Piękna miłość, skończona świństwem. - Netkobiety.pl

Na razie nie mogę się pozbierać. Śni mi sie po nocach, nie potrafię o niej nie myśleć, tęsknie,obwiniam siebie co źle zrobiłem. Zły jestem że ją spotkałem, bo nie jedna dziewczyna by doceniła to co miała, a trafiłem na dziewczynę bez wartości przez którą muszę to wszystko teraz przechodzić. Przez 6 lat człowiek sie strasznie przywiązuje, jest tyle wspomnień, przyzwyczajeń. Nigdy bym nie powiedział że ona mi to zrobi.Kiedyś dał bym sobie za nią rękę uciąć , dziś bym był bez ręki.

Mam straszny mętlik w głowie, z jednej strony mam ją jako świetną kobietę z która chciałem spędzić resztę życia, a z drugiej to jak ona się zachowała wobec mnie jak już przestałem być jej oczkiem w głowie, i to że potrafiła zdradzać emocjonalnie przez 6 miesięcy. Ktoś kiedyś napisał "Ludzi poznaje się po tym jak zachowują się wobec ludzi, których już nie potrzebują". Co najgorsze szukam swojej  winy w tej całej sytuacji, co mogłem zrobić lepiej, może tego nie można było uniknąć jak byli skazani na siebie w pracy tyle godzin. Z tego co czytam to forum jest tu naprawdę dużo inteligentnych osób i pewnie każdy się dziwi z kim ja chciałem być resztę życia, bo naprawdę sam się dziwie. Jak by mi ktoś powiedział jakiś czas temu że tak się zachowa to bym go wyśmiał. Co najgorsze ona sobie tam żyje szczęśliwa z tym facetem a ja nadal przeżywam koszmar życia. Nie potrafił bym już z nią żyć, ale nadal ją Kocham:( Chciałbym porozmawiać z kimś kto to przeżył.

trochę trąca trollem ale ... niech tam.
Kolego Ty się ciesz, że blerw ujawniła talent przed ślubem. Uwierz, że ta cecha charakteru wcześniej czy później by przejęła nad nią kontrolę, a Ty będąc po ślubie kilka lat, mając dzieci cierpiałbyś jeszcze bardziej, pomyśl co z ew. dziećmi ? Ten typ tak ma. Przyjmij to na klatę, że ten koleś wcale nie był pierwszym, który przyprawił Ci poroże ale pierwszym, o którym się dowiedziałeś. TWoim błędem było, że byłeś ślepy.
Ciesz się chłopie, bo życie dało Ci prezent, nam nie dało. Ty masz szansę na znalezienie porządnej dziewczyny

Jej oczkiem w głowie przestałeś być dawno, trzymała Cię w odwodzie "jakby co" bo nie była pewna tamtego. Zrozum Twoja ex emocjonalnie była daleko od Ciebie już dużo wcześniej skoro szukała emocji. To, że ciągnęła tak długo zawdzięczasz wyłącznie jej umiejętnościom aktorskim.

powtórzę: CIESZ SIĘ CHŁOPIE, postaw gościowi dobrą whisky, że Cię od niej uwolnił. Teraz on musi mieć oczy dookoła głowy

Rozumiem, że jest to odniesienie do mojego komentarza. Śpieszę z wyjaśnieniami. Nie napisałam: gdzie miał oczy? Napisałam: miał je w doopie. Mam nadzieję, że ciśnienie wróciło do normy...

Czyli co ona już zawsze będzie zdradzać? Oj ciekawe czy byś postawił jak byś był na moim miejscu...

No to tylko pokazuje jaka to osoba i jak Cię szanuje bardzo (mimo tych 6 lat). Dziwi mnie że po tak dlugim czasie razem dopiero ujawniła swoje prawdziwe "ja".
Wiem jak bardzo trudno zapomnieć, mi też każdy mówił, "aa zapomnisz szybciej niż myślisz, znajdziesz szybko inną, tego kwiatu pół światu". To nie jest tak, mi minęły już 3 miesiące ciągłego myślenia o niej, aż do momentu kiedy tu napisałem i ludzie mi bardzo pomogli, wyjaśnili coś czego ja nie mogłem pojąć. Ty to musisz zrobić samo i po prostu starać sie zapomnieć, robić wszystko żeby o niej nie myśleć. Wiem, choelrnie trudno ale nic innego Ci nie zostało. Olej temat tak samo jak ona, ona nie ma serca żeby Cię tak traktować, to chociaż Ty nie staraj siebie pogrążać w smutku. Nie tędy droga.

rozbawiłeś mnie  ... cierpisz i przez to nie masz właściwego dystansu ale ten nadejdzie jak u każdego, potrzebny jest wyłącznie czas. Uwierz mi, że nie chciałbyś przejść tego co ja przeszedłem ...

