Zmiana negatywnych przekonań - Netkobiety.pl

Cześć
Chciałabym spytać jak można zmienić w sobie negatywne przekonania, które mi rodzice wpajali. Chodzi mi o te, że ludzie są okropni, dwulicowi i że coś kobiecie nie wypada. Ciążą mi te przekonania i czuje się blokowana wewnętrznie.
Jestem też zapisana do psychologa ale to za 2 tygodnie mam wizytę.
Nie potrafię się otworzyć na ludzi skoro rodzice mi wpajali że ludzie są żli. Oni sami nie mają znajomych i z nikim się nie zadają więc nie mam wzorców. Nie potrafię ufać, bo w gimnazjum rówieśnicy mi dokuczali. Od tamtego czasu boję się ufać ludziom. Boję się rówieśników. Na studiach zadawano się ze mną po to by mieć od kogo brać notatki.
Ostatnio pracę znalazłam w markecie. U mnie w Elblągu nie ma pracy za bardzo, a muszę doświadczenie nabrać. Potem szukam czegoś w Gdańsku bo męczy mnie mieszkanie z rodzicami. Męczą mnie osoby, które mi wpajały te przekonania. Czy nawet te że który facet poważnie potraktuje kobietę co o motoryzacji opowiada. Interesuje się motoryzacją i bloga piszę. Mam marzenia z motoryzacją związane, ale kto to zrozumie bo jak mi matka wpajała kobieta musi się dla domu poświęcić. Przez to związki kojarzą mi się żle, z utratą siebie.
Nie mam w nikim wsparcia i czuję się czasem samotna, ale popadam ze skrajności w skrajność. Mówiono mi że robię z siebie ofiarę jak opowiadam że mam toksycznych rodziców. To mam nie mówić wcale o niczym jak nie mam fajnego życia. Z czego się mam cieszyć jak 25 lat nie wiedziałam że mam pasję.

AloneWolf90 napisał/a:

serena66 napisał/a:

Cześć
Chciałabym spytać jak można zmienić w sobie negatywne przekonania, które mi rodzice wpajali. Chodzi mi o te, że ludzie są okropni, dwulicowi i że coś kobiecie nie wypada. Ciążą mi te przekonania i czuje się blokowana wewnętrznie.
Jestem też zapisana do psychologa ale to za 2 tygodnie mam wizytę.
Nie potrafię się otworzyć na ludzi skoro rodzice mi wpajali że ludzie są żli. Oni sami nie mają znajomych i z nikim się nie zadają więc nie mam wzorców. Nie potrafię ufać, bo w gimnazjum rówieśnicy mi dokuczali. Od tamtego czasu boję się ufać ludziom. Boję się rówieśników. Na studiach zadawano się ze mną po to by mieć od kogo brać notatki.
Ostatnio pracę znalazłam w markecie. U mnie w Elblągu nie ma pracy za bardzo, a muszę doświadczenie nabrać. Potem szukam czegoś w Gdańsku bo męczy mnie mieszkanie z rodzicami. Męczą mnie osoby, które mi wpajały te przekonania. Czy nawet te że który facet poważnie potraktuje kobietę co o motoryzacji opowiada. Interesuje się motoryzacją i bloga piszę. Mam marzenia z motoryzacją związane, ale kto to zrozumie bo jak mi matka wpajała kobieta musi się dla domu poświęcić. Przez to związki kojarzą mi się żle, z utratą siebie.
Nie mam w nikim wsparcia i czuję się czasem samotna, ale popadam ze skrajności w skrajność. Mówiono mi że robię z siebie ofiarę jak opowiadam że mam toksycznych rodziców. To mam nie mówić wcale o niczym jak nie mam fajnego życia. Z czego się mam cieszyć jak 25 lat nie wiedziałam że mam pasję.

Cześć, przeczytałem większość twoich postów i rzeczywiście twoi rodzice zrobili Ci wielką krzywdę swoim zachowaniem i podejściem, tak naprawdę osoby takie jak oni, nie powinny mieć dzieci. Krzywd nie wymażesz na 100% nigdy, zawsze gdzieś będą znajdować się w twojej podświadomości. Jaki jest jedyny sposób by zmienić negatywne przekonania? Wyjść im na przeciw i je obalić inaczej się nie da. W twoim wypadku musiałbyś znaleźć/poznać prawdziwych przyjaciół, którzy obalili by twój dogmat o tym, że nie można ufać ludziom.

