26 maja - Dzień Matki. - Netkobiety.pl

Im ja jestem starsza, tym bardziej moja mama staje się w moich oczach mądrzejsza. Kiedyś nie potrafiłam tego docenić ani jej zaufać. Byłyśmy w nieustannym konflikcie. Teraz jesteśmy sobie o wiele bliższe, choć równie wiele nas dzieli - sposób na życie, cele i poglądy.

Na wstępie witam serdecznie wszystkie Net Babeczki Cóż, czytając zazdroszczę Wam dziewczyny takich relacji i bliskości z mamami. U mnie nigdy tego nie było. Tak samo, jak nigdy nie obchodziło się Dnia Matki, zresztą Dnia Ojca, czy np. Dnia Dziecka również. Hmm w zasadzie to oprócz świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy nie obchodziło się (i nie obchodzi nadal) nic więcej. Rodzice nigdy nie wyprawiali jakiś rocznic ślubu, urodzin czy imienin ani sobie, ani nam, czyli mnie i mojemu o 2 lata młodszemu bratu. Do dziś pamiętam, gdy mając tak z 8-10 lat zawsze w dniu urodzin było mi tak strasznie przykro, że nikt w domu o nich nie pamiętał. Nie było żadnych prezentów, życzeń, ot dzień, jak co dzień. Zresztą podczas swiąt też nie dostawaliśmy z bratem prezentów, bo jak powiedziała moja mama, jesteśmy już na nie za duzi. Tylko, ze trudno było nam  zrozumieć w wieku 7-10 lat, że jesteśmy "za duzi" na prezenty pod choinkę. A najgorsze zawsze było potem w szkole, pytania od rówieśników typu "a co dostałaś pod choinkę?", "co dostałaś od rodziców na urodziny?" Trzeba było zagryź zęby, powstrzymać łzy i... po prostu coś wymyślić. Później z wiekiem było już łatwiej. Urodziny, imieniny - nikt o nich nie pamięta-olać to. Nie ma powodu do świętowania, dzień jak co dzień. I chyba z takim nastawieniem żyje do dziś. Po prostu nie obchodzę i tyle. A wracając do Dnia Matki. Pamiętam, jak kiedyś, to była chyba pierwsza klasa gimnazjum w szkole robiliśmy Dzień Matki. Po lekcjach, żeby mamy mogły spokojnie po pracy zdążyć przyjechać. Dużo przygotowań, prób itd. Pamiętam, jak powiedziałam, mojej mamie, że w szkole będzie cos takiego organizowane i że jest zaproszona. Skrzywiła się i ze złością spytała, czy musi na to przyjechać. Widząc jej reakcje już obojętnie odparłam, że jak tam chce. Mówiła, że po co teraz już w gimnazjum cos takiego robią, ze nie ma czasu na takie rzeczy itd. Pojechała, ale przez cały czas miałam wrażenie, że siedzi tam jak za karę, w głębi duszy czując,że tylko traci czas. I szczerze - ode chciało mi się wtedy świętowania Dnia Matki.
Nie mówie, że o mnie nie dbała, bo zawsze obiad był zrobiony, ubrania poprane, dom zadbany ale... No właśnie. Nigdy nie pamiętam, żeby powiedziała mi, że mnie kocha. Takie banalne, zwykłe, a jednak nigdy tego nie usłyszałam. Za to świetnie potrafiła mnie krytykować, że jestem za gruba, ze mam tyle nie jeść, bo się w kieckę nie zmieszczę, ze za grubo kroje marchewke itd. Co bym jej nie powiedziała, to zaraz pół rodziny wiedziało, bo to był świetny temat "przy kawie". A potem był wstyd. Mój wstyd. Z czasem nic jej już nie mówiłam, bo jej nie ufałam. Nie ufałam własnej matce. Z zazdrością słuchałam mojej przyjaciółki, która ze swoją mama razem jeździła na zakupy, rozmawiały o wszystkim, o szkole, chłopakach itp. Bardzo mi brakowało takiej relacji z mama ale z moja było to po prostu niemożliwe. Do dziś, chociaż na co dzień nie mieszkam już z rodzicami, nie mamy sobie za wiele do powiedzenia. Po prostu nie mamy tematów do rozmów i tyle.  I to jest tak naprawdę cholernie przykre. Z zazdroscia słucham w pracy moich koleżanek i ich relacji ze swoimi matkami. Niektóre narzekają że teściowa to zło konieczne a matka to jest matka. Może i tak, ale nie zawsze. Jedno wiem na pewno. Jeśli kiedyś będę mieć dzieci to nigdy nie pozwolę, żeby czuły się tak, jak ja. Postaram się być taka matka, jaką moja nigdy nie była, bo wiem, że wtedy będą czuły się szczęśliwe i kochane.

Mama - oaza bezgranicznej miłości...nie za coś, nie dla czegoś...tylko poprostu kochająca ponad wszystko. Osoba, której chyba nigdy nie da się wystarczająco podziękować za wkład jaki wniosła w nasze życie i za właśnie tą bezwarunkową miłość.