Przyjacielu w niedoli - jakbym siebie widział jeszcze niecałe 4 miesiące temu. Podobny zawód, podobnie emocjonalna kobieta, jednak jakby nie patrzeć - nie tak długo i bez takich deklaracji, choć z poważnymi planami uklęknięcia. Pozwól że podzielę się swoimi wnioskami. Podobnie jak ja, tak i Ty, i każdy inny zdrowy społecznie mężczyzna w szczęśliwym związku myśli o jego bezpiecznej przyszłości. Uskrzydleni w miłość zdobywamy największe szczyty by stworzyć rodzinę, poświęcamy całych siebie dla nauki i pracy by zapewnić tej podstawowej jednostce mądrego, zamożnego męża. Naszą wspaniałą wybrankę malujemy w obrazach świadomości aniołem, absolutnie zapominając że to tylko kobieta, kreująca często zupełnie inne wyobrażenia tego jak wygląda Wasz związek i do czego właściwie zmierza. Nie daj Boże określamy ją mianem "MOJA JEDYNA", jakoś nieświadomie uważamy że jej uczucia i ciało należą tylko do nas (bo w końcu tyle robimy dla związku, kochamy), o dziwo nie działa to zawsze w drugą stronę (gdyż u emocjonalnej paradoksalnie obdarowywanie ją raz jej imponuje, drugi raz oznacza uległość i nie czuje chemii). Kiedy byłem jeszcze w tym wadliwym schemacie, tj. zakochany na amen w długonogiej blondynie, która z kolei we mnie zapatrzona jak w obrazek (i oboje oddalibyśmy za siebie życie, bla, bla, bla... dopóki było z górki), kompletnie nie zwracałem uwagi na takie przykre przypadki, cieszyłem się tym stanem emocjonalnym w którym byłem, a było to przeszło 4 lata sielanki przy pięknej dziewczynie. Dopiero gdy mnie samego dotknął ból rozstania zwróciłem głębiej na to uwagę, a jako początkujący naukowiec podszedłem do tego dość analitycznie, choćby wyłapując najważniejsze kwestie z niepowodzeń innych braci, jak również pobieżnie wnikając w psychologię społeczną. Pewne kwestie skorelowane z przypadkiem zdradliwej/zbyt emocjonalnej (czyt. nierozsądkowej, a generalnie - głupkowatej) kobiety którą się bardzo kocha notorycznie się powtarzają. Pierwszym czynnikiem działającym zdecydowanie na niekorzyść jest długość trwania związku. Kobiecie emocjonalnej, nasyconej po uszy Twoimi codziennymi zachowaniami, po prostu zaczyna się nudzić, choćbyś dobrym ogierem był i spontanicznym niemniej. Kwestia kolejna to utrata kontroli, panowania nad związkiem. Życie ma to do siebie że rzeczownik "stabilizacja" w jego obrębie nie występuje. Kiedy robi się pod górkę, i przeważnie Ciebie - ambitnego, skłonnego do poświęceń faceta, coś zaczyna przerastać - ona podświadomie to wyczuwa, i mimo że jeszcze kocha, powoli zaczyna się odsuwać (traci bezpieczny grunt pod nogami, szuka miejsca w którym będzie czuła większe bezpieczeństwo). Odsuwanie się p. kobietę zaczyna się dość subtelnie - pozwalaniem sobie na więcej, utratą zainteresowania, a w końcowym etapie wyzwiskami a nawet podnoszeniem ręki (drobne kłótnie o nic przeobrażają się w wielkie awantury). Najgorsze co mężczyźni robią w tym przypadku to poświęcają się jeszcze bardziej, wykładają się przed pannami zapewniając że "ogarną", by było jak dawniej - te czują już pełną kontrolę i robią z naszymi uczuciami co chcą. Jest wersja inna, tj. że mężczyzna znający swoją wartość, godność, w życiu nie da sobą pomiatać i ze zdecydowanej większości kłótni wychodzi z uniesioną głową. Wówczas z czasem sam przestaje kochać, a jego skrzętnie ułożony "plan na życie" z kobietą zaczyna się walić i jest to równie dotkliwe, bo również oznacza niejako męską porażkę i potrafi uciąć krocza. Byłem tym drugim przypadkiem, i kiedy wyczułem, że w b. trudnym okresie dziewczyna niesamowicie się zmieniła (dosłownie w kilka miesięcy), do tego jak to zwykle pojawił się ktoś niepewny w jej otoczeniu, a ona specjalnie nie miała nic przeciwko - rozsądek zrobił swoje, trzeba było to skończyć by nie narażać się na najgorsze. Etap rozstawania tylko potwierdził moje oczekiwania - przeżywała to zaledwie dzień/dwa, po czym zaczęła wieść spokojne, szczęśliwe życie, już chwilę po tym spotykając się z kolegami, prowokując mnie do okazania zazdrości, i inne takie, głupkowate kobiece zagrywki do olania. U Ciebie doszła jeszcze jedna, niezwykle istotna kwestia... Odległość, tj. utrata kontroli (i nie mówię tu o skrajności w tym zakresie, kontrolowaniu osoby jako takiej), niezapewnienie kobiecie jej potrzeb "na miejscu". Kobiety emocjonalne niezwykle szybko tracą głowę, żądne przygód łamią najistotniejsze zasady funkcjonujące w społeczeństwie/związkach euroamerykańskich (z początku deklarują że to tylko niewinne testowanie, chęć zaspokojenia zaledwie ułamka ciekawości), a zanim się obejrzą są już przywiązane uczuciowo do kogoś innego. A przeważnie tą osobą jest jakiś samczyk alfa/bad-boy/dupek, bo owych emocji dostarcza (później aż nadto) i to że jest zajęta specjalnie go nie wzrusza (gdyż w przeciwieństwie do Ciebie on nie traktuje tego poważnie, a jako zabawę). Schemat znany od wieków. Mogę mnożyć przykłady z bliskiego i dalszego otoczenia, scenariusze minimalnie w 75% się pokrywają. Czas, utrata kontroli, spadek szacunku, nuda, odległość - jak do tego jeszcze dodać wizję małżeństwa to koniec (u mnie na odmianę szalę goryczy przelało zamieszkanie razem) - taki typ kobiet przeważnie chce się jeszcze w takim wieku "wyszaleć" (tfu).
Ja tam się cieszę, że całkowicie się odkochałem. Oczywiście wspomnienia wracają, a z mojej strony było to bardzo na serio. Miałem okres bycia samczykiem, ciupciałem w najlepsze b/zobowiązań. Miałem okazję również pokochać bez granic, przyznaję - czasami przeginając w okazywaniu uczuć. I wiecie co. Jak zwykle - prawda leży po środku. Ci typowi alfa nie zaznając miłości b. wiele tracą, obdarowywanie drugiej osoby i zadurzenie się w niej już za sprawą samej gospodarki neurohormonalnej (o aspektach psychicznych, ideologicznych nie wspomnę) daje niezwykle dużo korzyści obojgu. Ci wieczni romantycy przeważnie wchodzą w kochanie zbyt ideologicznie, zapominając o zwierzęcej naturze człowieka, nie dostarczając partnerce emocji. I tak można by jeszcze długo.

