Nowy związek po rozstaniu...

Jakby za szybko to się stało  ...a do tego marnie się z tym czujesz....
Nie wiem czy dobrze rozumiem nowa znajomość odkurzyła stare uczucia do byłej dziewczyny ?

Zależy Ci na tej nowej ? Bo jeśli chciałeś tylko odreagować po rozstaniu i poszaleć ...to czy ona zdaje sobie z tego sprawę ? Jeśli nie, to należałoby jej to jakoś wyjasnić i chyba wycofać się.Nie można wybijać klina klinem,choć wielu tak radzi...

Pytasz czy to co czujesz jest normalne ... trudno ocenić... mówisz, że zrobiłeś krok w tył w uzdrowieniu, to ta nowa osoba nie jest uzdrawiająca ? Nie oczarowała Cię na tyle byś zapomniał o ex ...?
Chyba,że masz na myśli,że znowu wplątujesz się w związek kiedy akurat wcale nie miałeś takich zamiarów.Ludzie potrzebują miłości, czasem działają za szybko, dasz radę się wyplątać, może tylko tej nowej osobie być trochę przykro...ale powinieneś działać tak by być fair.

niektórzy uważają, że spotykanie się z kimś nowym pomaga...
może i pomaga, ale żeby nie było to z czystego egoizmu... nie można się bawić uczuciami

uważam, że to dla Ciebie za wcześnie... nie szukaj sobie pierwszej lepszej...Tobie podświadomość sama już daje znaki, że jest za wcześnie... najpierw trzeba przeboleć i uporać się z uczuciami z poprzedniego związku, bo odbije się to na przyszłych Twoich związkach.

Też tak myślałem. Nie czułem się tak źle, dopiero wchodząc w relacje z druga osobą poczułem ten ból więc szyb ko to zakończyłem szczerze tłumacząc o co chodzi.. ale to dobija i boli bardziej po tej relacji niż jak z nikim sie nie spotykałem.

Dlatego po każdym nieudanym związku powinniśmy dać sobie czas na przemyślenia, dużo rozmawiać z przyjacielem, by wyrzucić z siebie wszystko co leży nam na sercu, w ten sposób się uwalniamy, tak czytałam i sprawdza się. Powodzenia

nigdy nie lecz się ze starego związku nowym.
Moja historia tragiczna...
rozstaliśmy się, a byliśmy zaręczeni, szybko znalazłam sobie pocieszenie u boku innego, który się zakochał od pierwszego wejrzenia. bylismy ze soba w burzliwym związku bo tylko wydawało nam się, że się kochamy, bardziej przyzwyczajenie niż miłość, do tego jego problemy z alkoholem, toksyczny związek, nie potrafiłam powiedzieć nie, cywilny, kościelny. minęło pół roku. I DZIŚ JUŻ WIEM, że go nie kocham i on mnie też nie, nie jesteśmy partnerami, nie możemy na sobie polegać, żyjemy jak pies z kotem, nie sypiamy ze sobą, nie rozmawiamy ze sobą, ja czuję, że się duszę, codziennie wieczorem przed snem zamykam oczy i marzę, o tym, że uciekam, daleko, jestem sama, zaczynam wszystko od nowa. to nei jest życie, to udręka, nie jestem szczęśliwa. i teraz już wiem, że tak bardzo bałam się zostać sama, że myślałam, że to prawdziwa miłość, że to ten jedyny, że przetrwamy te nasze problemy. Ale tak nie jest, problemów nie potrafimy pokonać, ratować już mi się odechciało, bo w głębi duszy uświadamiam sobie, że go nie kocham. Gdybym kochała miałabym siłę, żeby o to walczyć, żeby to naprawić. A ja tej siły nie mam, ani ochoty. Zostaje tylko strach, że rodzina mnie znienawidzi, że wszystkich zawiodę. I dlatego dzisiaj wieczorem znów będę marzyć, że jestem daleko... i że kiedyś będę szczęśliwa.

Tylko ten strach ściska mnie za gardło. Jest tak silny, że mnie dusi. Nie mogę oddychać, nie mogę normalnie zaczerpnąć powietrza. Jestem przerażona sytuacją, w której się znalazłam. Brak mi odwagi, żeby zawalczyć o siebie, o swoją przyszłość. Mimo, że wiem, że z jego strony to też nie jest prawdziwe uczucie, to boję się, że go skrzywdzę, że zadam mu ból kiedy odejdę. Póki co moje marzenia są najlepszym co mnie narazie spotyka. Kiedy myślę o tym, że się od tego uwolniłam, jestem spokojna, czuję wtedy, że mogę wszystko, że mogę poukladać tak jak chcę swoje życie i wierzę, że znajdę tego kogoś na zawsze, przy kim będę szczęśliwa. Sytuacja mnie przerasta, jestem tchórzem, nie potrafię odejść, na samą myśl o reakcji męża, mojej rodziny ogarnia mnie paniczny lęk, coś staje mi w gardle. Zastanawiam się nad wizytą u lekarza, ponieważ boję się, że doprowadzi mnie to do szaleństwa. Wydaje mi się, że te duszności mogą być wywołane tymi nerwami, nadmeirnym stresem. Czasem czuję kłócie w sercu. Jestem nadpobudliwa.
A szczęście na chwilę obecną daje mi tylko rozmowa z moim przyjacielem, znamy się 20 lat, od piaskownicy. Mamy po 24 i nikt nie był mi bigdy tak bliski przez całe życie. I odwrotnie. Gdyby nie jego wsparcie...
A może miałam to szczęście i miłość całe życie tak blisko, miałam je w nim... a tego nie widziałam.