w domu i w koncu i jego limit sie wyczerpie od tego czekania. W obecnym zwiazku nic juz sie u ciebie nie zmieni bo skoro rozmowy juz nie pomagaja to nic juz nie pomoze. Nie wiem jaka jest twoja relacja z kochankiem ale pol roku to troszke malo a dalbym sobie jeszcze pare miesiecy bys byla na 100 % pewna czy to jest to dla kogo warto zmienic swoje zycie. Powodzenia ci zycze.

Oj tam oj tam... Pewna kobieta była bardziej zaradna.

Witam wszystkich.

Co ja moge powiedzieć hmm... nie trudno znaleźć takie tematy i jestem przekonany że to ja jestem tym kochankiem o którego chodzi, choć mogę się mylić , a jeśli nie to jestem w identycznej sytuacji i czytając to wszystko mam wrażenie jakbym czytał o sobie  ( Co prawda jeśli o mnie mowa autorka dodała mi kilka lat ale to nie ważne  )
Ile ludzi tyle opini, nie będę nikogo przekonywał że romans to coś dobrego, bo tak nie jest.  Śmiać mi się tylko chce jak ktoś lubi generalizować, że każdy jest taki a inny jest taki.  Spodziewacie się że każdy działa według pewnych schematów, ale tak nie jest.  Od pół roku trwam w romansie z mężatką, myślicie że to planowałem ? Jak najbardziej nie, nawet mój najlepszy przyjaciel mówi że to do mnie nie podobne.  Ale stało sie zakochałem się w niej i wierze  że ona we mnie.  I nie jestem kolejnym typem za którego możecie mnie uważać  że pierdo#le od rzeczy, i chce ją zaciągnąć do łózka, chce z nią spędzić życie i najprostsze chwile, od zwykłych spacerów po wspólne mycie zębów i oglądanie filmów, chce żeby ze mną czuła się bezpiecznie i czuła ze jest kochana i ma moje wsparcie we wszystkim co robi Kocham ją całym sercem, i ciągle ją o tym zapewniam, spotkaliśmy się tylko kilka razy, ale nie dlatego że nie chciałem a dlatego że nie było możliwości.  Czemu chce żeby podjęła decyzje? Bo mi na niej szczerze zależy, i nie chce skończyć podobnie jak kolega wcześniej, że będziemy to przeciągać nie wiadomo jak długo a ona i tak nie podejmie decyzji, a ja niepotrzebnie będę cierpiał przez cały ten czas,  możecie się śmiać ale jeśli się coś do kogoś czuje to ciężko jest znieść myśl że każdego dnia wraca do innego, i wiedziałem od początku że nie jest sama ale od jakiegoś czasu boli mnie to bardzo.  Rozumiem ją że się boi, zdziwiłbym się jakby było inaczej, chce żeby była pewna ze jej nie zostawię, ze nie ważne co się wydarzy będę przy niej, nie jutro nie za miesiąc czy rok, ale teraz od tej chwili na zawsze ...ja też się boje że będziemy to przeciągać a na końcu i tak zostanę sam.. I nie mam zamiaru was przekonywać że bez względu na wszystko z nią zostanę i będę się o nią troszczył, wystarczy że ja jestem w pełni świadomy tych słów. Nie oczekuje od niej że z dnia na dzień spakuje walizki i zostawi wszystko, pragnę jedynie żeby była pewna którego z nas chce, i jeśli to byłbym ja to muszę być tego pewny, żebyśmy przestali gdybać i marzyć a zaczęli planować co dalej, nawet jeśli miało by to potrwać jakiś czas ale miałbym pewność że się wszystko układa, chciałbym z nią zamieszkać gdziekolwiek wspólnie dalibyśmy radę i napewno nie zostawił bym jej samej. A nie to co teraz życie w niepewności i strachu, i cierpienie bo muszę ukrywać i dusić w sobie tak wielkie uczucie jakim ją darzę.

Czy jej zapewnię wszystko? Nie mogę jej obiecać milionów i rejsu dookoła świata, mogę jej obiecać i zapewnić że nie pozwolę jej zostać samej z problemami i zawsze będę u jej boku jeśli tylko mi na to pozwoli, ze dam jej wszystko to co do szczęścia będzie jej potrzebne, miłość poczucie bezpieczeństwa i szczęście. I najważniejsze będę ją Kochał i dawał każdego dnia z siebie wszystko żeby z uśmiechem wyczekiwała kolejnego dnia.

