Związki z ludźmi zaburzonymi. - Netkobiety.pl

Raczej nie   , ale warto też zastanowić się nad motywacja osoby która chce wejść w związek z taka osoba.
Po przemnożeniu tego przez "rożnie to w życiu bywa" oraz "nic nie trwa wiecznie" czy "na bezrybiu i rak ryba".
Rozrzut wyników może być naprawdę spory

Gdyby tak do tego podchodzić, to ludzkość dawno by już wymarła
Ważne, żeby być świadomym swoich niedoskonałości oraz niedoskonałości partnera/ki. Żeby się świadomie wspieraś i rozumieć. Oczywiście partner to nie psychoterapeuta, ale przy boku kochanej osoby często terapia przestaje być potrzebna.

Myśle że mnóstwo osób cierpi na nerwice i depresje i jakoś są w związkach i mają dzieci. Zależy jeszcze od stopnia nasilenia objawów chorobowych, ale jeżeli w miarę dajesz sobie rade w życiu to jak najbardziej możesz wejść w związek. Ale raczej bym nie mówił tego na początku, tylko z czasem.

ja uważam, że jeśli ktoś chce wejść w zdrowy, satysfakcjonujący związek, to najpierw musi uzdrowić siebie.
bez tego będzie realizował schematy wgrane w dzieciństwie i klops.

Nie każde zaburzenie da się całkowicie wyleczyć a każdy potrzebuje miłości, akceptacji i seksu. Więc jeżeli autor cierpi na jakieś zaburzenie ale ono nie jest aż tak nasilone nie powinien czekać na uzdrowienie tylko robić to co pragnie. I nie przyznawać się do tego przed partnerem. Więc autorze zastanòw się czy chcesz czekać aż wyzdrowiejesz gdzie szansa jest znikoma czy zaczniesz się cieszyć życiem przynajmniej przez chwile żeby mieć jakieś wspomnienia przed śmiercią.

nie ma to jak pokazać kręgosłup moralny

zaburzenia prędzej czy później wychodzą na jaw i ogarnięty partner je zauważy.

Zuważy ale przynajmniej chory człowiek przez chwile poczuje co to normalność, co to zauroczenie, bliskość drugiego człowieka. Tyle, chcecie odebrać takim ludzią tą chwile w ich życiu? Nie oszukujmy się, zaburzeń psychofizycznych nie da się w 100 % wyleczyć. Ròwnie dobrze może mieć twrapie i leczenie będąc w związku.

Tak, ukrywac. Swietna rada

Moj byly maz tak zrobil. Przed slubem wiedzialam tylko, ze mial zalamanie nerwowe i trochę depresje. Potem się nagle okazało, ze tak naprawdę ma schizotypowe zaburzenie osobowości- słyszy glosy, ma paranoje i inne cuda kwiatki. Nie musze chyba dodawać jak swietnie to malzenstwo wygladalo

Ten opis jest oparty na Twoich doświadczeniach?

Jeżeli tak,  to nie pozostaje mi nic innego jak współczuć.  Miałaś pecha.

Aż taka jesteś teraz czujna i bez problemu stawiasz diagnozy,  nawet przypadkowym "klientom"?  Brawo,  cecha godna pozazdroszczenia,Beyondblackie.

Ja jestem "zaburzona"  - przeszam molestowanie, ojca alkoholika, mam fobię społeczną i co gorsza osobowość unikającą (z czego przez większość życia nie zdawałam sobie sprawy, więc oczywiśćie nic z tym nie robiłam) - a mimo to miałam dwa w zasadzie szczęśliwe związki - z pierwszego to ja zrezygnowałam, facet do konca chciał być ze mną więc jakoś moich zaburzeń nie odczuwał, drugi - no cóż to on popadł w alkoholizm jak mu wolność w UK do głowy uderzyła, do tego momentu było dobrze do bardzo dobrze - A jednak to ja, z moimi "zaburzeniami" musiałam w końcu wziąć całą odpowiedzialność za naszą córkę i jakoś sobie poradzić sama, w obcyn kraju z fobią społeczną na karku.

"Zaburzenia" bywają różne, waźne jest to, na ile świadoma i silna jest każda ze stron. Równie dobrze można by powiedzieć, że osoba chora fizycznie lub niepełnosprawna nie ma prawa do miłości, bo swoją osobą "obciąża" tę drugą stronę.

