powiedzcie czy jestem dziwna?

Że powinnaś udać się do lekarza, bo zdecydowanie normalne to nie jest....

http://www.netkobiety.pl/t45889.html

Tu jest niemalże identyczny temat. I nie jest to jakieś wybitnie nienormalne, masz dość typowe lęki i obawy jako niedoświadczona osoba, takie całkiem 'normalne' to nie jest ale też nie ma powodów by panikować.

NoA87 za dużo myślisz za mało działasz.

Ciemnooki - gdyby to było typowe w wieku 25 lat to byłaby to norma. A wstyd i strach uniemożliwiający nawiązanie bliższych relacji typowym nie jest.

Nie zaczynaj ... znów próbujesz mi wmawiać rzeczy których nie powiedziałem. Stwierdziłem że ma normalne obawy jako osoba niedoświadczona a nie jako 25 latka. Zresztą nie uważam by brak doświadczenia w tym wieku był jakąś WIELKĄ tragedią, Ty oczywiście masz swój świat i swoje teorie które się z tym nie zgadzają - ok, tylko nie patrz na każdego przez perspektywę siebie a oszczędzisz wiele czasu. Zresztą sam stwierdziłem że nie jest to całkiem normalne ale nie róbmy z niewinnej dziewczyny jakiegoś potwora czy coś w ten deseń bo powiedzmy nie całowała się. -.-

No więc o co ci chodzi?

Ja radziłabym spróbować chociaż całowania...tak w formie eksperymentu
Założę się, że Ci się spodoba, a i ta druga osoba będzie zadowolona
Nie musisz robić niczego więcej, na co nie będziesz gotowa... ale jak zostało napisane, lęk sam z siebie nie minie...trzeba go sie pozbyć
Całowanie, to bardzo przyjemna czynność (sex zresztą też ), spróbuj koniecznie przy najbliższej nadarzającej się okazji

No ale facet z "bagażem" też się może do tego nadać

Albo jaki facet ma bagaż

Ale na jej miejscu nie szukałbym księcia z bajki bo to może jeszcze dłuuuuuuuuuugo potrwać

I o to mi chodzi.
Jesli 25letnia dziewica szuka 25 letniego prawiczka to marne ma szanse. Zdarza sie to ale rzadziej niz powiedzmy facet ktory w wieku 25 lat ma juz za soba jakies doswiadczenia.
I z drugiej strony, nie wiem jak to wyglada u panow ale czy 25letni doswiadczeni mezczyzni szukaja 25letnich dziewic czy raczej nie? (tu sobie panowie sami odpowiedzcie)
Tak jak mowilam...im pozniej tym wieksze kompromisy trzeba przyjac.

Nie mam wygorowanych wymagan, chcialabym tylko trafic na kogos normalnego. Mam nadzieje, ze takiego spotkam.

Spotkasz na pewno...
Jeśli nie masz wygórowanych wymagań, to nie powinno być to takie trudne.
A mogę spytać, jakie masz wymagania względem faceta? To tak z czystej ciekawości...

Myślę, że mimo wszystko jakieś inne czynniki też są. W końcu gdyby "normalność" wystarczała do pójścia z kimś to łóżka to by było dopiero

Zawsze mi sie wydalwalo, ze faceci traktuja mnie jak dobra kumpele, a nie obiekt seksualny.
Margolinka nie mam jakis sprecyzowanych wymagan, nie chce, tylko trafic na takiego co po wszystkim mnie wysmieje i powie jaka to jestem beznadziejna.

Ja z kolei nie wiem czemu co poniektórzy się dziwią że w takim a takim wieku człowiek nie robił jeszcze tego czy tamtego. -.- Dla mnie jest to normalna, dość typowa sytuacja że w mając tyle lat powiedzmy nie trafiło się na osobę z którą byśmy się całowali, kochali czy coś tam jeszcze innego.

Noa, bo być może i Ty traktowałaś ich jedynie jako kumpli. Gdy tworzy się barierę i trzyma wciąż na dystans, to tak właśnie jest. Za bardzo sie przejmujesz tym "co będzie potem"... Chociażby z całowaniem powinno pójść łatwiej...to żaden grzech, to przyjemność. Żeby chłopaka pocałować, nie trzeba na to iluś tam lat znajomości i wielkich uczuć. Po prostu wychodź więcej do ludzi, bądź trochę bardziej otwarta, a gdy chłopak zechce Cie pocałować, nie odmawiaj... zobaczysz że to przyjemne. Na seks przyjdzie czas...gdy całowanie Ci się spodoba, a facet będzie tego warty...

