Męska seksualna natura.

Gary właśnie NATURALNE...
tak to właśnie odczuwam tak mi podpowiada organizm, seksualność, moja natura - właśnie
ale to jest sprzeczne z tym co wokoło, z etyką, z moralnością
czasem czuję się jak trendowata wśród kobiet
przepraszam może stąd te uogólnienie się wzięło w stosunku do mężczyzn
a uogólnień nie lubię ...

czy może?
widzisz ja mam silną potrzebę wolności w życiu, wolności bardzo szeroko pojętej
to się chyba nieźle kłóci z powszechnie przyjętymi "normami" społecznymi, wiem, że tak naprawdę trudno pojąć ten dysonans - bycia z kimś tak blisko jak my - metalnie, duchowo, fizycznie, a jednoczesnej  posiadania potrzeby fizycznych kontaków z kimś innym
ale odbiegłam od Twojego pytania...
jeśli czułabym, że bez tego nie potrafi być szczęsliwy, nie potrafi być sobą...myślę, że "mógłby" choć to kiepskie określenie
podobno miłość nie jest zachłanna ani egoistyczna ...
fizycznie spróbowałabym się Nim podzielić
mentalnie nigdy...
niestety
zatem wychodzi, że jednak kocham Go miłością egoistyczną...
tak nie powinno być
On daje mi masę wolności, przestrzeni na codzień tym samym sprawia, że jestem blisko Niego jeszcze bardziej
nie ma smyczy, kagańców jest wolna wola...
tylko, że ja mam cholerne wyrzuty sumienia
kłóci się to we mnie niesamowicie

tak to kultura, środowisko, przyjęte normy
a jaka jest nasza prawdziwa natura?
natura człowieka
taka zupełnie odarta z konwenansów, wychowania itp.?
dla mnie drogą do szczęścia jest wolność ale tylko wtedy gdy nie krzywdzi nikogo bliskiego
w naszej kulturze .... awykonalne?

heh a jednak rozkładam na czynniki pierwsze

Zadam Ci pytanie... czy pozwolisz na to samo mężowi?? Tutaj już nie chodzi o to czy to moralnie ok czy nie, ale czy pozwolisz na to mężowi?? Jak się poczujesz jak to zrobi??

Sorki, ale dla mnie nie wiesz co to miłość...

Nie wiecie chyba co to znaczy duże libido... ja mógłbym nie przestawać... sex przed snem zwykle to około 1,5-2h... bez wyszukanej i długiej gry wstępnej... a rano znowu chce... i tak codziennie... Nigdy.... powtarzam nigdy nie zdradziłem... nigdy też nie przespałem się z kobietą z którą nie byłem w związku... po rozwodzie potrafiłem wytrzymać rok czasu bez sexu... i żyje...

Człowiek tym różni się od zwierzęcia że panuje nad swoimi żądzami... jak nie panuje to nie jest lepszy od byle kundla...

Jeżeli chcesz, to proszę bardzo... ale powiedz o tym mężowi... daj mu zdecydować Czy ma ochotę na taki związek i taką kobietę...

Pomyśl też o uczuciu jakie towarzyszyć będą tobie kiedy twój mąż będzie Cię zdradzał...

Ja powiem Tylko że współczuje twojemu mężowi... bo znam smak zdrady od drugiej strony...

Myślę identycznie jak Ty. Mam taki sam dylemat.

No nie powinno być tak, że nie zgodziłabyś się na coś dla męża ("seks z obcą") mimo że sobie sama dajesz na to przyzwolenie.

Wiedz jednak, że można się też zakochać w kimś innym. Przeżyć zauroczenie i upadek tego zauroczenia, zrozumieć, że związek jaki masz jest dobry, trwały, że mąż jest osobą, z którą chcesz iść przez życie. Zrozumieć też, że mogłabyś z kim innym iść przez życie. Zrozumieć, że może mąż/żona nie są jedynymi osobami, z którymi można się zestarzeć. I przez to nawet ich bardziej szanować.

Ja nie mam wolności w ogóle.

Nie rozumiem... dość enigmatycznie mówisz. CZego dotyczą wyrzuty sumienia? Twoich pragnień? To normalne. Mąż pewnie też ma. Liczą się działania.

Taka, że jeśli widzę laskę i ona mi się podoba, a ja podobam się jej to powinniśmy się pomiziać i uprawiać seks.

