Zakochałam się w kochanku - Netkobiety.pl

Tylko życie jest na tyle przewrotne, że autorka za chwile nie będzie miała nic do powiedzenia..
Jeśli on ma na ich małżeństwo tak samo wywalone jak ona, to niech się tylko nawinie taka co mu powie, jaki to jest wspaniały, męski i przystojny, a wtedy w autorce odezwie się pościg za rozumem i wybory staną się proste...

Nie rozmawialem, dostalem tylko smsa od tego męża, który był bardzo zazdrosny od zawsze - że nic im nie zepsuje. Potem dowiedziałem się że jest w ciąży i że nagle okazało się że mężem kupili dom. Wiem tylko, że były jakieś próby pokazania się ich przed moimi znajomymi. Ale potem to ustało. Od tego czasu nic o niej nikt nie wie. Więc podejrzewam, że pięlęgnują swój związek - mają nowe dziecko, dom. Mineło niecałe 2 lata. Więc wygląda na to że jej uszło po całości. Myślę że też na końcu powiedziała mu że ja nikim takim nie byłem dla niej i powiedział - zrobię dla ciebie wszystko, chce z tobą dziecka i dom. I to było jakby przykrycie tego długiego zdradzania. Dlatego myślę, że to jest wyjątkowe skurwysyństwo kiedy kobieta złapana na gorącym uczynku gra seksem emocjami i mając możliwości rozmnażania się dzięki temu ukrywa to jak postępowała. Wg Ciebie taki związek - w którym na końcu ktoś tak się zachował będzie zdrowym i wszystko będzie w nim grało? Wygoda nowego domu, drugiego dziecka, jest się czym zająć - ale czy to przykryje sumienie?

odnośnie autorki - tak się kończą historie z przeciąganiem i niszczeniem życia przez brak decyzji

Na szarym - ale jakże istotnym końcu jest ten mąż.
W końcu ... o on jest jedynym sponsorem, żywicielem całych tych fajerwerków, karuzel, romansów i seksów.
Należy go zatem bardziej doceniać, bo jak się chłop dowie i zbuntuje, to jak nic będzie jesień średniowiecza.
Nie powiem z czego i nie powiem z czyjej ....

Secondo to domniemanie, że ona wybrała.
Sms był od jej męża.

Znaczy się jest przetrzymywana w piwnicy przykuta do kaloryfera? Juz trzaskała drzwiami biegnąc do ukochanego a mąż ją napadł i uwięził?  To trzeba policję zawiadomić!

trudno to wyjaśnić komuś kto nie był w takiej sytuacji...

A postawisz życie swojego dziecka czy choćby psa, że tak nie jest?

albo jak to poetycko ujęła adiaphora, mąż wywali na zbity pysk, a autorka zostanie z ręką w nocniku i trzymać w niej będzie wielkie G.

Rank2 z całym szacunkiem, ale jakoś nie widzę tego czy powodu dla którego miałbym szukać rozmowy. Przecież nawet nie wiem jakbym się zachował gdybym ją zobaczył. Uważam ją za naprawdę życiowe zero. Mamwielki żal że zawsze okazywała się tchórzem. I że defacto wybrała wygodę. Pytanie tylko czy teraz to nie jest tylko porozna wygoda. Bo sumienie każdy ma, czy można przykryć wypalony związek nowym domem, dzieckiem. Ja tego nie wiem. Może można. Może teraz ma narzuconą jakąś karę - jest w związku - ale samotna. I to uważam za jakieś małe zadośćuczynienie.

Rank2, z jakiego powodu sądzisz że miałbym szukać jej i chcieć rozmawiać? Ja nie umiem nawet powiedzieć jak bardzo ją nienawidzę, i jaką bym chciał żeby ją kara spotkała. Myśle że powinna - że powinna być sama do końca swoich dni.

