Cześć, mam 18 lat i wiem, że może to nie jest dużo ale chciałabym opisać swoją historię i poznać wasze opinie na jej temat.
Kiedy byłam młodsza poznałam pewnego chłopaka, w którym można powiedzieć się zakochałam. Był starczy i imponowało mi to jak na nastolatkę. Pisał ze mną przez jakiś czas, ale później kontakt się urwał. Potem znowu pisaliśmy i znowu kontakt się urwał. Działo się to tak dużo razy, że przestałam liczyć. Najgorsze, że za każdym razem, gdy tak po prostu urywał kontakt, ja cierpiałam. On miał w tym czasie inne dziewczyny, a ja dalej cierpiałam i gdy jakimś cudem udawało mi się zapomnieć i uspokoić on znowu pisał, a ja nie potrafiłam tego ignorować i mu odpisywałam.
Ostatnio po bardzo długim okresie nieodzywania się, napisał. Myślałam, że już mi kompletnie przeszło, więc zaczęłam z nim pisać jako znajomi. Jednak potem wyszło inaczej, pisał do mnie codziennie, był miły i kochany, interesował się mną i potem zaczynały się bardziej intymne tematy. Wiadomo jest starczy i pisał co to by nie chciał ze mną robić. Wiedział, ze jestem niedoświadczona i mówił, że nie mam się czym martwić. Niestety ani razu nie powiedział, że chce ze mną być. Spotkaliśmy się kilka razy, całowaliśmy itp.
Kiedy on chciał się spotkać i "pobawić" oznajmiłam, że nie jestem doświadczona i najwyraźniej w życiu boje się, że coś mi nie wyjdzie. I tak właśnie znowu przestał się odzywać.
Doskonale wiem, że z mojej opowieści wychodzi, że szukał tylko laski do zabawy, a nie dziewczyny. Zwłaszcza, że nie zabierał mnie nigdzie, prócz spotkanko w autku, bo na dworze przecież zimno i wyjście do parku, gdzie nie ma ludzi. Raz nawet wyszło, że uważam go za takiego co szuka dziewczyny do zabawy i wielce się obraził.
Najgorsze jest to, że mimo, iż wiem, że szukał dziewczyny do zabawy to ciągle o nim myślę i nie potrafię zapomnieć. Niestety zakochałam się w nim jeszcze w gimnazjum i ciągnie się to za mną jak nie wiem co.
Mam jedynie nadzieję, że popieracie moją decyzję, że nie poszłam na to ostatnie spotkanie.
Dziękuję, jeżeli ktoś to przeczytał.
ale pewnie takich jest więcej. Na szczęście ja już dawno mam to za sobą, Ty też na pewno sobie poradzisz 
