Dlaczego on mnie tak traktuje?? - Netkobiety.pl

Problemy z bliskością na pewno ma. Mówię to jako jego 'damska kopia'

Wyrachowany też w jakimś stopniu jest. To są mechanizmy "przykrywające" problemy z bliskością.
Trudno to odkręcić bez terapii. Lata pracy.
Dopóki on sobie nie zdaje sprawy z powagi problemu dopóty będziesz "wisiała na haku" u niego, a on będzie czekał aż odpowiednio skruszejesz do spożycia

Z autopsji - nie polecam takich "związków". Mówię jako osoba, która była z 1 jak i 2 strony.
Zawsze są toksyczne i zostawiają blizny.

Takie historie to już klasyk na forum.
Dlaczego on Ciebie tak traktuje?
Bo mu na to pozwalasz. Bo sama się tak traktujesz. Nie szanujesz sama siebie na tyle, by nie być dla kogokolwiek "prywatną call girl". By faceta, który Cię zlewa, traktować dokładnie tak samo. Przez dupka popadać w depresję,  zawalać egzaminy, planować przeprowadzkę,  reorganizację własnego życia? Ty nie rozkminiaj,  co jest nie tak z nim. Ty lepiej pomyśl,  co jest nie tak z Tobą,  że dajesz się tak traktować. Siebie napraw, żeby żaden  emocjonalny popapraniec nie miał tak destrukcyjnego wpływu na Ciebie i Twoje życie.

JW
Marnowanie czasu z niewłaściwą osobą jest wielką stratą czasu . Kiedy znajdziesz w końcu tego właściwego, wierz mi, wcale nie będziesz żałowała, że nie spędziłaś więcej czasu z kimś kto ma gdzieś co czujesz.

Wiem, że to ja sama doprowadziłam do tej sytuacji nie umiejąc postawić jasnej granicy i sama jestem sobie winna. Wszyscy mnie ostrzegali, że sama siebie krzywdzę ale ja wciąż miałam/mam nadzieję, że coś się zmieni, że on dojrzeje. Jak już pisałam, próbowałam chodzić na randki z innymi, wielu facetów mnie adoruje ale mnie żaden z nich nie interesuje, wszystkich podświadomie porównuję z nim i chociaż to zupełnie nielogiczne- każdy wydaje się gorszy...
Nie wiem dlaczego akurat z nim się tak emocjonalnie związałam, nigdy wcześniej mi się coś takiego nie zdażyło- być może sama sobie to wmawiam i na siłę wyolbrzymiam uczucie do niego właśnie dlatego, że jest taki nieuchwytny? Nie wiem...faktem jest, że trwa już to wszystko za długo i że sobie z tym nie radzę.
Oczywiście, że zastanawiam się o co mu chodzi bo jego zachowanie nie jest do końca normalne. Wysyła mi sprzeczne sygnały, teraz np. pisze prawie codziennie a ja znowu robię sobie jakieś nadzieje chociaż niedługo tego prawdopodobnie znowu pożałuję.

Czy myślicie, że rozmowa z nim ma jakikolwiek sens? On raczej nie wie o tym, że coś do niego czuję, może myśli że wciąż prowadzę taki imprezowy tryb życia i zależy mi tylko na zabawie i kolejnych facetach, ja wtedy gdy mnie poznał...może wcale nie wie, że swoim zachowaniem mnie krzywdzi...z drugiej strony nie wiem co miałabym mu powiedzieć, nie chcę go wystraszyć jakimiś nagłymi wyznaniami z mojej strony...
Najłatwiej byłoby odciąć się od tej relacji grubą kreską i iść dalej. Niestety mimo wielokrotnych prób wciąż nie potrafię tego zrobić...

Dlatego, ze on stosuje metodę wzmocnień sporadycznych, tzw. metodę kija i marchewki. Bywa zły i traktuje Cię jak maszynkę do seksu, a Tobie jest smutno, ale bywa też słodki i dobry i pisze do Ciebie i Ty wtedy znów cieszysz się jak dziecko. Wybrał Ciebie, bo jesteś pod ręką. Wystarczy jeden sms, jeden telefon i już lecisz, żeby mu nogi rozłożyć. Sorry, że tak brutalnie, ale to prawda. Nie musi się starać, bajerować, kupować drinków, prawić komplementów - wystarczy jeden telefon i już ma, co chce. Nic go to nie kosztuje - w żadnym tego słowa znaczeniu.

Dajesz jemu - bardzo wiele, nie tylko seks - a sama nie masz nic w zamian. To jest wg mnie definicja bycia łatwą.

Rozmowa? A o czym? O tym, ze chcesz, by Cię kochał i szanował? Będziesz go prosić?

Sama siebie szanuj, to i inni będą.

