Myślałam, ze jestem madrzejsza :( - Netkobiety.pl

Tak. Żyję. To mój mąż, ten sam od samego początku.  Z tym, ze przeszliśmy tak dużo, ze nie wiem czy uda nam się to wszystko posklejać.

Kochana trzymam kciuki ,że wszystko będzie po Twojej myśli.Zobaczymy jak to będzie:)Kup test zrób go.A przekonamy się szybciej.A wiesz może, to szaleństwo hormonalne po odstawieniu  tabletek?:)Bo chyba uważał Twój Pan;)

Nie, nie uważał, bo on by chciał.
Problem w tym, ze między nami jest tak sobie, takie demony przeszłości.

Od kilku tygodniu nie czuje się za dobrze. Już po odstawieniu antykoncepcji zaczęłam tyć o dziwo.
Nie biorę od ponad pół roku. Okres normalnie aż do 29 czerwca. Teraz mam spóźnienie. I albo mam już schizy albo zaczynam dostrzegać dziwne objawy faktycznie.
Test zrobiłam parę godzin temu. Slabiutenka ledwie widoczna druga kreseczka (test za mniej niż 5 zl o ile ma to jakieś znaczenie)

Kupię cos lepsze tylko nie wiem czy jutro czy odczekać te parę dni

To też już przeczytałam, choć łudzę się jeszcze.
Nie mam energii i nic mi się nie chce.
Pomijając wszystkie swoje inne odczucia to mimo, ze w dzisiejszych czasach  To głupie myślenie, to czuje ze mając lat 35+ już nie powinnam.

No właśnie sobie przypominam. Mimo młodego wieku wtedy ,mąż z siebie dawał wszystko, to on był wtedy dojrzalszy. Przynajmniej na początku. A potem już równia pochyla. I tak z 10-15 lat. Chwilowo było lepiej, ale jak już mówiłam wracają demony przeszłości, które być może były tylko stłumione.
Chciałam w koncu zacząć żyć, tak naprawdę,  pełnią życia, bez stresu i mając już odchowane dzieci . Jakkolwiek  To zabrzmi znów burzy mi się świat.
Ja, niepoprawna optymistka zaczynam jechać już na oparach. Nie mam siły.
Mąż z natury pesymista. Nie wiem czy mnie wesprze w tym co czuje. Uprosci.
To chyba kryzys tego co było. Dużo sobie krzywdy zrobiliśmy nawzajem.
Nie chce tu lamentowac jak rozkapryszona nastolatka, ale próbuje ratować swoją psychikę choćby przez wyrzucenie tego z siebie.

Nie wiem czy można streścić prawie 20 lat życia w kilku zdaniach, żeby to wiernie oddawalo sytuację.

Młodociany związek, dzieci.
Początkowe szczęście mimo wszystko.
Alkoholizm męża, terror psychiczny podczas ciągów przeplatany dobrymi chwilami (cały czas siedzenie jednak na bombie zegarowej)
Moja zdrada po kilkunastu latach. Znów terror.
Stabilizacja. Dobrowolna terapia męża.  Próby rozumienia siebie nawzajem.
Wychodzenie na prostą.
"Zdrada" męża  (nie wiem czy można to tak nazwac)
Oddalanie się od siebie. Moja przyjazn z kims innym jako kontrreakcja i przekroczenie granic przyjazni.
Mąż szaleje.
Rozstajemy się pozornie.
Zaczyna walczyć o mnie. O nas.
W końcu mu się udaje. Nowe plany, Nowe możliwości i to dość dobre.
Po czym budzi się jego depresja, kryzys? Nadal jednak nie pije od 3 lat dzięki czemu daleko zaszedl przy swojej zawzietosci i moim wsparciu .
Wydawałoby się ze jest dobrze.
Odzyskał mnie i stopniowo przestaje się starać. Skupia się bardziej na materializmie.
Sprawy się komplikuja, zaczyna obwiniać mnie i uprawiać swoje czarnowidztwo.
Momentami jest dobrze, ale to niczego nie zmienia, bo robi dystans, skupia się tylko na tym co może się złego wydarzyć.