Po części Cię rozumiem, mi również rodzice wyrządzili krzywdy w umyśle (to taki sam typ Polaka-katolika jak twoi), również sprawiali mi takie przykrości jak tobie z ogniskiem, typu w poście nie ma zabaw, jako dziecko nie mogłem oglądać Harryego Pottera, bo satanistyczna historia itp. Przez ich przygłupie zachowanie odwrócili się od mnie wszyscy koledzy  w gimnazjum poza jednym i byli zawsze przeciw mnie. W liceum także rodzice wyrządzili mi krzywdy w psychice, przez ich głupie podejście do alkoholu (co zmienia wiek 18 lat?) opuściłem wszystkie imprezy i przegapiłem czas, którego nic mi nie zwróci. Na studiach zacząłem pomału wychodzić na ludzi, dzięki znajomym, którzy ciągle mnie wyciągali nawet na siłę, udało mi się trochę nadrobić stracony czas.

Jeżeli chodzi oto jak zwiększyć swoje zaufanie do ludzi, to proponuję najpierw zrobić im małe testy, na to czy potrafią zachowywać twoje tajemnice, jeżeli w małych rzeczach będą godni zaufania, to też w wielkich będziesz mogła na nich liczyć.

Po studiach, również miałem tak jak ty ze znalezieniem pracy, w końcu wyprowadziłem się  z dala od domu, pracę sam sobie znalazłem, a dofinansowanie do przeprowadzki dostałem z urzędu pracy. Ty również powinnaś postarać się znaleźć pracę w Gdańsku i wystąpić o tzw. bon stażowy na przeprowadzkę do innego miasta. Mieszkanie z rodzicami źle wpłynie na twoja psychikę, dlatego radzę Ci za wszelką cenę tak zrobić, przyniesie Ci to ulgę, ale i samotność.

Studiowałem mechanikę na Politechnice  i wśród Pań, które ze mną studiowały było kilka, które interesowały się motoryzacją, żaden z kolegów nie miał do tego obiekcji i wszyscy mieliśmy przyjacielskie relacje. Myślę, że wielu mężczyznom odpowiadałoby by partnerka miała takie same zainteresowania jak oni w tym i motoryzację. Ja również interesuję się motoryzację (i pracuję w tej branży), a twój blog jest bardzo dobry i zawiera rzeczy, o których nawet ja nie miałem pojęcia jak ten o złączu CAN, może dla tego, że interesuję sie głównie mechaniką i sposobem działania, a nie elektrycznym wykonaniem.

Odnośnie robienia z siebie ofiary, nigdy nie żal się każdej napotkanej osobie, bo ludzie preferują osoby. którym mogą się wypłakać, jednak nie lubią robić sami za "pocieszycieli".

Co do magistrali CAN to jak wsiąkałam w motoryzacje czytałam książkę samochodowe sieci informatyczne. Zdziwiłam się że informatyka zazębia się z motoryzacją. Zawsze myślałam że motoryzacja to tylko mechanika i części. Narazie znalazłam prace w Elblągu. Chce nabrać doświadczenia i się nauczyć nawyków i zachowań w pracy. Potem chce szukać czegoś w Gdańsku i wyprowadzić się z domu. Nie chce całe życie mieszkać z rodzicami. Widzę jak mnie zranili. Czy nawet tym że wczoraj byłam z nimi w Borsku. Tata dostał prezent w postaci przejażdżki super autami. W nocy przez to płakałam. Od 5 lat mam prawo jazdy. Nie jestem dopuszczana do jazdy samochodem. Boje się jeździć. A jak widziałam jak dziewczyna jeździła Audi R8 V10. A to auto jest dla mnie cudowne i piękne. Bolało mnie to jak patrzyłam na to jak ona jeździ. Ja sobie mogę marzyć o takiej jeździe. Choć panuje nad sobą to nie wiedziałam czy się rozpłaczę. A ja to sobie mogę jedynie czytać i pisać o takich super autach.