Kilka słów na koniec. Potraktuj to jako proces męskiej inicjacji, wejście w dorosłość. To bezcenna lekcja akceptacji, zrozumienia ludzkiej natury. Różnic światów męskiego i kobiecego. Nie ma nic cenniejszego niż wiedza, którą właśnie zdobyłeś - z czasem jej przybędzie, gdy w cierpieniu będziesz rozpracowywał ciąg przyczynowo-skutkowy. I owszem, brak tego zapachu, smaków, idealnej dla Ciebie buźki i ciała, obecności - boli. Będzie boleć, jeszcze długo. Ale sama miłość też boli, szczególnie gdy skomlisz wewnątrz jak pies gdy jej nie ma/gdy coś idzie nie tak. Warto pobyć singlem, osobiście czerpię z życia i planuję tak jeszcze długo, użyłem sobie w cielesności przez ubiegłe lata. Cały czas i energia wyłącznie dla mnie, a przygody już mnie nie interesują (zaznając prawdziwej miłości seks nawet z świetną laską już zwyczajnie nie bawi). Rozwijam się jak nigdy, i wszystkim w podobnej sytuacji też radzę... Choć samobójów, ćpunów i pijaczków, a także nieszczęśliwych małżeństw z "plastrami" te sytuacje wygenerowały multum - chyba nie chcecie podzielić ich losów?

