Epatowanie szczęściem

Nie wiem z czego to wynika, ale poza pojedynczym przypadkiem nadmiernego (irytująco-męczącego) epatowania szczęściem z powodu zakochania oraz, też pojedynczym, obnoszeniem się pieniędzmi (znajoma szybko się ich dorobiła, a dotąd żyła dosyć skromnie), wszystkie pozostałe, które w tej chwili przychodzą mi na myśl, dotyczą... dzieci.

Są osoby, i wcale nie jest to rzadki przypadek, które potrafią tym tematem zmęczyć, a nawet zamęczyć do tego stopnia, że człowiek boi się otworzyć lodówkę. Każde spotkanie i każda rozmowa schodzi na zupki, kupki, pieluszki i postępy potomka. Człowiek chce potem odpocząć, włącza komputer, a tam na FB milion fotek, na których to samo dziecię pokazane jest w stu pozach i przy każdej możliwej czynności. Wszystko ma swoje granice, dlatego choć staram się rozumieć to szczęście (nie wytykam go i nie umniejszam), to jednak mając na uwadze własne zaczynam unikać spotkań, które w zasadzie służą jednemu celowi. Nie, nie z zazdrości .

Na portalach i w pracy mi to nie przeszkadza, a wręcz zazdroszczę takim ludziom, że, po pierwsze, potrafią być zadowoleni nawet gdy układa im się tylko jeden "wycinek" życia, ze potrafią się cieszyć z tego co mają, a po drugie że nie boją się mówić o tym głośno. Natomiast jak chodzi o spotkania face to face, to nawet ci najbardziej epatujący, po jakiejś godzinie zwykle orientują się, że też są inne aspekty życia, więc nie ma dramatu, przynajmniej jak chodzi o moich znajomych, którzy są raczej empatycznymi ludźmi zresztą, jak chodzi o ludzi których lubię to też się zawsze cieszę że im się układa i że chcą się tym ze mną dzielić. normalne.

Hmmm, Vian, a nie myślałaś, żeby powiedzieć "no dobra kochani, zanim stanę się świadkiem waszej kopulacji, może porozmawiamy o tym co u mnie???" ...

Rozumie, rozumie . Nawet nie wiesz jak bardzo - wspomniana przeze mnie parka zachowywała się łudząco podobnie. Na szczęście byłam na nich "skazana" tylko sporadycznie.
Jednym słowem zachowanie znajomych żenujące, a Ty zostałaś wciągnięta w tę grę niejako mimowolnie. Mało tego, tutaj nie tylko nikt nie dba o Twój komfort, ale też nie zastanowi się, że sam staje się zwyczajnie śmieszny.

Swoją drogą zastanawiam się co ma na celu takie nachalne obwieszczanie całemu światu swojej miłości? Bo to, że kiedy człowiek jest szczęśliwy i chce się tym szczęściem dzielić z najbliższymi, jest dla mnie całkiem zrozumiałe i naturalne, ale żeby robić to tak uporczywie i na oczach wszystkich?

Wracając jeszcze do moich dzieciatych koleżanek, które uważają, że ich dziecko jest siódmym cudem świata, więc świat innych ludzi też powinien kręcić się wokół niego. Jakiś czas temu z jedną z nich, z którą notabene pół roku się nie widziałam, więc liczyłam, że może w międzyczasie znalazła już jakieś inne tematy do rozmowy, umówiłam się na kawę. Jakież było moje zdziwienie, kiedy ta zadzwoniła oznajmiając, że jest już przed moim domem, ale nie umie sobie sama poradzić, więc prosi o pomoc. Zeszłam na dół i cóż się okazało? Pomimo że miałyśmy iść do kafejki, to ona zabrała ze soba dwoje malutkich dzieci , choć podobno mąż zaoferował, że się nimi bez problemu zajmie. W tej sytuacji ostatecznie wylądowałyśmy u mnie w domu, ale o rozmowie nie było mowy, bo jak nie jedno coś chciało, to drugie zaczynało wrzeszczeć. Odpowiedź na pytanie po co to zrobiła do tej pory jest dla mnie zagadką, mogę się za to domyślać i chyba rzeczywiście się domyślam.