AloneWolf90 napisał/a:

serena66 napisał/a:

Co do magistrali CAN to jak wsiąkałam w motoryzacje czytałam książkę samochodowe sieci informatyczne. Zdziwiłam się że informatyka zazębia się z motoryzacją. Zawsze myślałam że motoryzacja to tylko mechanika i części. Narazie znalazłam prace w Elblągu. Chce nabrać doświadczenia i się nauczyć nawyków i zachowań w pracy. Potem chce szukać czegoś w Gdańsku i wyprowadzić się z domu. Nie chce całe życie mieszkać z rodzicami. Widzę jak mnie zranili. Czy nawet tym że wczoraj byłam z nimi w Borsku. Tata dostał prezent w postaci przejażdżki super autami. W nocy przez to płakałam. Od 5 lat mam prawo jazdy. Nie jestem dopuszczana do jazdy samochodem. Boje się jeździć. A jak widziałam jak dziewczyna jeździła Audi R8 V10. A to auto jest dla mnie cudowne i piękne. Bolało mnie to jak patrzyłam na to jak ona jeździ. Ja sobie mogę marzyć o takiej jeździe. Choć panuje nad sobą to nie wiedziałam czy się rozpłaczę. A ja to sobie mogę jedynie czytać i pisać o takich super autach.

Ja właśnie pracuję przy projektach Audi. Nie przejmuj się wszystko przyjdzie z czasem, chociaż jeździć autem powinnaś cały czas, rodzice powinni Cię wpuszczać za kierownicę, ja nie miałem takich problemów rodzice zawsze pozwali mi jeździć swoim samochodem, potem, gdy kupili sobie nowy, dostałem ich stary pojazd, bo nie opłacało się go sprzedawać, 3 miesiące temu kupiłem sobie samochód za własne pieniądze (1/3 część kasy pożyczyli mi rodzice, bo kupiłem w miarę nowy 5-letni pojazd).

A na te jazdy super-samochodami były zaproszenia imienne czy każdy, kto przyszedł mógł jeździć? Czy rozmawiałaś z rodzicami o tym, że chcesz poprowadzić ich samochód? Czy użyłaś argumentacji, że w przyszłości, gdy będziesz miała własny samochód będziesz bała się jeździć, że przyda Ci się to w pracy?

Kiedyś akurat jak sprzedawali Hondę ale nie pracowałam jeszcze to chcieli mi ją przekazać. Teraz się tak złożyło, że nie sprzedają auta żadnego.
Co do jazd to był wykupiony voucher na daną osobę i po przeszkoleniu taka osoba jechała z instruktorem tyle okrążeń ile sobie wykupiła. Poza tym wykupić też można było bo brat sobie kupił.
Co do argumentacji. Nie rozmawiałam później o tym. Prawo jazdy zrobiłam w wieku 19 lat, bo ich zdaniem później do tego dojrzeję. Mają swoją filozofię, że jak przyjdzie czas to zacznę jeżdżić. Teraz bardzo się boje jeżdżić autem. A przestawianie auta tylko po to by przestawiać do garażu to nie sprawia mi w ogóle frajdy (ich zdaniem to nie zapomnę przez to jak się jeżdżi ale przestawiałam po podwórku auta jeszcze zanim robiłam prawo jazdy). Nie wiem po co w ogóle robiłam prawo jazdy. Do niczego mi się nie przydaje. Zazdrościłam z początku rówieśnikom tego, że jeżdżą samochodem. Później mi przeszło. Nie ciągnie mnie do tego za bardzo. Patrząc na to, że interesuje mnie motoryzacja spotykam się z pytaniem czy jeżdżę autem. Mówię, że nie. Nic na to ludzie nie mówią.

Co do utrzymania auta niby z czego miałam to zrobić. Jedyne moje dochody to było stypendium dla niepełnosprawnych. A auto to nie tylko paliwo, ale i przeglądy, opłaty. Nie miałam też i zniżek. Samo ubezpieczenie sporo by mnie wyniosło. Zrobiłam prawko bo rodzice kazali.
Nie ciągnęło mnie potem do jazdy. O tym voucherze na miejscu się dowiedziałam. Za moimi plecami były ustalane szczegóły tego prezentu. Nic wcześniej nie wiedziałam. Jeszcze moja mama kłamała ojcu że ja też miałam coś wspólnego z tym prezentem. Tylko że ja o niczym nie wiedziałam.
Ich zdaniem jak kupie sobie auto to dopiero zacznę jeździć. Poza tym 5 lat nie jeździłam, czuje w sobie lęk do jazdy. Nie chce z nimi jeździć. Ojciec nawet nie dopuści mnie do tego bym sama się nauczyła jak samochód naprawiać.
Nie wiem czy są tacy źli. Tylko przez te przekonania jakie mi wpajali mam dużo do nich żalu. Mało się odzywam na forach bo nie chce dużo narzekać. Nie wiedziałam że ja mogę coś chcieć od życia jak większość życia byłam kujonem który nie wiedział że czegoś może chcieć i o czymś marzyć. Jestem jedyną osobą w domu co ma pasje, ale nie mam z kim o tym rozmawiać. Nie mam auta to kto mnie poważnie w tej dziedzinie potraktuje. A jako iż w siebie nie wierzę to choćbym dużo godzin wyjeździła to nie będę czuła się dobra w jeździe.
Zdaniem rodziców to nie zapomnę jak się jeździ jak tylko przestawiam auta do garażu. Myślą zaściankowo i w ograniczony sposób. Jak coś do nich mówię to nic nie dociera.

