Nadmierne przywiązanie do dziewictwa

Jestem w podobnej sytuacji, tyle, że mam 22 lata, stałego faceta, tyle, że ja chcę sie pozbyć dziewictwa ale mam blokade na tle bólu. Jeżeli jej nie masz, dziewczyno, do roboty, po co odmawiasz sobie tą przyjemność (i facetowi z resztą też). Nie chcę powiedzieć "to tylko seks", mam na myśli tylko to, że to jest element w życiu z którego należy czerpać przyjemność moim zdaniem, tymbardziej jeśli jesteś w udanym związku(do tego został stworzony seks pomijając rozmnażanie ) nie traktuj dziewictwa jako jakiejś odznaki "Lepsza ja". Za dużo filozofujesz, ciesz się życiem. Pozdrawiam.

Naprawdę myślisz, że błona dziewicza to jedyna Twa wartość?
Naprawdę uważasz, że bez tej błony będziesz wybrakowaną?
Naprawdę myślisz, że po próbach i zabawach łóżkowych dalej jesteś dziewicą?

Wielokropku zdaję sobie sprawę, że taką prawdziwą, czystą dziewicą "z krwi i kości" już nie jestem, co jeszcze bardziej każe mi trzymać się przynajmniej też fizycznej formy dziewictwa, czyli braku odbytego stosunku jak dotąd.

Kacha465 w tym, że próbuję się rozgrzeszyć, zadośćuczynić za wcześniejsze występki jest dość sporo prawdy. Patrząc oczami doroślejszej dziewczyny w stałym związku bardzo żałuję, że tak na prawdę oddawałam swoje ciało tym kolesiom. Zaczęłam z tego co pamiętam w wieku 16lat - pierwszy chłopak, krótka miłość. Ciągle czegoś szukałam, ciągle przeżywałam tragedię rozstania, samotności, braku oparcia i zainteresowania. Nie umiałam korzystać racjonalnie z seksualności, nie wiedziałam nic na ten temat, aż nagle zaczęłam szybko doświadczać oddając kontrolę chłopakom. Zostało mi już tylko dziewictwo, przy obecnym rozumowaniu nie widzę opcji oderwania się od tego. Ta przeszłość ma tutaj wpływ, ale to nie jest jedyny aspekt.

Dodam, że obecnie mężczyźni uważają mnie za doświadczoną, wychodzą z założenia, że seks mam już za sobą. Wiem, że trzymanie się fizycznego dziewictwa nie dodaje mi niewinności, ale chciałabym jakoś zerwać z tym wizerunkiem. Wolałabym nie być brana za doświadczoną seksualnie.
Wiem, że jako takie doświadczenie siłą rzeczy już mam, ale na całość nigdy nie poszłam, a wszyscy od razu zakładają, że tak. Źle mi z tym, chciałabym wymazać przynajmniej kilka przeżyć, ze 2 partnerów i przynajmniej 10 dni z tamtego rozdziału i poczuć się mniej..zużytą? doświadczoną?

thepass trafnie to ująłeś, sama nie mam odwagi używać tak bezpośrednich określeń, ale taka prawda, mam kompleks na tym punkcie, to jest ujma na godności, zapewne więc w dużej mierze przez to zostawiam sobie dziewictwo. Może i rozliczać nikt nie ma prawa, ale jednak sam jako facet przyznasz, że te czyste, niewinne kobiety mają więcej punktów.

mante - od początku moich jakich kolwiek poczynań seksualnych nie dopuszczałam do stosunku, co akurat było wtedy wskazane, nie chciałam pierwszego lepszego, a z drugiej strony pozwalałam sobie na wiele. Wiele dziewcząt w wieku 16lat miało i ma w dzisiejszych czasach to już za sobą, domyślam się, że zaczynały tak jak ja i po prostu poszło z górki. Ja jednak nigdy nie poddawałam w ogóle takiej myśli pod rozwagę, nie zastanawiałam się nad tym, omijałam temat i tak jest w dalszym ciągu. Bliskość emocjonalna - tak, kontakty intymne - tak, seks - ..."ale jak to..po co..co dalej". Być może nawet ten kompleks o którym wcześniej była mowa, ma większy, decydujący wpływ, ale chyba nie do końca tylko o to chodzi. Tak jakbym wpoiła sobie od dawna, że to nie dla mnie, że taką decyzję trzeba odwlekać w nieskończoność. Podświadomie z góry zakładam, że będę żałować, boję się uczucia "już po" kojarzę to z rozpaczą i samotnością, zakończeniem.