Uważam, że nadmierne epatowanie szczęściem jest nienaturalne i  zalatuje fałszem. Przeczytałam o zakochanych  i szczęśliwych matkach. A ja spotkałam osobę, która epatowała szczęściem z powodu wiary, a nawet z powodu szczupłej sylwetki. Jak widać wszystkim można się cieszyć. Jeśli  epatowanie nie jest przesadne i narzucające się, to może być  sympatyczne.

To nie całkiem tak, jak opisujesz.  Ktoś, kto przy każdej okazji podkreśla jaki jest szczęśliwy, staje się monotematyczny. Owszem, cieszę się, że widzę uśmiech, zadowolenie, bo to zawsze przyciąga, ale nawet przedawkowanie witamin może  zaszkodzić.

Lubię ludzi radosnych, szczęśliwych, promiennych. Czasem jestem świadkiem, gdy 'dopada' innych jakaś wieść wywołująca szeroki uśmiech na ich twarzy, gdy z jej powodu podskakują do góry, gdy chcą swą radością dzielić się. Nie przeszkadza mi to, nie jestem zazdrosna, ba, lubię uczestniczyć w szczęśliwych chwilach innych osób. Są jednak granice. Gdy ktoś, podczas naszego spotkania po kilku tygodniach/miesiącach/latach od owego szczęśliwego wydarzenia nie mówi o niczym innym, nie zwraca uwagi na mnie i na moje sprawy, czuję ? jak to określił już Excop ? zażenowanie i smutek. I wówczas zastanawiam się, co człowiekowi musi się stać z jego wrażliwością, by stracić drugą osobę z oczu.

Inną kategorią są pary, które nie bacząc na mnie zachowują się tak, jakby byli t?te-?-t?te. Trójkąt nie jest moją ulubioną figurą.

Zauważyłam też, że osoby szczęśliwe, po chwili zrozumiałej euforii, chętnie z innym rozmawiają, są wobec nich życzliwe i serdeczne. 

Jest znaczna różnica między byciem szczęśliwym a, jak to określiła Vian, epatowaniem szczęściem.
Zastanawiam się więc, czemu ta ostentacja niektórych, to epatowanie ma służyć. Czemu ma służyć, co jest pod nim ukrywane?

Szczęśliwych ludzi to ja lubię. Fajnie jest brać udział w czyjejś radości

Natomiast egocentrycy, którzy w kółko paplają o samych sobie (i to nieważne czy na nutę radosną czy negatywną) są po prostu nudni, a tak poza tym niegrzeczni, bo rozmowa to wymiana poglądów obu stron, a nie monolog punktowany potakiwaniem. Co do par, nie mam generalnie problemów z nimi, no chyba, że faktycznie liżą sobie migdałki i się obmacują sypialniowo- czuję się wtedy jak piąte koło u wozu i nie wiem co mam ze sobą zrobić.

I wyłazi z ciebie prawdziwy Polak. A dlaczego ma coś być ukrywane? Od razu podejrzenie? A może nic nie ukrywają. Są wobec siebie serdeczni, uśmiechnięci i tylko się od takich uczyć, a nie doszukiwać się drugiego dna.

Ja akurat jestem zwolennikiem umiarkowania w takich kwestiach. Vian w pierwszym poście opisała miłość wszechobecną i na jej przykładzie się oprę. Gdybym czegoś takiego doświadczył po raz pierwszy to bym wyszedł, za drugim razem zacząłbym im mlaskać przy całowaniu albo przyłączyłbym się do głaskania lub mówienia czułych słówek (w stosunku do dziewczyny i chłopa - kochanie/misiu/pysiu/...). Wszystko ma swoje granice. W innych sytuacjach - dziecko, samochód, pieniądze - zachowałbym się podobnie. Sądzę, że każdy wie, iż ktoś się cieszy z czegoś ale nie trzeba wszędzie tego wciskać i każdemu 10^1.000.000 razy powtarzać. Z czasem robi się to po prostu durne i niesmaczne.