Tak. Awykonalne. Od razu uprzedzam tych co będą rzucać kamienie -- znam tekst "jak Ci nie odpowiada ten układ, to się trzeba było nie żenić". Ale problem polega na tym, że z kimś chcemy iść przez życie, być z nim zawsze, razem, na dobre i na złe. Kiedyś mi kobieta powiedziała "Chciałabym mieć kogoś na pewno..." -- NA PEWNO -- to jest klucz. Każdy chce mieć kogoś "na pewno", "do końca". Ale czy dla tego warunku trzeba poświęcić wolność? Taaaak.. trzeba bo wg kultury ślubujemy sobie wierność... Wierność ogranicza wolność. Ale można to pogodzić -- mieć kogoś na pewno i być wolnym.

A po co zakładać związki z osobami z którymi się uprawia seks? Związek to wg mnie jest po to, aby mieć kogoś bliskiego z kim się żyje. Aby nie być samotnym. A wierność, albo jak niektórzy mówią wyłączność seksualna, to chyba inna sprawa.

Nie zrozumiałeś mnie, miałam na myśli zakochanie się w kimś innym (może nawet pokochanie go) - czemu odmawiać sobie związku z tą osobą? Czemu nie żyć w związkach poliamorycznych? Kto powiedział, że tylko z jedną osobą trzeba spędzić całe życie i nie być w ten sposób samotnym?

Ja sama jestem za związkami monogamicznymi, ale w tym wątku jest mowa o wolności, wierności tylko emocjonalnej, więc próbuję iść tym tokiem myślenia. Stąd te moje zdania, całkowicie poważne.

Tzn. mąż wie tylko o twoich pragnieniach, ale nie o zdradzie, czy to i to? Bo się pogubiłam.
Właściwie jaki masz problem oprócz wyrzutów? Chciałabyś związku otwartego, ale nie wiesz czy/jak to powiedzieć czy może chcesz się osobiście przekonać, że nie jesteś w tym sama?

Szczerze mówiąc myślałam, że z takim podejściem do seksu w ogóle nie będziesz miała co do tego wątpliwości. Ale rozumiem o co ci chodzi.

Ja nic złego o tobie nie myślę, szczerze mówiąc nie wiem co mam myśleć. Nie wiem.

Z tego co ja widzę, to twoje pragnienie jest bardzo duże, ale twój dylemat mógłby się skończyć, gdyby twój mąż zgodził się na związek otwarty, może nawet półotwarty - pod warunkiem, że byłby w stanie psychicznie to wytrzymać. Czy jest to możliwe? Bo tu chodzi o to, żebyście to wy się ze sobą dobrze czuli i w ogóle, nie ma co patrzeć na innych... poza tym jesteś wierząca czy coś, bo kwestie religijne mogą powodować wątpliwości?

Przeczytaj wątek "wierność nade wszystko, swingowanie czy związek otwarty". Tam jest dużo informacji. Potem trzeba poczytać o poliamoryzmie.

Nasza cywilizacja jest oparta o rozliczenia materialne, czyli pieniądze. W okresie gdy kobieta urodzi dziecko, to musi mieć opiekę, wsparcie, jedzenie, bezpieczny kąt. Potrzebuje kogoś, kto jej to zagwarantuje, czyli męża. Z tego powodu ludzie muszą żyć w parach -- jedno rodzi dzieci, a drugie zapewnia całą otoczkę.

Ale ślubujemy sobie więcej: wyłączność seksualną. Dlaczego? Są na pewno przyczyny historyczne, kulturowe. Rezygnujemy z naturalnego "mieszania genów" na rzecz takiej wyłączności. To jest umowa, podejście, filozofia. Najlepiej to określiła moderatorka Wielokropek -- są związki z wyłącznością seksualną i są takie w których tej wyłączonści nie ma. Ot i koniec filozofii... Ludzie nie zawsze się kochają na tyle mocno, że uprawianie seksu z innymi nie spowoduje zburzenia związku -- np. w związkach otwartych zdarza się, że mąż i żona są baaaardzo daleko od siebie duchowo... ale z drugiej strony tam gdzie są wierni nieraz też relacje są zgniłe.