Do niektórych dziewczyn powyżej- oczywiście macie rację, że problem leży również we mnie. Ale ta sytuacja ma na mnie bardziej destrukcyjny wpływ niż może myślicie i potrzebuję bardziej wsparcia i ewentualnie porad jak z sobie z tym poradzić niż komentarzy w stylu "jesteś łatwą maszynką do seksu która dla niego nic nie znaczy i sama siebie nie szanujesz". To naprawdę nie pomaga, tylko jeszcze bardziej mnie dołuje. A kwestia szacunku do samej siebie- tak, w znacznej większości przypadków nie potrafię się mu oprzeć. Tak, jestem na jego (prawie) każde zawołanie. Ale nie puszczam się na prawo i lewo, dzieję się tak ponieważ jest on dla mnie tak ważny, że chwile spędzone z nim stawiam ponad moje późniejsze samopoczucie. Za każdym razem myślę "jakoś to potem będzie, może będzie inaczej". Ale czy to objaw nie szanowania się czy bardziej pogubienia we własnym życiu i uczuciach? A nawet jeśli to trudno- nie jest to obecnie moim największym problem, co inni o mnie myślą....

Na to że problem może mieć swoje podłoże w dzieciństwie wskazywała już moja psycholog. Moi rodzicie rozwiedli się gdy byłam nastolatką ale nawet w czasie trwania małżeństwa nigdy im się nie układało. W domu wciąż były kłótnie. Do osiągnięcia pełnoletności miałam z ojcem bardzo sporadyczny kontak, zmieniło się to dopiero gdy poszłam na studia. Mama opiekowała się mną bardzo dobrze pod względem materialnym ale poza tym nigdy nie umiała mnie wesprzeć, koncentrowała się tylko na swojej depresji- ja zawsze robiłam wszystko źle, nigdy nie usłyszałam od niej słowa pochwały, do naszego psa zwracała się czulej niż do mnie....
Właśnie te doświadczenia sprawiły, że moim ogromnym marzeniem było od zawsze zbudowanie szczęśliwej relacji z partnerem. Bardzo potrzebuję kogoś, kto będzie dla mnie wsparciem, komu będę mogła zaufać, przy kim poczuję się ważna i kochana. Kogoś, kto da mi ciepło i poczucie stabilizacji, czego nie dostałam w domu. Mojemu bratu się to udało, jest w wieloletnim poukładanym związku, ma małe dziecko. A ja pakuję się w relację, która jeszcze bardziej zaniża moje poczucie wartości i która w żaden sposób nie odpowiada mojemu wyobrażeniu o związkach. Dlaczego...?

Tak, bardzo chciałabym o wszystkim szczerze mu powiedzieć ale nie umiem się na to zdobyć. Tylko raz pozwoliłam sobie na słabość w jego obecności, zapytałam czemu traktuje mnie jak łatwą dziewczynę do towarzystwa gdy akurat nie ma lepszej alternatywy, powiedziałam że też mam swoje uczucia i jego zachowanie gdy odzywa się tylko kiedy ma ochotę na seks a potem mnie ignoruje bardzo je rani. On wtedy właśnie przyznał się, że ma problemy ze związkami, odczuwa strach przed bliskością, przed poważną relacją. Ale że jego celem na pewno nie jest krzywdzenie czy wykorzystywanie mnie, że nigdy wcześniej nie przytrafiła mu się taka długotrwała seks-relacja bo dotychczas decydował się tylko na one night stands ponieważ były o wiele mniej skomplikowane i bezproblemowe ale ja jestem dla niego ważna  i nie umie zakończyć naszej znajomości. Nie wiem na iel to była prawda a na ile powiedział to, co chciałam usłyszeć, aby nadal mieć zielone światło.
To było jednak kilka miesięcy temu, od tego czasu nie rozmawialiśmy więcej na ten temat. Niczego mu nie wypominałam, niczego nie zarzucałam. Dlatego zdziwiła mnie jego nagła zmiana zachowania w ostatnich tygodniach, nagłe zainteresowanie moim codziennym życiem, rozmowy bez podtekstów. To czego również nie umiem wytłumaczyc, to że on ma widoczny problem z rozpoczęciem rozmowy- przeglądnęłam kilkanaście naszych ostatnich konwersacji sms-owych i żadnej z nich nie zaczął normalnie w stylu "hej co u ciebie, jak sie masz itd." tylko od jakiś dziwnych pytań albo odniesień, z który dopiero potem wywiązywała się rozmowa. Raz, kiedy się żegnaliśmy napisał "dobranoc, pomyślę do jutra nad kolejnym ważnym pytaniem". Zapytałam wówczas czemu potrzebuje ważnego pytania żeby do mnie napisać, odpowiedział że sam chciałby to wiedzieć...

Wiem, że przyjechał już z powrotem z wakacji bo pod domem od 2 dni stoi jego samochód. Wczoraj pisaliśmy do 2 rano, mimo tego nie zaproponował jak zwykle żebym do niego wpadła.Napisał tylko: "jak dobrze że jesteś, zawsze to wiedziałem. Ale ja chyba też nie jestem tak całkiem nieważny?". Mam wrażenie, że on sam jest w swoim życiu pogubiony i sam nie wie czego chce...Z jednej strony nie chce związku, z drugiej potrzebuje kogoś, kto zawsze będzie w pobliżu. Ignoruje mnie tygodniami, ale wiadomość że chce się wyprowadzić nie jest mu wcale obojętna.
A może takim "torturowaniem" mnie, przyciąganiem i odpychaniem podnosi tylko swoje ego?

