Jego rodzinka... Odwołać ślub?

Niestety, musi byc granica, nasze zycie i wasze życie. Jak teściowa wejdzie Ci na głowę, za pozwoleniem twojego męża, to będziesz szarpać się już na zawsze w takich relacjach. Trzeba umieć odmówić nawet rodzicom i uzmysłowić im, że z waszym czasem i uczuciami też trzeba się liczyć. A jak za bardzo njeżdżają to przestać się spotykać. Twój mąż musi to sobie uświadomić i odciąć pępowinę - przestać się bać chyba też w jego sytuacji. A namów go może raz żeby się właśnie postawił...a z tymi wizytami to trochę przesada, czemu tak często i jeszcze ze spaniem? Możesz ty przecież nie chcieć tak często - i on to powinien brać pod uwagę.

Podziel się wątpliwościami z narzeczonym, powiedz mu jak Twoim zdaniem powinny wyglądać relację z jego i z Twoimi rodzicami.
Bierzecie ślub i stwarzacie nową, odrębną rodzinę, to na tym powinniście się skupić a nie na częstych odwiedzinach teściowej i remontowaniu pokoju.
A jak wyglądają wasze relacje z Twoimi rodzicami?

Serdecznie dziękuję za odzew! Niedawno chciałam, żeby sam zalatwił pewną sprawę urzędową, bo zawsze mama to za niego robi. Uznałam, że już pora, żeby sam to robił, w tym roku ślub... Obiecał, że to zrobi. Potem się dowiedziałam z jego rozmowy z kimś innym, że mama mu to zrobiła. Wróciłam do tematu... dowiedziałam się, że mama zawsze wszystkim hurtem to robi, tak jest wygodniej, ale za rok już na pewno zrobi sam, bo będzie inna sytuacja.
Potem byliśmy u jego rodziców i mama go zawołała, bo mu to właśnie wypełniała - okazało się, że jeszcze nie wysłała... A on nic, jak myszka, tylko coś mruknął, że może sam to zrobi, mama że nie i temat się skończył. Ja się przy niej nie chciałam rzucać, ale było mi glupio, bo przecież rozmawialiśmy o tym...

Dodam też, że zawsze marzyłam o jak najbardziej kameralnym weselu. Nie było jednak to nawet brane pod uwagę, z jego strony jest zaproszone jakieś 50 osób, bo wszyscy są podobno najbliżsi. Żeby przeforsować swoje, musiałabym chyba robić dzikie awantury, które są zupełnie nie w moim stylu. Bo jak coś mówię spokojnie, bez obrażania się i histerii, to nikt nie zważa na to...
Co do rozmów to mam wrażenie, że wie, co chcę usłyszeć i mi to mówi, a potem w praktyce i tak się dzieje co chce.
Więc nie do końca wierzę w moc rozmów i ustaleń... Z mamą często tak postępuje, że ją uspokaja, a potem robi po swojemu, bo inaczej z nią się nie da. Czasem wydaje mi się, że ze mną też tak robi, choć jestem otwarta na dialog
Poza tym niekóre tematy boje się poruszać. Bo jak kiedyś stwierdziłam że nie chcę robić takich wielkich urodzin jak zawsze oni i powiedziałam że na 20 osób nie będę gotować, bardzo się obraził. Odebrał to tak jakbym powiedziała że jego rodzinę będę wyrzucać za drzwi jak ktoś przyjedzie, gdy będzie miał urodziny. Bardzo mi się zrobiło głupio i przykro bo całkiem nie o to chodziło. Jestem chyba za miękka do nich po prostu, ale taka już jestem... Nie wiem czy dam radę zmienić swój charakter w krótkim czasie, który mi został do ślubu.

Ślub chciałam odłożyć w czasie. Ukochany płakał i się nie zgodził, powiedział, że albo w jedną albo w drugą stronę... Nie dałam wtedy rady wybrać odejścia. A kilka dni wcześniej sam mi powiedział, że gdybym potrzebowała więcej czasu do słubu, to żebym powiedziała, póki jest jeszcze nie wszystko pozałatwiane... mówił to łagodnie, uspokajająco kiedy się skarżyłam że mam wątpliwości. Chyba tylko tak, żeby mnie uspokoić, a jak wybrałam naprawdę tą opcję, to spanikował

Relacje z moimi rodzicami, wydaje mi się że mamy normalne. Niczego od nas nie chcą, służą pomocą, nie wywierają żadnej presji. Raczej uprzejme wsparcie i pełna nasza autonomia, traktują nas jak normalnych, dorosłych ludzi, po partnersku. Nic nie narzucają, nie wymagają ani się nie wtrącają. Nie wypytują. Jak coś powiemy, chętnie wysłuchają, jak jesteśmy u nich, to są zadowoleni, ale nie wyobrażam sobie, żeby coś wymuszali czy za nas robili...

Musisz uświadomić sobie jeszcze że jak się pojawią wnuki to sytuacja jeszcze się pogorszy.

Trzeba jednak być osobą zdecydowana i zdeterminowaną. To jest dla Ciebie priorytet, bo inaczej tak Ci wejdą na głowę, że zatracisz siebie i jeszcze nerwicy się nabawisz. Urodziny na 20 osób? To chyba tylkow restauracji? Powiedz mu,żeby sam spróbował takie urodzinu urządzić - to jakieś szaleństwo pod dyktando. Porozmawiaj z nim, ale tak "po męsku" - naprawdę nie wychodź za mąż za jego rodzinę, po co Ci to, a on jaj nie ma.