Zdrada powoduje, że nie wiemy czy osoba zdradzająca od nas nie odejdzie. Możemy coś stracić. A co jeśli związek jest dobry, a ktoś tylko czasem się zakocha, poseksi? Nic się nie dzieje. Romanse na boku są, były, zaczynają się i kończą. Takie mam obserwacje z życia. Gorzej jest jeśli taki romans rozbija małżeństwo, burzy komuś życie.

Uważa się, że jak ktoś zdradził, to jest niemoralny, złoczyńca, oszust. Niby prawda, bo przysięgał wierność. Ale czy to z kim uprawiał seks określa jakim on jest cżlowiekiem?

Jak ja sobie z tym radzę? Mam taką filozofię jak tutaj na forum widać. I nie boli mnie że z kimś mam bliższe relacje... nawet niekoniecznie seksualne, żonie to nie szkodzi. Mam oczywiście swoje demony w małżeństwie, których nie udało mi się pokonać i wcale nie zamierzam tego robić -- nie walczę z nimi już, jestem szczęśliwszy, nic nie jest doskonałe, nikt nie jest doskonały. Trzeba akceptować że świat nie jest idealny.

Ale czy  autorka  jest pewna ze  chodzo naprawdę  o tą wolność  czy  moźe  tak naprawdę  jest znudzona wspaniałym męźem,udanym seksem i ogólnie  rutyną  dnia  codziennego.

Jak  sama piszesz:

"Mozna kogoś kochać a jednocześnie być z kimś innym  fizycznie i  czerpać z tego  masé  energii i kopa do  źycia"

Więc  czego  Ci naprawdę  brakuje?

Jeszcze do autorki wątku...

Jeśli małżeństwo jest do bani i pojawia się zdrada, to sprawa jest prosta... mąż i żona są od siebie daleko, a kochanek pojawia się blisko, zakochują się, romansują, marzą o tym, aby być blisko, ale ze swoich małżeństw nie zrezygnują z różnych powodów.

Jeśli małżeńśtwo jest dobre, szczęśliwe, to też może się zdarzyć, że np. żona kimś się zauroczy. Wtedy trudno jest odpowiednio skierować uczucia... Z jednej strony wyrzuty sumienia, że przysięga, że mąż ma krzywdę... a z drugiej strony naturalne uczucie zakochania w kimś nowym.

Można też na to spojrzeć jak na zwykłe relacje z innymi ludźmi. Mąż i żona są w takiej relacji, że razem żyją, o siebie dbają, kochają się, uprawiają seks. Ale żona czasem spotka się z dawnym przyjacielem i albo są tylko kumplami, albo flirtują ze sobą, albo się sobie podobają i zdarza im się seks. Żona czasem jeździ na szkolenia z firmy i też może mieć kolegę i się zabawić. Życie zna takie przypadki...

I jak się nie kieruje uczuciami na sztywno, to żona ma jakieś uczucia do męża, jakieś inne do przyjaciela, jeszcze inne do kolegi z pracy. I.... te relacje wcale nie muszą zawierać w sobie seksu, nie muszą być zdradą. To jest wszystko płynne... bo co znaczy że żona lubi kolegę z pracy? Czy to zdrada? Może powinna "lubieć" tylko męża?

Można też chcieć mieć partnera "na pewno" -- wiesz -- takiego kogoś co będzie na dobre i na złe, totalny przyjaciel, towarzysz życia, ojciec dzieci. Ale oprócz tego być w innych relacjach... To jest esencja tego wątku chyba...

Cała ta poliamoria to zwykły układ fuck friends. Jak mnie śmieszy kiedy ludzie na siłę wymyślają nazwy dla swoich fanaberii, żeby im nadać nimb wyjątkowości. Stosując powyższe definicje to między 15 a 30 rokiem życia "partycypowałem" przynajmniej w kilkunastu związkach poliamorycznych, tak myślę, że czasownik partycypować idealnie opisuje ich strukturę. Ludzie, którzy będąc w związkach stałych bredzą o poliamoryczności albo nigdy nie wyrośli z singlostwa albo nie mają dość odwagi osobistej, żeby przyznać się do klęski własnego związku ale nie zmienią go bo boją się, że zwyczajnie na tym stracą. Poliamoria , dobre sobie - 5 lat studiów to była dopiero poliamoria a potem już tylko lepiej. Żenada.

