Czy taki mężczyzna nie ma szacunku do kobiety, czy ja przesadzam?

Tez mam dla nich dowcip- jutro umawiasz sie na spotkanie i mu oznajmiasz przy kolegach: Kochanie, jestes takim chamem, ze mam tego dosc. Zrywam z toba."

Problem rozwiazany.

Cóż, 21-latkowie w grupie właśnie tacy bywają. Z wiekiem im przejdzie. Unikaj przebywania razem z nimi do tej pory.

I niema czegoś takiego jak"nie ma do mnie szacunku gdy jest w towarzystwie". Albo się kogoś szanuje, albo nie. A w tym wypadku to nie tyle ciebie, co nie szanuje twoich uczuć.

I pytanie za 100 pkt: Czy jeżeli się nie zmieni jesteś gotowa od niego odejść?

A bardzo się zmartwi że musi mieszkać sam, czy może bierzesz pod uwagę taką opcje, że odetchnie z ulga, ze ma więcej czadu dla kumpli?

Mhm, nie zgodze sie. Nie oceniam swojego faceta, bo jest troche starszy, ale patrzac np na kolegow grupy to nigdy nic takiego miejsca nie mialo zeby robili sobie zarty z wlasnej dziewczyny / pozwiolili na to innym. Takze w tym aspekcie sie nie zgodze. A obserwuje wlasnie 21latkow bo to moi rowiesnicy.

A probowalas z nim porozmawiac wprost i dobitnie?

Kiepsko u niego z dojrzałością, skoro tak postępuje, ma gdzieś, że innych rani. Podejrzewam, że skoro tutaj ma gdzieś innych, to na innych polach raczej też jest niedojrzały. No bo raczej wyklucza się, żeby tutaj innych tak źle traktował, był infantylny, a na innych polach dojrzały i pełen empatii. No uważam, że tak raczej nie jest i skoro tutaj jest tak infantylny, robi sobie takie żarty, ma gdzieś innych, to nie jest dojrzałym facetem. Mówisz mu też o tym, a on nic sobie z tym nie robi. No to wybacz dla mnie albo zerwanie albo dalej męczysz się, Twój wybór. Ja wiem, że bym nie mogła, bo dla mnie to pewne niedostosowanie społeczne wręcz tak chamsko żartować i nie rozumieć, że kogoś może to ranić, wręcz olewać to i tak "żartować" dalej. No i tutaj jest to mocno posunięte, skoro to, że rani Ciebie też do niego nie przemawia. Wybacz, ale dla mnie to poziom piaskownicy. Skoro on nie chce tego zmienić, rozmowy nic nie dają, to nikt nie ma czarodziejskiej różdżki. Teraz sama sobie odpowiedź czy będziesz potrafiła z nim być. Jeśli jest tak jak piszesz, nie wyolbrzymiasz, to naprawdę to facet niedojrzały jak dla mnie... Jak dla mnie taki ktoś nie nadaje się na związek, ale Twój wybór. Skoro w tak prostych sprawach nie ma empatii, nie przestaje, mimo że Cię rani, to wątpię, by w innych sprawach był inny.

Aha, to wtedy lepiej ograniczyć Twój czas spędzany z nimi. No bo jak nie umie się przy nich powstrzymać, to wiesz, lepiej wtedy się z nimi spotykać i możesz to otwarcie powiedzieć, skoro nie umie się przy nich pohamować (słabe to, ale dobra), to Ty z nimi nie chcesz się spotykać, niekomfortowo się czujesz w ich towarzystwie. A jak jesteście we dwoje to już nie żartuje tak głupio?

Dobre... Wraz z koleżkami zachowuje sie chamsko i raniąco wobec innych osób - co uznaje za zaje...ste poczucie humoru - i tak samo postępuje wobec Autorki, a jednoczesnie ...przejmuje się tym, że okazywanie Autorce uczuć może kogoś drażnić Jakaś niespójność tu występuje - czy ktos to zauważył?

