Cześć wszystkim.
Od roku jestem w związku z wspaniałą dziewczyną - najlepsza dziewczyna jaką udało mi się poznać i bardzo ją kocham. Aktualnie jestem na rozdrożu poprzez sytuację, która jest między nami. Ja mam 21 lat - ona jest rok starsza. Poznaliśmy się na studiach. Ona miała wtedy chłopaka. Nie mniej jednak, zostawiła go dla mnie i wie, że była to dobra decyzja. Jej "chłopak" miał 36 lat... Zanim zostaliśmy parą dowiedziałem się tego od jej koleżanki - sama nigdy mi się nie przyznała, że ma chłopaka, dopiero po tym jak z nim zerwała. Bardzo się starałem i robiłem co mogłem abyśmy mogli być razem, choć 100 razy mówiłem sobie, że odpuszczam i 100 razy nie potrafiłem tego zrobić. I tak oto jesteśmy parą... Problem tkwi w tym, że ja nie mogę się pogodzić z jej przeszłością - z tym, że była z tym typem... Mianowicie chodzi o seks. Wiem, że uprawiała z nim seks regularnie i że był jej pierwszym. Mimo, iż jak mi powiedziała "zawsze chciała, żeby to było z mężem po ślubie" i okłamała mnie, mówiąc, że jest dziewicą. Uwierzyłem jej. Jednak 3 miesiące temu się przyznała. Wtedy też postawiłem nasz związek pod znakiem zapytania... jednak postanowiłem, że dam nam jeszcze szansę. W pierwszych 3 miesiącach związku było super, były częste pieszczoty - nie było seksu klasycznego ani oralnego, bo nie była na to gotowa a ja nie chciałem nalegać, powiedziałem, że dam tyle czasu ile będzie jej trzeba. Na wakacjach po raz pierwszy uprawialiśmy seks po imprezie - byliśmy pijani, tak wyszło, dzień później miała mega ochotę, więc zrobiłem jej dobrze. Na wakacjach rzadko się widywaliśmy - może z 5-6 razy, nie mieszkamy w tym samym mieście, ale ogólnie bardzo często się spotykamy w trakcie studiów, niemalże codziennie. Po wakacjach zaczęło się między nami psuć - oznajmiła mi, że ona nie chce już robić takich rzeczy, że uważa, że jest to złe i ma wyrzuty sumienia - gdy coś robiliśmy to bardzo często płakała po albo nawet jeszcze w trakcie - wtedy oczywiście przerywaliśmy zabawę. Myślałem, że jeszcze może być normalnie, ale jednak nie, oznajmiła, że chce czekać do ślubu i postawiła mi ultimatum, że albo do ślubu NIC (NIC kompletnie NIC, bez seksu, bez pieszczot) albo z nami koniec - i mam wybrać.W dodatku powiedziała mi, że to mi jako pierwszemu wyznała miłość - że jego naprawdę nie kochała i nigdy mu tego nie powiedziała. Czyli seks w imię czego? O co mi konkretnie chodzi - NIE MOGĘ się pogodzić z tym, że z nim wszystko, a ze mną nic - po tym jak się już dowiedziałem, że dziewicą nie jest, często mnie odrzucała kiedy chciałem się do niej zbliżyć, wtedy zawsze byłem zły, bo miałem w głowie to, że jego nie odrzucała. Wkurza mnie ta świadomość, że jemu nie kazała czekać. On dostał wszystko od razu, a ja mam czekać? To mnie okropnie wkurza. Co byście zrobili na moim miejscu? Zależy mi na niej... jednak mi nigdy nie chodziło o seks sam w sobie, zawsze okazywałem jej w ten sposób uczucia i miłość. A wiem, że tamtemu frajerowi chodziło właśnie tylko o jedno i gdyby nie to to razem długo by nie byli. Ja już mam traumę i boję się do niej zbliżyć, tego, że albo mnie odrzuci albo jeśli nie, to będzie się stresować i płakać po. Kiedy do czegoś między nami dochodzi to widzę, że się stresuje i od razu przerywamy, bo to nie ma sensu. Ona jest bardzo religijna. Co byście zrobili na moim miejscu?
odpuszczać
to nie jest tak, że chodzę wkurzony cały czas i robię jej wyrzuty, jestem niemiły itd. Nie. Raczej nie daję po sobie poznać, że coś mnie w danej chwili gryzie 
jeśli coś się między nami działo, to wtedy, gdy oboje tego chcielismy. Kiedyś nawet pamiętam, że zaproponowałem jej, że jeśli chce, to możemy przez pewien czas nic nie robić w tym kontekście, odparła, że nie, bo będzie jej tego brakować.