Amen

Dokładnie o to mi chodzi!
Abstrahując zupełnie od publicznego wpychania sobie języków - ja też bywałam zakochana, szczęśliwa, ale nigdy nie czulam potrzeby co chwila podkreślać publicznie - to mój chłopak, jestem z nim najszczęśliwsza, bo jest najwspanialszy na świecie. Oczywiście zdarzało się od czasu do czasu, ale tu jest właśnie różnica - od czasu do czasu, a nie codziennie czy co drugi dzień.
I tak się też zastanawiam, co kieruje osobami, które czują potrzebę być aż tak... wylewne. Czy to jest tylko kwestia ekstrawertyzmu? Osobiście nie sądzę, bo mnie we wszystkich testach wychodzi bardzo wysoki ekstrawertyzm, a jednak takie zachowanie mnie nie dotyczy.
Mnie osobiście kojarzy się to z jakąś dozą niedojrzałości, bo to cecha nastolatków, takie ciągłe słodzenie sobie i nachalne podkreślanie miłości, albo z niepewnością siebie/związku, bo to też takie zaznaczanie terenu: "mój chłopak/dziewczyna, jesteśmy super szczęśliwi, wara!".
Ale może mnie się tylko tak zdaje, jestem ciekawa, czy są między nami takie osoby, a jeśli tak, to co Wami kieruje?

Jeżeli chodzi o mnie, to ja nie lubię się obnosić z uczuciami jakimikolwiek. Nie jestem zbyt dużą optymistką jeżeli chodzi o miłość, nie lubię jakiś gołąbków gruchających w parku, weźcie to odrażające. Ja tam wolę porządny seks w domu niż jakieś czułości publicznie.

Ale coś innego, na tym forum natknęłam się na watek,  http://www.netkobiety.pl/p2182081.html#p2182081  (nie chcę tu ublizac autorce jej ujmować albo coś w tym stylu). Chodzi o to, ze po przeczytaniu tego wątku byłam w szoku. Ja marudzę o wiele rzeczy, wiele rzeczy mi się nie podoba nie umiem optymistycznie patrzeć na rzeczy które mi się nie podobają za wszelką cenę muszę je zmienić. W ogóle jak natrafiłam na temat ,,dzień z życia na wesoło'' to już mi się coś nie zgadzało w sensie, ,,na wesoło'' znaczy co? Nie wiem dla mnie dzień z życia na wesoło to jak ktoś opowiada o niezwykłej podróży, o ślubie, o wygranej w lotto, o nagłym spadku od ,,ciotki'', o awansie, lepszej pracy, skończonych studiach wg mnie to są dni na wesoło. No ale wchodzę w wątek autorki czytam i oczom nie dowierzam najpierw myślę oj chyba pomyliłam wątki. Ale nie, post który przeczytałam dla mnie brzmiał jak tragedia, jak nieszczęście, raczej nie miałam ochoty się śmiać z ,,dnia na wesoło'' a rozpaczać ze smutnego losu autorki. Ja  czarno to widzę... to jej życie. Ja na jej miejscu to dawno bym chyba sobie strzeliła samobója z rozpaczy. (ALE  Na SZCZĘŚCIE NIE JESTEM NIE OCENIAM, MÓWIĘ TYLKO CO JA BYM ZROBIŁA) W każdym razie, doszłam do wniosku, że autorka albo nie wie co to prawdziwe szczęście, ale to wykluczyłam (bo w końcu szczęście to dla każdego coś innego) albo po prostu dziewczyna jest cholerną optymistką, i widzi wszystko przez różowe okulary. Skoro nawet tragedie przekształca w komedie. Nawet z najgorszego czasu w życiu potrafi się cieszyć, wynaleźć jakieś pozytywy. Nie wiem gdybym ja miała w tm opowiadaniu znaleźć jakieś plusy to nie znalazłam ani jednego. Za to kartki by brakło ile minusów. Już ułożyłam anegdotę ze gdy ja idę na cmentarz widzę same krzyże a beatka87 widzi same plusy . Ja tu nie stawiam autorki w negatywnym świetle tylko po prostu, JESTEM W SZOKU jej podejścia, jak tak w ogóle można. Pisze o tym wątku bo dzięki temu wątki zrozumiałam, że ja mam dobre życie a narzekam, a inni mają takie nieszczęśliwe i znajdują pozytywy. No i jak poczytałam o synu autorki to od razu zrobiłam się bardziej wyrozumiała dla partnera i moich dorosłych dzieci,  mój syn jest dorosły a przez tyle lat nie wyrządził tyle złego co syn autorki z opowiadania A ja na skarba narzekam. I sama zauważyłam pozytywne strony, mam kochane dzieci zawsze mogły mi se trafić takie wyrodne jak tamten. Mam odpowiedzialnych ludzi w domu nikt nigdy nie zalał sąsiada, nigdy nie musiałam się zamęczać sprzątaniem, gotowaniem. Po prostu dzięki autorce doceniłam jeszcze bardziej niektóre rzeczy.