serena66 napisał/a:

I jeszcze miałam pogadankę że czemu nie mówię dokąd wychodzę. Mam 25 lat i nie mam ochoty mówić gdzie wychodzę. Mówię tylko że wychodzę. Mam tak dosyć mojej mamy. Czepia się mnie że się nie uśmiecham na zdjęciach i mało mówię. Tylko nigdy jej nie obchodziły moje uczucia ani potrzeby. Nie widzi że mój stan psychiczny jest z jej powodów.
Z czego się mam cieszyć. Sama ma prace po znajomości i mi gada że się martwią bym prace znalazła. Nie przechodzili przez to samo co ja. Dzisiaj byłam dokończyć badania do pracy w markecie.
Miałam myśli żeby zasnąć i się nie obudzić ale moja motoryzacyjna natura mi na to nie pozwoli.

Rozumiem Cię dokładnie, też nie mam dobrego kontaktu z matką i chciałem wyprowadzić się jak najdalej (wyprowadziłem się do Bydgoszczy z Częstochowy, teraz z kolei przeprowadziłem się za lepszą pracą do Jeleniej Góry) od domu co ciekawe, gdy się wyprowadziłem nasze relacje się poprawiły . Nie martw się ja też nie wychodzę z uśmiechem na zdjęciu, bo nie umiem i wszyscy mówią bym się nie uśmiechał, bo robię głupie miny , znajomi nigdy nie zmuszają mnie do zdjęć, bo widzą, że nie jestem ich miłośnikiem (zawsze wychodzę gorzej na zdjęciach niż w rzeczywistości).

Co do pracy nie przejmuj się, ja z mgr inżynierem i dyplomem obronionym na 5 na jednej z najlepszych politechnik w Polsce (Politechnika Wrocławska), przez 9 miesięcy szukałem pracy i nie tylko ja, jedna koleżanka musiała podjąć pracę jako nauczyciel w technikum, mimo, że miała znajomości w KGHM, może po części to moja wina, bo ustaliłem sobie pewną kwotę poniżej której nie zgodziłem się pracować (2500 netto) i oferty niższe odrzucałem, parę razy też nieładnie potraktowali mnie pracodawcy (miałem dwie oferty zatrudnienia i wybrałem jedną i zostawili mnie na lodzie), nie mniej jestem dumny z siebie, teraz robię to co chciałem i zarabiam całkiem nieźle, wszystko to osiągnąłem bez żadnych znajomości, ciężką pracą i ciągłym dokształcaniem.

Najgorzej jest znaleźć pierwszą pracę później to już leci i jest dużo łatwiej, także głowa do góry, ty także możesz wiele osiągnąć. Co do pracy radzę szukać od razu takiej co będzie Ci sprawiała przyjemność (chociaż częściową), bo inaczej długo nie popracujesz i się wypalisz i będziesz mieć dużą większą depresję jak teraz. Tylko nie mów jak mój brat, że żadna praca Ci nie odpowiada  chcesz miliona .

JJako ateista zabraniam Ci mówić o nieobudzeniu się, nie-wyobrażasz sobie czym jest przestać istnieć. Nie ma nic gorszego! Dobrze, że masz jedną pasję, poszukaj dla bezpieczeństwa jeszcze kilku, bo pasję potrafią się wypalić (ja kiedyś lubiłem modelarstwo i grać w gry komputerowe), dzisiaj już mnie nie bawią niestety i nie dają mi już takiej  radości jak kiedyś. Teraz to bardziej jest gram by zapomnieć.

Z twoich wypowiedzi wynika, że masz poważną depresję.

