Rozwód - koniec mojego świata - Netkobiety.pl

Nie umieraj także dla dzieci to nie wyjście uwierz tak jak u mnie i innych zdradzonych czas leczy rany.

Dobry wpis, lajkuję tu!

Diament, za krótki wpis, by się rozpisać. Często strach ma wielkie oczy. Gdy go przełamiemy możemy zobaczyć co po drugiej stronie. I nie musi być gorzej .

Dopiero dziś odebrałam pismo z poczty, więc poznałam szczegóły pozwu.
Jesteśmy 13 lat po ślubie, dzieci w wieku 8 i 5 lat. On jest prawnikiem, wzięliśmy ślub tuż po zakończeniu moich studiów. Trochę pracowałam, ale gdy miało przyjść na świat starsze dziecko, zrezygnowałam z pracy, zajęłam się dziećmi na 7 lat, w międzyczasie budowaliśmy dom, przeprowadzka. Do pracy wróciłam rok temu.
M. jest osobą bardzo małomówną, bo "w pracy się nagada", tzn. ja zawsze byłam dla niego zbyt nudna, by ze mną rozmawiać, lecz gdy tylko nadarzyła się okazja, robił się strasznie rozmowny ale wobec innych. No cóż, jestem nudziarą :-(
Gdy przeprowadziliśmy się do nowego domu, jedyną osobą z którą mogłam porozmawiać, była niania, która pomagała mi przy dzieciach, bo jego ciągle nie było w domu, wracał  późno, dużo pracował, rzadko mówił, o której wróci, a nawet jeśli, to spóźniał się. Wpadłam w depresję. K****, tak to jest jak człowiek nawet nie ma do kogo ust otworzyć. I o wszystko pytać, pytać, pytać, bo jaśnie pan nie raczy nic od siebie powiedzieć.
Starałam się bardzo dla dzieci, chciałam być dla nich najlepszą mamą pod słońcem - ale z czasem to się zmieniło. Urządzanie domu, ogród, alergie dzieci, mój chory tata i z czasem coraz bardziej, coraz częściej powierzałam opiekę nad dziećmi jemu. A on potrafi bawić się z dziećmi i tym zdobył ich serce. Kochają go bardzo - za to, że je rozpieszcza - gry na komputerze, na telefonie, teraz zwierzątko - króliczek. Czuję się tak, jakbym to ja była ta od wychowywania i wymagania - lekcje, sprzątanie, ciągle czegoś od nich chcę. Aż w końcu zabrał je w góry na tydzień, starsze miało skończone 6 lat, młodsze niespełna 4. Zrobił to wbrew mnie, uważałam, że małe jest zbyt małe na taki wyjazd beze mnie. Tam opiekę zlecał opiekunkom, żeby sam mógł pojeździć na nartach.
Gdy rozpoczęłam pracę nawet nie chciałam mu powiedzieć, gdzie pracuję. W końcu ja też nic o nim nie wiem - nie wiem, jakie sprawy i dla kogo prowadzi, mamy oddzielne konta, więc nawet nie wiem, ile zarabia, wszelkie opłaty ponosi on, więc tylko mniej więcej wiem, ile kosztuje utrzymanie domu. w końcu wymogłam na nim, żeby wpłacał mi na konto pieniądze, bo to ja zajmowałam się zakupami do domu, dla dzieci.