"Widzisz, takie prawo dżungli" - pełna zgoda, pod warunkiem że jest się zwierzęciem. A tendencja którą obserwuję już od dawna tak się właśnie kształtuje. Im człowiek głupszy, bardziej emocjonalny - tym więcej w nim zwierzęcia, uległości, a mniej zahamowań, moralności i zasad. Tysiące lat budowania kultury w której żyjemy jak krew w piach przy takich ludziach, ale co zrobisz?

Kolejny dzień przetrwany... Nie był łatwy, ale cieszę że się dałem rade.
Dzisiaj to złość na siebie to co zrobiłem 2,5 miesiąca temu- błaganie o Miłość, a chyba nie ma nic gorszego. Zastanawiałem się czy osoby które zdradzają chociaż trochę są świadome jak nas zranią tym co robią. Wczoraj na forum przeczytałem tą fajną wypowiedz, która myślę będzie pasowała do tego mojego pytania: " Uważam że, to jest dojrzałość w związku. Wiadomo człowiek zawsze darzy do tego by mieć lepiej, ale nie każdy wie i zdaje sobie sprawę, że lepsze jest złem dobrego, bo jak się ma coś co jest dobre, to zawsze przez nadgorliwość człowiek traci wszystko, to jak hazard chcesz więcej i więcej, aż zostajesz bez niczego. Pozdrawiam i postępujcie w życiu tak by było Wam dobrze, a nie ganiajcie za lepszym."
Pozytywy dnia przyszły jak sobie wracałem z pracy. Słuchałem radia i prezenter do Słuchacza, że wygrał bilety na jakiś koncert i, że życzy mu poznania tam dużo Mądrych Kobiet.Wtedy krzyknąłem na całe auto: Właśnie stary, MĄDRYCH. Nawet też miał na imię Dawid:)
Jadę sobie dalej, a tu widzę że jakaś Dziewczyna idzie sobie poboczem, wracała chyba z siłowni bo miała torbę sportową na ramieniu, najlepszy moment to gdy moje światła oświeciły jej twarz. Była Piękna, oglądnąłem się i przez chwile chciałem wrócić, ale  nie pomyślałem... to nie ten czas, muszę wyjść z jednego żeby myśleć o następnym, ale powiem wam że jeśli będę miał kiedyś szczęście i spotkam taką kobietę, kto wiem może nawet tą samą, to muszę o siebie teraz walczyć, bo wtedy mogę żałować że się podałem, a teraz przecież nie mam nic do stracenia.
Dobrej nocy życzę, ja idę jeszcze trochę poćwiczyć.

Dawid: powoli staniesz na nogi ale zła wiadomość jest taka i bądź na to przygotowany, że to niestety wróci. Będzie taka sinusoida, rollercoaster -  raz tęsknota i miłość, potem nienawiść do niej połączona z takim jak teraz z horraoptymizmem. Potrzebujesz czasu, nic więcej. Ta sinusoida będzie wygasać aż się spłaszczy, wtedy będzie dobrze.
Najgorsze będzie jeśli Panienka spróbuje wykorzystać Twoje dni gorsze, a one jeszcze nadejdą, bądź tego świadom.