Mówicie że każdy kochanek zostawia? A dla mnie to zabawne, bo " każdy" tak robi, tak samo jak " każdy" z was uważa że tak się właśnie stanie.
Mam niecałe 25 lat, i tak samo jak " każdy " w moim wieku ,mógłbym  biegać na imprezy co weekend wracać nie przytomny do domu, i pukać  nowe panienki bez przerwy, tłumacząc sobie że jest się młodym i ma się do tego prawo..
Ja poświęciłem swoją młodość na to żeby otworzyć własną firmę i od paru tygodni jestem właścicielem, nigdy nie szedłem ścieżkami które wydeptało społeczeństwo, wybieram własne drogi czasem trudniejsze ale jednego jestem pewny nigdy nie byłem i nie będę taki jak " Większość".   Chciałem się spotkać z moją ukochaną w tym tygodniu, nie wiem czy to "zuza00" ale bardzo możliwe, i chciałem jej dać coś co może choć trochę by ją przekonało w tym co do niej czuje.. niestety nie dała rady..  Sprawy się bardzo skomplikowały i teraz nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek ją zobaczę i z nią porozmawiam.

Jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia, miałem ją do samego końca, wierzyłem że znajdzie odwagę i udowodni mi że te wszystkie słowa które wyznawała do mnie są prawdą... A skończyło się tak ze uslyszalem z jej ust coś co złamało mi serce...

Marevirck,nie jestem specjalnie wierzący,ale zdaje się,że jest takie przykazanie: "Nie pożądaj żony bliźniego swego".I myślę,że wcale nie jest takie głupie.Zakochałeś się? Ok,ale jak to się stało,walnęło Cię od pierwszego wejrzenia? Wielu ludzi żyje w takim "zakochaniu" do innych żon,mężów wiele lat,czasem niespełnieni aż do śmierci.Myślisz,że dlaczego Ona jest żoną innego? Myślisz,że co mu przyrzekała? Miłość i wierność,oraz to,że Go nie opuści aż do po grób.Że będą razem na dobre,i na złe.Przemyśl to sobie.I zastanów się,jak rozwalisz to małżeństwo,czy karma do Ciebie nie wróci.I pomyśl jak czasem będziesz brał z Nią ślub,co Tobie przyrzeka.

no to tym bardziej zwiewac gdziekolwiek i oby dalej od takiego psychola.

Dla ciebie zabawne, że "każdy z was uważa" a dla mnie dużo bardziej zabawne są zapewnienia o dozgonnej miłości
w ustach 25 latka, który spotkał się kilka razy na niezobowiązującym bzykanku z mężatką i nagle uznał iż kocha ją wielce.
Do tego stopnia, że wymaga od niej porzucenia rodziny i poukładanego życia, żeby związać się z gołodupcem, którego nawet nie zna.
To jest zabawne. Namącisz lasce w bani, ona w te brednie uwierzy i jeszcze faktycznie od męża odejdzie, stawiając wszystko na jedną kartę,
a kiedy po pół roku wspólnego mieszkania zaczną wychodzić wasze wady, różnice charakterów czy fakt że poza łóżkiem nic was nie łączy,
praktycznie nie macie o czym rozmawiać, ani nie macie co wspólnie robić, nagle się okaże że pokątny romansik a zwykłe codzienne życie,
to są dwa całkowicie odmienne światy i ten drugi nie bardzo ci pasuje, bo myślałeś że będzie inaczej... no człowieku bądź że poważny,
takie historie są na porządku dziennym i to dlatego z kochankami rzadko kiedy cokolwiek wychodzi, nie wy pierwsi i nie ostatni.
No i co jej wtedy powiesz? Przepraszam, pomyliłem się, wracaj do męża? Założę się o lewą rękę, że jej dziecka na oczy nawet nie widziałeś,
a już w ciemno zakładasz, że pokochasz jak własne i wychowasz jak własne... mglistego pojęcia nie masz o czym w ogóle mówisz.
I sorry, ale tyle właśnie są warte te twoje zapewnienia. Pusty słowotok z którego nic kompletnie nie wynika i jak laska ma równo pod sufitem,
to nie ma się co dziwić, że będzie ściemniać ile wlezie, bo nigdy w życiu nie narazi siebie, a tym bardziej dziecka na zostanie z niczym,
kiedy już wam się znudzi odgrywanie roli superbohatera. Macie dośc bycia drugim, to sobie poszukajcie takiej, dla której będziecie jedynym.
Kieruje wami tylko i wyłącznie niedopompowane ego, a nie żadna tam jakaś miłość. Nie możecie zniesć myśli, że one mają mężów i tylko to was boli,
a te gadki szmatki o poświęcaniu życia dla mężatek, których kompletnie nie znacie, to jest tylko czcza paplanina bez żadnego pokrycia.
Zazwyczaj (w 99,8% przypadków) rzeczywistość bardzo szybko weryfikuje te wszystkie obiecanki i kończy się to tak, że kochaś umywa ręce,
a żonka zostaje na lodzie lub ewentualnie odwrotnie, że kochanka zawija tyłek i mąż zostaje z niczym. Jak przeżyjesz następne 25 lat
też będziesz to wiedział i wtedy nie będzie już dla ciebie zabawne, że "każdy tak robi" ale póki co młodyś jeszcze i naiwny, bardzo naiwny.

