Witam serdecznie wszystkie forumowe kobiety. Mam do was pewne pytanie poprzedzone, nieco długą historią.
Otóż pod koniec roku 2010 poznałem za pośrednictwem moich kolegów pewną, piękną młodą (w ów czas 16 letnią) dziewczynę. Spotykaliśmy się parę razy i w marcu 2011 postanowiliśmy, że zobaczymy jakby nam było razem. I było różnie. Oboje mamy zdecydowanie inne charaktery. Ona jest wygadana, wszędzie jej pełno i lubi imprezować. Natomiast ja jestem raczej cichy spokojny i wolę spędzać czas w domu ewentualnie gdzieś u znajomych. Pomimo tych różnic (a może dzięki nim?) wytworzyła się między nami silna więź, która pomagała nam przezwyciężać wiele problemów jakie były po drodze. Była ona moją drugą partnerką w życiu, przy czym z pierwszą byłem niecałe 3 tygodnie więc można powiedzieć, że była pierwszą. Natomiast ja byłem jej którymś z kolei przy czym z żadnym nie była dłużej niż 2-3 miesiące. Oboje byliśmy też dla siebie pierwszymi partnerami seksualnymi. Żyliśmy sobie wspólnie przez dwa lata i jak to zwykle bywa w pięknych historiach zaczęły się schody. Zaczęły się od tego, że w dosyć krótkim czasie nazbierało mi się kilka kopniaków od losu. Na początku w ciągu kilku miesięcy powyprowadzała się ode mnie najbliższa rodzina, z którą byłem niesamowicie zżyty. I niejako poza nią nie została mi w pobliżu żadna bliska osoba. Następnie zostałem "poproszony" o opuszczenie mieszkania, w którym mieszkałem, nie mając absolutnie żadnej perspektywy, ani pieniędzy na przeprowadzkę gdziekolwiek. I na zakończenie moja luba dostała się na studia położone 200 km od mojego miejsca zamieszkania. Mieliśmy nawet plan żebym pojechał tam z nią ale w którymś momencie zjawił się mój wujek, który zaoferował mi, że jeżeli wyremontuję sobie u niego strych to będę mógł tam bezpłatnie mieszkać, co było dla mnie dosyć dobrym wyjściem bo nie musiałem szukać sobie pracy w innym miejscu zamieszkania tylko mogłem pozostać przy starej. Więc zdecydowaliśmy, że będę remontować a ona kiedy tylko przyjedzie to mi pomoże. I schody tak naprawdę zaczęły się dopiero tutaj. Bo mi dosyć ciężko było pogodzić pracę od poniedziałku do soboty w godzinach 8-17, jednocześnie remontując dom. Zaczęliśmy się kłócić o to, że jej nie ma wtedy kiedy powinna być (przyjeżdżała raz na tydzień lub dwa tygodnie). A mi zaczęło być coraz ciężej. Kłóciliśmy się coraz częściej i atmosfera była coraz gorsza ale jakoś cały czas dawaliśmy radę. Trwało to może trochę ponad pół roku. Aż zaczęły się wakacje i ona przyjechała do mnie na stałe. Jednak podczas wakacji miała dwutygodniowy obóz ze studiów. Po powrocie z obozu stwierdziła, że przez ten czas kiedy się nie widzieliśmy uznała, że nie chce już ze mną być bo coś między nami się wypaliło, a ona chyba woli być teraz sama, a poza tym moje problemy ją przytłaczają, i nasz związek jest dla niej chyba zbyt poważny, a jeżeli jesteśmy sobie przeznaczeni to i tak będziemy razem. I po 3 i pół roku związku, zostawiła mnie. Dodała też, że gdyby nie wyjechała na ten obóz to prawdopodobnie nie miałaby tyle siły żeby mnie zostawić. Być może miało na tą decyzję wpływ to, że nieco ponad miesiąc wcześniej odstawiła tabletki antykoncepcyjne i coś jej się porobiło z hormonami. Od czasu rozstania minęły już ponad 3 miesiące, a dla mnie każdy dzień jest tak samo ciężki. Ciągle o niej myślę i ciągle mi jej brakuje. Jakiś miesiąc po rozstaniu rozmawiałem z nią i mówiła, że jest jej dobrze samej. Ale jak ją poprosiłem, żeby mi powiedziała, że mnie nie kocha i już mnie nie chce to nie potrafiła tego zrobić. Nie wiem czy dlatego, że nadal mnie kocha, czy może po prostu nie chciała mi sprawiać więcej przykrości. Sama mi radziła żebym do niej nie dzwonił i znalazł sobie inną dziewczynę to będzie mi łatwiej o niej zapomnieć. Bo jej jest dobrze samej i decyzja o rozstaniu była dobra. Tylko, że ja właściwie nie chcę innej i nigdy nie chciałem. Nigdy w życiu nie podobała mi się żadna dziewczyna na tyle żebym widział sens cokolwiek z nią zaczynać. Stąd też w wieku 20 lat miałem za sobą tylko jeden trzytygodniowy związek. Natomiast z nią było to coś innego i zawsze szczerze wierzyłem, że jest to właśnie ta dziewczyna, na którą czeka się całe życie. Ostatnio myślałem ,że jestem od niej uzależniony ale nie wiem czy można być uzależnionym od kogoś kogo widuje się raz na dwa tygodnie i raczej rzadko rozmawia przez tel gdyż przez te remonty nie miałem zbyt wiele czasu żeby pogadać chociaż staraliśmy się to robić w miarę jak najczęściej.
I teraz nie wiem czy mam faktycznie dać sobie spokój, zaprzeć się za wszelką cenę i robić wszystko żeby o niej zapomnieć. Czy robić to co mi podpowiada całe moje wnętrze, czyli walczyć o nią prosić o drugą szansę i mieć nadzieję, że zmięknie i się zgodzi. Wszyscy mi radzą żebym dał sobie spokój i zapomniał, ale pomimo tego, że ciągle coś robię, ciągle gdzieś wychodzę, zacząłem nawet chodzić na imprezy itd to ciągle ona jest moją przewodnią myślą podczas każdej najprostszej czynności. A myślałem, że po 3 miesiącach będzie już chociaż odrobinę lepiej. A wydaje mi się, że czasem jest nawet gorzej. Myślałem o tym, że jakbym znalazł sobie jakąś inną to może stałaby się zazdrosna i chciała wrócić, ale nie chciałbym skrzywdzić jakiejś dziewczyny tylko po to żeby wzbudzić zazdrość w byłej. A nie wiem czy to, że będę ją prosić o drugą szansę przypadkiem nie pogorszy sytuacji. Przecież wszyscy zawsze radzą, że jak chce się wzbudzić czyjeś zainteresowanie to trzeba go olać. Ale ja się boję, że jak zacznę ją ignorować to wtedy już całkiem o mnie zapomni i znajdzie innego. A w dzisiejszych czasach mili chłopcy, którzy się starają raczej nie wzbudzają zainteresowania kobiet więc chyba i tak jestem na straconej pozycji . I nie mam pojęcia co mam zrobić.
Proszę więc was jeżeli będzie się wam chciało to przeczytać o to żebyście wygłosiły swoje zdanie na ten temat.
Dziękuję za wszelkie mądre słowa i pozdrawiam gorąco
)