Ciemnooki, z seksem się zgodzę...ale całowanie to nie jest jakaś tam wielka "filozofia"... nie można każdej przyjemności sprowadzać do rangi prawie że "świętej" Wtedy zwykłe przytulenie się, lub wzięcie za rękę, musiało by sie łączyć z deklaracją dozgonnej miłości

Margolinka - a co jeśli dziewczyna jest typem człowieka który trudno nawiązuje znajomości, trudno je rozwija, nawet koleżeńsko? Boi się reakcji, jest jakby zastraszona, niepewna - wtedy wolałaby pocałunku z kimś zaufanym, bliskim - może nie jakąś wielką miłością ale z kimś kto byłby jej bliższy niż jakiś tam gość którego zna stosunkowo krótko - tak mi się wydaje. Wtedy taka prosta porada 'pocałuj kogoś przy najbliższej okazji' nie jest już taka prosta w realizacji. To takie proste, serio ...

Przemo - nie, nie tylko dlatego. A ze mną to jest różnie, zależy. Pod pewnymi względami jestem typowy, pod innymi nie więc nie szukałbym dziury w całym w moim braku łóżkowego doświadczenia. -.-

Nasze czasy, większość, bla bla bla ... sam znam co najmniej kilka osób które zaczynały seks / całowanie się i tym podobne grubo po 20stce więc to nie jest jakaś wielka mniejszość. O wiele popularniejszym / częstszym zjawiskiem ( zwłaszcza u facetów ) jest wg mnie nieprzyznawanie się do prawictwa lub wmawianie np: znajomym że już się nim nie jest by np: uniknąć 'obciachu' lub ostracyzmu społecznego.

Fajne te nasze czasy, nie ma co ...

Bede sie starala byc bardziej otwarta na tego typu rzeczy. Musze sie przelamac tylko nie wiem jak, i faktycznie powinnam sie mniej zastanawiac, a wiecej dzialac.

Ciemnooki, ja wszystko rozumiem...naprawdę, tylko mając 25 lat i problem z nawiązywaniem znajomości, trzeba coś zacząć z tym robić, zamiast czekać... Problem sam się nie rozwiąże, a będzie jedynie narastał. A jeśli ten ktoś zaufany sam nas nie odnajdzie...? Co wtedy...? Taka osoba do końca życia ma zostać sama? I jak to będzie sobie tłumaczyć? Że nie znalazła się osoba, która by zasługiwała na zwykły pocałunek?
Ja myślę, że ktoś kto ma bardzo duży problem z nawiązywaniem znajomości powinien udać się do psychologa. Powinien pracować nad sobą. Nad swoją pewnością siebie...
A Ty co byś poradził na to...uważasz że na przykład poproszenie przyjaciela o "kurs całowania" byłby dobrym sposobem?
Ty całowałeś się z kobieta, czy także czekasz na zaufana osobę?

Noa...tak trzymaj

Moment moment. Robienie czegoś ze swoim życiem lub nie to jedno - mnie chodziło o sam fakt że czasami niektóre rady udzielane tutaj innym ludziom są ... no dziwne. Bo ... już pociągnijmy ten temat pocałunków - jeden powie że nie spotkał zaufanej osoby, drugi że żadnej która by ją / jego zainteresowała do tego stopnia, ktoś jeszcze inny że nie ma sposobności do poznawania nowych znajomych etc etc. Więc jak komuś takiemu się sugeruje że ma skorzystać z okazji jak będzie można to cóż ... rada jest dobra ale jednocześnie nieco chybiona. To mniej więcej tak samo jak powiedzieć żeby dziewczyna poszła na imprezę i tam znalazła kogoś chętnego na seks z nią ... Jedna nie miałaby z tym większych problemów - dla innej byłoby to nie do przeskoczenia - czy przez nieśmiałość, poglądy, moralność, religię czy coś jeszcze innego. Podobnie jest we wcześniejszym przykładzie.

Co bym poradził? Hmm ... wiecie - wasze pocałunkowe rady nie są złe ale nie zawsze mogą być dostosowane do osoby której chce się pomóc. A wg mnie podstawową rzeczy jest znalezienie i uświadomienie sobie co i dlaczego spowodowało w nas takie a nie inne opory.

Nie, nie całowałem się bo do tej pory nie poznałem żadnej dziewczyny która by mnie równie mocno intrygowała pod względem wyglądu jak i mówiąc ogólnie - intelektu. A nie polecę na pierwszą lepszą imprezę żeby przelizać się z jakąś nastolatką by zobaczyć jak to jest bo nie dla mnie ...