4 lata jej "nie wiem czego chce" mi wystarczą. Oczywiście ja cierpię bo zaufałem, bo oddałem wszystko co miałem najlepsze w sobie i byłem bezbronny. Natomiast na dzień dzisiejszy - to ona ma nowe dziecko, nowy dom, przykryła z mężem te gówno które spowodowała. Albo tak się mi tylko wydaje. Nie wiem.
Jakby jej było źle to by szukała kontaktu, chociaż wiem, że teraz się mnie boi - bo jest tak samo jak zawsze tchórzem. Bo przecież nie powiedziała całej, nawet małej części prawdy swojemu mężowi o swoich długoletniech zdradach. I wie że jestem jedyną osobą która ją tak dobrze zna.

Zresztą myślę ze niebawem bedzię dalszy ciąg, macieżyński się skończy i będzie zmuszona wrócić do pracy chyba, a to już może nie podobać się znowu mężowi.

Z drugiej strony tu na forum - pełno wątków - zdradził mnie, pocałowal, jeden raz się zapomniał. Jak to wogóle porównać do 4 letniego równoległego związku w zasadzie 2 żyć, oszukiwania na przemian 2 najbliższych komuś ludzi. Nie umiem tego tak przyrównać - zdrada jednorazowa, przez przypadek do 4 lat intensywnego zdradzania na wszysktie możliwe sposoby - i fizycznego i emocjonalnego.

Dlatego ja jestem zdania - że autorka postu jest po prostu tchórzem, i wiem jaki to bedzie miało raczej przebieg. Kibicuje któremuś z tych facetów - żeby mu nerwy pusciły, i żeby "posprzątał" im prędzej tym lepiej. Bo im dłużej to będzie trwało tym większę wymówki będą, większa ruina i bardziej wysublimowane techniki manipulacji tej kobiety na tych facetach. Jak nie wiem czego chce, to jestem sama. Takie mam zdanie. 30% ludzi w PL się rozwodzi, pełno jest samotnych matek. I dają rade.

Szybko zawalczyła. Po 4 latach udawania. Wtedy kiedy mąż się dowiedział. Nazywasz to zawalczeniem o rodzinę, czy kolejnym epizodem tchórza, który zrobiłby wszystko, żeby tylko nie wyszło, jaki jest.
Myślisz że nie wyobrażam sobie co mogła mu powiedzieć? Wiem, bo to samo mówiła o nim.

Czy ja nie miałem prawa oczekiwań niczego? Otóż nie zgodzę się. Właśnie miałem, Miałem prawo do uczciwego zakończenia tego. Co kilka razy proponowałem. Zresztą kilkukrotnie odchodziłem, po czym ona pojawiała się znowu i tak w kółko - twierdząc że mnie kocha i tęskni i nie potrafi wytrzymac beze mnie.

Więc doskonalne znam jej gry - jak moim i męża samopoczuciem sterowała manipulacjami, odmawianiem mu seksu, bo mnie nie. Ale wiem jak ona o tym mowila - ze miala tego świadomość. Dlatego jeżeli nazywasz zawalaczenie o rodzinę tym - że dała dupy mężowi, odstawiłą pigułki i powiedziała chcę z tobą dziecko i mieć nowy dom i wybacz mi, bo to nie miało znaczenia. to wogóle nic nie było. ten koleś coś ode mnie ciągle chce, to on mnie napastował. I to nazwałabyś zawalczeniem o rodzinę? Użyłbym innych słów - to jest tania wymówka i próba oczyszczenia swojego sumienia. Bo ono gryzie, jest niewygodne, zawsze się przypomnia. No i nigdy nie wiadomo kiedy się odezwie. Sumienie zdradzającego nie da mu spokoju, prędzej czy później. tak myślę

ps. i dlatego jestem sceptycznie nastawiony do autorki wątku. Śmieszne ze ostatnio w jednym serialu powiedzieli ze takie postępowanie wynika z tzw. teorii gier. W której taka osoba wybiera zwykle strategię czerp korzyście póki się da, jak najdłużej, a potem się zobaczy. Tylko że teoria gier nie przewiduje raczej oceny kosztów emocjonalnych - takich wyborów.

smieszne masz poglądy, nie rozumiesz sytuacji i nie potrafisz ocenic sytuacji z roznych stron. odpowiadajac na Twoje pytanie Twoim tokiem rozumowania - jak suka nie da to pies nie weźmie.

Miałam zapytać o to samo...