Och, uwielbiam ludzi, którzy epatują swoim szczęściem! Dzięki nim zaczyna brakować miejsca dla tych, którzy epatują nieszczęściem.

Z dwojga złego wolę nawet udawaną radość niż robienie z byle głupstwa tragedi po dytułem "Patrzcie jaka jestem nieszczęśliwa".

Ja jestem szczęśliwa i nie zamierzam tego ukrywać. Okazujemy sobie z facetem uczucia publicznie, robimy maślane oczy itp., czasem trochę przesadystycznie dla zabawy, czasem zupełnie szczerze. Wśród znajomych się zdarza, to dostajemy "kopa" z tekstem "bo będziemy rzygać tęczą" XD Ale to wszystko jest for fun i na pewno nie chodzimy i nie opowiadamy każdemu jak to nam cudownie, jaka nasza miłość jest wielka itp., to zwyczajnie widać Rozmawiamy na wiele innych tematów

Natomiast zauważyłam, że ludzie są zazdrośni i jeżeli gdzieś piszę czy mówię o tym jak jest fajnie, to zawsze znajdzie się osoba, która powie coś, co w założeniu powinno mnie ściągnąć na ziemię.

Bo wbrew wszystkiemu, w Polsce nie wolno być szczęśliwym.

Nie radzę Ci w takim razie emigrować do Anglii. Tam gruchanie zakochanych, publiczne wzruszanie się, okazywanie czułości uchodzi za brak taktu lub totalny infantylizm. Przechodnie i znajomi mogliby wręcz podejrzewać, że jesteś nieokrzesany albo lekko opóźniony w rozwoju.

Kompletnie nie rozumiem komentowania czyjejś nieprzychylności "zazdrosną polskością".

Kiedyś na spotkanie klasowe "po latach" były kolega przyszedł ze swoją dziewczyną. Nie przedstawił jej nauczycielce ani reszcie towarzystwa, nie uczestniczyli w żadnych rozmowach. W zasadzie jedyne, co robili, to łasili się do siebie. W tamtej chwili kolega miał w sobie coś ze słabo zsocjalizowanego  sześciolatka, który odłączył się od grupy, zaaferowany nową zabawką. Właściwie z taką postawą dziś kojarzy mi się epatowanie "szczęściem w miłości".