Przemo - jest to faktycznie idiotyczne.

Tak, robienie czegoś ze swoim życiem, wychodzenie do ludzi - z tym się zgadzam. Ta moralność, religia i cała reszta to tyczyła się seksu - nie pocałunków. Ogólnie chodzi mi o to że każdy ma/miał takie czy inne bariery i przez kompleksy czy coś innego nie dopuszcza do siebie możliwości by się to miało zmienić. Więc takie porady to czasem rzucanie kogoś na głęboką wodę - czasem to się opłaci, czasem nie.

Całowanie się to jednak coś innego niż seks.

Zmuszona jesteś uwierzyć, może nie widziałem/spotykałem na swojej drodze jakiejś oszałamiającej ilości dziewczyn ale żadna mnie nie zainteresowała sobą do tego stopnia, poza tym po prostu przez większość czasu miałem i nadal trochę mam problemy z nowymi znajomościami więc krąg potencjalnych chętnych był stosunkowo niewielki. A co z tego że mi się jakaś dziewczyna spodobała z urody np: w pociągu czy na ulicy skoro nie było możliwości jej zagadać, poznać, pociągnąć znajomości lub ona mnie po prostu odrzucała w jakiś sposób - np: paleniem po krótkim kontakcie? Ochota to jest jedno - realia to drugie. I nie przypominam sobie bym miał jakieś opory 'moralne' ... przynajmniej w tej kwestii.

I to jest właśnie to o czym mówię - te zdziwione reakcje jak się pojawia taka osoba jak ja. -.-

I tu jest właśnie to, o czym pisałam... Brak kontaktu z ludźmi...brak wychodzenie do nich i dawania sobie szansy. Osoby , które maja z tym problem, z góry sobie zakładają, że "nie potrafią"... dlatego trzeba nad tym pracować...

Nie "nie było możliwości", tylko obawiałeś się jej reakcji... "Realia" to jedno, a radzenie sobie z nimi to drugie...

Chyba mam prawo być zdziwiona, skoro ja na swojej drodze nigdy nie spotkałam osoby z podobnym problemem.
Nie twierdze jednak, że to jakieś straszliwie "nienormalne" i ktoś taki jest gorszy. Czy powiedziałam coś podobnego? Nie przypominam sobie...

Noa, a dlaczego padło? Ona pierwsza do niego zagadała, tak? Wiesz...w takich sytuacjach jest ciężko.... jednak czasami warto spróbować zawalczyć Oczywiście nie zawsze się udaje. Dlatego też, następnym razem, gdy ktoś "wpadnie Ci w oko" postaraj się w jakiś sposób zwrócić na siebie jego uwagę... uśmiechnij się... postaraj się utrzymać dłużej kontakt wzrokowy... To czasami pomaga aby zacząć... a potem już sama zdecydujesz, czy ta osoba Ci się na prawdę podoba i czy chcesz spróbować tę znajomość pociągnąć dalej.

Ciemnooki, co do ćpunów i fałszywych i dwulicowych ludzi, to się zgodzę... nie ma co szukać ich towarzystwa... Natomiast ci "nudni" czasami zyskują przy bliższym poznaniu. Nie można na pierwszy rzut oka skreślać kogoś. Tak samo z dziewczynami, to że gadają o butikach i tym co było w rozmowach w toku...to normalne...kobiety lubią czasami pogadać o czymś nawet "bez sensu"(faceci również ). I po raz kolejny pojawia się powiedzenie "nie oceniaj książki po okładce"... bo to Ty po nawiązaniu znajomości musisz dopiero stwierdzić, czy jest między Wami jakaś nić porozumienia, czy macie o czym porozmawiać...czy macie Wspólne zainteresowania. Czekając na to, aby od pierwszego wejrzenia zobaczyć "swój ideał"... można czekać bardzo dłuuuugo...
Do kiedy będziesz czekał...do 30stki...40stki...? Myślisz, że wtedy będzie łatwiej...?
Wydaje mi sie, że masz zbyt duże oczekiwania... mógłbyś w skrócie o nich napisać...?
Jakie cechy u kobiety chciałbyś widzieć i czego od niej oczekujesz, aby była ona godna Twojej uwagi?

