"Drogówka"

Ja  mogę coś o tym powiedzieć z autopsji i doświadczeń mnie i moich kolegów wojskowych, policjantów. Życie osobiste tak jak po nas spojrzeć hmm. No cóż ja rozstałem się z dziewczyną (nie z powodów zawodowych), kolega z syndromem stresu bojowego ma właśnie rozwód (relacja upadła z powodu kłotni, przemocy, i nie wyrabiał po prostu), kilku kolejnych są szczęśliwymi mężami i ojcami  dzieci. Najbliższy kumpel policjant właśnie się rozwodzi z powodu tego że żona pomimo kilku lat od ślubu nie chce się wyprowadzić od ojca a on do własnego dziecka musi jezdzic 100 km by je zobaczyć..Dokładnie jest chyba tak jak w życiu u każdego. Trafiają się romanse jak wszędzie i niekoniecznie zawodowe. "Nie bierz dupy z własnej grupy" to mądre przysłowie i osobiście się nim kieruję
No cóż zawód jak zawód. Nigdy nie usłyszałem od kogokolwiek że wyglądam młodziej, czy na swój wiek. Zawsze dawali mi kilka lat więcej i dają, kobiety się mnie czasem bały, a czasem je przyciągałem. Częściej widzą we mnie z wyglądu bandytę, choć to się zmienia ponoć jak wskakuję w garnitur. Życie towarzysko - uczuciowe. To niekoniecznie jest tak jak w tym filmie. Owszem praca wyczerpuje, naoglądasz się różnych świństw, prowadzisz trudne śledztwa, czepiają się na służbie  za byle głupoty i banały, wielu rzeczy brakuje, ale wyniki mają być. Część z nas rzeczywiście lubi nieźle golnąć, ale nie wszyscy lecimy co wieczór do butelki. Chamiejemy z czasem to fakt, i bywamy wulgarni, ale raczej nie spotkałem tam kogoś w stylu "drogówkowego" Arkadiusza Jakubika który mówi do kobiet "pierdolisz się czy trzeba z Tobą chodzić" (wybaczcie Panie cytat) i seksi non stop z panienkami w radiowozie oraz go kumple kryją wraz z komendantem. W rzeczywistości już by dawno za takie akcje wyleciał ze służby.
Mnóstwo policjantów i żołnierzy jest teraz po studiach, niektórzy ciągle się kształcą więc poziom intelektualny kadry rosnie.

Zapominacie o jednej rzeczy. To jest Smarzowski. A jego filmy są dosadne, brutalne, przesadzone, przejaskrawione. Mają pokazać 'nas', nasze życie w krzywym zwierciadle. Oczywiście można dyskutować nad sensownością/jakością/wartością przedstawiania tego czy tamtego aspektu w tak brutalnym i surowym świetle ale w przeciwieństwie do nie tak małej ilości reżyserów te 'ręce, nogi, mózg na ścianie' nie są celem samym w sobie. To wabik. A to my jako widz powinniśmy wyłowić sobie z tego czy innego filmu jego autorstwa to co autor chciał nam przekazać. Podobnie było przecież w Domie złym - historia dość realistyczna ale z drugiej strony był to praktycznie ciąg coraz bardziej brutalnych, dosadnych i do bólu ludzkich problemów.

Słucham sobie ich rozmów przez radio. Robią wrażenie bardzo spokojnych profesjonalistów.
Stąd myśle, że "Drogówkę" nalezy odbierać jako fikcję literacką, bo rzeczywistość tego nie potwierdza.

Masz coś na podparcie tej tezy?
Raczej nie w stylu: wujek szwagra wie.
Chlapnąć bzdurką każdy może i tak należy traktować niepodparte niczym twierdzenia.
Powtórzę: sposób prowadzenia przez nich rozmów radiowych absolutnie nie potwierdza cech eksponowanch w filmie.
Oni zwyczajnie pracują - przynajmniej w moim mieście, bo innych nie słyszę.

Jakoś nie widze w powyższym logiki autozaprzeczenia. Oni nie opowiadają mi nic. Słyszę jak gadają między sobą przez swoje radia. Komunikacja radiowóz<->baza. Z tego co słyszę, nie stwierdzam podobieństw do charakterów i zdarzeń eksponowanych w filmie.

Generalnie Policja wypacza charaktery. Ludzie zaczynają się czuć ponad Prawem.
Tym niemniej, gdybyś znała szczegóły i niuanse ich rozmów służbowych, wątpię byś zgodziła się, że "Drogówka" przedstawiasta faktyczny.
Takie sprawy na pewno miały by echa, możliwe do uchwycenia w rozmowie miedzy policjantami - choćby intonacja głosu i sposób formułowania wypowiedzi.
Tego nie ma.

Raczej nie - musiał bym złamac prawo.

Spoko.

W każdym razie film jest niezły.