Zawsze byłam przywiązana do swojej Mamy...dziś wspominam ją ciepło ale ze łzami i wielką tęsknotą. Dziś chciałabym zobaczyć jej uśmiech, przytulić ją i powiedzieć dziękuję...dziś...tylko zaniosę kwiat i zapalę świeczkę ;( Tak bardzo kocham Cię Mamusiu! i wierzę w to, że nieustannie jesteś obok mnie i mnie wspierasz, kochasz i kibicujesz mi nadal...mimo wszystko :*

Moja mama stosowała warunkowa milosc,  trzeba było sobie zasłużyć na uznania, na docenienie , na komplement  w tym na milosc, o milosci  bezwarunkowej do dziecka  mowy nie było, strategia cos za cos, przebiła by swoimi wymogami i  perfekcjonizmem  Amy Chua  " trygrysią matke" . Nacisk zawsze był intensywny z troski o moją  dobra przyszłość i wyksztalcenie, ale tez z własnych jej ambicji,  lecz jak ja się mogę o to złościć, jak ja sama jestem niestety / stety bardzo podobna  do niej pod wieloma względami i tymi również. Nie mogę negować  całkowicie jej met. wych. bo było wiele w tym racji  i jasny wyznaczony cel, ktory był sukcesywnie realizowany, a nie zawsze łatwo było ,bo konkretny charakterek to miałam ( i mam )
Właśnie zabieram się do złożenia życzeń przez tel ,lecz taki dyskomfort zawsze odczuwam z okazaniem czulosci, wobec męża nie mam z tym problemu

Kocham moja mamę ,inteligentna kobieta ,dobrze prosperująco zawodowo ,ciesząca się uznaniem w swoich kręgach, ale   przyjaciółką moją nigdy nie była i nie będzie, matka to matka jednakże, bez spoufalania się, respekt to priorytet,  sama lepsza bym nie była i nie jestem ,tym bardziej że mi do ideału tez dużo brakuje

Moja mama jest NAJWSPANIALSZĄ MAMĄ na świecie. Kocham ja bardzo. Bije od niej cieplo, milość ze wszystkim mogę z nią porozmawiac.

Moja mama już nie żyje od kilku lat, ale bez względu na to jaka była zawsze bardzo ją kochałam i brak mi jej mimo, że jestem już bardzo dorosła.

I dziękuję jej za wszystkie dobre chwile, jakie były z nią związane.

Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim - jest to sprzeczne z Regulaminem Forum. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji "edytuj".
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Olinka

U mnie w ciagu lat nastapila wielka zmiana w relacjach z Mama. Kiedys byla NAJLEPSZA przyjaciolka, NAJMADRZEJSZA kobieta swiata, AUTORYTETEM ponad wszytsko i wszystkich. Trwalo to lata, ja bylam grzeczna ,posluszna corka, ona wymagajaca, krytyczna, ale i bardzo kochajaca Mama.
Nadal jest cudowna, zdolna do niebywalych poswiecen, ma wielkie ,zlote serce, ale .... ja mam juz swoje zdanie i kiedy tylko dochodzi do roznicy pogladow Mama nie umie tego zaakceptowac.
Po latach dotarlo do mnie, ze jest dyktatorka, ze nie nauczyla mnie odwagi, ze zawsze probowala wszystkich kontrolowac i ma zawyzone wymagania wobec wszystkich i wszystkiego. Mocno krytykuje zwiazek moj jak i malzenstwo brata, widzi problem tam gdzie nikt by nie widzial. Pewnie chce dobrze, ale to czasem bardzo przykre co mowi.

Obecnie uwazam, ze wiele spraw moge z nia omowic, jest jedna z najwazniejszych osob w moim zyciu i wiele dla niej moge zrobic, ale w niektorych tematach nie moge liczyc na zrozumienie ,wiec lepiej ich nie poruszac. Jednym slowem - spadly mi rozowe okulary przez ktore widzialam moja Mame. Ale nie znaczy to ze mniej ja kocham.

Matka zwykle jest osobą, którą kiedy jesteśmy dziećmi, kochamy bez względu na wszystko, bezwarunkowo. Jednak potem dorastamy, dojrzewamy, na wiele spraw patrzymy zupełnie inaczej, zaczynamy oceniać i doceniać lub rodzi się poczucie żalu, że coś było nie tak. Dzień Matki zawsze sprzyja chwili zastanowienia się jaką była/jest osobą, jak wielką rolę odegrała w naszym życiu, czy dała nam duży potencjał, czy jednak czegoś w tej relacji zabrakło. Może ktoś jeszcze zechce podzielić się własną refleksją i opowie nam o własnej?

Nie zawsze takie refleksje są pozytywne. Ja wolałabym nie rozmyślać nad swoją matką, bo naprawdę mało jest fajnych z nią wspomnień. Z okazji zbliżającego się święta matki, mogłabym się zniechęcić i trudniej byłoby mi do niej pojechać .
Wolę mieć refleksje na temat tego, jaką ja jestem i byłam matką dla własnego dziecka. Czy moje dziecko będzie mnie lepiej wspominać, czy mogę coś zrobić by lepiej wspominało, jak mogę się zmienić, by być lepsza matką... .