A z zaburzeniami jest tak, że jeżeli wszystko się dobrze układa, to często one same wygasają (a bądźmy szczerzy mało kto jest CAŁKOWICIE normalny) albo dostaje kopa od życia, który go zmusza do działania i instynkt przetrwania tłumi wszelkie lęki (jak na przykład u mnie konieczność opiekowania się córką stłumiła większość problemów z fobią społeczną)

Jest naprawdę duża różnica pomiędzy związkiem z osobą ze skłonnościami schizoidalnymi a na przykład stanami depresyjnymi lub bulimią czy agorafobią - a to wszystko są zaburzenia - oddzielcie tylko zaburzenia psychiczne od emocjonalnych to jednak JEST różnica

Ja sam miałem nerwice lekową gdyby nie mój do granic rozwinięty racjonalizm dawno wylądowałbym w ziemi a robaki by mnie zjadły i po kilku latach ostały by się tylko kości. Druga możliwość Tworki... Było ciężko ale ani razu nie sięgałem po alkohol. Sam z tego wyszedłem pomimo iż życie sypało mi piachem w twarz jak śpiewał Szymon Wydra. Z perspektywy czasu wiem iż w żadnym wypadku w tamtym okresie nie pomyślałbym o związku z inna osoba po prostu dla mnie było by to coś mega obrzydliwego. iceni pani policjant

Człowieku ty nie wiesz co piszesz. Moja teściowa ma depresję od kilku lat. Niby funkcjonuje jak normalny człowiek ,rozmawia i w ogóle w domu coś robi ale wszystko to jest wyproszone ,żeby wstała to raz z łóżka ,żeby potem chciała się umyć czy coś w tym domu robić> nieraz potrafi cały dzień przespać w zależności od samopoczucia i dnia. Kilka lat temu próbowała się zabić od tamtej pory jest na lekach, rodzina ciągle ja kontroluje i sprawdza do tego dochodzi mania obżarstwa ( nie potrafi się powstrzymać ciągle coś je). Ona po lekach ma teraz wszystko gdzieś i wszystkich a rodzina ma krzyż pański. Zdajesz sobie sprawę czym skutkuje zatajenie chorób przed drugą połówką? rozwodem kościelnym bo to jest oszustwo i nikt nie powinien być okłamywany.Nie wiem też czy to nie wpływa na kolejne pokolenia przez genetykę bo teściowej matka miała schizofrenie, teściowa ma depresje a moje dziecko ma autyzm znaczny.

Mylisz się. Ale ponieważ jesteś młodym człowiekiem, to mogę to zrozumieć.
Nie da się żyć bez miłości i akceptacji. Bez seksu owszem, tutaj nie polemizuję. Ale brak miłości i akceptacji niszczy. Człowiek jest zwierzęciem stadnym...tak nas natura ukształtowała...nie ma co z nią walczyć, bo ona i tak wygra, a jednostki są przegrane.
Wiesz, co ja bym Tobie radziła? Pokochać siebie. Pokochać i swoje wady i zalety, i umieć o nich rozmawiać.
Nikt nie jest doskonały, każdy ma swoje fobie... Co nie znaczy, że nie mozesz wejść w związek z kimś, do kogo coś poczujesz.
Przecież nie będziesz od razu rodziny zakładał...?
A kto wie...być może taki krok pozwoli Ci uwierzyć w to, że potrafisz kochać i potrafisz być z kimś, z kim jesteś szczęśliwy, i kto jest szczęśliwy z Tobą.

Nikt nie mòwi tutaj o okłamywaniu tylko nie mòwieniu wszystkiego. Skoro osoba się nie pyta o nasze zaburzenie to dlaczego mamy o nich mòwić ?

Ktoś tu wspomniał że kościòł może unieważnić małżeństwo jeśli osoba zataji swoją chorobe. I to mnie najbardziej boli, jeżeli kościòł ustala takie prawo to niech uczciwie doda do tego zatajanie liczby partneròw i okłamywanie małżonka.