A w ogóle to czy da się jakoś naprostować, uspokoić myślenie takich osób? Czy powinnam o tym z kimś porozmawiać? kacha465 rozmawiałaś o swoich o porach z chłopakiem, myślałaś o wizycie u specjalisty? Nasze problemy mają inne podłoże, są od siebie praktycznie różne, ale efekt jest podobny, więc zawsze to jakieś podobieństwo, punkt odniesienia
Zaczęłam zauważać uciążliwość i nienaturalność takiego myślenia i chciałabym znaleźć jakiś złoty środek, nabrać innego pojęcia na ten temat. Czy powinnam o tym rozmawiać ze swoim partnerem, uzewnętrznić się?

LovesOfABlonde - tą wypowiedzią trafiła w samo sedno.

Kaczqua- przeczytałam wszystkie Twoje odpowiedzi i myślę, że podobieństwo jest jednak małe między nami pod tym względem. Mówisz, że wpoiłaś sobie, że tą decyzję należy jakoś przekładać w nieskończoność, uczucie "już po" kojarzy Ci się z rozpaczą, samotnością i zakończeniem czegoś. Z mojej strony to przekładanie też jest odwieczne ale TYLKO ze względu na lęk przed bólem, wbiłam sobie, że jakieś katusze się przy tym odczuwa itd., z mojej perspektywy "już po" było by chyba jednym z piękniejszych chwil w moim życiu, bo wkońcu przezwyciężyłabym ten swój na pewno irracjonalny, przesadzony lęk. A dlaczego samtność? Nie chcę mówić, że seks to coś co przede wszystkim podtrzymuje związek ale na pewno gra bardzo ważną rolę w związku. Ja do tej pory na róże sposoby zaspokajam  swojego faceta ale gdy robi się naprawdę gorąco to wszystko pryska przez mój lęk, jak widzę to rozczarowanie na jego twarzy to naprawdę mi przykro, gotuje się we mnie ze złości na samą siebie, ja z kolei nie czuję się już kobieco z tym dziewictwem, tymbardziej, że czuję, że jestem na to gotowa i chętna, mówię sobie "dzisiaj to zrobię", wspomagam sie czasami kapką alkoholu, "dla znieczulenia" ale to na nic. Pytałaś czy myślałam nad wizytą u specjalisty. Myślałam. Jednak wydaje mi się, że on mi w tym nie pomoże.

Stanowoczo powinnaś pójść do seksuologa, myślę, że to jest odpowiednia osoba do takich rozmów, będzie potrafił to obiektywnie, profesjonalnie ocenić i coś doradzić na tą sytuację. Trzymaj się

Zgadzam się. Coś jest w Twoim myśleniu i specjalista pomoże lepiej. Gdybyś po prostu chciała poczekać - ok, ale niepokojące jest to jak uzależniasz swoją wartość od dziewictwa itp, jak bardzo Cię to trapi. Moim zdaniem niepotrzebnie przejmujesz się, że miałaś już zabawy łóżkowe. Rozumiem, że może wolałabyś zacząć jednak to z partnerem, ale przecież czasu nie cofniesz. Nie zrobiłaś nic złego, nie masz co siebie ganić. Nie będziesz wybrakowana po utracie błony dziewiczej. W żadnym stopniu. A to czy partner będzie pierwszy i ostatni to nikt nie ma wpływu, nie jest to pewne.