Nie przepadam też za "szczęśliwymi parami" w autobusach. Nie jestem zazdrosna, ale nie lubię tych charakterystycznych mlaśnięć przy francuskich pocałunkach. Jednak w przeciwieństwie do mojej licealnej nauczycieli od fizyki publicznie nie rugam robiących "jamochłona".

Osobna kategoria osób epatujących szczęściem to kobiety, na które wraz z miłością spływa fascynacja hobby/narodowością/wyznaniem/stylem chłopaka. (W drugą stronę to jakoś nigdy nie działa. Nie wiem czemu.) Jeśli ktoś np. szczęśliwie zwiąże się z Iwanem, szybko daje temu wyraz w sygnaturkach, awatarach, opisach na komunikatorze itd. Nie znajdzie się też temat, na który szczęśliwie zakochania wypowiedziałaby się bez aluzji do swojego związku. Nie jest to specjalnie irytujące, ale osobiście wolę wymieniać poglądy z autonomicznym bytem, a nie kimś, kto za swoją "połówkę jabłka" przehandlował połówkę mózgu.

Ja też nie lubię "mlaskania" w autobusach i siadania na kolanach jak wszystkie miejsca wolne. Sama tego nie robie, a na kolanach usiąde jak faktycznie jest ciasno i jedno miejsce  i w ogóle jakoś mi słabo.
Dla mnie miłosne epatowanie szczęściem, to trzymanie za ręce, skradzione całusy w policzek, patrzenie sobie w oczy, śmianie się razem, fascynowanie się czymś i ciągłe, nieprzerwane rozmowy. Nie stoimy na środku chodnika i nie macamy się liżąc jakby od tego nasze życie zależało ;/ TO jest obrzydliwe.

A mnie się wydaje, że istnieją osoby przewrażliwione, dla których każdy objaw szczęścia innych ludzi jest jak prywatna obelga. Nawet trzymanie się za ręce odbierają jako epatowanie, a nie daj Boże jak im ktoś powie, że w życiu mu się powodzi, to ich obraża. Poza tym w Polsce też jest taka mentalność, że się o sukcesach nie rozmawia, że tylko jojczenie i dzielenie się tematami do narzekania jest normalne.

Takie przesadne demonstrowanie uczuć to staje się chyba na czasie. Słyszałam o zaręczynach  w autobusie MPK. Oczywiście wszyscy przypadkowi świadkowie tych zaręczyn podobno bili brawo, a gazeta nie omieszkała wspomnieć o  tym wydarzeniu. W innym wątku pisałam o transparencie  na ścianie domu z wyznaniem miłości i serduszkami. Przesadne obejmowanie  się i całowanie typowe dla nastolatków  nie  zwraca mojej uwagi. Zauważyłam, że okazywanie uczuć przez pary po 40-ce w miejscach  publicznych  zaskakuje ludzi.  Kiedyś staliśmy w długiej kolejce po bilety  do kina, a właśnie zdarzyła się taka para obnosząca się publicznie z gorącymi uczuciami. To chyba rzadziej spotykane?

To pewnie czasem też. Wiadoma sprawa.

Jednak, ja w przypadku chłopaka np mam tak jak Teo, żadne np epatowanie na ulicy czy autobusie, tylko te skradzione całusy, zakochane spojrzenie, trzymanie za ręce. No całowanie się po francusku w miejscu publicznym u mnie na pewno nie! Są granice, rzecz jasna.

A piszecie często o wałkowaniu jednego i tego samego, wklejaniu setki zdjęć no i często jest tak z dziećmi faktycznie, że mama wstawia tyle zdjęć dziecka ale i np mam znajomą, która codziennie wstawia jakieś zdjęcie swoich psów i co chwilę pisze jakie są wspaniałe. Jasne, we wszystkim warto zachować umiar i o to w tym chodzi Wiadomo, że nie każdy ma ochotę codziennie oglądać takie same zdjęcia, ale niektórzy pewnie nie rozumieją