Niby tak ale bądźmy szczerzy jeśli ktoś na starcie poinformuje o swoich zaburzeniach to zrazi do siebie do tego stopnia iż wielce prawdopodobne że druga strona nie będzie chciała z kimś takim wiązać swojej przyszłości.
Dlatego osoby zaburzone umyślnie ukrywają ten fakt i w sumie trochę ich nawet rozumiem bo każdy chce być kochany.

z dziewictwem ewentualnego partnera da się żyć.

ze schizofrenią na przykład (nie wszyscy grzecznie się leczą, niektórzy też samodzielnie zaprzestają leczenia, jeśli uznają, że już jest lepiej) już żyć nie tak łatwo, a często to życie może być niebezpieczne nawet.

czyli kobieta ma się poświęcić, rozłożyć nogi, bo osoba z zaburzeniem chce sobie pobzykać - w sumie co kto lubi.
ale dla mnie mówienie "potrzebuję kobiety i seksu" (w domyśle: bo sperma mi się uszami wylewa) to strasznie przedmiotowe traktowanie drugiej strony.

Nie wiem, czy uda mi się do końca pozbyć swoich problemów. A skąd w ogóle taki wniosek, że brak kobiety i seksu będzie tylko pogarszał mój stan? Czy to kobieta jest jakimś lekarstwem, magicznym środkiem na wszystkie problemy? Niebiańską istotą zdolną wskrzesić umarłego i uzdrowić chorego? Kurcze, magiczne istoty z tych kobiet.

Tomek, jeśli oczekujesz jakieś rady to określ na czym polega Twój problem, masz lęki i kompleksy, niską samooceną, nerwicę, depresją czy jesteś po prostu egoistą. Jeśli to ostatnie to  taki patologiczny emocjonalny egocentryk, zagłębiony w swoim wnętrzu, nie jest w stanie obdarzyć nikogo uczuciami, nie rozumie uczuć innych, nie jest w stanie ich rozpoznać, dlatego inni są dla niego zagadką. Nie rozumie zawiązywania więzi uczuciowych (nie tylko miłości, ale i przyjacielskich), stąd często się dziwi, że jacyś ludzie mogą się przyjaźnić.

Wiesz, moim największym problemem jest to, że nie lubię siebie, czasami wręcz nienawidzę. Z tej podstawy, wyrasta też egocentryzm przejawiający się tym, że jestem non stop skupiony na sobie (wieczne myślenie, że się nie dorasta do swojego ideału i niepokój płynący z tego, że to zobaczą inni i jeszcze bardziej siebie za to potępię). Nie umiem siebie zaakceptować, nie umiem wznieść się do poziomu, tego jaki chciałbym być. Próbowałem, ale nie potrafię.
Wiesz, nie oczekuję porady. Cóż mogłabyś mi poradzić? Zaakceptuj siebie, pokochaj siebie? Nie potrafię, nigdy nie umiałem. Wiem także, że nie akceptując siebie, nie mam co liczyć na akceptację ze strony innych. I nie liczę. Wiem, że muszę radzić sobie w życiu sam i że wchodząc w relacje - będą skazane z góry na porażkę.

nie będę się starał dawać gotowych odpowiedzi

tak jak mówiłem, czytałem twoje pierwsze posty, to co piszesz po prostu jest dla mnie, rozwinięciem jednego ze zdań, które mówiło o rodzinie, o tym jak się usamodzielniłeś, nie pozwalasz sobie w kaszę dmuchać, itd itp
pomyśl od czego uciekłeś, jaką przybrałeś formę obrony, w czym Ci ta rola przeszkadza, dlaczego blokuje doświadczanie, przez jak długi czas byłeś zblokowany

może się okazać że większość doświadczeń twojego życia, była "nie rozwojowa", na marne nie pójdzie bo potencjał jednak miała, jakiś

idąc dalej zastanów się dlaczego masz nie chęć do siebie
esencją dla mnie, jest to że w jedną stronę ego Cię napędzało, jednak z ego to jest tak, że w pewnym momencie dochodzi się do momentu, że stoisz w miejscu że ego by zjadło ego
a tego się nie da, tu jest przysłowiowa "śmierć"
gdzie nie gdzie używa się słowa inicjacja, ośmieliłbym się nawet stwierdzić że jesteś w ciągłej inicjacji, której boisz się dopełnić

rozkminianie o zasadności wiązania się z kimś, wiele mi mówi, jak i strzępki historii twej
nie trzeba być terapeutą, żeby czytać między wierszami
witam w bractwie DDA/DDD
może problemem jest to że nie leczysz tego co trzeba, mówiąc wprost skutki a nie przyczynę

głowa do góry teraz już będzie z górki, o ile pozwolisz sobie na zjazd nie kontrolowany z tej górki

przejechałem  na potrzebie akceptacji, ułomnej wersji podnoszenia swojej wartości, wiele w życiu
2 kierunki studiów, podyplomówki, wykorzystałem wszystko co dostałem w spadku po dzieciństwie
jednak studia techniczne, niczego oprócz racjonalizacji, logiki mi nie zafundowały

historia jest dłuższa
od pewnego czasu bardzo realna, wreszcie i przyjemna

powodzenia, nigdy się nie poddawaj, ale nie walcz

co to za terapia była, jaki tryb/forma, jeśli można?? ukończona czy przerwana ??