Obowiązkowo zrób ten test:
http://psychiatra.bydgoszcz.eu/publikac … sji-becka/

I jak wyjdzie pozytywny tonie waż się nawet nie pójść na tą wizytę co się zapisałaś i  powiedz, że podejrzewasz depresję u siebie. Niestety potrzebujesz pomocy specjalisty, obawiam się, że nawet znalezienie wymarzonej pracy i wyprowadzenie się od rodziców Ci nie pomoże, w tym stanie co jesteś, a jeszcze dojdzie Ci samotność i zdanie tylko na samą siebie.

AloneWolf90 napisał/a:

serena66 napisał/a:

I jeszcze miałam pogadankę że czemu nie mówię dokąd wychodzę. Mam 25 lat i nie mam ochoty mówić gdzie wychodzę. Mówię tylko że wychodzę. Mam tak dosyć mojej mamy. Czepia się mnie że się nie uśmiecham na zdjęciach i mało mówię. Tylko nigdy jej nie obchodziły moje uczucia ani potrzeby. Nie widzi że mój stan psychiczny jest z jej powodów.
Z czego się mam cieszyć. Sama ma prace po znajomości i mi gada że się martwią bym prace znalazła. Nie przechodzili przez to samo co ja. Dzisiaj byłam dokończyć badania do pracy w markecie.
Miałam myśli żeby zasnąć i się nie obudzić ale moja motoryzacyjna natura mi na to nie pozwoli.

Rozumiem Cię dokładnie, też nie mam dobrego kontaktu z matką i chciałem wyprowadzić się jak najdalej (wyprowadziłem się do Bydgoszczy z Częstochowy, teraz z kolei przeprowadziłem się za lepszą pracą do Jeleniej Góry) od domu co ciekawe, gdy się wyprowadziłem nasze relacje się poprawiły . Nie martw się ja też nie wychodzę z uśmiechem na zdjęciu, bo nie umiem i wszyscy mówią bym się nie uśmiechał, bo robię głupie miny , znajomi nigdy nie zmuszają mnie do zdjęć, bo widzą, że nie jestem ich miłośnikiem (zawsze wychodzę gorzej na zdjęciach niż w rzeczywistości).

Co do pracy nie przejmuj się, ja z mgr inżynierem i dyplomem obronionym na 5 na jednej z najlepszych politechnik w Polsce (Politechnika Wrocławska), przez 9 miesięcy szukałem pracy i nie tylko ja, jedna koleżanka musiała podjąć pracę jako nauczyciel w technikum, mimo, że miała znajomości w KGHM, może po części to moja wina, bo ustaliłem sobie pewną kwotę poniżej której nie zgodziłem się pracować (2500 netto) i oferty niższe odrzucałem, parę razy też nieładnie potraktowali mnie pracodawcy (miałem dwie oferty zatrudnienia i wybrałem jedną i zostawili mnie na lodzie), nie mniej jestem dumny z siebie, teraz robię to co chciałem i zarabiam całkiem nieźle, wszystko to osiągnąłem bez żadnych znajomości, ciężką pracą i ciągłym dokształcaniem.

Najgorzej jest znaleźć pierwszą pracę później to już leci i jest dużo łatwiej, także głowa do góry, ty także możesz wiele osiągnąć. Co do pracy radzę szukać od razu takiej co będzie Ci sprawiała przyjemność (chociaż częściową), bo inaczej długo nie popracujesz i się wypalisz i będziesz mieć dużą większą depresję jak teraz. Tylko nie mów jak mój brat, że żadna praca Ci nie odpowiada  chcesz miliona .

JJako ateista zabraniam Ci mówić o nieobudzeniu się, nie-wyobrażasz sobie czym jest przestać istnieć. Nie ma nic gorszego! Dobrze, że masz jedną pasję, poszukaj dla bezpieczeństwa jeszcze kilku, bo pasję potrafią się wypalić (ja kiedyś lubiłem modelarstwo i grać w gry komputerowe), dzisiaj już mnie nie bawią niestety i nie dają mi już takiej  radości jak kiedyś. Teraz to bardziej jest gram by zapomnieć.

Z twoich wypowiedzi wynika, że masz poważną depresję.

Obowiązkowo zrób ten test:
http://psychiatra.bydgoszcz.eu/publikac … sji-becka/

I jak wyjdzie pozytywny tonie waż się nawet nie pójść na tą wizytę co się zapisałaś i  powiedz, że podejrzewasz depresję u siebie. Niestety potrzebujesz pomocy specjalisty, obawiam się, że nawet znalezienie wymarzonej pracy i wyprowadzenie się od rodziców Ci nie pomoże, w tym stanie co jesteś, a jeszcze dojdzie Ci samotność i zdanie tylko na samą siebie.