To może 1% tego co się działo i dzieje.
Ja też już nie mam siły go ciągle wspierac i mówić ze damy radę,  co w rezultacie daje tylko to, ze on mówi ze on jest realistą A ja fantastką.

A teraz na dodatek jeszcze to. To nie jest dobry moment A poza tym nie zdążyłam poczuć jak żyje się naprawdę, bez stresu, jako dorosły człowiek. 
Mogliśmy właśnie teraz tak naprawdę zacząć od nowa. Bez ograniczeń. Z szansą jaką nie mieliśmy na starcie i na sposób jaki chcieliśmy, choć on akurat by chciał mieć dziecko ja niekoniecznie.

Nie wyobrażam sobie tego co dalej....

Sprawę rozwodu przerabialiśmy w zeszłym roku.
Złożyłam pozew który po paru miesiącach wycofalam.
Wydawało się ze będzie już tylko dobrze. I było do pewnego czasu.
Nasuwa mi się ze Maz się starał z obawy, ze ktoś mu mnie zabierze A gdy konkurencja znikła przestał.
Oczywiście się tego wypiera.
W tym roku już było różnie. Raz dobrze  Ale niestety częściej ni jako.
Zrobiłam ile mogłam żeby było lepiej z tym ze on nie rozumie iż nie możemy myśleć tylko o sobie i pewne rzeczy należy poukładać. Tu mam na myśli nasze rodzinne sprawy i zobowiązania.
On przebywa od prawie 1,5 roku za granicą A ja rozdarta na dwa kraje, to tu, to tam, bo do niego, bo tu bo szkoła córek i inne sprawy. I mieszkam i tu i tam.
Chciałam powoli uregulować co należy i pojechać do niego wraz z dziećmi ( starsza nie chce).
Był w czerwcu w domu, zabrał młodsza ze sobą A ja ze starszą zostałam bo miała jeszcze egzaminy.

Potem miał być nasz wyjazd wakacyjny i nagle nie chciał ze mną rozmawiać. Znów od rzeczy do mnie mówił i ze on ma to wszystko gdzieś i mogę sobie jechać sama na te wakacje . 
Zestresowana tym wszystkim robiłam swoje. Spotkaliśmy się na lotnisku. Najpierw mnie totalnie ignorowal, żeby nie powiedzieć iż był chamski.
Potem się ułożyło. Było nam całkiem fajnie choć to nie do końca to co odzyskalismy gdy się starał.
Po urlopie pojechaliśmy do niego i zaczął się stary schemat.
W ten weekend wróciłam do domu do Polski.
Miałam pod koniec miesiąca jechać do niego, chciałam iść do pracy i razem iść do przodu.
No i zaczęły się moje podejrzenia odnośnie ciąży Oraz jego schematyczne zachowanie.
Negowanie wszystkiego, czarnowidztwo.

Mamy pewien problem, ale to nie jest powód żeby się wzajemnie dobijac. To żadna tragedia i razem dalibysmy radę ale nie da mu się przetłumaczyć. Tak jakby tylko jedno się dla niego liczyło. Kasa.

Otóż przed wyjazdem okazało się ze skoro ma urlop to niestety nie wróci już do tej pracy A w innym miejscu się okazało ze musi być już albo wcale.
To bardzo dobry etat i dość dobrze płatny, chyba zbyt wysoko sobie podniósł poprzeczkę.
I teraz musi czekać bez pracy, żeby przestój się skończył z tym ze 100% gwarancji nie ma iż tak będzie.
No więc to moja wina bo zaplanowałam wakacje, moja wina bo nie będę z nim szczęśliwa bo ja pogodny typ A on pesymista, a do tego przegra wszystko ( mocno wyolbrzymia)

A mnie już sił brak żeby go wspierać bo i tak źle a do tego życie zaczyna mi się wywołać z powodu "ciąży "

Kupiłam drugi test i się boję

Teraz najważniejsze, aby:   (1) urodziło się  zdrowe     (2) abyś miała pieniądze aby go wychować.
Te dwie rzeczy. Skup się na nich.

zawsze masz wybór. Zastanów się, jak chcesz żyć. Ja bym dziecka nie urodziła na Twoim miejscu.