Marceli40, o jakiej godności Ty prawisz człowieku? Męską godność to wy chyba macie w rozporku, jak zdolni jesteście kose sprzedać matce własnego dziecka, bo rogi wam przyprawiła.  O takich psycholach piszę. Nie chce mi się już czytac tych bzdur.
Dla większości panów na tym forum, z tego, co czytam, istota małżeństwa to by żona nie dawała dupy innym. To jest największa wartość. I małżeństwa, i żony. Reszta jest tylko dodatkiem. Może te żony to czują, jaką dla was wartość przedstawiają, stąd nie mają skrupułów.

Ale przecież tak funkcjonuje przynajmniej połowa małżeństw w PL, a druga połowa już dawno się rozwiodła
I ja nie bronię nikomu rozwodu wziąć, odejść od beznadziejnego męża czy puszczalskiej żony. Nie o to mi chodzi.
Rozchodzi mnie się tylko o te ckliwe banialuki, które czytam we wszystkich wątkach podobnych do tego tutaj,
gdzie zamiast się rozejść jak cywilizowani ludzie, uprawia się czystej wody kur*stwo ubrane w piękne słówka
i dopisuje do tego historię wielkiej miłości, która z miłością ma tyle samo wspólnego co promenada z promem kosmicznym.
Jak ktoś opowiada o bezwarunkowej miłości do osoby, którą widział na oczy kilka razy w życiu przez godzinę czy dwie,
to można spokojnie przyjąć, że cała reszta jego zapewnień posiada mniej więcej podobną wartość. Dla mnie żadną.

Poczytaj sobie -niekoniecznie na forach-co wywołuje gniew i agresję. Dowiesz się może , że zdrada lub zabranie dziecka jest formą znęcania się nad partnerem  . A kto się znęca , powinien się liczyć z tym że ofiara znęcania może zapragnąć wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę-poza salą sądową i wbrew obowiązującemu prawu. Oczywiście są kraje ,gdzie za zdradę małżeńską jest czapa bez sądu. W Polsce i w religii katolickiej puszczać się można legalnie a zgłoszenie znęcania psychicznego zostanie uwalone w prokuraturze. Więc co zostanie dla ofiary ?  Terapia ? Może. A może  zajebać oprawcę kosą i po 25 latach cieszyć się wolnością.

Człowieku, Ty naprawdę piszesz o byciu dojrzalszym i stabilniejszym od niejednego 40-50 latka? Ależ to prawda ale nie sądzę, że od 'większości'. Jak trzeba być dojrzałym aby spotykać się z mężatką i czekać aż jej 'przejdzie' małżeństwo? Nie znamy całej prawdy i tylko prawdy. Sądzimy po tym co się dzieje z opisu a nie dzieje się dobrze. Pewnie, że nie wiek kształtuje ale przejścia tylko im starszy tym więcej zwykle przeszedł. Nie pisz o dojrzałości w takim kontekście, że myślisz w życiu i masz abmicje. I tak, trzeba się zachowywać odpowiednio. To jest klucz.

