Ksiądz zamiast psychologa - czy to dobry pomysł?

Wszystkie drogi, które przywracają  "spokój duszy" są właściwe.
Tajemnica spowiedzi, gdy już pokona się barierę wstydu daje gwarancję, przynajmniej w założeniu, że problem pozostanie wyłącznie między księdzem i penitentem, a rozgrzeszenie daje ulgę pozbycia się wstydliwych lub traumatycznych tajemnic.
Pamiętam z nastoletnich lat, że pomagało.
Z drugiej strony ksiądz to "teoretyk" w wielu sprawach, ale też człowiek z własnymi, często równie doskwierającymi problemami, z którymi sam sobie nie radzi.
Od kiedy to rozumiem, nie obarczam księży swoimi sprawami.

A może tak - zamiast do psychologa czy księdza - idź do człowieka, który Cię wysłucha i poradzi...
Nie każdy psycholog jest empatyczny i kompetentny i nie każdy ksiądz jest nawiedzony.
Akurat, kiedy kiedyś potrzebowałam pomocy i rady poszłam do księdza. Ale nie dlatego, że był księdzem, tylko dlatego, że był fajnym, dobrym i mądrym człowiekiem.
Chociaż czasem zwrócenie się w kierunku religii jest prostsze - religia ma jasno wyznaczone zasady i reguły

zastanowiło mnie
i chyba o efekt chodzi,
rzeczywiście ksiądz potrafi pomóc, jeżeli łatwiej iść do księdza czemu nie,
ja wybrałabym zdecydowanie psychologa, on jest przecież w pewien sposób również "spowiednikiem", może tylko rozgrzeszenia nie daje
w jednym przypadku pomaga wiara w Boga w drugim w ... naukę?

Ja  myślę, że człowiek który idzie do spowiedzi  wie, że złamał zasady /uniwersalne/ i ma możliwość pozbycia się poczucia winy w dość łatwy sposób. I to nie ujmuje mu wartości, wręcz przeciwnie.

Naprawdę wierzący człowiek jest radosny, bo wie, że Bóg kocha go jak nikt na świecie i chce dla niego jak najlepiej i ma w sobie pokój /spokój wewnętrzny/. Nie wiem czemu polski katolicyzm jest taki smutny /te pieśni w kościele... masakra/.

Owszem, trudno znaleźć dobrego księdza /ale oni nie biorą się z księżyca - są "produktem" polskich rodzin/, więc i dla psychologa  jest miejsce.

Generalnie uważam, że wystarczy trafić na mądrego i dobrego człowieka...

Właśnie o tę różnicę pomiędzy polskim katolicyzmem a radosną wiarą mi chodzi. Sama nie jestem wierząca, ale uważam, że ludzie autentycznie wierzący (z naciskiem na autentycznie - czujący to, świadomi, radośni i niekierujący się ślepo wytycznymi religii) mogą być szczęśliwsi i ta wiara może im pomóc w radzeniu sobie z życiowymi przeszkodami. Ale to, co miałam na myśli pisząc swoją wypowiedź to ślepe podążanie za tym, co wmawia nam kościół i kler: że trzeba ciągle pracować nad tym, by zadowolić Boga (nie by samemu stawać się lepszym, ale by Bóg był z nas bardziej zadowolony!), że trzeba gorzko żałować za grzechy, których popełniania jednocześnie nie jesteśmy w stanie uniknąć, bo urodziliśmy się grzesznikami (sic!), że trzeba kochać innych a nie siebie (duży błąd, bo nie można kochać innych, dopóki nie pokocha się siebie). To ze zdrowiem psychicznym nie ma nic wspólnego, może tylko szkodzić.

Ten sam efekt można osiągnąć zwierzając się przyjacielowi lub innej bliskiej osobie, a nie trzeba przy tym klęczeć przed obcym, wygodnie sobie siedzącym mężczyzną Czym innym jest zresztą wygadanie się i otrzymanie szybkiej porady, a czym innym jest docieranie do głębokich źródeł problemu i uczenie się technik radzenia sobie z nim pod opieką specjalisty.