Dzięki Gary.
Postaram się postąpić wlasciwie

To żaden kaprys czy egoizm, ale świadoma decyzja i odpowiedzialność za siebie i czyjeś życie.
Skoro uważasz siebie za "durnego rodzica", szkoda, że będziesz w taki sposób przedstawiać się swojemu dziecku.
Oby wszystko ułożyło się dobrze - dla ciebie i dziecka.

Dziecko jest też częścią Ciebie, nawet jeżeli nie jest już owocem Waszej miłości, tak jak dwie pierwsze córki. Jeżeli nie potrafisz wybaczyć mężowi, to co byłe złe między Wami (a przecież nie wszystko było złe i nie zawsze) nie przenoś tego na nie, tego, co jest teraz, ono niczemu nie jest  winne. Życzę dużo wytrwałości,  bądź dobrej myśli

Rozumiem, że szanujesz męża szantaż.
Amare, to jest szantaż i dobrze o tym wiesz.
Mąż zrobił Ci dziecko, i teraz jeśli będziesz próbowała żyć z zgodzie ze sobą, on się na ciebie wypnie.
Widzisz tu miłość?

Aha, a tutaj kocha. Czyli jak jest po jego myśli, to coś tam ci szepnie do ucha i da pieniądze, a jak nie to nie kocha.
Widzisz tutaj sprzeczność?
Miłość to jest szacunek do KAŻDEJ decyzji partnera, bez względu na to czy to się nam podoba czy nie (nie musi).
Miłości się nie zabiera, bo ktoś nie robi tak jak tego chcemy.

Oczywiście, że tak myślisz i intuicyjnie wiesz, że to ułuda.

Nie wiem dlaczego chcesz walczyć ze sobą.
Najgorsze co możemy zrobić, to żyć w niezgodzie ze sobą, do czego po raz kolejny zmierzasz.

Test który pokazał 2 kreskę (nawet ledwo widoczną), jest testem pozytywnym. Jeśli zdecydowałeś już, że dziecka nie usuniesz, to pozostało Ci zaakceptować fakt bycia w ciąży. Napewno lekko nie będzie. Musisz sama wewnętrznie pogodzić się z sytuacją i podjąć decyzję dot. Twojego życia. Ja sama stałam kiedyś przed podobnym wyborem. Wybrałam normalność dla mojego syna, oznaczało to rozstanie z mężem. Dziś jestem w innym związku, mam 2 córki z obecnym mężem. Jestem szczęśliwa, mój syn też (ma dziś 11 lat). Ja bardzo szybko zweryfikowałam swoje życie. Zdecydowanie  nie  namawiam Cię do rozwodu, ale do wyboru, a gdy już go dokonasz ,to idź konsekwentnie do przodu, jeśli wybierzesz męża to zapomnij o złych rzeczach bo inaczej nie ruszysz z miejsca. Życzę Ci powodzenia.

Po co są plany? By wiedzieć od czego się odchodzi.

Możesz być rozkapryszoną dziewczynką, tyle tylko, że ta rola jest metrykalnie bez wdzięku. Proponuję też, byś zrezygnowała z obwiniania kogokolwiek o cokolwiek - to znakomicie ułatwia zycie.

Na razie to sama nie wiesz czego chcesz, nie jesteś w stanie podjąć suwerennej decyzji. Ochłoń, przemyśl na spokojnie.
W mężu wsparcia nie masz, mówi ci wprost, że jak usuniesz, to cyt. " skończy się już wszystko i żebym na niego nie liczyła".
Więc na co liczysz, że jak urodzisz (choć nie chcesz), to on cię znów pokocha i będzie chciał bardziej zaangażować się w sprawy rodzinne?
W twoim świecie nie ma ciebie, jest tylko powinność, zależność i ratowanie czegoś, co dawno już nie istnieje.
Gdzie w tym świecie to dziecko, co mu dasz?

Dzięki.