A ja sobie myślę, że człowiek wprost uwielbiam mieć poczucie swojej wyjątkowości, przekonanie że jest najważniejszy, najlepszy, naj naj... bo jest cholernie zakompleksiony, niepewny, co budzi na codzień masę niezdrowych sytuacji. W miłości jest podobnie, gdy ktoś nagle okazuje się, że nie jest na nasza wyłączność zaczynamy powątpiewać czy to na pewno to? Czy to miłość? Jeśli nie jest TYLKO mój to w jednej chwili jest w stanie przekreslić coś cennego.
Bo poczuł się skrzywdzony, oszukany? Czy to na pewno oto chodzi? Może po prostu przestał czuć się już tak bardzo wyjątkowy w oczach tej drugiej osoby, jego ego nagle niebotycznie spadło? Uświadomił sobie, że równiez ktoś inny może dać tej drugiej osobie choć namiastkę szcześcia?Nie tylko ON.
Pewnie, że to rodzi obawy, niepewność.
Ale nie wszystko jest zawsze czarno białe Pre Vizsla, ja widzę masę kolorów pośrednich, nawet w miłości. Może to nie wynika wyłącznie z klęski stałego związku?
A może taki inny układ jest bardziej szczery i zdrowy, niż ten 40% ( Gary dzięki za link do postu   ) odsetek tajonych zdrad jakie są wsród społeczeństwa.
Czy jeśli umówimy się z partnerem na wyłączność względem siebie to daje nam pewność, że tak będzie?
A nawet jeśli będzie to często jakim i czyim kosztem?
Po cholerę żyć w takim napięciu, bić się wciąż samemu ze sobą? 40% ludzi tak żyje? Niemało prawda.
Ale ludzie wolą tak żyć,  często zdają sobie sprawę jak to wygląda tam pod podszewką, poza domem, ale byle pozory związku monogamicznego zostały zachowane.
Może to może się kręcić ale trochę inaczej?
Jest ktoś naprawdę wyjątkowy, ten najważniejszy, czy o  jego wyjątkowości przesądza to czy jego połowa zazna również szczęścia gdzie indziej?
Egoizm w czystej postaci, mam w nosie Twoje potrzeby, mam w nosie Twoje szczęscie jesteś MÓJ i basta.
Ile ludzi, mężczyzn kobiet tak myśli, ilu ludzi mogłoby być naprawdę wolnymi i szczęśliwymi gdybyśmy choć próbowali zrozumieć, że można czuć inaczej. To nie jest wyrachowanie, wręcz przeciwnie pełna  szczerość i otwartość.
Wiem, co myślicie, ale pierdz.eli - zdrada ale za pozwoleniem, fajny układ cwana bestia sobie wymyśliła a teraz ubiera w tanie teksty...
Ale wielu ludzi mówi, że kocha bezgranicznie, na zabój, że zrobiłby dla tego kogoś WSZYSTKO, że pragnie jego szczęścia. Szczęścia....tak ale szczęscia na wyłączność, tylko w formie którą JĄ ci mogę zaoferować. Poza domem nie masz prawa jego zaznawać.
Dlaczego człowiek ma mieć poczucie całkowitej przynależnośći do kogoś? Bycia  na zupełną wyłączność? Kto tak powiedział, że tak jest prawidłowo?
Podkreślam raz jeszcze, mam wspaniałego męża kocham Go, nie szukam kogoś dla zabawy, dla rozrywki bo się znudziłam. Próbuje oswoić po prostu wiele myśli i odruchów, które rodzą się w wyniku czystych naturalnych potrzeb, ludzki potrzeb nie zwierzęcych, ale takich organicznych wręcz.
Uwierzcie, że dałabym wiele aby nie mieć tych dylematów, tak żyłoby mi się prosciej i spokojniej...

Też sądzę, że cały podział na "męską" i "żeńską" seksualność jest częściowo ściemą.

Pokażę na swoim przykładzie - jako nastolatka bardzo chciałam zachować dziewictwo do ślubu. Odrzucałam facetów, nie godziłam się na pieszczoty, bo wpojono mi, żeby "nie rozmieniać się na drobne". To nie była kwestia braku chęci na seks- bo temperament, od kiedy tylko się obudził we mnie, miałam dziki. Tak bardzo, że czasami mnie przerażał i zdecydowanie swoje potrzeby tłumiłam, nawet masturbacja powodowała u mnie wyrzuty sumienia.