Czyli jeśli dobrze rozumiem twòj problem polega na tym że się nie akceptujesz. Jeśli mogę spytać, czego w sobie nienawidzisz, zachowania, wyglądu czy wszyskiego ? Potrafisz wymienić jakieś pozytywne cechy ktòre posiadasz ?

Nie,  nie widzę w sobie cech,  które bym lubił.  Nie lubię siebie ze względu na wygląd jak i swojej osobowości.

Zdecydowanie-NIE. I piszę to z własnego doświadczenia. Jeżeli ci bardzo zależy na takiej osobie, to daj jej samej dojść do etapu w którym zdecyduje się na terapię i (daj "Boże") wyjdzie z tego. A potem poczekaj jeszcze jakiś czas aż zaakceptuje sytuację - bo może się okazać, że to zupełnie inna osoba.

izolacja, brak zaufania, brak wiary w siebie, wypieranie
nie wierzysz w nic nad sobą, wierzyłeś??

subkultura o której pisałeś, wiem ze nie po drodze

Tak sobie Tomek od wczoraj o Tobie  myślę i doszłam do wniosku, że jednak swojej depresji akceptacją nie wyleczysz, dopóki jest ona pobudzana Twoimi kompleksami.
Nie wiem, nie znam Cię ale wiem, że wygląd zewnętrzny jest siłą rzeczy pierwszym i najczęstszym przedmiotem porównań i uwag. Co za tym idzie, staje się dla wielu z nas poważną przeszkodą w akceptacji samego siebie. Często jest najistotniejszym czynnikiem samooceny.
Większość z nas chciałaby zmienić przynajmniej jedną cechę swojego wyglądu. Chcielibyśmy być wyżsi lub niżsi, mieć gęstsze włosy lub mniejszy nos.
U mężczyzn jest to niski wzrost, rzadkie lub łysiejące włosy, duży nos, odstające uszy, zapadnięta klatka piersiowa i zaokrąglony brzuszek.
Nie wiem w jakim stopniu te ułomności fizyczne wpływają na Twoją samoakceptację i czy w ogóle, ale wiedz, że obsesyjna autoanaliza sprawi tylko, że będziesz najbardziej surowym sędzią dla siebie i wydasz na siebie wyrok wiecznego smutasa, który z powodu własnych kompleksów odbiera sobie szansę na bycie szczęśliwym.
Kompleksy wpędzają w niskie poczucie własnej wartości, psują samopoczucie i uniemożliwiają czerpanie radości z życia.
Człowiek taki zamyka się w sobie i nie wychodzi z inicjatywą z obawy przed ośmieszeniem a to uważam za bład.
Trzeba zmienić sposób myślenia. Każdy człowiek jest wyjątkowy, niepowtarzalny i w tym tkwi jego piękno.

Wiesz co, Tomek myślałam, że jest gorzej. Co do Ciebie i Twojego wnętrza jutro napisze więcej.
Trzymaj się!

Tomek, domyślam się, że w szkole nie było Ci łatwo gdyż dzieci mogą być naprawdę okrutne a osoby o rdzawym bądź rudawym odcieniu włosów uchodzą w szkole za dyżurny obiekt drwin. Do tego wszystkiego doszły problemy w domu i dramat gotowy.
Nie będę Ci pisała, że 170cm wzrostu to wystarczająco, że rude jest piękne a brzuszek dodaje uroku bo to rzecz gustu, każdemu bowiem podoba się co innego ale powiem Ci tak, że wyrosłeś już „z krótkich  spodenek”, jesteś dorosłym człowiekiem i wiesz, że wygląd fizyczny jest ważny, ale nie najważniejszy w kontaktach z innymi.
Bycie atrakcyjnym może oznaczać ciekawe zainteresowania, nietypowe umiejętności czy zdolności lub cechy osobowości. Niekoniecznie musi to być wygląd zewnętrzny wpasowany w obecnie promowane kanony piękna.