Pomyśl, po co ciągniesz ze sobą te demony. Do czego ich używasz i co się stanie, gdy znikną.

Oj chyba się mylisz, przynajmniej w połowie.
Bardzo dużo dramatów za nami, stąd każdy kisi się w poczuciu własnych krzywd.
Nie możemy się porozumieć to fakt, ale nie mogę powiedzieć, ze Maz ma na mnie wywalone. Zrozumienie mnie i swoje pragnienia kłócą się ze sobą.  I vice versa.
No, ale trzeba się wziąć w garść i działać.
Jeśli nie spróbujemy to nam się nie uda. No, bo jak?

Po Twoich postach widać że się wahasz co dalej zrobić z własnym życiem. Myślę że kochasz wciąż męża, tylko poczucie wyrządzonych krzywd nie pozwala Ci na kolorowe spojrzenie w przyszłość.

Daj znać co powiedział lekarz. potwierdzone W 100%? Jeśli tak to najważniejsze żeby  urodziło się zdrowe pozdrawiam i czekam na info

Byłam u lekarza i wcale nie jest lepiej.
Trafiłam na kogoś co najmniej dziwnego.
Spytał co mnie sprowadza po czym " a chce Pani być w ciąży?"
Wziął mnie na usg. To jest tak małe ze wystarczy "wkladka" i ciąży nie będzie. To jego słowa. Zapytałam wprost czy jestem czy nie jestem. No tak, widać mini pecherzyk więcej mogę powiedzieć gdzieś za tydzień proszę przyjść wtedy.
Co ja mam o tym myśleć? Czy on mi chce podać cos żeby "nie było ciazy"? Czy może to pod tekst do aborcji?
Wiem jeszcze mniej niż wiedziałam.
Jestem w rozterce.
Mąż twierdzi ze muszę podjąć dobrą decyzję. Nie będzie wywierać presji. Jeśli naprawdę nie chcę i nie czuje się na siłach to mam teraz szansę póki jeszcze jest czas. A jeśli chce to musimy mieć świadomość ze to jest decyzja na kolejne minimum 18 lat.
A ja czuje się jak głupia idiotka i nie wiem czego chcę.  Wszystko wydaje mi się zła decyzją.

W pierwszej chwili oburzyłem się, że mąż się wycofał z tej trudnej decyzji, a powinien powiedzieć "uródź dziecko"  albo powiedzieć, że "nie chce dziecka". Jednak doszedłem do wniosku, że on tego nie może zrobić, bo to twoja decyzja. Jeśli będzie dziecko, to on będzie miał trudniej. Ale zrobił dziecko, więc to będą jego konsekwencje.

Zatem wracamy do Ciebie... Ty musisz sama podjąć decyzję. Jak urodzisz, to mąż NIE ma prawa twierdzić, że obciążenie rodziny wzrosło, bo mógł o tym myśleć, zanim zrobił. Jak usuniesz ciążę, to mąż NIE ma prawa Ci tego wypominać, bo nie planowaliście dziecka, nie było to omawiane, zachował się nieodpowiedzialnie w seksie nie licząc się z konsekwencjami.

Wniosek? Jsteś absolutnie sama z tą decyzją. NIKT Ci nie pomoże. Ale też NIKT nie ma prawa krytykować.

NIEstety na razie zachowujesz się jak mała dziewczynka, która nie wie czego chce. Jak lekarz mówił "wkładka wystarczy", to twoja reakcja powinna być taka:

-- Panie lekarzu! Proszę natychmiast mi założyć wkładkę... NIE CHCĘ kolejnego dziecka...

albo taka:

-- Panie lekarzu! JA CHCĘ urodzić to dziecko.

Zawsze wszyscy krzyczą, że to ciało kobiety, że powinna sama o sobie decydować i tak w istocie rzeczy jest. Jej mąż ma rację, że daje jej wolną rękę. W końcu to ona będzie musiała znosić trudy ciąży, porodu, wychowania dziecka na co dzień, a jeżeli to małżeństwo się rozsypie to tym bardziej zostanie z dzieckiem, no i dodatkowo jej wszystkie plany, marzenia pójdą w łeb. Także, nawet jeżeli to unikanie przez niego odpowiedzialności za całą sprawę, to jest to zwykły instynkt samozachowawczy, żeby "nie było na mnie", gdy przyjdzie co do czego.