Też nie wiem czy ma problemy z bliskością (to wie tylko Elle, która jest analogią do wszystkiego i wszystko już przeżyła). Ale wiem, że są panienki do związków i panienki tylko do bzykania. Ty należysz do tych drugich i tyle. Utrzymuje z Tobą kontakt, bo czemu nie? Zawsze warto mieć koleżankę chętną na seks.

Też jakoś nie mam szacunku do osób puszczających się po alkoholu z dopiero co poznanym kimś i na pewno nie potraktowałbym poważnie kobiety zachowującej się w ten sposób.

Dlaczego? Bo to jest dla ciebie znajome.
W takim układzie funkcjonowali twoi rodzice, miłość kojarzysz z cierpieniem i odrzuceniem.
Świadomie chciałabyś czegoś innego, natomiast schemat masz odwrotny.

To jest klasyka gatunku toksycznych związków.
Oboje próbujecie w tym związku dostać to, czego nie dostaliście w domu rodzinnym.
Ty zagięłaś na niego parol, bo myślisz, że w końcu "ten ojciec" przyjdzie do ciebie, obejmie cię i powie: "kocham cię, jesteś dla mnie ważna".
Za każdym razem więc kiedy dzwoni, albo kiedy zobaczysz że jego auto jest już pod blokiem, myślisz, że tym razem się uda.
Tutaj nie ma miłości, po prostu próbujesz odtworzyć coś, czego nie miałaś z ojcem.
To jest syndrom uzależnienia i tak naprawdę powinnaś z terapeutą pracować w nurcie dla DDA.
Musisz sobie też uświadomić, że on nie jest w stanie dać ci tego, czego pragniesz.
NIE ON. ON NIE POTRAFI, bo niestety również nie został odpowiednio nasycony miłością w dzieciństwie.
Musisz to przerwać i wyjść za nałogu, bo będziecie się tak wyniszczać kolejne lata.
To jest UZALEŻNIENIE. Toksyczna relacja, która jest bardzo silną koluzją, nie do odkręcenia.
Jedyny ratunek dla ciebie, to przestać "pić" i dotrzeć do zródeł swojej rany z dzieciństwa.
Jak tam dotrzesz, to musisz przepłakać to, czego nie dostałaś, zdać sobie sprawę, że tego już nie da się naprawić, i dać to sobie "tu i teraz".
Nie musisz szukać wsparcia i miłości na zewnątrz, nie musisz już "pić tego chłopaka", a potem budzić się na kacu i czuć się jeszcze gorzej.
Jak wyjdziesz z tego uzależnienia, będziesz sama stanowić o swoim życiu, nie będziesz szukać już opiekuna, to dopiero wtedy będziesz gotowa na partnerską relację. Do tego czasu będziesz jak kleszcz i panienka z okienka, która tam siedzi i patrzy czy książę już jest. No weź się puknij w łeb .

Aha, wszystko, co cię męczy, jest opisane w książce Pia Mellody "Toksyczna miłość".
Trzymaj się.

Zajmowanie się rozmyślaniem o nim, jego zachowaniem i jego przyczynami skutecznie odwraca Twą uwagę od tego, na co masz wpływ, czyli od swego myślenia i swego zachowania.

To zdanie jest charakterystyczne:

Twoja ochota znalezienia kogoś, kto będzie dla Ciebie wsparciem, przy kim poczujesz się ważna i kochana, to prosta droga do stworzenia toksycznego związku. To przepis na to, jak używać osobę, która zdecyduje się stanąć u Twego boku; planujesz wykorzystać go do roli wspornika/opiekuna/osoby odpowiedzialnej za Twe bezpieczeństwo i szczęście.

Póki nie nauczysz się być szczęśliwa sama ze sobą, póki nie zrozumiesz, że jesteś dorosłą osobą i sama możesz zadbać o siebie, że umiesz stać i stoisz na swych nogach, że nie potrzebujesz żadnych wsporników, póty na swych potencjalnych TŻ wybierać będziesz tych, którzy nie będą traktowali Ciebie jak partnerki.

Prosisz o rady, jak sobie poradzić.
Sporządź (i stale ją uzupełniaj) listę swych zalet, czytaj ją co najmniej trzy razy dziennie (w miarę potrzeby częściej). Zacznij (i nie przestań) cenić siebie, polub siebie, zobacz i uwierz w to, jak świetnym jesteś człowiekiem. Bądź świadoma tego, że dziury emocjonalnej powstałej w dzieciństwie i wieku nastoletnim nie zatkasz, uwierz, że można swym rodzicom przebaczyć (bo kochali Cię tak jak umieli) i mimo traumatycznych doświadczeń żyć szczęśliwie, bo nie musisz kierować się w swym dorosłym życiu schematami wyniesionymi z domu rodzinnego.