Młode małżeństwo i teściowa

Dziekuje bardzo za odpowiedz. Wlasnie jesli chodzi o konsekwenscje - slabo u mnie.. nie do wytrzymania u mnie jest ze nie odzywa sie do mnie od dwoch dni.... i wymiekam boje sie tez ze jak bede to ciagnac i nie przeprosze (sama nie wiem za co) to bedzie wiecznie mial mi za zle ze tak sie zachowałam..

hmmm, cóż ja tutaj mogę poradzić. Sam fakt tego, że mialabym faceta, kóry zawsze ma rację i koniec, to juz by mnie męczyło, a kłótni byłoby co nie miara, bo nie pozoliłabym, żeby mi ktos organizował życia, naawet mąż.
Co poradzić ? Mówienie nie pomaga, tłumaczenie nic nie zmienia? Tylko ultimatum, nic innego mu nie wejdzie do głowy. Skoro nie rozumie, mozesz zaczać bawic się w to samo. Przesiadywać u swoich rodziców, skoro jest niedaleko, zapraszać mamę do siebie itd
ale , to co ja bym zrobiła, to ALBO JA ALBO ONA. Oczywiście bez krzyków, obwiniania, ale spokojnym tonem. Ze Twój limit cierpliwości się wyyczerpał. I po prostu się wyprowadzasz.
Na pewno.. jeśli mu zależy, a zakladam, że tak jest, będzie próbował sciągnać Cie z powrotem. Wiec niech sobie nie mysli, że Cie udobrucha, ze minie tydzień, dwa, a Ty zmiękniesz i będzie ok! Albo wytłumaczy mamie, że nie umrze z głodu i brudu bez niej albo niech z nią bierze slub. Bo na cud i poprawe nie liczyłabym .
Zyczę więcej siły i samozaparcia. Masz prawo od niego wymagać.

Furią i awanturą niczego nie osiągniesz, a tym bardziej wyprowadzkami i powrotami.
Twoja teściowa uważa zapewne, że jest niezastąpiona i że pomaga Wam, jednak panoszenie się w Waszym domu, bez Twojej zgody jest totalnym nietaktem.
To jest także Twój dom i pierwsze na co bym postawiła, to odzyskanie kluczy do domu, które znajdują się w posiadaniu teściów. Może zacznij od tego (skoro mąż nie reaguje), że powiesz wprost teściom, że nie godzisz się na to, żeby wchodzili do TWOJEGO domu podczas Twojej nieobecności, Ty jesteś tam panią domu i to co robią jest niedopuszczalne.
Poproś o oddanie kluczy.
Powiedz mężowi, że jeśli nie oddadzą tych kluczy i nadal będą panoszyć się w Waszym domu wbrew Twojej woli, Ty dorobisz kilka kompletów i rozdasz w swojej rodzinie dając im wolną rękę do przebywania i myszkowania po Waszym domu.
Chce otwartego domu, to będzie go miał.
W innych kwestiach weź go sposobem np. nie gotuj dla niego, tylko dla siebie, skoro woli jedzenie mamusi, nich biega tam nawet codziennie. Po co się wysilasz, będzie mniej pracy dla Ciebie.
Jeżeli stosunki między Tobą, a teściami nie zepsuły się już całkowicie, skorzystaj, ewentualnie z niedzielnego obiadu raz w miesiącu (pod warunkiem, że atmosfera będzie znośna).
Jeśli on biega tam co niedzielę, Ty w tym czasie umów się ze znajomymi i spędź fajnie czas, może coś się w nim ruszy, choćby z zazdrości.
W innych kwestiach, jeśli on zawsze upiera się przy swojej racji, odpuść i rób swoje, nie musisz mu przytakiwać, z tym bardziej kłócić się, gorzej, gdy sprawy dotyczą wspólnych decyzji, a on wymusza swoją wolę. Tutaj także można byłoby poszukać jakiegoś sposobu. W końcu wiedziałaś jaki on jest.

Z samego faktu posiadania kluczy jeszcze nic nie wynika,  chodzi o to jak oni z tych kluczy korzystają. Jeśli tylko je mają na wszelki wypadek to ok (choć mąż  powinien skonsultować z Tobą decyzję o daniu ich),  co innego jeśli wpadają jak do siebie,  bez zapowiedzi (kwestia porozmawiania  z nimi)  albo wpadają po uzgodnieniu z mężem,  a on Ci tego nie przekazuje (kwestia porozmawiania z mężem).
Pamiętaj,  że to też Twój dom i nie widzę powodu,  żebyś miała się ze swojego domu wprowadzac.
Twoj mąż  chyba nie dojrzał do małżeństwa,  nie ma świadomości,  że to z Tobą,  a nie z mamą będzie budował swoje życie w wymiarze osobistym i gospodarczym,  a na końcu spocznie z Tobą w grobie (no,  takie jest założenie). A dzieci też mama będzie mu rodziła i wychowywala?
Spróbuj mu to uświadomić,  delikatnie,  ale stanowczo. Masz prawo nie życzyć sobie aż tak bliskiego kontaktu z jego mamą,  co nie znaczy,  że macie go zerwać. Intensywność niedzielnych obiadów można zmniejszyć,  zaczelabym od weekendowego wypadu albo innych zajęć uniemożliwiających uczestnictwo w nich.
Ale generalnie trzeba za sobą rozmawiać (co nie oznacza ciągłego przepraszania,  że ma sie inny pogląd i odczucia).

Dlatego ze mamy juz wlasna rodzine. Wczesniej spędzaliśmy czas albo u mnie, albo u niego - jak to przed slubem bez wlasnego mieszkania. Tak wiec sila rzeczy, jedlismy posilki albo u mnie albo u niego.

Tak wiec ok. Rozmowa. Ale czy jak wroce nie bedzie znowu znakiem ze moze na pierwszym miejscu stawiac mame, bo ja i tak wroce?