Tom999 - z jednej strony szkoda mi Ciebie jako człowieka, ale z drugiej przypominasz kogoś kto przechodził przez jezdnię mimo czerwonego światła, dziwi sie że potrącił go samochód i nie czuje się winny wypadkowi bo nie trzymał kierownicy..

Tylko my naprawdę nie wiemy co czuję mąż Zuzy,jak się zachowuje itd.
Wiemy tylko to co napisała autorka wątku. Czasem trzeba jakoś usprawiedliwić się przed ludźmi.
Chyba żaden zdradzacz nie napisze: mam męża/żonę który mnie utrzymuje a ja zabawiam się z kochankiem

Wolałabym porozmawiać z kobietami lub mężczyznami, którzy są, lub byli w podobnej sytuacji. Nie mam ochoty wysłuchiwać sfrustrowanych, porzuconych małżonków wylewających na mnie swój jad.

Skoro jest takim paskudnym potworem, to dlaczego nadal z nim jesteś, podaj chociaż jeden powód.

czyli szukasz kółka wzajemnej adoracji. To też niestety typowe

Tom ja byłam w takiej sytuacji, bardzo podobnej z smsem od żony, z deklaracja trzeciego dziecka na zgode i w ogóle sporo w tych naszych sytuacjach analogii...
z jednym wyjatkiem, we mnie nie było złości na kochanka za to, że nie mógł wybrać a jak się wydało kłamał i stworzył wspolny front z zoną (pozornie jak sie okazało), tez jest tchorzem, ale ja jedyne co czułam to milość, nawet po tej awanturze kiedy się wydało... tylko miłość i nie chodzi tu o idealizowanie go, wybielanie na siłę, wiem kim jakim jest i nadal kocham, sama powiedziałam kropne rzeczy jego zonie, tak żeby go zranić, a znam jego słabe strony i dokładnie wiedziałam jak to zrobić, ale to były tylko słowa Tom
nie wierzę, że kobieta angażowała się w związek z Tąbą prze 4 lata i Cię nie kochała, nie wiem jak możesz nie brac tego pod uwagę
napisałam, że powinieneś z nią porozmawiać, bo czasami to co widać na zewnatrz to spektakl
nigdy nie mozesz mieć pewnoci co sie wydarzyło tam między nimi, nie wiesz czy ona mogła wybierać, nie wiesz czy nie było czegoś o czym mimo tych 4 wspolnych lat nie wiedziałeś
tak naparwdę nie wiesz nic o tym co sie stało poza tym co chiał zebyś myslał jej mąż...
ja po takim rozstaniu jak Twoje wytrzymałam wiele miesięcy... niby wszystsko było ok ale byłam niespokojna, ten niepokoj z czasem zamiast maleć rósł, niepkój smutek, złość na los i wtedy kiedy dotarło do mnie, że zwyczajnie to mnie zabije jeśli nic z tym nie zrobię, pomoc z zewnatrz była niemozliwa, jedynym ratunkiem był kontakt z nim i dzieki bogu, że zrobiłam wtedy wydawałoby się najgłupszą rzecz jaką mogłam, natychmiast sie uspokoiłam, jakby ktoś zdjał ze mnie przewlekły fizyczny ból (inaczej nie potrafie tego opisac) i tu nie tyle chodzi o czym toczy sie rozmowa tylko o sam fakt, że po tym wszystkim rozmawiamy
ja nie potrafie tego wyjasnić, ale gdyby nie to wyladowałabym na odziele psychiatrycznym, zameczyłabym się
Tom deklarujesz złość i nienawiść do niej (choć szczerze mam watpliwości czy naparwde tak czujesz, może sam masz słaby kontakt ze sobą i tak te rozpacz widzisz) dopuśc choć na chwilę mysl, że mogłbyś z nia porozmawiać, czy to nie przyniosłoby Ci ulgi, nie uwolniło od nienawiści? dla siebie, z egoizmu, zeby sie ratować...
takie negatywne uczucia Cie zniszcza wczesniej czy póżniej, tak nie da się żyć

Zuza przepraszam za OT, ale teksty Toma bardzo mnie poruszaja ze wzgldu na podobienstwo mojej sytuacji