Z tymi cechami, to jest tak... spytałam o nie, bo do tej pory nie spotkałam się z tym, abyś dobrze pisał o jakiejkolwiek dziewczynie. Cały czas piszesz o wadach, braku inteligencji, dennym zachowaniu, nałogach... Całe Twoje towarzystwo, oceniasz bardzo negatywnie. To już jest dziwne...moim zdaniem troszkę w ten sposób usprawiedliwiasz we własnych oczach (i naszych) swoje obawy przed zawarciem bliższej znajomości. Ja również obracałam się w rożnych towarzystwach... Byli i ćpuni, dwulicowi i ci nudni też... w pracy gadałam godzinami o kosmetykach, ciuchach, programach w tv, czasami nawet poplotkowałam (o zgrozo )... nie zmienia to faktu że zarówno ja jak i moje koleżanki, wcale nie byłyśmy takie "puste i beznadziejne". Poza pracą, byłyśmy w stanie pogadać także o poważniejszych rzeczach. Naokoło mnie było też całkiem sporo fajnych osób. Nigdy nie było tak, żeby ani jedna osoba nie była godna mojej uwagi. Ty piszesz tylko o tych złych... Może to czas zmienić towarzystwo skoro jest aż tak źle...? Może zarejestruj się na jakimś forum tematycznym (hobby), poznaj ludzi o podobnych zainteresowaniach...
Może masz jakiegoś dobrego kumpla? Idź z nim na jakąś imprezę, wyluzuj trochę, nie bądź taki poważny i wymagający...

Nie przypinam Ci żadnej "łatki"... twierdze tylko że nieco naginasz prawdę...aby pasowała do reszty...
To nie jest nic strasznego...nie twierdze tak. Jednak jeśli nie zmienisz troszkę swoich poglądów, to ciężko Ci będzie kogos spotkać. Nie jesteś "sztywniakiem" tylko zbyt poważnie wszystko traktujesz. Nie potrafisz "pójść na żywioł"...czasami nagiąc którąś zasadę. Na przykład... "Dobra niech im będzie...pogadam z nimi o tych pierdołach. Pójde z nimi do tego "makdonalda"...w końcu co mi szkodzi sie "odmóżdżyć"

Ciemnooki - w moim odczuciu to dość infantylne, niedojrzałe i idealistyczne podejście do ewentualnej, potencjalnej partnerki czy partnera. Mieć 25 lat i nawet nie całować się z żadna osobą? No wybacz, ale nie wmówisz mi, że za tym nie kryją się żadne problemy...tym bardziej, że to właśnie od pocałunku wszystko się zaczyna. Czy to musi być ktoś zaufany? No to jest już nadawanie zbyt wielkiej rangi do prostych czynności. Poznajesz dziewczynę. Niewiele o niej wiesz, ale w sumie ładna. Zapraszasz ją na randkę - rozmawiacie, poznajecie się. Jest miło - całujesz. Może niekoniecznie na pierwszym spotkaniu, ale drugim, czy trzecim - czemu nie? Nie jest miło - trudno. Rezygnujesz z kolejnych randek, ale jakiś wspólny wypad na piwo...o ile czymś konkretnym mocno nie zraziła cię ta osoba....to czemu by nie?

Każdy ma jakieś wady. Nie ma kryształowych ludzi. Nie ma sensu czekać na księcia czy księżniczkę z bajki, które zaliczy długą na metr "check listę". A nie wierzę, abyś spotkał faktycznie same takie osoby w swoim życiu. To się po prostu nie zdarza. Ludzie są zbyt różnorodni, aby wszyscy byli tak samo nudni, fałszywi, brzydcy itp. To nie z innymi jest coś nie w porządku, ale z twoim podejściem do innych ludzi.

Podobnie jest z autorką wątku - relacje damsko-męski to gra w podchody. Mało ludzi tutaj wyskoczy ci na dzień dobry z tekstem "fajna jesteś, podniecasz mnie, chodźmy się całować". Będzie flirt, będą dwuznaczności, będą różne inne niuanse. Niuanse, których zapewne dziewczyna nie wyłapała, bo zamknęła się w swoim aseksualnym postrzeganiu samej siebie.

Gdzie Ty tu masz te infantylne i tak dalej podejście? Konkretnie. Tak - kryje się problem - może i mnie i autorce wątku po prostu nikt nie wpadł w oko do tej pory i/lub nie było sposobności bo to o czym piszesz zainicjować? To naprawdę nie jest trudne ...