No fakt, dojrzały jak cholera... No wybacz Autorko, ale juz sam fakt, ze facet 21 letni robi swiadomie z siebie chama, prostaka i dupka, pozwala lekceważyć własna partnerkę i byc wobec niej chamski - oczywiscie w ramach swoiście pojętego "humoru" - tylko po to, by popisywać sie przed kolesiami i mieć ich ...akceptację - TO DOJRZAŁOŚĆ?
Autorko, jesteś w jakims dziwnym związku ze szczylem, który majac 21 lat ma mentalność 14-latka. Według mnie bycie z kims takim to totalne nieporozumienie, ale to zapewne wkrótce sama zrozumiesz...

Jak jesteśmy sami, to też ma takie dziwne poczucie humoru, ale jest to humor na takim poziomie, który rozumiem i z którego potrafię się śmiać.
Ale nie popadajmy ze skrajności w skrajność. Nie będę zostawiać kogoś tylko dlatego, że czasami nie odpowiada mi jego poczucie humoru. I to też nie jest kwestia tego, czy ja się sama siebie szanuję. Partner nigdy na mnie nie krzyknął, nie robi mi awantur, nigdy mnie nie uderzył, nie zawiódł mojego zaufania. Nie oczekiwałam rad typu "zostaw go, bo to i tamto", bo rozstanie nie zawsze jest receptą na problemy. W niektórych wypadkach jest nawet tchórzostwem, dlatego chciałam tylko poczytać kilka dobrych rad jak utemperować to jego poczucie humoru w towarzystwie, nic więcej.

Jeśli brak szacunku, poniżanie, nieliczenie się z Tobą, Twymi uczuciami i potrzebami (post powyżej) nazywasz poczuciem humoru, to może zobacz rzeczywistość?

Nikt Ci nie doradza rozstania, no coś Ty, Autorko. Twoje relacje z tym facetem są jak najbardziej prawidłowe i szablonowe. Każdy udany i kochajacy sie zwiazek tak przecież wygląda. Przez nas być moze przemawia zwykła zawiść, ze jesteś z kims tak Ci pod kazdym wzgledem pasujacym, tak Cię stawiającym na piedestale i robiacym wszystko, by Ci "nieba przychylić"...
Ja tylko od siebie dodam ...ale tak juz w eter, że przed Autorką długie jeszcze lata do zrozumienia "na czym to powinno polegać"

Twój chłopak jest niedojrzały faktycznie. Ale ma 21 lat i w tym wieku wielu chłopaków się tak zachowuje, a po okresie studenckim część  nich poważnieje i się bardzo zmienia.
Nie zmienia to jednak faktu, że o ile niewybredne dowcipy można zignorować, o tyle hałasowanie z kolegami jest niedopuszczalne.
Musisz z nim ustalić pewne zasady i konsekwentnie się ich trzymać. Ja znam kilka dziewczyn, które miały takich facetów i oni z wiekiem spoważnieli i są całkiem fajnymi partnerami, tylko że one jasno stawiały granice i egzekwowały je, nawet za cenę częstych awantur.
Jak został ustalony kompromis to awantury się skończyły.

Nie. Poczucie humoru jest dobre w każdym wieku.

Nie wiem co ma wspólnego powaga z poczuciem humoru.. Jedno z drugim nie koliduje.

Moim zdaniem miłość = szacunek. Jeżeli Cię kocha to powinien szanować Ciebie i Twoje potrzeby. Rozumiem, że czasem jego potrzeby mogą się mijać z Twoimi, normalne, że tak się zdarza. Ale z tego powodu nie może wchodzić Ci na głowę. Jeżeli tak się zdarzy raz na czas, to jeszcze ok, bywa, chłopaki się spotkali, było fajnie, trochę się wymknęło spod kontroli - zawsze może przeprosić i Ci to wynagrodzić. Ale jeżeli tak jest co chwilę (a z tego co piszesz to tak jest) to znaczy, że on myśli o sobie, a nie o Tobie. Też tak kiedyś robiłem, więc wiem co mówię. Jeżeli to koledzy są ważniejsi to coś jest nie tak. Powinien dorosnąć do partnerskiego związku albo nie zawracać Ci głowy.