Za 2 tygodnie mam psychologa. Nie zdążyłam na wizycie u psychiatry wspomnieć, że to podejrzewam. Nie wiem czy dostałabym do tego też i jakieś leki.
Narazie to znalazłam u siebie w Elblągu. Praca w markecie jako kasjer-sprzedawca. Nie ma nic niestety sensownego, a nie mam wymarzonego zawodu. Potem jak nabiorę doświadczenia walę w Gdańsk. Długo w Elblągu nie zagrzeję miejsca zwłaszcza po tym jak widzę jak mnie moja matka traktuje. Męczy mnie to i czuje się w domu żle. Robiłam sobie dzisiaj dalsze badania do pracy. Z morfologii mi wyszło że parę parametrów krwi mam obniżone zupełnie jakby nie wiem miałabym jakąś niedokrwistość czy coś. Resztę mam w normie.
Test sobie zrobię z ciekawości.
Domyślam się, że samotność do mnie dojdzie. Na razie muszę z sobą samą nauczyć się przebywać. Nie mam jak się tego nauczyć bo moja szanowna matka sądzi, że mi do szczęścia są potrzebni ludzie (mi bardziej potrzebne jest samo przebywanie w jakimś gronie osób niż rozmawianie z nimi takie, że jestem w pracy czy w mieście i otaczają mnie ludzie poza tym to wolę bycie sama ze sobą). Przez co jak słyszę jak koleżanka się ożeniła to człowiek se myśli farciara. A i skoro większość rówieśników ma drugą połówkę to ta też by chciała bym miała. Mój brat ma dziewczynę. Ja jestem na bocznym torze.
Co do zdania na siebie i tak mam to w życiu. Pracę szukałam sama. A przez to jak rodzice mi po znajomości szukali pracy zmarnowałam 2 miesiące. A te teksty chamskie mojej mamy, że nie po to ci ojciec staż załatwiał byś rezygnowała, mam nadzieję że masz rozum. W podświadomości mi się odzywa że to są kompletnie dla mnie obce osoby z którymi nie mam nic nawet wspólnego. A co słyszę czasem jesteś podobna do ciotki (budowa ciała i że jestem zasadnicza), albo do jakiegoś dziadka (tylko dlatego bo lubię bajkę Sąsiedzi - mi się ona naprawdę podoba).
A jak będę z dala od nich to chcę poznać siebie i zobaczyć co chcę w życiu robić. I przyznam chcę pochodzić na basen (spróbować nauczyć się pływać, a wiem że są gogle dla osób co mają wadę wzroku takie ze szkłami korekcyjnymi). Dużo chcę spróbować. Mam też i dylemat czy iść na mechanikę i budowę maszyn o specjalności samochodowej czy jednak technik pojazdów samochodowych. Sama wiem, że technik daje więcej niż studia. Nauczyłam się odnośnie ekonomii w technikum dużo. Na studiach zmarnowałam czas i się wypaliłam.
Jak mnie wyzywano na praktykach od tępaków to wiesz co słyszałam to przez ciebie bo się nie modlisz, jak mi dokuczano to przez ciebie. Tylko nikt mi nie mówił jak się mam zachowywać i bronić.

Averyl napisał/a:

Słuchaj, z tymi facetami to jak w "Seksmisji"
Lamia: Co to znaczy „mieć chłopa”?
Berna: Prawdopodobnie chodzi o męską służbę domową, bardzo rozpowszechnioną w XX wieku.
Trzymaj się swojego hobby, czasem możesz skorzystać z męskiej służby domowej dla przyjemności.... oczywiście, o ile będzie znał się na samochodach tak jak ty.

Powodzenia!

Moja matka to oczywiście z pretensjami, że ja nerwowa jestem.
Tylko oni niech nie przesadzają. Żartują sobie z tego, że ja w niedzielę muszę o 22:00 spać. A dla mnie to nie jest powód do żartów. Tylko przez nich nie potrafię zluzować. Fakt nie wiem wszystkiego w kwestii pracy tylko niech nie przesadzają, że nie wiem co ja do pracy muszę wziąć. Chodziłam na praktyki.
Męczą mnie oni. Myślę sobie przepraszam, że się w ogóle w domu odzywam.
I nawet psa nie mogę uciszyć, bo ma sobie szczekać.