Później poznałam chłopaka, skusiłam się na współżycie, i kiedy moja seksualność rozkwitła w pełni, odkryłam, że też myślę w taki sposób, jaki przypisuje się mężczyznom. Podnieca mnie nagie, piękne ciało (podobno mężczyźni są wzrokowcami, a dla kobiet liczy się charakter), kiedy na ulicy pojawia się jakiś świetny facet, obejrzę się, nawet pofantazjuję, jakby to mogło z nim być w łóżku (choć nie robię tego tak obleśnie jak niektórzy panowie, a na pewno nie gwiżdżę za nimi), porno też mnie nakręca, i uczucie nie jest niezbędnym elementem, żeby móc się cieszyć seksem.

Myślę, że te różnice w seksualności kobiet i mężczyzn faktycznie mogą się brać z wychowania, podejścia społeczeństwa ("jak suka nie da pies nie weźmie" i inne perełki), a nie z przynależności do danej płci.

Ja zauważyłam  że ludziom jest w ogóle trudno zaakceptować, że ktoś ma inną wizję związków i seksu niż swoja własna.
I tak jak ja się wielokrotnie spotkałam z krytyką moich poglądów tak i mnie się pewnie nie raz zdarzyło kogoś skrytykowac.
A pewnym jest, że sfera seksualna to coś więcej niż tylko podział na kobiety i mężczyzn.

I to daje ci prawo pisać o tym w sposób wulgarny?

Moim zdaniem takie coś jest właśnie o wiele gorsze niż wymaganie wierności i jednoczesne niezdradzanie, bo ta druga strona chociaż hipokrytą nie jest.

Co do tej poliamorii, to ja czytałam coś innego, możliwe, że to był jakiś "pic na wodę", zresztą za bardzo mnie to nie obchodzi.

Co do autorki, mogę zrozumieć, że jakieś tam potrzeby ma, ale moim zdaniem za bardzo "odlatuje", powinna zejść na ziemię i porozmawiać z mężem otwarcie, a nie coś kombinować. Takie odnoszę wrażenie, utwierdził mnie w tym jej ostatni post, ale może nie mam racji.

Tak, niewątpliwie.

Nie mierz innych swoją miarą chyba, że tylko z takimi obcujesz i już poza nimi świata nie widzisz.
Poza tym co tu kryć to właśnie takie poliamoryczki jak ty i aspirująca do tego grona autorka owego wątku były najczęstszymi "partnerkami" w takowych związkach. Przy minimalnym nakładzie własnym można było mieć kilka takich "związków" na raz z różnymi partnerkami, które duma aż rozpierała, że są takie modern
Zawsze jak je wspominam albo czytam takie posty jak twoje to mnie taki blackout nachodzi, że nie mogę sobie przypomnieć jak jest po niemiecku zakręt, ech ta pamięć

Można mieć męża,  kochać go,  mieć z nim super seks,  iść z nim przez życie,  ale oprocz tego mieć inne równie głębokie i otwarte dojrzałe relacje, ale oprócz tego mieć jeszcze inne plytsze relacje... I inne i inne...

Moim drodzy, dzięki wielkie za wspólną wymianę zdań, choć tak naprawdę niczego nowego to nie wniosło.Ale to tak w zasadzie mało istotne.
Rozumiem Was wszystkich, tych co opluwają i tych co próbują się otworzyć na coś nowego.
Tylko, tak z całym szacunkiem, to jest moja dupa, i mojego męża w jakimś tam sensie, i to ja ponoszę wszytskie konsekwencje ewentulanego jej wypięcia w inna stronę. Nie Pani Krysia, Pan Zbychu z naprzeciwka.
Czy to dawanie dupy, czy poliamoria, czy ku.estwo, to dla mnie nieistotne , jak ktoś ma potrzebę nazywania tego bądz nie, to jego sprawa. Jeśli ktoś jest na tyle "odważny" aby osądząc kogokolwiek po kilku postach i nazwać "rzeczy po imieniu" to naprawdę gratuluję empatii.
Esencją tego mojego, jak to ktoś ładnie nazwał "popłynięcia" jest tylko i wyłącznie MOJA moralność i MOJE decyzje.
Na tę chwilę czuję głęboko, że można tak żyć.
Jeszcze raz dziękuję wszytskim.