Tak, to prawda. Oboje nie umiemy stawiać granic, a do tego jego rodzina jest dominująca. Boję się, że z takim doborem naszych osobowości "zginiemy" razem
Problemem jest też manipulacja. Ciężko mi upierać się przy swoim, kiedy ktoś się obraża, przekręca Twoje słowa, tak że nagle czujesz, że obraziłeś całą jego rodzinę, chociaż chciałeś tylko powiedzieć, że nie lubisz dużych imprez, bo masz taki charakter.
Często jest też metoda faktów dokonanych, nawet nie ma kiedy powiedzieć "nie". Coś dla nas robią, a potem wielkie obrazy, tak jak w pierwszym poście, bo jesteśmy niewdzięczni. to się nawet swoich racji wykładać odechciewa, bo i tak nikt tego nie zrozumie, tylko będą się trzymać swojego, że jesteśmy niewdzięcznikami, nie szanujemy rodziny i inne takie jak teraz jemu robią przy byle okazji (nawet nie mógł kiedyś wyjść z pokoju jak gadali z siostrą przez telefon, bo musiał potem wysłuchiwać, że się nie interesuje bliskimi). Tym bardziej, że widzę - jak szwagierka (młodsza) się stawia rodzicom, wszyscy łącznie z ukochanym na nią najeżdżają w tonie, jak śmie tak mówić do rodziców, chociaz np. tylko odpowiada na zaczepkę dość niekulturalną ze strony mamy.

Co do wieku, to mamy po 24 lata.

Powiedz mu, żeby się najpierw rozwiódł z rodzicami.

Serdecznie dziękuję za wszystkie opinie. On się aktualnie bardzo stara po moje próbie odwołania i chce się zmieniać. ja jednak ciągle się boję, że tak jak teraz sobie nie radzi z własnymi różnicami zdań z rodzicami, tak sobie nie będzie radził, kiedy będzie chodzić o nasze sprawy. Ale ja nie potrafię już wierzyć, że faktycznie się zmieni i po ślubie będzie bronić naszych spraw, jak teraz jest tak jak jest. Widzę po waszych opiniach że nie jest to tylko mój pesymizm i to że "niepotrzebnie wszystkie urazy pamiętam".

Dodam, że na początku chcieli nas wkręcić w mieszkanie z nimi. Decyzja ta przebiegła tak, że po jakimś roku związku (byliśmy wtedy smarkaci, po 20-21 lat) luźno zapytali, co ja na to. Ja wtedy byłam w fazie zachwytu, nie widziałam wszystkiego, byłam zakochana i powiedziałam, że nie widzę póki co problemu. Dodam że wtedy nie planowaliśmy jeszcze ślubu, to było dla mnie bardzo abstrakcyjne gdybanie.
Potem nikt już nigdy mnie o zdanie nie zapytał, okazało się że to było zobowiązujące i jak się zaręczyliśmy, zaczęli nam remontować łazienkę itp. Mieliśmy sobie do niej wybrać płytki, pojechaliśmy, wybrałam dwa rodzaje, ale nie kupiliśmy. On potem pojechał kupić z rodzicami i cytat nawet nie chciało mu się z nimi jechać, bo i tak wybiorą, co będą chcieli (i mają swój częsty argument, że kto ma kasę, ma władzę), ale O DZIWO posłuchali jego sugestii przy wyborze. Który i tak był inny niż nasz wspólny... Wtedy zaczęłam się czuć jak w klatce i orientować w sytuacji i postanowiłam, że nie ma możliwości, że tam zamieszkam.

Ukochany wpada też czasem na trochę dziwne, wg mnie mało rozsądne pomysły jak np. zwolnienie się z pracy na miesiąc, w którym będziemy mieli ślub, żeby mieć miesiąc wolny na załatwianie różnych spraw, wyjazd poślubny i tak dalej.

Na pewno nie możesz wyjść za niego na próbę.

To mieszkanie razem brzmi bardzo dobrze, najlepiej na tyle daleko, żeby nie widywał starszych częściej niż raz w tyg.
Z doświadczenia: jak całe życie żył w pewnej atmosferze, to bardzo dużo wysiłku będzie cię kosztować, żeby go nauczyć, że można inaczej. Żadne obietnice "od dzisiaj już..." nie są funta kłaków warte.

na pewno to wszystko będzie się nasilać, jedyne rozwiązanie jeśli chcesz z nim być to zamieszkac w innej miejscowości,
jakbym czytala o sobie:) 

pomysl z remontowaniem pokoju w jego rodzinnym domu jest co najmniej dziwny, tak jakby rzeczywiście chciał mieć w razie czego azyl albo robi wszytsko żeby tam zamiekszac z toba!? na szczęście mój maz od początku chciał mieszkac ze mna na swoim i nawet mebli nie zabral ze swojego pokoju tylko ciuchy swoje,
a zaniepokoilo mnie to ze chcesz zmieniac swój charakter żeby być taka jak oni
wszystko o czym piszesz na własnej skorze przezylam:)