Wracając do Twojego pytania czy osoby z niską samooceną mogą wchodzić w związki.
W związku kobieta oczekuje przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa - w każdym wymiarze. Aby kobieta dobrze czuła się przy mężczyźnie musi czuć się bezpiecznie. Musi czuć, że ten mężczyzna jest silny. Naturalnie nie o muskuły tu chodzi tylko o jego rozsądek, zaradność, odpowiedzialność, umiejętność radzenia sobie ze swoim życiem.
Człowiek jest tak skonstruowany, że ocenia wygląd drugiego człowieka, ale po bliższym poznaniu wygląd ten schodzi na dalszy plan. Nie oznacza to, że dziewczynie wszystko jedno jak chłopak wygląda, nie. Ważne jest to czy o siebie dba. Uroda to rzecz natury, wygląd natomiast to inna kwestia i jeśli swoimi siłami można tu coś poprawić to należy. Czasem trzeba więc pójść do dermatologa czy schudnąć. Ale żadnych cudów kobieta nie wymaga a jej uroda nie ma tu nic do rzeczy.
Ważne też jest jak on traktuje sam siebie, czy jest przewrażliwiony na punkcie swoich kompleksów.
Dużo bardziej zaimponuje dziewczynie jeśli potrafi się śmiać i jeśli zachowuje się tak jakby one mu nie przeszkadzały. Wtedy pokazuje siłę i pewność siebie i żeby był największym brzydalem kobieta będzie z niego dumna i będzie się przy nim dobrze czuła. On bowiem udowodni jej, że potrafi zapanować nad sobą, swoimi wadami, jednym słowem, że jest silnym, mądrym mężczyzną, który oddziela rzeczy ważne od mniej istotnych.

Czytając Twoje wypowiedzi uważam, iż wszystko jest w porządku z Twoją inteligencją musisz tylko wyzwolić się z błędnych schematów myślenia.
Bo tego co napisałeś nie rozumiem.
…”Wiesz, ja chciałbym cieszyć się życiem sam, to jest mój cel. Bez miłości, akceptacji i seksu da się żyć. To nie jest najważniejsze. Przynajmniej dla mnie, to są kwestie drugorzędne”.

To prawda, że rodzice i szkoła mają duży wpływ na to, jak kształtuje się nasza osobowość i jak następnie te cechy wpływają na funkcjonowanie w dorosłym życiu. Trudne doświadczenia z dzieciństwa, mogły spowodować u Ciebie wykształcenie tendencji do zachowań unikowych i reagowania lękiem na trudności. Jednak nie oznacza to, że nie możesz tego zmienić. Wręcz przeciwnie - powinieneś aby poprawić swoją samoocenę i komfort życia.

Wiesz, większość ludzi nie lubi konfrontacji z innymi ludźmi. W wielu osobach potrzeba stawienia czoła problemowi rodzi przerażenie - mówią, że sprawia im to trudność. Znam też takich z pozoru odważnych i pewnych siebie a kiedy trzeba rozprawić się z jakąś sytuacją albo człowiekiem, uciekają, gdzie pieprz rośnie.
Ludzie uciekają przed różnymi rzeczami – zarówno przed tym, co dla nich nowe, jak i przed tym, co odmienne. Uciekają także od przeszłości. Problem uciekania od różnych rzeczy powoduje, że tkwisz w miejscu i nie robisz żadnego postępu.
Jeśli zostawiasz problemy samym sobie i uciekasz od nich, prawdopodobnie nie tylko nadal będą cię dręczyć, ale nawet staną się jeszcze poważniejsze.

Czasami dobrze jest zacząć od tych spraw, które są dla Ciebie najłatwiejsze i stopniowo zajmować się trudniejszymi. Zrób sobie listę takich spraw, które odkładasz, mogą to być różne sprawy począwszy np. od naprawy kranu po rozmowę z rodziną lub szefem (zakładam że masz pracę). 
Jeśli początkowo problem wydaje się nieco przytłaczający, nie bądź zbyt dumny lub uparty, by poszukać pomocy, bowiem chroniczne unikanie pomocy oznacza zwykle chroniczne cierpienie. Wysiłek włożony w rozwiązanie problemu zwykle prowadzi do współpracy i zbliża ludzi.

Im częściej będziesz konfrontować się z ważnymi sprawami, tym łatwiej będzie Ci to przychodzić i tym skuteczniej będziesz to robić.

Tomek, zacznij działać pomimo paraliżującego lęku, tylko wtedy go pokonasz i nabierzesz pewności siebie.