Blue Jasmine - kobieta fatalna?

,"Blue Jasmine" reklamowany jako komedia, zdecydowanie nią nie jest. Moim zdaniem jest to film obyczajowy, chwilami określiłabym go nawet dramatem. I choć niezły, to nieco mnie zaskoczył, bo był jakby mało ",allenowski" w porównaniu z ostatnimi obrazami reżysera. Niewątpliwie - zresztą jak zawsze - doskonale i przenikliwie pokazano w nim różne strony życia, różne sytuacje i wybory, z którymi przychodzi nam się mierzyć. Jeśli ktoś lubi takie kino, to polecam, bo obraz jest po prostu mądry.

W kwestii fabuły - to chyba trudne któregoś dnia obudzić się ze świadomością, że trzeba swoje życie zacząć od nowa, zupełnie od zera, równocześnie zdając sobie sprawę, że od teraz będzie inaczej, trudniej, znacznie trudniej.

Mój mąż po wyjściu z kina spuentował to tak: "kłamstwo i oszustwo zawsze ujrzy światło dzienne, a Allen ma świetny zmysł obserwacji otoczenia". 

Aktorka grająca rolę tytułową, Cate Blanchett, zagrała ją bardzo dobrze, a sama bohaterka to kobieta fatalna, żyjąca dotąd jakby w iluzji, za to beztrosko i wystawnie, to dlatego tak bardzo nie potrafi odnaleźć się w nowym położeniu. I kiedy już wydaje się, że jej los się odmieni, a miłość i poczucie bezpieczeństwa na powrót będą codziennością, to kłamstwa wszystko burzą.

Oczywiście,że oglądałam!uwielbiam Woody Allena!
Jeden z lepszych filmów bo to co ostatnio kręcił(te reklamówki stolic europejskich w stylu komedii romantycznych) załamywało mnie z lekka.
Świetny film o trudnym,dziwnym i ogólnie pogardzanym człowieku.Bo ile z nas nie pogardza kobietami,które jak bluszcz przywierają do męskiego portfela?Pewnie niewiele...Oglądając to pewnie wiele z nas pomyślało:dobrze jej tak- ma na co zasłużyła.
Wydaje mi się,że film jest bardzo allenowski Olinko.Wszak bohaterowie Allena są dziwni,nieprzewidywalni,trawieni przez różne psychiczne przypadłości.I taka jest bohaterka-która zresztą nazywa się Jeanette ale za wszelką cenę forsuje imię Jasmine- bo bardziej pewnie pasuje  do nowobogackiej inteligencji z Nowego Jorku.

Summerko
prawdziwe imię bohaterki to Jeanette,nie Jasmine.Tak się sama nazwała na potrzeby nowojorskiej "bohemy".To też jedno z jej kłamstewek.

Tak, tak, jeśli o to chodzi, to na pewno. Kiedyś nie lubiłam dzieł Allena, ale dziś wiem, że się w nie wystarczająco nie wgłębiałam, biorąc je wprost, bez przemyśleń. Na szczęście to już dawno za mną i od jakiegoś czasu chadzam do kina na wszystko, co wyreżyseruje.

Określając ten film jako mało allenowski miałam na myśli, że nie był tak lekki w odbiorze, jak ostatnie jego obrazy, czyli na przykład ,,Vicky Cristina Barcelona", ,,O północy w Paryżu" czy ,,Zakochani w Rzymie". Przy czym lekki w chwili oglądania, zanim do głosu dojdą jakieś głębsze przemyślenia, a te u mnie po filmach Allena zawsze są.

Ja też niestety tego nie pamiętam.

Przyjemnie jest poczytać, co mądrzejsi i bogatsi w wiedzę filmową mają do powiedzenia.
Oglądałam komedię pt."Zakochani w Rzymie". Dostrzegłam tam inne walory, jak błyskotliwe dialogi i wspaniałą panoramę miasta. Okrzyczany jako reklamówka Wiecznego Miasta, pewnie słusznie, ale i tak przyjemnie mi się ten film  oglądało. Wcześniejszych jego obrazów już mało pamiętam.
Wracając do "Blue Jasmine" to wysnuwam swoją teoryjkę, że bohaterka wywierała nieświadomie  negatywny wpływ na swoich bliskich.
Nie sprawdzając finansów mężowskich i okazując mu bezgraniczne zaufanie wywołała, że poczuł się bezkarnie. Siostrę wpędziła w długi i spowodowała, że odszedł od niej mąż, a potem partner.

Allen jasno dawał do zrozumienia, że Jasmine nie chciała zauważać pierwszych  oznak  psucia się jej dostatniego życia. Nawet pojawiło się określenie,że "przymyka oczy" na zdrady, na niepowodzenie firmy. Bezradnie rozkładała ręce, mówiąc, że przecież na niczym się nie zna. Urządzała przyjęcia, bawiła się, chodziła na jogę. Zachowywała się jak pasażer na Titanicu. W sumie przyniosła pecha tym, których spotkała.
Podobał mi się sposób przedstawienia bohaterki. Widziana w różnych sytuacjach, ale często przerażająco  samotna. Widać doskonale jej zmarszczki na twarzy, wystudiowane ruchy, znakomite kreacje od znanych projektantów.

Bardzo trafne uwagi. Jednak ja cały film obejrzałam z uwagą. Czy nasiąknięty pesymizmem? Raczej nie do końca.Myślę, że to obserwacja kobiet.

Bardzo specyficzny film, ale na pewno warty uwagi. Wydał mi się niezwykle oryginalny.
Zgodzę się, że pesymistyczny. Zasadniczo sama bohaterka bardzo się opierała rzeczywistości i chyba lepiej na tym wychodziła czasami, niż jej otoczenie, które też chciało uwierzyć w te morze bullshitu wokoło, ale im trzeźwe spojrzenie nie pozwalało. Jest w tym masa pesymizmu.
Nie wiem dlaczego "obserwacja kobiet". Nie znam ani jednej kobiety tego typu, to tylko wykorzystanie archetypu.