Tobie nawet nie wiem co powiedzieć, bo z autopsji wiem, że człowiek czyta rózne rzeczy, rady, rozumie je nawet a one i tak do niego nie docieraja bo nam sie zawsze wydaje, ze nasz historia jest inna wyjatkowa i pewnie jest, jestesmy rozni, ale w efekcie uwarunkowania kulturowe biora góre, a w naszej kulturze kierowanie sie emocjami, uczuciami nie jest modne wychowano nas w przeswiadczeniu, że rodzina jest swieta, że przysiega małżeńska jest swieta, że dzieci sa najwazniejsze, że masz sie dopasowac bo wiekszośc ma rację, i tak ma byc masz się bać, bo przestraszona ciemna masą łatwiej manipulować
jakby ludzie zaczęli robić co im sie podoba  władze miałyby nie lada problem stad dekalogi, regulaminy i przepisy, żeby utrzymać nas w ryzach
jestesmy czescia maszyny, która ma przynosic okreslone efekty

Tom, ja nie zamierzam w takiej sytuacji trwać latami, masz rację wszyscy będą wtedy poranieni.Dokonam wyboru.Albo zrobi to kochanek, odchodząc, jeśli w porę nie zdecyduję co dalej.Albo dowie się mąż i poniosę konsekwencje.

Dlaczego? dlaczego? dlaczego? Bo chciałam ratować, czekałam na poprawę.A teraz nie odchodzę, bo jestem tchórzem, boję się z wielu powodów.

Kiedyś byłabym szczęśliwa, gdyby tak się zmienił , ale dzisiaj jest już za późno. Za dużo padło złych słów, za dużo obojętności, tego już nie naprawimy.Coś się nieodwracalnie zepsuło.

Rank2,Miedzy mną a Tobą jest zasadniczna roznica - ja jestem facetem, a Ty kobietą. I tutaj sytuacja moze mieć skrzywienie co do oceny - i motywów naszych "partnerów".
Co z tego ze wiem ze musiala mnie kochac skoro to byly az 4 lata. Ale to nie zmienia sytuacji - ze to ona sie nie kontaktuje ze mną. Moze nawet i on jej dał ultimatum ze jak sie skontaktuje to odbierze jej dziecko itp. Tylko czy taka "zastraszona" kobieta świadomie godziłaby się na następne dziecko - po bo żeby a) mąż jej wybaczył, b) poczuć się lepiej c) miec dla kogo życ. Nie wiem. Przeciez sypia z nim. Jest z nim. Nikt jej nie zmusza.

---------------------------

Rank2 - ja sie budze w nocy i widze przed oczami to co napisalem do niej na koncu, i co on napisal. To nie jest tak ze ja nie mam niepokoju, bo mam. Ale ja wiem, ze to na nic. Tu juz nic się nie zmieni - a powrót do takiego pseudo- związku mnie nie interesuje - bo to mnie wykańczało. Teraz przynajmniej nie czekam na nikogo, nikt mnie już nie oszukuje, nie mam nowych "doznań". Działa na mnie tylko przeszłość, wyobrażenia co zrobiłem nie tak, jak mogłem inaczej. Ogólnie żałuje tego straconego czasu - tego, że od początku byłem na straconej pozycji - a na koncu jej mąż wykorzystał jej tchorzostwo i osiągnał cel. Ma teraz bezwładnie podporządkowaną niewolnicę, która zrobi wszystko byle tylko nie wyszło nic na zewnątrz. A czy ona ponosi karę - nie sądzę mimo wszystko - jest jej wygodnie w tym maraźmie. Swoje też osiągneła - albo przynajmniej w momencie zakończenia ze mną - on zaczał o nią dbać i to pokazywał - inna sprawa czy taka przemiana - była relana czy na pokaz czy już wrócił do poprzedniego zachowania - no i czy jej nie wypomina tych 4 lat oszukiwania go.
Nie wiem z drugiej strony jak on mógł to przełknąć - to że dostał dziecko i potulną skundloną żone - to ja nie wiem czy to jest super sytuacja na przyszłość.
==============