no wiesz, ktoś może nawet uważać, że zdrada jest morderstwem na jego uczuciach, ale to jego problem a nie reszty swiata chyba?
Wymierzać sprawiedliwosć na własną rękę? Widzę, że hołdujesz zasadzie sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie. To jest zabawne w ustach babki Leonii na filmie, ale nie w życiu. Zwłaszcza z powodu, że kogoś żona zdradziła a sąd oprzyznał jej opiekę nad dzieckiem. Taka zemsta o jakiej piszesz to wytwór chorego umysłu. Robiąc krzywdę matce swojego dziecka, tym samym robisz krzywdę wlasnemu dziecku oraz sobie. Ale co tam, że zostałoby sierotą, z piętnem ojca mordercy, który i tak spędziłby w pierdlu ćwierć wieku nie widując swojego dziecka wcale, czyli tak, jakby go nie miał. Gdzie tu sens?  Gdzie logika? Tak robią psychole a nie normalni ludzie.
Wierzę, że w klimatach islamskich czułbyś się jak ryba w wodzie. Daleko w sumie nie masz. Choć to mentalnie odległa galaktyka to fizycznie ta sama planeta. Wystarczy kupić bilet.

Więc przyznajesz , że zdrada jest zadaniem cierpienia partnerowi/partnerce ?  A zadanie cierpienia to forma znęcania się ? 
Ja nigdzie nie napisałem , że  popieram  zaje..nie kogoś kosą za to że się znęca. Sugeruję tylko , że wielu normalnych ludzi , gdy się ich podda znęcaniu -zmienią się  i zachowają w sposób trudny do przewidzenia a jak się ich nie podda znęcaniu-żyją sobie normalnie nikomu nie wadząc.  Więc przeprowadzanie  tego typu eksperymentów psychologicznych  na partnerze może się nie okazać zbyt dobrym pomysłem. Jednemu agresorowi się "upiecze" bo ofiara  zareaguje płaczem,zamknięciem się w sobie ,dostanie depresji ... a inny agresor za zadane cierpienie  zostanie skatowany ,albo zabity. Berkowitz już 50 lat temu przeprowadzał podobne eksperymenty psychologiczne i wiadomo z jakim skutkiem-nie ma sensu tego powtarzać we własnym życiu.  I każdy -autorka tego wątku również- znęcając się nad partnerem - powinna zdawać sobie sprawę , że mogą jakieś skutki wystąpić a jakie one będą-to już zależy tylko od stanu wytrzymałości psychicznej ofiary-więc ruletka. I żeby było jasne - to działa w dwie strony. Jak już masz męża/żonę  to nie baw się w eksperymenty psychologiczne na nim/niej .

No niestety zapachniało tu naiwnością. Tak niestety jest w tym pięknym kraju. Jeden z mnóstwa przypadków. Mąż jeździł za granicę za kasą. W międzyczasie żonka poznała kochanka. Pewnego pięknego dnia gdy przyjechał, a sprawa z kochankiem już była pewna, że będa razem. Mąż dostał kopniaka. Sąd zasądził alimenty na 2 synów, których mieli. Teraz żonka zyje z kochankiem, a były mąż buli alimenciki.

Znajomości przez internet nie są pewne. Moim zdaniem lepiej poznać kogoś, komu można przyjrzeć się z boku, w pracy, w jakimiś klubie. Ogólnie, żeby ta osoba należała do jakieś społeczności itd. Nie uważam, że nie ma reguły od wyjątku, ale z moich doświadczeń to się losuje taką osobę przez internet...tak jak los w loterii, możesz trafić a może to być kompletna klapa. Ogólnie czasem może być coś takiego, że zamienił stryjek siekierkę na kijek i okaże się że ten ktoś może być dużo gorszy niż nasz mąż, niż nasz partner. Do końca nie wiem , jak Ci pomóc, bo nie mam dzieci, nie wiem, jak by to było jakbym ja była w podobnej sytuacji.

Obserwuje ten temat od samego pocżątku, moja siostra ma identyczny problem tylko że jest dużo młodsza wzięła ślub jak miała 19 lat teraz ma 22 i ten sam problem co ty, ślub był tylko ze względu na dziecko, i teraz jest z nim nieszczęśliwa wiecznie kolesia nie ma w domu a ona musi radzić sobie sama, on imprezy ona zajmowanie się dzieckiem. Poznała starszego, i spotykają się jakiś czas jest dla niej opiekuńczy a przede wszystkim dla dziecka, i obie też nie wiemy co dalej robić chciałabym jej pomóc.