"Twoja słabość jest jej siłą, Twoja siła jej słabością" wbij sobie to do głowy.
Niestety ... ona jak zobaczy Ciebie, ze stoisz na nogach, twardego gościa z podniesioną głową, może zechcieć wrócić (na chwilę), efekt powrotu jest ten sam tylko czas zmarnowany.
Z najbliższych bo na tej samej stronie głównej - poczytaj watek Piotra, poszukaj dziewana

Jeśli chcesz poznać mechanizm myślenia swojej exi poszukaj wątku krotki - matki i żony, zrozumiesz, gdzie ona ma Twój los oraz to, że jeszcze jak była z Tobą ciałem, z tamtym była i ciałem i duchem

Eh, Dawid, moja ex również wiedzie wspaniałe, sielankowe życie - a zaczęła już kilka dni po rozstaniu. Uwolniła się z klatki, wyszła z szafy naszego wspólnego mieszkania - jak określiła nie raz z wielką satysfakcją kiedy się rozstawaliśmy. A tak, później wchodziła mi do łóżka. Było jeszcze "byłam jak zwiędnięty kwiat, teraz w końcu czuję że rozkwitam jak kiedyś". Generalnie zaleczyła swoje wyrzuty sumienia, robiąc ze mnie tyrana. Nie ważne że jako pierwsza nazywała mnie sk***ysynem, pierwsza z bezsilności zaczynała mnie kopać - ja byłem ten gorszy, bo nazwałem ją słabą psychicznie gówniarą, która nie dorosła do poważnej rozmowy. Nie ważne że nie było mnie cały dzień w domu bo siedziałem na uczelni, najistotniejsze było to że ona biedna była pozostawiana sama sobie (świetny argument kiedy wychodziła na imprezy po całodniowym siedzeniu na tyłku - Ty mnie też zostawiałeś idąc na cały dzień na uczelnię lub biegać - a bieg zaledwie godzinę, dla zdrowia!). Gromki śmiech mnie brał gdy jej matka stwierdziła że ponoć wyrzuciłem ją z mieszkania i nie chciałem wpuścić. Dziewczyna sama wyszła podczas kłótni nie zabierając ze sobą kluczy, wróciła gdy spałem bez słowa. Wszystkiego zaczęło jej robić się mało, a ja nie dawałem za wygraną, efekt - ciągłe awantury z jej inicjatywy. Jak sobie teraz myślę to kompletnie nie wiem z kim ja żyłem przez ostatnie 4 lata. Przez 3 i pół roku wydawała się być dorosłą emocjonalnie dziewczyną, która wie czego chce i z pewnością, że u mego boku. Skromną. Pół roku zrobiło z nią rozwydrzonego bachora żądnego przygód i emocji, a może wyszło szydło z worka gdy zrobiło się naprawdę ciężko? Albo tak odwaliło bo nowe koleżanki, "kolega" i duże miasto, a dziewczę bardzo emocjonalne? Brak odpowiedzialności bo z dala od rodzin?
Czego bym tu nie napisał na "nie", blizna w sercu zostaje. Seks, seks, i jeszcze raz wspaniały seks, wszędzie, namiętnie, spontanicznie. Brakuje jej uśmiechu i dziewczęcej beztroski na każdym kroku. Moje życie choć pełne sukcesów i celów nie jest kolorowe jak wtedy. Nasze rodziny były tak blisko. Dziewczyna była przez te lata podobnie jak ja niesamowicie wierna, przywiązana, wrażliwa, delikatna, nikt nie spodziewał się że tak jej od*ebie. Do tej pory nic na boku, choć jednej podejrzliwej sytuacji, ani na tle uczuciowym, ani w praktyce. Kocham nasze wspomnienia, ale jej już nigdy nie zaufam, nic do niej nie czuję oprócz niesamowitej niechęci do jej osoby, zawodu.
Atrakcyjne koleżanki w pracy, jutro kolejna impreza, mam powodzenie. Co z tego? Nie mam energii, ochoty, koncepcji na budowanie relacji. Nie wiem czy to kwestia czasu, czy niezwykle złożony okres rozdrabniania na kawałki tego co się stało, zgłębianie literatury i innych, podobnych przypadków - ogólnie b. niekorzystne wnioski. Nie zacząłem nagle bać się kobiet czy skrzywdzenia. Jakoś tak zobojętniałem, nie zależy mi - szczególnie że dokładnie znam proces uwodzenia, zapewniania potrzeb kobiety, co mnie dodatkowo odpycha, bo mechanizmy są dla mnie - intelektualisty, żenujące (niestety działają). I tymi mechanizmami "odbili" nam nasze ex. I teraz do sedna. Kobieta/mężczyzna - nie ważne. Zdrowy rozsądek, powściągliwość, doświadczenie. Te trzy cechy umożliwiają jednostce nie wchodzić tam, gdzie się nie powinno. U głupiutkich, młodych (niestety nie tylko) dziewcząt wygrywają emocje i ciekawość. I dlatego większość z nas - odpowiedzialnych, inteligentnych facetów, jak to określiłeś - kończy z wyrwanym sercem. Są też Ci pocieszyciele, którzy też mają w życiu bardzo źle, hehe.
Spytałem "kolegę" starszego o 8 lat od mojej eks bezpośrednio czy planuje coś konkretnego wobec niej (jeszcze byliśmy wtedy "razem", rozmowa wynikła z tego, że dziewczyna chciała się z nim spotkać na kawę i powiedziała mi o tym). Odpowiedział "te stary, nie podbijam do lasek które mają gości"... Po co znowu to rozgrzebuję to nie wiem, ale zwyczajnie nie mogę pojąć tego jak można być tak głupim lub tak zakłamanym jak moja eks.