Co do spektaklu i pokazu - no to bylo takie malzenstwo na pokaz troche - na zewn. idealne, kiedy wokół sie rozwodzili. A ze nie gralo u nich z seksem, rozmową, potrzebami, to pewnie dlatego znalazła to u mnie. Ale co z tego. Skoro najwyrazniej juz wszystko teraz gra - mąż dostał awans, potem drugi awans, moze czasu wiecej dla niej nie ma - ale mają nowy dom, 2 dzieci i moga sobie dalej kontynuować.
A co do mojego kontaktu z nią - to ja nawet nie wiem co by to mialo zmienic. I co spotkalibysmy sie i co bym mial jej wybaczyć to co zrobila? przejsc do porządku dziennie - x-ty raz wybaczyc i wtedy ona by znowu oddala mi sie, bo wiem ze tak na nią działałem że chyba teraz nie byłoby problemu. Co by to zmieniło - kiedy ja się ją brzydzę? Nie uważam jej za człowieka - za kogoś komu warto uwierzyć choćby w jedno słowo. Czasem myslę, że jakbym ją spotkał gdzieś w centrum handlowym - to nie wiem czy bym nie splunął przed nią na ziemię i się nie odwrócił z pogardą.
Tak to we mnie siedzi - to zmarnowanie mi najlepszych lat życia. Te obietnice bez pokrycia. Te czekanie, te wykorzystywanie mojej empatii do tego żeby przeciągać.

Czy taka osoba jak ona ponosi jakies konsekwencje swoich czynów? Wydaje mi się że nie. Że poszła w stronę wygody - wybieliła się, zwaliła wręcz winę na męża- bo mąż jej był taki sam jak autorki posta. Probówała z nim rozmawiac i nic. Dopiero jak odkryła że jest zazdrosny i zaczęła go szantażować rozwodem i on to poczuł - to wtedy powiedziała mi że widzi, ze on sie zmienia na lepsze.

No i teraz śmieszne pytanie - czy w takich sytuacjach po długotrwałych zdradach psychicznych i fizycznych tacy ludzie potrafią ze sobą dalej normalnie egzystować? czy tylko przykryli to dobrami - lepszymi zarobkami, domem, nowym dzieckiem do bawienia i kłopoty które mieli nagle zniknęły - bez konsekwencji - które spadły de facto tylko na mnie.

ps. niestety twierdzę że będzie podobnie jeżeli autorka topicu - nie podejmie decyzji od razu - teraz w tym tygodniu. bez czekania. powinna zostać sama i sobie przemyśleć, nabrać poczucia własnej wartości wtedy wybierze prawidłowo

Właśnie Zuza, ty nie naprawiałaś, Ty CZEKAŁAŚ na poprawę. Teraz też czekasz- niech inni wezmą odpowiedzialność. Ale wszystkie informacje potrzebne do decyzji masz tylko Ty, a mąż i kochanek niepełne. Jesteś egoistką i tchórzem. Może zacznij od terapii, rozjaśni Ci się w głowie i zaczniesz podejmować jakieś decyzje, a nie tylko męczyć innych.

Chyba 2rank napisałaś o swoich odczuciach, bo z pewnością nie przeczytałaś wątku Bolka, znaczy Toma
Wtedy dowiedziałabyś się więcej o tej "miłości"
Oj trudno ci dziewczyno wyjść poza własną perspektywę, oj trudno. Ale Toma namawiasz

Sumerka pisze tylko o tym co znam. Zawsze. Tylko o tym co sprawdzilam na wlasnej skorze.
nie teoretyzuje
a jesli chodzi o horyzonty to nie oceniaj, bo okazac sie moze, ze Twoje sa duzo wezsze niz moje nie oceniaj czlowieka po malym wycinku z forum, bo to slabe podstawy do wydawania wyrokow

Rank2 nie wiem czy mozna to nazwac wbijaniem noża w plecy - ona wiedziała, że ja zawsze jej wszystko wybacze. Niejako na tym żerowała. Była pewna że ja zawsze będe tylko czekał.
Nie reagowała na nasze rozmowy. Na rozmowe o wspólnym życiu i domu - zareagowała tym że się przespalismy - ale teraz wiem - że to nie był akcept tego pomysłu - tylko wycieszenie sumienia - bo już wtedy ten mąż miał nagrany dom dla nich.