Myślę, że to zależy od tego jakiego kalibru masz problem. Jednak jedno drugiego nie wyklucza - zawsze można szukać pomocy wszędzie tam gdzie chce się ją odnaleźć

No tak, to musi być straszne: obcy, mężczyzna, siedzi sobie wygodnie, a ty na kolanach. Nie to co: znajoma psycholog, kobieta, siedzi wygodnie ale ty jeszcze wygodniej leżysz na sofie. Jak tu wybrać księdza?! A jednak. Założę się, że dla wielu ludzi zachętą jest pewna anonimowość w konfesjonale, choćby iluzja odgrodzenia od osoby, której się zwierzamy. Po to zostało to tak wymyślone. Bo przecież w tym strasznym kraju gdzie by tam komuś wpadło do głowy, że można zwyczajnie pójść do księdza na plebanię pogadać albo zaprosić go do siebie na herbatkę i wtedy się wyżalić...
Pomijam to, że w programie kształcenia księży jest i odpowiedni zakres psychologii. Zresztą o ile wiem psycholog nie oznacza psychoterapeuty i są to dwa różne zawody i przygotowanie do nich.
Ksiądz oczywiście nic o życiu nie wie, bo spadają na parafie z głębokiego kosmosu. Po pierwsze widać nie wiecie w ilu trudnych życiowych sprawach księża są proszeni o pomoc, rozmowę, czy nawet tą spowiedź. Wysłuchują tylu historii, że nie jeden psycholog czy psychoterapeuta by osiwiał. Po drugie ksiądz i ksiądz, to nie to samo. Część księży faktycznie kończy swą edukację na seminarium i zapewne tacy trafiają na większość parafii. Są jednak nawet zwykli księża, a już na pewno wśród zakonników, którzy kończą drugi fakultet i nierzadko są to właśnie studia w kierunkach psychologicznych. Ja przez 10 lat mieszkałem w parafii zakonników i to byli bardzo fajni goście, którzy zawsze zapraszali do siebie jak ktoś chciał się wygadać. Przy kawie  niekoniecznie na kolanach...

Co prawda nie jestem katoliczką, więc ksiądz nie wchodzi w rachubę. Znam jednak przypadki, że rzeczywiście wiara w Boga, modlitwa i towarzystwo zaufanych współwyznawców może zdziałać bardzo dużo dobrego i pomóc uporać się w trudnych chwilach. I za tym obstaję. Jednak, gdy mimo tego ktoś nadal sobie nie radzi, może to świadczyć o poważniejszych problemach z psychiką i wtedy pomoc psychologa czy psychiatry jest niezbędna. Może się okazać, że osoba taka potrzebuje wsparcia farmakologicznego.

Myślę podobnie jak Metyl poza tym ksiądz mógłby mieć problem z relacjami w związku bo sam żyje w celibacie nie rzadko wybiera taką drogę z  powodu zawiedzenia się na żonie.

To był tylko przykład, obrazujący uniżoność przeciętnego parafianina w relacji z duchownym, nakazaną przez ogólnie obowiązującą konwencję przyjętą w Kościele (a przynajmniej w polskim). Ja, grzesznik, podchodzę do konfesjonału, klękam i wyjawiam swoje najskrytsze, najwstydliwsze tajemnice obcemu człowiekowi, który ocenia, jak bardzo jestem winna i zadaje mi pokutę. W relacji pacjenta z psychoterapeutą tej uniżoności nie ma, mówimy to co chcemy powiedzieć, a nie to co musimy. Jak już wspomniałam, nie jestem cięta na księży, poznałam kilku wspaniałych, ciepłych ludzi wykonujących ten zawód (czy też, w tym przypadku, wypełniających swe powołanie) i daleka jestem od twierdzenia, że z księżmi nie warto rozmawiać czy szukać u nich wsparcia i porady. Po prostu uważam, że Kościół jako instytucja postawił wszystko na głowie i niestety nie ma na celu pomagania ludziom.

Post poniżej poziomu forum

Zbyś, weź ogarnij pisownię, raz, że wulgaryzmy są wbrew regulaminowi, a dwa - totalnie nie da się zrozumieć Twojego postu, szczególnie końcówki.

Ja ogólnie nie jestem osobą praktykującą, nie czuję potrzeby chodzenia do spowiedzi, etc. Dlatego z problemem poszłabym do psychologa/psychiatry - miałam już w życiu parę takich sytuacji.

Ale, tak na chłopski rozum - załóżmy, osoba uzależniona od seksu, idzie do księdza na rozmowę. I co tam usłyszy? Masturbacja, fe, seks pozamałżeński, fe, bdsm - fe, bo nie po bożemu... Usłyszy, że jest wynaturzeniem jakimś. To może lepiej od razu sobie odpuścić..

Nachlałeś się?