W łóżku od zawsze było beznadziejnie, nawet nie wiem, co to seks - przepraszał, obarczał winą mnie, w końcu poszedł z problemem do lekarza, było ciut lepiej i... umarło śmiercią naturalną.
W pozwie obwinia mnie o to, że dla mnie zrezygnował z życia towarzyskiego - choć kiedyś mówił mi, że jest domatorem. w weekendy nie chciał jechać do kina z dziećmi, bo musiałby jechać tą samą drogą, co do pracy.
W tegoroczne wakacje zabrałam sama dzieci i wyjechałam na 2 tygodnie. Potem on na tydzień do swoich rodziców i jeszcze na 10 dni. Chciałam, żeby dzieci miały jak najdłuższe wakacje, jak najmniej siedziały w domu z nianią - też źle, bo nie pojechaliśmy razem. Chyba dlatego, że nie zabrałam go ze sobą.
No i mam pozew o rozwód bez orzekania o winie, mam mieć zasądzone kwoty na dzieci, bo dzieci mają być zawsze tam, gdzie będą zamieszkiwać dzieci - szkoda tylko, że to on pyta je które ubrania są czyje, bo ciągle myli i starsze potrafi ubrać w ciuchy młodszego - za krótkie rękawy, nogawki itp., ale on tego nie widzi. Nie ma też za grosz pedagogicznego podejścia, nie potrafi przekazywać swojej wiedzy. Nigdy nie opowiadał im o swojej pracy, gdzie pracuje, czym się zajmuje, choć dzieci powinny takie rzeczy wiedzieć. Poniekąd z tego powodu poszłam do pracy, żeby móc im opowiadać o tym, co w tej pracy robię.
Mój ogromny błąd wychowawczy polega na tym, że dużo krzyczę, by wyrzucić z siebie tę złość - na niego, na dzieci, cała ta beznadziejna sytuacja naszego wspólnego życia bardzo mnie wkurza,  pełna niedomówień, bo nie zapytałam, bo nie powiedział, bo się nie domyślił itp. i dlatego czuję się zrezygnowana. Moje życie rodzinne się wali, choć marzyłam, by być dobrą żoną, mamą, gotową do poświęceń. Nie udało się. Szkoda mi dzieci, żal mi siebie, nie wiem, co robić dalej. Mogę mieszkać w domu, obok M., z dziećmi, ale wiem, że to, co mamy jest głównie jego dobytkiem a nie moim. Ja wykonałam pracę rodzicielki, opiekunki gdy dzieci chorowały, projektantki domu i ogrodu. On sobie dalej poradzi sam. ja mogę out.
Nie wiem, czy znajdę w sobie siłę, by dalej walczyć. Rzeczywiście jestem raczej typem aspołecznym, nie ciągnie mnie za bardzo do ludzi. Dla dzieci chciałabym to zmienić -  zapraszać do domu znajomych, ich kolegów, koleżanki, ale kto czułby się dobrze w takim domu jak nasz, w którym brakuje uczuć - tych najcieplejszych, gdzie wszyscy są dla wszystkich mili, pomocni.
Znowu w życiu mi nie wyszło - przepraszam, że tak nudziłam, ale musiałam to z siebie wyrzucić.