A to że zostala sama, musiała się zmierzyć z mężem i tymi konsekwencjami - to wydaje mi się, że wystarczyło że uklękła i zrobiła mu dobrze i uwierz mi koles na to poszedł. Tak potrafiła manipulować.
Ona była niezwykłą manipulantką - wykorzystywała nasze pragnienia. I tak jak autorka posta - czekała, korzystała z tego kto da więcej. I ile z tego wyjmie na plus dla siebie. niezwykle egoistyczna,
patrzyła tylko na siebie, a na pozór wszyscy o niej myśleli że niezwykła altruistka. wysysała z nas energie. przynajmniej ze mnie.

Ja jej nie zdradziałem, nigdy. Ani symbolicznie ani faktycznie.
ja tylko zamknąłem jej możliwość dalszego okłamywania mnie. Ochroniłem niejako siebie, w akcie rozpaczy bo nic już nie działało.

NIe można powiedzieć że ja ją zawiodłem - a ile razy ona mnie zawodziła? Ile razy ona mnie wykorzystała, ile razy nie tyle wykorzystała co olała, ile razy ominęła. A sypianie z męzem to było takie nic i twierdzenie - że ona nawet nie wie jak z nim jest? Przecież można się domyślać że to była ściema. A twierdziła ze mnie by nie mogła okłamać.

Tak samo było z domem - powiedziała - że on jej to przedstawil, ale ona sie nie zgodziła. A dom jest. I dązyła do tego z nim - będąc w jakimś tam "związku" ze mną. Twierdziła że był to dla niej związek.
Czy to nie zawiedzenie zaufania? jakie by ono nie było - bo było - ale mimo wszystko miało go nie byc- bo przecież jej nie mogłem ufać - tak zdroworozsądkowo.

Czy jej jakiś tam chwilowy ból - mozna porównać do mojego który trwał i trwa kilka lat? Przecież ona miała wybór, ona mogła mieć to i tamto. jej problem polegał z nadmiaru wyboru. A nie z jakiś braków. Bo miała wszystko czego potrzebuje kobieta - sama twierdziła że na jej miejscu każda by chciała być. A ona tego nie docenia.

Rank2 ona miala zawsze moje totalne pelne wsparcie i oddanie. Nie róbmy z niej świetej - to była jej decyzja co będzie robić. To czy bała się o dziecko - ok, może. Mogę to zrozumieć.
Ale wciąż to ona zdradzała swojego męża, i na końcu można powiedzieć że zdradzała równiez mnie. Szantażowała jego, szantażowała mnie. To byla jakas dziwna gra, kto da więcej.
Wiem że wypytywała koleżankę o zarobki, czy to dużo czy mało. Oceniała nas, z kim jej będzie wygodnie. Jako, że ja w tamtym czasie miałem gorsze momenty z jej powodu, to ona uznała, że jestem
gorszym od jej męża. Tylko że do tej sytuacji doprowadział mnie ona.

NIe wiem czy ona jakoś cierpiała, po tym jak się zachowywała później - jak się pokazywała w firmie - że jest w ciąży, że buduje dom. Powiedziałbym, że wyglądała na zadowoloną ze swojej sytuacji.
Decyzja o dziecku to nie jest takie byle co. To było zaplanowane żeby spełnić oczekiwanie meża. Dać mu dowód swojej wierności. Jak to teraz wygląda po 2 latach tego nie wiem - każde paliwo się wypali, każda zabawka się znudzi. Wydaje mi się że teraz siedzi z dzieckiem w 4 ścianach, jest sama. I życie tak się jej kręci. Ale to przecież ona tego chciała. Miała w kadym momencie okazję do tego by się zwrócić w moją stronę.