Nic nie postawił na głowie tylko nie wiem czemu mieszać instytucję spowiedzi, która ma konkretny cel z szukaniem porady? Chcesz pogadać z kimś obcym kto nie pójdzie paplać wszystkim o czym rozmawialiście, to nie musisz iść zaraz do spowiedzi. Możesz po prostu poprosić księdza o rozmowę.
Poza tym strasznie mieszacie. Do psychiatry po poradę w problemach życiowych? Psychiatra jest od leczenia chorób, a nie rozwiązywania życiowych problemów. Z psychologiem można pogadać ale nie ma on uprawnień do prowadzenia psychoterapii. Poza tym rozumiem, że piszecie o ludziach majętnych z dużych miast? Bo właściwie tylko tam ktoś szukający takiej pomocy znajdzie od ręki fachowca, który oczywiście skasuje go na konkretną gotówkę. O jej naprawdę udzieli porady za pieniądze? A to nie jest domena tych strasznych księży? Proponuję spróbować umówić się na wizytę u psychologa z NFZ-u, szczególnie w małym mieście. Moja żona poszła ze 2 razy i machnęła ręką. Szkoda czasu. To już chyba lepiej faktycznie jakiegoś księdza poszukać

Bzdura Snake bzdura pisał tu kiedyś czytałem archiwalne posty Dr burn ja mam takie samo zdanie. Psychiatra zaczyna tam gdzie kończy psycholog. Psychoterapia jest 100 razy lepsza od terapii. Psychiatra to nie zwykły humanista a lekarz + humanista. Amerykanie jak chcesz wiedzieć co chodzą do psychiatry a niziny i biedne szkoły wysyłają do psychologów. Może ejszcze ateiści mają iść do księży

Nie ładnie często(jak wnioskuję) krzyczeć na partnerkę mi się to zdarzyło góra 4 razy w ogóle a ona na mnie krzyczała z 2 razy a nie jestem osobą wierzącą, może to ma coś do tego ...

Ale przecież MIESZKAĆ możesz, chyba że jakiś nowy zakaz wprowadzili

Swoją drogą dla mnie to zawsze było nie do ogarnięcia. Idzie ktoś do spowiedzi mając nieślubnego partnera z którym uprawia seks. Aby ta spowiedź była ważna, nie może niczego zataić i powinien szczerze żałować za grzechy i postanowić prawdziwą poprawę. A więc idąc do spowiedzi w takim wypadku, powinien żałować, że współżyje z ukochaną osobą przed ślubem, a po spowiedzi powinien zaprzestać tego procederu. W innym wypadku ta spowiedź nie jest szczera, jest nieważna i zwyczajnie mija się z celem.

Wydaje mi sie, że  dochodzi tu do mylenia pewnych pojęć. Ksiądz i psycholog, czyli konfesjonał i kozetka , to są instytucje stworzone do zupełnie innych spraw. Dlaczego więc miałoby się  traktować je jako zamienniki służące do tego samego celu? W ogóle ten cel - czyli rozwiązywanie czyichś problemów- jest mocno naciągany. Ani ksiądz , ani psycholog nie jest w stanie tego zrobić a obiecywanie czegoś podobnego pachnie mi manipulacją. Może lepszym słowem byłoby tutaj wsparcie?

Ja czasem chodzę do spowiedzi (średnio 2-3 razy w roku) i regularnie uczęszczam na terapię (która nie jest żadną obietnica rozwiązywania problemów, a raczej formą leczenia traumy). Do głowy by mi nie przyszło, żeby coś tu pozamieniać i zacząć spowiadać sie terapeutce lub leczyć sie u księdza.
Spowiedź jest dla mnie zwyczajnym rytuałem związanym z moim wyznaniem. Nie dorabiam do tego ideologii. Raz na jakiś czas przypominam sobie swoje grzechy, żałuje za nie i i idę je wyznać. Kiedy w konfesjonale mówię - nie chodziłam do kościoła, bo mi sie nie chciało- to oczekuję od księdza, że pogrozi mi palcem, może nawet ochrzani ale na końcu powie, że skoro szczerze żałuję i postanawiam poprawę, to jest ok i mam przebaczone. Nie chciałabym doświadczyć podczas spowiedzi analizy mojej osobowości. To nie to miejsce. Spowiedź jest po to, aby człowiek , który żałuję, że złamał jakieś zasady, mógł uzyskać przebaczenie. To jest akt symboliczny, ma podnieść na duchu i przynieść ulgę, ale nie powinien przypominać pracy terapeutycznej. Taka "terapia" u księdza może przynieść więcej szkód jak korzyści.

Inaczej jest w przypadku tzw luźnych rozmów (żadne konfesjonały, żadne kozetki). Wsparcia można szukać gdziekolwiek. Jeśli ktoś lubi rozmawiać z księżmi i zwierzać sie im , to tylko jego sprawa. Potrafię to zrozumieć, gdyż księża są przeważnie inteligentni i umieją pięknie mówić. Ja osobiście nie ufam im na tym polu, gdyż uważam , że mają oni spore skłonności do manipulacji. Zresztą z psychologami może być podobnie. To jednak dotyczy kontaktów prywatnych. W kwestiach formalnych nie myliłabym tych dwóch spraw, bo ani konfesjonał nie jest kozetką, ani kozetka konfesjonałem

odpowiedź jest prosta - zależy jaki ksiądz i jaki psycholog