Nie napisałem że musi ( nigdy się chyba nie nauczysz czytać ze zrozumieniem -.- ) ale może danej osobie tak jest łatwiej? Wiesz, jeden pójdzie do łóżka z kimś nie znając nawet jego imienia, inny dopiero po ślubie. Tak samo jak i tu, jeden 'da w ślinę' po kwadransie, innych na piątej randce. Nie ma reguły, nie ma co generalizować.

Poza tym wyobraź sobie że nie każda dziewczyna może chcieć takiego zbliżenia ... Przynajmniej nie tak od razu. A Ty tak to opisujesz jakbym miał spotkać się z tą czy ową i przy nadarzającej okazji pocałować. To że przy okazji można dostać po ryju to nic.

Po co wypisujesz te pierdoły o wadach i zaletach? Czy pisałem gdzieś że szukam ideału? Nie. Więc po co ta pisanina? Hm?

Nie wierzysz? Twój problem, ja wiem jak było bo to moje życie, nie Twoje. Tyle w tym temacie.

Wiesz Ciemnooki, wydaje mi się, że generalizujesz.
Gdy pracowałam w trakcie wakacji i nie znałam nikogo, z kim byłam w teamie, to nie zaczynałam rozmów od tego, czy kolejny szczyt w Brukseli doprowadzi do porozumienia albo o tym, że po II wojnie światowej Szymon Wiesenthal stał się "łowcą nazistów", a chętnie bym porozmawiała na te tematy, ale pewnie uznano by mnie za dziwną. Wbrew pozorom, na początku nie potrafię nawiązywać znajomości i mało się odzywam, a nawet kiedyś usłyszałam od kolegi, że myślał, że jestem typem dziewczyny, która lata po dyskotekach i lubi dyskotekową muzykę. Takie sprawiałam wrażenie- złudne zresztą, ponieważ nie cierpię dyskotek, klubów.

Rzucałam jakimś dowcipem, a znam kilka mocnych i dostosowywałam się do towarzystwa pod względem poruszanych rozmów. I nie uważałam nikogo za pustego, a skąd mam wiedzieć, czy ktoś jest pusty, skoro mój kontakt ograniczał się tylko do kilku godzin dziennie?

Trzeba wychodzić do ludzi, nawet jeżeli sprawia to jakąkolwiek trudność.
Chłopaka/dziewczyny nie poznałabym siedząc cały czas w internecie i pisząc o swoim intelektualnym ideale.

Dokładnie. Warto innym dać szansę. W sumie, jak jestem na uczelni, to często żartuje, dla niektórych to mogą być głupie żarty, denne, ale czasem pomaga się to wyluzować Nie oznacza to, że tylko o tym się ze mną pogada, ale ktoś, kto posłuchałby wtedy mógłby tak uznać. W pracy/ na uczelni często ma się ochotę na takie tematy na luzie: imprezy, ciuchy itp, ot dla wyluzowania się, a tym bardziej, że w pracy/ na uczelni zazwyczaj trzeba myśleć, więc jest to chwila takiego oderwania się.

Tak samo jak wejdziesz w jakąś kafejkę tutaj, to normalne, że zauważysz, że przeważają tematy 'na luzie'. Czy to oznacza, że jesteśmy pustakami? Nie sądzę.

Nie chcę nikogo osądzać, ale też uważam, że warto dać szansę, otworzyć się, poznać kogoś lepiej. Jeżeli widujesz kogoś np tylko w pracy, to ciężko, byś mógł powiedzieć, że znasz tę osobę. A zaproszenie na kawę nic nie kosztuje. Możesz się zrazić, ale chociaż nie będziesz żałował, że nie spróbowałeś.

Po pierwsze - nie generalizuję tylko piszę o pewnej grupie ludzi z którą mam do czynienia. Nie wiem czy już o tym pisałem czy nie ale napomknę tylko że znam ich od minimum roku do ponad trzech lat, to jest jak dla mnie wystarczająco by mieć pewne rozeznanie jakie to są osoby. Generalizowaniem byłoby pisanie o tym że każdy, każdy kobieta/facet to czy tamto. Tutaj to nie ma miejsca.