Raczej bym powiedział, że nagle mąż doznał olśnienia po szantażu rozwodem i zmienił swoją optykę. A czy ludzie się zmieniają na stałe, czy tylko po to żeby coś osiągnąć tego nie wiem.
On osiągnał to czego chcial - poniósł jakieś koszty - ale co on też wogóle wie o swojej żonie. Prawie nic. Ona mu sie nie przyznała, albo przyznała do nic nie znaczących faktów i się z tego wywinęła.
Potem restart, dziecko i temat zastępczy od razu. No tylko że teraz to się powoli wypala.. i wraca stara rzeczywistość

Chcialbym tylko zapytać - czy taka osoba ponosi jakieś konsekwencje tego co zrobiła? Bo wg mnie raczej nie ponosi - a jak ponosi to minimalne - bo czymze jest siedzenie w domu z dzieckiem. To nie jest kara. tylko wybór.

nie jestem żadnym Bolkiem ani Lolkiem.
czy moglabys sie zaczac odnosic do sytuacji autorki, albo cokolwiek co z tym jest zwiazane. albo sobie poszukaj po prostu innego tematu - gdzie np. ludzie piszą o dublowaniu kont albo coś co jest związane z tobą. może jakies forum o gimbazie bo w tym wieku to moze nie powinna dyskutowac na poważne tematu - bo nie masz po prostu żadnego życiowego doświadczenia. nic.

Och, już tu przerabiałam miłych chamów, którzy myśleli, że jak zdyskredytują rozmówcę, to sami staną się bardziej wiarygodni.
A Bolkiem jesteś, podbieństwo uderzające, nie tylko sama historia, ale sposób formułowania wypowiedzi, agresja w stosunku do rozmówców, którzy nie są w twoim kółku adoracji.
Znasz ten kawałek: https://m.youtube.com/watch?v=4wSdaONWojM

Ja tak nie "rozpatruję", ale twoja cichodajka najwyrażniej tak skoro go wybrała. No chyba że to mąż był jej prawdziwą miłością a ty zwykłym dochodzącym żigolakiem, którego trzeba się było pozbyć, gdy stał się niewygodny.

Nie łam się pełno jest takich łatwych babek. Sam widzisz, że na tym forum jest ich zatrzęsienie, nieszczęśliwych w małżeństwie, które tylko czekają na takiego super hero jak ty . Powiesz kilka miłych słówek, złapiesz za cycek i będą twoje

Ja myślałem, że kochankę ma się do bzykania a nie do zakochiwania w niej.

Głupi ja.

jesteś zwykłą gówniarą która b. niewiele wie o życiu. więc znajdz sobie forum na swoim poziomie

Zaatakowalas mnie pierwsza i kilka razy.a teraz sie dziwisz ze sie bronie? Co ma napisanie czegos na forum do życia? nawet nie jestes na tyle emocjonalnie rozwinieta zeby wiedziec ze nie jestes w stanie z tekstu odczytac tonu wypowiedzi, emocji czy czegokolwiek innego. I oceniasz jaki jestem na codzien? albo z kims innym? Ja oceniam ze jestes gowniarą bo tak sie zachowujesz - ataktujesz ludzi na forum nie wiadomo po co - nic Ci to nie daje. no chyba ze sie myle - masz durną gówniarską satysfakcję. nie będę z tobą dyskutował bo nie reprezentujesz żadnego poziomu do dyskusji. znajdz sobie inny wątek/forum i tam sobie pisz swoje mądrości i atakuj ludzi.

To nad czym ty się zastanawiasz! Chyba boisz się tylko tego, że będziesz musiała pójść do pracy i zarabiać na siebie, a nie żyć dogodnie na czyimś otrzymaniu nie dając od siebie tak elementarnej rzeczy dla małżeństwa jaką jest uczciwość. Naprawdę chciałbym jakoś zrozumieć twój punkt widzenia, ale wszystko co nam przedstawiasz to tylko: "Pan A jest nieczuły Pan B wydaje mi się, że jest czuły - co wybrać".

To naprawdę jest prosty temat: chcesz być uczciwa to nie oszukujesz męża i się z nim rozstajesz, możesz złożyć pozew o rozwód i zobaczyć jego reakcje, a potem zdecydować czy warto ratować małżeństwo czy nie. Jak nie to odchodzisz i robisz co chcesz. Serio to całkiem proste, tylko trzeba umieć żyć samodzielnie a nie na kocią łapę. Potrafisz to?

tom999 sorry ale jest straszną betą, z której strony na to nie spojrzeć, zrób sobie własny temat.

Spokojnie uczymy się na błędach