Dasz rade!! Nie jestes w najgorszej sytuacji.

Moze powinnas porozmawiac z psychologiem. Wiem, ze czasem to pomaga.
Ja tez bylam w sytuacji traumatycznej I doskonale rozumiem ten punkt o krzyczeniu. Jestes w traumie I masz problem z zachowaniem cierpliowosci I koncentracja. To typowe objawy.

Masz adwokata? Moze powinnas o tym pomyslec jesli Twoj maz jest prawnikiem. Tak dla czystego sumienia. Niech rzuci okiem na pozew. Musisz teraz "ugrac" dla siebie I dzieci jak najwiecej.

Zrob cos dla siebie... jakie SPA albo inna przyjemnosc. Idz do kina, na spacer. Wiem ze to pomaga:)
Musisz nabrac dystansu I odpoczac.

To w sumie dobrze, ze on podjal taka decyzje/
Nie ukladalo sie Wam.Chcialas trwac w tym malzenstwie ?
Alimenty na dzieci dostaniesz, i to pewnie nie najnizsze, skoro jest prawnikiem.
Prace utzymasz, a jak nie , to moze znajdziesz nowa.
Po co Ci adwokat, skoro rozwod ma byc bez orzekania o winie ?

      I tak na marginesie.
Wczoraj spotkalam dawno nie widziana znajoma.Pare lat temu rozwodzila sie z mezem.To znaczy, ze on rozwodzil sie z nia.Bo jej nie kocha, bo kogos poznal...
I co sie okazalp po latach ?Ona sobie swietnie radzi, znalazla super partnera, zyje pelnia zycia.
A on ?  Tula sie po babach.Z zadna mu nie wyszlo, mieszka w wynajetch mieszkaniach.
  Tak ze nie ma tego zlego, co by na dobre nie wyszlo.
Ty tez masz szanse na szczescie.A przy Twoim jeszcze mezu szczesliwa nie bylas.

Zgadzam sie z Toba eni.lij.

Z moich obserwacji wynika, iz im lepiej "upasazony" facet tym bardziej oszczedza na alimentach.

Ja zawsze mowie, ze gdy dochodzi do rozpadu zwiazku to zaczyna sie walka na smierc I zycie. Facetom wlacza sie swego rodzaje "cwaniakowanie", sluchaja rad swoich wspanialyc I wszechwiedzacych kolegow,ktorzy jak z rekwa wala radami jak "wykonczyc" byla. Szkoda tylko ze przy okazji cierpia dzieci.

Uwazam, ze autorka watku powinna skonsultowac swoja sytuacje z adwokatem, ZWLASZCZA ze ma meza prawnika.

Chodzi o przyszlosc jej I jej dzieci. Dlaczego ma czekogolwiek im zabraknac a tatus bedzie zyl jak paczek w masle I w wielkiej laskawosci zabierze dzieci na lody w weekend.
My kobiety musimy byc silne I wiedziec czego chcemy...

Kasia Kicia jakbys przeczytala w myslach moja historie z tymi kolegami. Zniszczyl taki jeden z drugim nasza rodzine przez buntowanie a teraz cieszy sie ze ma swoja szczesliwa a komus dowalil. Sluchajcie panowie kolegow dobrze na tym wyjdziecie. Twoja historia to podobna troche do mojej z tym wybaczaniem. Moze Ty sobie to kiedys jakos w glowie poukladasz ale ja juz wiem ze nie dam rady. Piaty rok sie z tym zmagam i chocbym nie wiem jak sie starala sie oszukiwac to wiem ze nie wybacze nigdy. To wraca jak bumerang zrzera mnie od srodka i powoli zabija. Stracilam kupe zdrowia urody i calkowita wiare w ludzi przez niego .ile jeszcze wytrzymam? .nie wiem. Tez juz staram sie zyc dla siebie. Nauczylam sie swojej odrebnosci. Faceci mieli kiedys kupe szczescia ze mieli oddane zony . po zdradzie juz nigdy tego nie odzyskaja. A Ty drogi Diamecie skup sie na dzieciach masz 2 bardzo bliskie osobki ktore zawsze beda Twoje i dla nich zyj. Nie dla jakiegos faceta ktory dzis jest jutro go nie ma.

staram się wszystko sobie poukładać, jeszcze raz przemyśleć, by nie popełnić błędów, bo to będzie walka, gdzie nie będę mogła popełnić najmniejszego błędu. Jednym ze świadków ma być jego były wspólnik, który sam się rozwiódł i sprawę wygrał tak, że kilkuletnia córka jest z nim a nie z mamą. Wyobrażacie sobie, jak można dziecku i matce zrobić coś takiego? Tego obawiam się najbardziej, że stracę wszystko, co najbardziej kocham.
Faktem jest też, że M. ma wyjątkowo dobry kontakt z naszymi dziećmi, one go uwielbiają, bo naprawdę dużo czasu spędza z nimi na wygłupach. ja wolę im poczytać książki, zrobić coś konkretnego, nie potrafię wymyślać bzdurnych zabaw.
Póki co nie ma w jego życiu innej, a przynajmniej nic o tym nie wiem.

Nie mów że jesteś nadal ze swoim "mężem"