Jak bardzo chory jest związek mojej przyjaciółki??

Problem dotyczy głównie mojej przyjaciółki, ale powoli zaczyna dotykać i mnie. Ale do rzeczy.
Ponad rok temu poznała faceta, zupełnie przypadkiem, w barze. Pogadali, poszła do niego i w ten sposób zaczął się jej poważny nałóg, w który on ją wpędzał. Ich relacja od początku jest budowana na braku całkowitego zaufania, braku szacunku. Wiele razy odczuła, że nie jest w jego typie, ale podczas kłótni on twierdzi, że jednak jest, podoba mu się, kocha ją itd. Dodam tutaj, że to jej pierwszy długi i "poważny" związek. Od początku czułam, że to jest nie tak, doradzałam, żeby odpuściła, ale co.. Zakochała się. Pragnęła jego uwagi, czułości i nieustannego kontaktu. Kilka miesięcy temu ją pobił. Nie bardzo dotkliwie, ale to bez znaczenia, nie powinno mieć to miejsca. Wyzywają się wtedy, ona ma wiele kompleksów, bo on powiedział kiedyś, że woli "duże" dziewczyny z piersiami również dużymi, a ona jest drobna, niska. Nie ma totalnego braku piersi, jest proporcjonalna, ładna. A jednak często tak się nie czuje. Do tego ich seks jest również mało satysfakcjonujący. Z tego co mówi nie ma z nim orgazmów. Bardzo szybko razem zamieszkali i mieszkają do teraz. Przy nim zawsze czuje się mało ważna dla niej, o czym już rozmawiałyśmy. Gdy przebywam blisko niego to czuję jak bardzo on mnie nie lubi, wręcz gardzi (on wiele lat studiów, a ja ledwo skończę szkołę), patrzy na mnie z góry.
Piszę ten post, ponieważ dziś napisał do mnie, że mam się im nie wpier**lać w ich związek, że jak mogę coś wiedzieć o miłości skoro zdradziłam poprzedniego faceta, nie jestem kompetentna, on ją kocha, są idealnie dopasowani, jak para puzzli itd. Były to bardzo długie wiadomości. Gdy skończyłam to czytać, poczułam się jakby pisał do mnie jakiś psychopata. Człowiek z obsesją na JEJ punkcie.
Moja przyjaciółka ostatnio rozmawiała o tym z najbliższą osobą w jej rodzinie. Nikt nigdy, od początku ich znajomości nie doradził jej "Bądź z nim, on się zmieni". Zawsze przeciwnie, to oczywiste. Wszyscy mogli by stanąć za nią. Jej rodzina, przyjaciele (w tym ja). Ale jej się nie udaje. Wyznała, że po części to przyzwyczajenie, wygoda i strach przed byciem samotnym. Powiedziała, że go kocha i często jest dla niej bardzo miły, dba o nią itd.
Tutaj pytanie: Co ja mam dalej zrobić? Napisałam jej dziś (ona chwilowo jest za granicą, a on zajmuje się mieszkaniem) o tych jego wiadomościach do mnie, ale jeszcze nie odczytała. Trochę się go obawiam, nie chciałabym ostatecznie wyjść na tą złą. Chcę jej pomóc, pozbyć się go. Ale on zawsze wraca. Wyrzuci go z domu to i tak przyjedzie i go przyjmuje z powrotem. Ona jest młoda (21 lat), mogłaby znaleźć bardzo fajnego faceta, który traktowałby ją z szacunkiem. Jej się wydaje momentami, że co jeśli to miłość życia i go straci.
Czuję się teraz bezradna. Nie mogę ja go wyrzucić, to ona musi mieć odwagę nie przyjmować go z powrotem i zakończyć to już całkiem.