Właśnie. Gdzie?! Bo tu bić się chcą, a nie ma z kim...

Przykre jest to, że pociągając za odpowiednie sznurki i postępując według pewnego schematu można o wiele łatwiej coś "wyhaczyć" niż będąc po prostu sobą.
Po co? Dla seksu?

Bo na dłuższą metę takie coś nie ma prawa istnieć.

Anonsik dla Elle?

Ale to też, nie obraź się, jest podejście do dupy.
Życie jest po to żeby je przeżywać, a do tego potrzebne jest uwolnienie emocji, a na pewno nie blokowanie ich i kierowanie się TYLKO chłodną logiką i rozsądkiem.
Wiem co mówię, bo sama jestem mistrzem logicznego myślenia i nie raz z uśmiechem politowania obserwuje reakcje facetów gdy przycisnę odpowiedni przycisk. Sprawdzalność reakcji niemal 100%.
Co z tego?
Ano g..o, tak jak wyżej się co do tego zgodziliśmy.
Marna to satysfakcja gdy chce się czegoś więcej niż 'zabawa' i carpe diem.  Jedno w czym pomaga powiedzmy to to, że jest się osobą, która moderuje całą relację i nie da sobie skopać dupy, choć też w 100% przewidzieć się wszystkiego nie da, to jednak jest to lepsze niż bycie bezwolną, uległą pipką, nieodporną na żaden cios, łamiącą się pod wpływem zachowania drugiej osoby, definiującą siebie przez czyjeś oczy. Fuck this shit!

Żeby się zakochać potrzebne jest ryzyko i twarda dupa. W pewnym momencie trzeba 'skoczyć' w przepaść.
Ale też nie na główkę.. tego się człowiek uczy z wiekiem i z czasem.
Byle nie zgorzknieć..

Ja mam podobne podejście, dlatego nie mam przekonania do związku z mężczyznami. Od czasu do czasu spotykam się po kilka m-cy z kimś, są emocje, jest adorowanie, miło przyjemnie..a jak się kończy to nie czuję większych emocji.
Jestem podobnym 'typem' do Ciebie.
Niestety, żeby tak sobie poprzeżywać love jak inni ludzie musiałabym bardzo mocno obniżyć poprzeczkę, jeśli chodzi o cechy jakich szukam u facetów 'na związek', jeśli chodzi o ich podejście, charakter, osobowość etc. Nie chcę tego robić, bo nie czuję takiej potrzeby.
Rozumiem o czym piszesz, twierdzę tylko że to jest "do duszy" o tyle, że tak sobie będziemy 'obserwować' love u innych, bo za mało w nas tego hedonizmu i zafascynowania krótkotrwałymi emocjami żeby chciało nam się tym podniecać i ryzykować.

