Zakończenie związku. Co robić, żeby do mnie wróciła?:(

Witam,
Byłem z dziewczyną 2 lata, znamy się od 6 klasy podstawówki mamy ja 19, Ona 18 lat. Tworzyliśmy super parę, w związku układało nam się dobrze, postawiliśmy wszystko na ten związek, oddawaliśmy się sobie w 100 procentach, kochaliśmy się, szanowaliśmy, robiliśmy niespodzianki i wgl. Lecz po ostatniej kłótni z dziewczyną szarpałem ją, ale nigdy nie uderzyłem. Wiem, że nie powinno się podnosić ręki na kobietę i bardzo tego żałuje? Zrozumiałem, że bardzo źle postąpiłem, że zwykłe szarpnięcie może być oznaką braku szacunku. Niestety  to był drugi raz jak ją szarpałem... Powodem było to, że ja byłem na jednej imprezie i za dużo wypiłem, a Ona była z koleżanką na jakieś zabawie na osiedlu, i po jakimś czasie mi napisała sms'a, że jacyś "debile" dołączyli się do nich, wiec zadzwoniłem zapytać kto się do nich dołączył, nie powiedziała mi(Póżniej dopiero zrozumiałem, że nie mogła mi powiedzieć, bo byli przy niej...) wiec pobiegłem tam, bo byłem bardzo zmartwiony, spotkałem ją, a ona szła z grupką facetów, którzy do nich dołączyli, ale bardzo mnie to zdenerwowało, byłem zazdrosny i gadałem jakieś rzeczy, bo byłem pijany i nie panowałem nad sobą. Chodź alkohol mnie nie usprawiedliwia, bo czy napity, czy też nie i tak nie powinienem taki być. Później powiedziała do mnie coś, co bardzo mnie oburzyło, wiec złapałem ją za ramie i powiedziałem, ze ma już tak nie mówić. Bardzo żałuje tego, nie chciałem zrobić jej krzywdy, nie chciałem jej nawet dotknąć. Nie chce już więcej popełniać takich błędów, nie mogę sobie już pozwolić na takie emocje, na takie zachowanie. Pracuje nad sobą, nad złością, gniewem. Od miesiąca, bo od tylu już nie mamy kontaktu, zacząłem chodzić na wizyty do psychologów kilku. Na dzień dzisiejszy chodzę do jednego z którym mam  terapie. Robię dosłownie wszystko, żeby się zmienić, sam widzę postępy. Mam więcej cierpliwości w tych sytuacjach, w których zawsze reagowałem nerwowo, wybuchowo, jestem bardziej spokojny, potrafię sobie radzić z emocjami. Znam swoją granice, której nie mogę przekroczyć, a jeśli będę się zbliżać do tej granicy, to po prostu muszę się zamknąć, to jest najlepsze i tak naprawdę najprostsze wyjście. Miesiąc to nie jest zbyt długi czas, żeby od razu mówić, że zmieniłem się w 100 procentach, ale jednak w kilku sytuacjach radze sobie o wiele lepiej niż  wcześniej. I to motywuje mnie do kolejnych działań. Wierze w to, że zmienię swoje postępowanie na zawsze, a nie tylko na kilka miesięcy i  ze już nigdy nie powrócę do tych metod, czyli szarpania itp? Ale Ona mówi, że mi nie ufa, i że nie chce przechodzić znów przez to samo... Czytam różne artykuły na temat agresji, panowania nad emocjami, ale ją nic nie przekonuje, bo mi nie chce zaufać, bo boi się, że kiedyś znów będzie to samo. Uszanowałem jej decyzję, czyli odejście ode mnie. Nie mogę jej cały czas nękać, że się zmienię, że chodzę na terapię, że się leczę, bo ją to jeszcze bardziej oddala ode mnie. Postaram się po prostu zacząć z Nią od nowa. Jak przyjaciele, będę chciał powoli odzyskiwać jej zaufanie, bo to jest jedyna przyczyna tego, że nie chce mi pozwolić spróbować. Wiem, że mnie kocha, Ona sama temu nawet nie zaprzecza, więc będę po prostu robił wszystko, żeby odzyskać jej zaufanie, a jeśli będzie mnie kochała, to powinna kiedyś wrócić. No chyba, że już mnie nie będzie kochać. Nie odzywaliśmy się do siebie 3 tygodnie, bo chciałem, żeby zatęskniła. Ale przez to, że po tych 3 tygodniach cały czas pisałem, żeby dała mi szanse, że się zmieniłem i wgl, to tym bardziej się ode mnie jakby oddalała. Musze przestać już o tym jej mówić, muszę pomału odzyskiwać jej zaufanie. Tylko co mógłbym robić, żeby jakoś odzyskiwać jej zaufanie? Żeby nie być zbyt nachalnym? Bardzo Ją kocham i wiem, że Ona mnie też, wiec chce o Nią walczyć cały czas. Chyba, że przestanie mnie kochać, to już nie będzie o co walczyć, bo nie będę jej zmuszał, żeby mnie kochała...Proszę bardzo o pomoc? Co mogę zrobić? Jak mogę odzyskać jej zaufanie?  Bardzo proszę o pomoc. Dziękuje.