Przede wszystkim, u Ciebie problemem jest to że masz mało wiary w siebie, że poradzisz sobie w życiu sama. Nie masz bliskich którzy byli by dla Ciebie podpora w ciężkich chwilach?  Ja dla mojej siostry właśnie taką jestem nie pozwalam jej się poddać.

Tęsknisz za kochankiem? Tzn że nie macie kontaktu bo Cie zostawił? czyli wszystko było do przewidzenia
A co do męża, czy nie o to Ci właśnie chodziło żeby w małżeństwie zaczęło się układać?

Skoro jest Ci tak źle to czemu nie weźmiesz swojego życia we własne ręce, nie patrząc na innych tylko siebie i dziecko. Pomyśl sama o sobie jesteś nieszczęśliwa, a nieszczęśliwy człowiek nie może dać szczęścia innemu i chodzi tu głównie o dziecko, chcesz być taka do końca życia? Skoro mówiłaś że mąż jest taki od lat, to wątpię żeby nagle nastała w nim przemiana, jego zainteresowanie jest pewnie chwilowe, a za jakiś czas znów się stanie taki jakim był i pewnie im będzie starszy to jeszcze gorzej.  Skoro zauważył twoje wycofanie to nie boisz że że zacznie niebawem podejrzewać że jest ten drugi? Tęsknisz za jednym a żyjesz z drugim, takie coś w końcu wyjdzie bo pewnie zachowujesz się inaczej. A skoro tęsknisz to znaczy że coś do niego czujesz.  Każdy ma prawo do błędów, twoim błędem jest trwanie w czymś co nie daje Ci szczęścia i Cie ogranicza, przez co tracisz wiarę w siebie i swoja wartość. I to nie jest chwilowy kryzys w małżeństwie, wspominałaś że ten kryzys jest już od lat. Zacznij myśleć o sobie, ale nie w kontekście zdradzania męża, tylko w poukładaniu sobie życia i rozpoczęcie go na nowo,a na pewno poznasz kogoś kto da Ci szczęście i będziesz się dziwić sobie czemu nie zrobiłaś tego dużo wcześniej. To samo powtarzałam w kółko mojej siostrze bo ona również się boi zmian, życie jest tylko jedno szkoda je marnować, żeby być nieszczęśliwym i unieszczęśliwiać tym bliskich.

A kochankowi jeśli nie chodzi o zabawę i traktuje to na poważnie, to prędzej czy później się wycofa, i możesz zostać "na lodzie". Oczywiście jeśli jesteś "pewna" tego że on do Ciebie coś czuje i wiąże przyszłość.
Wspominałaś że boisz się mieszkać sama, i to znajomość przez internet, zapewne twój romeo mieszka daleko od Ciebie, i są  te obawy o samotności

Zuza błagam Cię , nie kompromituj się do końca . Żal ci męża ? Masz serce ? Zobisz  mu krzywde jak odejdziesz?? Dziewczyno ogarnij sie ! Jak rozkładałaś  nogi przed kochankiem gdzie był żal i obawa wyrządzenia krzywdy ??? Schowana za kurtyna egocentryzmu własnej osoby .

Mnie zdradziła żona . Tak mi wsiadła na psyche ,że masakra. Tłumaczyła ! To moja wina bla bla bla standardowe  wymówki zdradzającego  . Prawie w to uwierzyłem ! Ja zawaliłem związek , ale nie jestem winien jej zdrady . Otrzeźwiałem ! Psycholog  powiedziała mi jedno . Nie będę gotowy na bycie czy to z żona czy z inna osobą w przyszłości  dopóki dopóty sam sobie nie udowodnię , i nie powiem ,że można mnie kochać . Dziś małżeństwo dalej trwa , ja zapisałem się na siłownie , zmieniam garderobę na nową . Zdziwko największe było żonki, ale że co , ale że jak ??? jak założyłem swoje konto . Dotychczas mieliśmy wspólne . Daje kasę na dom reszta na na moje konto na moja osobę plus zbieram na ewentualna walkę o syna w sadzie .

A Co zrobisz jak kochanek sie wycofa i zmeczylem sie tym czekaniem ?