Widzisz,tylko,że Ty (ja też    ) chciałabyś połączyć rozsądek z miłością,ale to  niestety tak nie działa,myślisz,że jak już spotkasz idealnego faceta,to sobie stwierdzisz "ok w nim się zakocham"-jeśli Ci się to uda,to daj znać
Cały właśnie chwyt polega na tym,że ludzie najpierw dają się ponieść emocjonalnemu haju,a potem dopiero dociera do nich prawdziwe oblicze partnera,a wtedy już jest najczęściej za późno.Mało kto uruchomi myślenie,bo tutaj chodzi o to,aby wytworzyć iluzje idealnego partnera(do rozmnożenia ofkors),właściwie nie tylko wytworzyć,ale i odebrać...Po prostu mózg nas oszukuje i to nie tylko w tym aspekcie.Całe pożądanie rozgrywa się poza świadomością,no chyba,że ktoś jest tego świadomy,ale i to czasem zawodzi

theonlyone, Elle

Jakby nie popęd seksualny, to w sumie nie czułbym potrzeby posiadania przy sobie kogoś.
Myślałem, że jestem sam, uff

Ja odwrotnie: z popędem sobie radzę, inna sprawa, że seks mam jako kobieta na wyciągnięcie ręki zawsze, więc tego mi nie brakuje. Brakuje mi seksu z kimś kogo postrzegałabym jako kogoś więcej niż penisa z przystojną nadbudową

Widocznie tak to już jest, że dopóki człowiek młody i naiwny to wiele zniesie i poświęci żeby ten związek mógł przetrwać, a w dojrzalszym wieku i będąc silna kobietą, nie czuje się tej motywacji i bodźca żeby stawać na głowie żeby utrzymać czy zachęcić do związku jakiegoś faceta.
Pisząc "zachęcić" mam na myśli te 'sztuczki' i karuzele emocjonalną, o których pisaliśmy.

Rozumiem, że jesteś prawiczkiem?

Wiesz, dla mnie seks to trochę przereklamowana sprawa.. Potrafi być super z odpowiednią osobą, ale zazwyczaj jest 'taki sobie' Żeby naprawdę iskrzyło w łóżku to musi być coś więcej niż ten dekolt czy piękne umięśnione ciało u faceta. Przynajmniej ja tak mam.

Zazdrościć mi nie wiem czy masz czego. Chyba, że chciałbyś z 10 prób kontaktu 9 odrzucać albo się wkur..ć, że znowu chodzi o jedno.

Wg mnie seks jest najlepszy na wyżyszym poziomie-połączenia dusz i ciał,a nie samo połączenie fizyczne,ale chyba rzadko coś takiego się zdarza.

1. 'Poświęciłem całego siebie dla TEGO ZWIĄZKU. Pytanie: A ile ona poświęciła?
2. 'Tworzyliśmy świetną parę,każdy kto nas widział,mówił: 'Ale to będzie świetne małżeństwo'. MY też tak uważaliśmy.' Z tego co widzę,to inni widzieli może w was idealną parę,nawet Ty sam. Ale nie wiesz jak to widziała Twoja narzeczona.Bo przecież liczyły się pozory idealnego związku.
3. 'Mieliśmy tyle planów życiowych.' Ale nie wiesz jakie miała ona.

Wniosek:
Tak naprawdę to widziałeś to co chciałeś widzieć,a nie to co było naprawdę.
Nie interesowało Cię to,czego ona pragnie naprawdę i czy jest szczęśliwa w tym związku.
A nawet jeżeli by to sygnalizowało,choćby kłótniami to byłeś zaślepiony.
Wolałeś odgrywać teatrzyk i nie widzieć tego, co było naprawdę.
A teraz masz pretensję,bo odeszła.
Może nie zachowała się fair,ale czy Ty byłeś?
W związku trzeba umieć mówić i słuchać.
Ty widziałeś i słyszałeś co chciałeś,zamiast skupić się na rzeczywistości.
Wtedy może jej odejście nie byłoby takim szokiem ..