Moja starsza koleżanka twierdzi (tak pół żartem, pół serio), że faceci do 30-tki nie nadają się do żadnych związków, i że jak do jej córki będzie zarywał jakiś taki młokos to od razu go przegoni. Na swoim przykładzie potwierdzam, że tak jest Bo mam 29 lat i dopiero teraz zaczyna mi się jako tako w głowie układać.

Ale u TŻ autorki ani poczucia humoru (które niezbędnym nie jest, ale pomocnym nie tylko w związku), ani odpowiedzialności, ani szacunku. O jego zaradności i samodzielności też nic nie wiadomo. Sporo za to wytrwałości w jej poniżaniu i popisywaniu się swym chamstwem.

Ja mam nadzieję, że się nie wyrasta
Człowiek dorosły, odpowiedzialny, samodzielny etc. etc. też może mieć poczucie humoru. Wg mnie nawet powinien
Jedno drugiemu nie przeszkadza, a nawet przeciwnie.
U Autorki jest inny problem. Nie z poczuciem humoru u męża, tylko z poziomem tegoż.

Chyba nie ma co więcej wyjaśniać, po prostu krótko - poczucie humoru nie "gryzie" się z odpowiedzialnością, zaradnością, samodzielnością, itp.

Naprawdę mam nadzieję, że z tego się nie wyrasta jednak... Jak tu np. spotkać się ze znajomymi w takiej sztywnej atmosferze? Jakiś horror.

Owszem To kwestia osobowosci. W sumie nie sztuka sie śmiac i zartować, gdy brak problemów i luzackie zycie. Sztuka później, gdy to "dorosłe" życie już sie prowadzi...
Przypomniała mi sie anegdota:
Dorośli ludzie, kilkunastoletnie małżeństwo w czasie mocnego kryzysu związku... Czyli nic "do smiechu". Małżonek cierpiacy na bóle kolana dostał receptę na jakąś "maść z jadu żmiji", a że ledwo sie ruszał - poprosił małżonkę, by przy okazji zakupów wstąpiła po nią do apteki... Po powrocie okazało się, że żona zapomniała. Małżonek usłyszawszy to powiedział: no to trudno, w sumie to jak naplujesz - wyjdzie na to samo.
Mnie ta historia (autentyczna, opowiadana w większym gronie) rozbawiła... Fakt, może to i specyficzne poczucie humoru, ale jednak. I nijak sie ma do tego głupawe, szczeniackie naśmiewanie z innych...

Szczerze współczuję...

Autorko, a ja myślę, że przede wszystkim popełniasz jeden bardzo duży błąd. Uczysz go, że może Cię ranić. Ja swojemu chłopakowi pozwalałam, potem wylewałam żale na forum, tak samo go broniłam jak inni mi jasno mówili prawdę, granica się przesuwała, a ja zmarnowałam 5 lat i wprawdzie w depresji nie jestem, ale nie jestem też szczęśliwa. Miałam kiedyś identyczny problem jak ty, nie zmieni się jak nie zareagujesz. Musisz być silną kobietą i jasno ustalić granice. Kocham Cię, ale nie życzę sobie, żebyś tak mnie traktował bo to mnie rani. Jeżeli on tego nie zmieni to co, chcesz się dalej dawać kiereszować? Bo jedno Ci mogę powiedzieć. Moje serce jest tak pokiereszowane, że nie wiem, czy będę potrafiła komuś zaufać. Ale to ty podejmujesz decyzje i stawiasz granice.

Dziewczyny maja racje. Jesli nie postawisz mu granicy, to bedzie sobie pozwalal na coraz wiecej.