Autorka szuka wsparcia, albo raczej ewentualnej mozliwosci zwalenia winy na męża. Autorka nie jest niezdecydowana w tej kwestii jedynie - to niezdecydowanie w podejmowaniu decyzji przebija przez cale jej zycie.

Jakakolwiek decyzje podejmie maz - za 10 lat i tak to bedzie jego "wina"....

Do tego się odniosłam Wielokropku.  Mąż nie określił tu jasno swojego stanowiska.

Jeśli chce tego dziecka, to powinien jej powiedzieć żeby urodziła, a On jej pomoże we wszystkich trudach wychowania dziecka. Myślę że wtedy autorka nie miałaby większych wątpliwości. Chodzi o to wsparcie, którego tu brak.
Ps. Przeczytałam cały wątek☺

Otóż to☺

Jak to nie masz komu się wyżalić? a ojciec dziecka ,które ma się narodzić?? dlaczego z nim nie porozmawiasz,chyba nie zostawi Ciebie z tym samej? Piszesz.... myślałam,że jestem mądra.... wiesz jest takie powiedzenie: ...mądry Polak po szkodzie.... przecież skoro odstawiłaś sama tabletki,mogłaś się liczyć z tym, że zajdziesz w ciążę,liczyłaś,że może się jakoś uda? no i nie udało się,masz dwie nastoletnie córki i co w związku z tym? boisz się ich reakcji? będą miały młodszego brata,albo siostrzyczkę ,bo to co się stało już się nie odstanie.Koniec,kropka. Nie ma co teraz płakać nad już rozlanym mlekiem,a żyć musisz dalej,bo teraz dopiero będziesz miała dla kogo.

To tylko część napisanych na forum Twych opinii o ciąży i marzeniach. Znając je, nie śmiałabym Ci niczego proponować: ani urodzenia dziecka, ani aborcji. Twój mąż zna Cię jeszcze lepiej, wie to wszystko a nawet więcej. To Ty jesteś w ciąży, to Ty będziesz rodziła, to Ty ponosić będziesz większość obowiązków związanych z opieką i wychowaniem niemowlęcia (chyba że będzie karmione sztucznie, Ty wrócisz do pracy a mąż pozostanie w domu).
Nie dziwię się, że po tym jak powiedział, że chce dziecka, Tobie pozostawił do podjęcia decyzję.

W jaki sposób odbierzesz pojawienie się nowej pociechy zależy tylko od Ciebie. Że poprzestawiają się plany, cele? W tym zamieszaniu jakie miałaś tyle lat wcale nie najgorsza zmiana. Zmiany i zmagania towarzyszyły Ci dużo gorsze. Na ile dziecko urodzi się zdrowe, wyrówna potrzebną mu uwagę. Na pewno przestrzegam przed traktowaniem ciąży i dziecka jako antidotum na problemy małżeńskie.
Mam młodszego brata o skromne 20 lat. Pamiętam i przerażenie matki i alkoholizm ojca. Matka miała 42 lata gdy się urodził, ojciec jeszcze trochę nawywijał i zapił po czterech latach. Dzisiaj brat jest wsparciem dla matki, jego wychowywanie przyniosło jej mnóstwo radości.
Mój syn miał być lekarstwem na moje małżeństwo. Nie zadziałało. Dziś mimo że strasznie jest marudny i pyskaty napawa mnie niesamowitą dumą.
Dziecko na pewno będzie waszym sprawdzianem. Może być i źródłem radości.

Wszystko zależy od sytuacji, czasem ciąża jest dramatem. Tu jest wynikiem nieodpowiedzialności, wiadomo przecież czym skutkuje seks bez zabezpieczenia. Autorka wspominała we wcześniejszych postach, że kiedyś usunęła już ciążę z powodu ciężkiej sytuacji życiowej, tym bardziej powinna myśleć.