Też się wyłożyłem na końcu, nie ukrywam. Jestem młody, mam 23 lata, to była moja pierwsza miłość po licealnych, głupkowatych wybrykach - mogłem sobie na to pozwolić. Było prawie klękanie na kolanach i błaganie o kolejną szansę, haha! PRAWIE. W środku pizduś, na zewnątrz grałem twardziela by się nie upodlić, ale choć sekundową słabość dziewucha potrafiła wykorzystać i wycisnąć mnie jak szmatę . Nie uważam tego czasu z nią za stracony, niesamowicie dorosłem emocjonalnie i jako mężczyzna, dokonałem pewnych zmian których prawdopodobnie bym nie dokonał bez tak dużej odpowiedzialności którą wziąłem sobie na barki będąc z nią. Teraz te decyzje mi służą, cieszę się z tego. Cieszę się również ze wspaniałych wspomnień, wiem do jakich chwil dążyć w kolejnym związku. Nie zrobiłem tego błędu i nie podporządkowałem się pod nią, było dokładnie odwrotnie bo to ja miałem plan, a ona w nim do czasu szczęśliwie żyła. Ja się jej nie dziwie. Mogłem się tego spodziewać, widziałem jej słabość i uległość na każdym kroku. Życie które obrałem jest ciężkie. Skromne mieszkanie, jeden z trudniejszych obecnie kierunków, ścisła dieta, mordercze treningi o 6:00 rano, jeden dzień w tygodniu wolny, byleby wziąć oddech. Ona nic nie musiała, ale widziałem że błądzi myślami w innej rzeczywistości. Do dzisiaj z pewnością nie rozumie że wielkie sukcesy wymagają wielkiego bólu i warto czasami na dłuższą chwilę zagryźć zęby. Nie obwiniam jej dzisiaj za nic, wybrała drogę na skróty jak większość społeczeństwa, ma bardzo ubogi kręgosłup moralny, wciąż mimo 20-ki na karku brak swojego zdania. Mówią - z kim przystajesz, takim się stajesz. W tym przypadku ani w jedną, ani w drugą stronę. Świecenie jej przykładem pracowitości na nic w jej postępowaniu, mnie imprezy jak nie bawiły tak nie bawią. Grupa przyjaciół z którymi jest o czym rozmawiać i z którymi można jechać na koniec świata mi wystarczą - jej oczywiście nie pasowali (kompleksy, bo dziewczyna przyjaciela wykształcona, a ona nie). Mimo wszelkich różnic kochasz i znosisz to delikatne, słabe stworzonko. Kiedy się jej znudzisz (lub widzi potencjalną korzyść z Ciebie w zbyt dalekim odcinku czasu) przeobraża się w potwora który wygarnie Ci wszystko w ciągu jednego wieczora, tak że Twój cały wypracowany system wyobrażeń na jej temat rujnuje się jak domek z kart i co najśmieszniejsze wierzysz w to o czym ona mówi, bo oddałeś jej serce. Nie wiesz gdzie jesteś i dlaczego tak się stało... Lawina nienawiści wobec siebie, później wobec jej, mętlik bo nie jesteś pewien kto tak naprawdę dał ciała. W moim przypadku nic z tego że jestem generalnie atrakcyjnym facetem pod wieloma względami. Co z tego, jak niezdatny do użycia bo albo go nie ma, albo zmęczony.  A wspólne wieczory, kolacje na mieście, wyjazdy za miasto w weekend już niestety się znudziły. Najważniejsze argumenty za tym jak było jej cholernie źle to właśnie "tyle czasu czekałam żebyśmy poszli na imprezę poznać fajnych ludzi" i "nie wyciągasz nosa z książek". Z resztą każdy, choćby najmniejszy argument na NIE dawał radę w jej przypadku by właśnie oczyścić się z wyrzutów sumienia... Naginanie faktów, dopisywanie swoich historyjek byś był ten zły. Skarżenie do rodziców, sic! Na jej nieszczęście widzieli we mnie właściwą osobę i zweryfikowali fakty, wobec tego teraz to już jest totalnie wolna bo dobrze wie że nie ma uznania w bliskim otoczeniu i szkoda do niego wracać.
Fundament procesu wylizywania się z tych ran to upływający czas... U mnie żadnych nowych wniosków, piszę te posty by utrwalić to do czego doszedłem już kilkakroć, by myśli nie uciekały już tak często w nieprawidłową stronę. Z tygodnia na tydzień i wspomnienia, jej brak u boku, a także piekielnie bolesne obrazki z okresu rozstawania się - dotykają coraz subtelniej. Kolejna drobna, cholernie pociągająca dziewczyna złamała następnego prze ch*ja. Los napisał takich historii setki. Cieszę się że w stosunkowo niedługim czasie wyszedłem z tego bagna a nie podzieliłem losów kolegów - obecnie alkoholików/ćpunów/denatów.

https://www.youtube.com/watch?v=4OWi-xdnfWk