I tak jak zawsze - jak tylko ktoś słyszy 'ambitne' / 'poważniejsze' tematy to zaraz tylko coś podobnego o czym piszesz mi tu cytuje ... Ambitne mogą być też rozmowy o naszych planach na wakacje, na zmianę pracy, o zainteresowaniach czy tym co się ostatnio słyszało / oglądało / czytało etc etc. No ale jeżeli dla kogoś tematem który przeżywa przez ileś tam dni jest wizyta w Macu albo to jaki kto sobie zafundował ciuch / ubranie to cóż ... no nie jest to ktoś kto by mi imponował. I wiem że z taką osobą nie miałbym np: o czym rozmawiać bo przerabiałem to parokrotnie i po krótkim czasie albo były odmienne zdania na różne tematy w myśl 'zaprę się żeby tylko wyszło na moje bo on jest gupi' albo po prostu nudziła mnie rozmowa z taką osobą. Proste. To nie jest tak że ja kogoś oceniam po pięciu minutach i przylepiam mu łatkę, to się rodziło miesiącami więc nie mówcie mi tu proszę o generalizowaniu czy o tym że nie poznałem lub nie starałem się poznać tych osób bo tak nie jest.

Większość tych ludzi przewala całą kasę jaką zarobi, Ci w mniej więcej moim wieku to albo umca umca imprezowicze rozbijający się po wiejskich dyskotekach, Macach i tym podobnych cudach tudzież galeriach. Żadnych koncertów, książek, na filmach się nie znają, nigdy nie słyszałem od nich żeby choć próbowali się wkręcić w jakieś działanie typu spędy pokroju Masy Krytycznej, wolontariat czy cokolwiek 'na boku'. I tak dalej i tak dalej ... Mają swój świat, klapki na oczach z wielką awersją do dyskusji bo wiedzą swoje. No i co jak co ale przeklinające niemal non stop dziewczyny nie są zbyt ... interesujące.

Kto mówi że cały czas siedzę w sieci? Nie siedzę. Tak samo jak to że niektórzy wciskają mi kit że podobno szukam ideału - to że nie spotkałem do tej pory nikogo kto by mnie jakoś BARDZO zaintrygował to już oznacza że szukam ideału? Nie, nie jest tak - ja wiem kogo szukam i jestem skłonny wiele znieść. Podobały mi się dziewczyny które ani nie były jakoś wybitnie wykształcone ani też nie były nieskazitelnie piękne. Zwykłe, dość typowe moim zdaniem. Więc kolejna teoria nijak się ma do rzeczywistości.

Tak, zgodzę się. Zwłaszcza że jest szansa że niedługo spotkam się z jedną, możliwe że również z drugą.

Wiesz co, myślę że to zależy od konkretnego przypadku czy łatwiej czy trudniej. W przechodzeniu z neta do reala owszem - jest dreszczyk i jakieś takie dziwne uczucia z początku ale ... jest sympatycznie. Zazwyczaj. A prawie zawsze jest co wspominać nawet jeżeli się spieprzyło sprawę. A tak przy okazji to jest szansa że spotykając się z jedną z nich zahaczymy o imprezę i jej znajomych.

Och naprawdę ma się nijak do rzeczywistości? Masz 25 lat i wciąż nawet się nie całowałeś, bo wiecznie coś tam. Jak ci nie pasuje środowisko to je zmień. A nie w nim tkwisz tyle lat i marudzisz na nie. Przecież to bez sensu. Ja rozumiem, że można mieć takie problemy mając lat 15, ale nie lat 25. Stoisz w miejscu, bo ile trzeba czasu, aby znaleźć kogoś ciekawego? Góra rok czy dwa. No powiedzmy, że ktoś ma jakieś problemy, jest nieśmiały i do tego mocno zajęty - no to maks 3. Ale wystarczy chcieć i szukać. A ty masz 25 i nie wiesz jak pierś w dłoni leży, ani nie znasz smaku kobiecych ust. Takie pierwsze kroki to się jeszcze w podstawówce robi. No powiedzmy, że ktoś zaczął późno dojrzewać, był restrykcyjnie wychowywany itp no to max liceum.

A latka lecą i frustracja narasta. I znowu będziesz wypisywał mi inwektywy drogą mailową, bo to "twoje życie" i co ja tam mogę wiedzieć o tobie. A no właśnie wiem, bo widzę te twoje starania w postaci braku efektów. I widzę także po tym, że w każdym wątku dotyczącym dziewictwa, w którym się udzielasz, to temat schodzi na ciebie. Niby taki "intelygent", że większość dla niego jest zbyt głupia, a widzę, że podstawowe rzeczy wciąż do ciebie nie trafiają. A tyle ludzi ci już mówiło jak to zmienić - a ty to wszystko negujesz, bo "wiesz lepiej co się dzieje w twoim życiu". Zachowujesz się dokładnie w taki sam sposób co ci twoi znajomi, o których piszesz - ty po prostu "wiesz lepiej", a reszta jest w błędzie.