CZY POWINNAM WALCZYĆ DALEJ O MĘŻA CZY ZGODZIĆ SIE NA ROZWÓD?

Witam Was,
Historia Naszego małżeństwa jest trudna i skomplikowana.Ja starsza o 11 lat z dzieckiem z poprzedniego związku, On młody, bez "trudnej" przeszłości... Poznaliśmy się w pracy. Na początku Go ignorowałam i traktowałam tylko jak kolegę z pracy , ale On bardzo o mnie zabiegał, tłumaczyłam Mu,że nie wolno Nam wchodzić w bliższą relację, bo różnica wieku, moje dziecko, że to się nie ma prawa udać, że nie damy rady , że inni ludzie i Nasze Rodziny nie zaakceptują Nas razem...Upierał się przy swoim i ciągle udawadniał, że jestem ta jedyna... Rozstaliśmy się bo nie chciałam Nas krzywdzić i zmieniłam prace... Po roku zadzwonił i stwierdził, że dalej mnie kocha, że chce być ze mną i moim synkiem, że chce mieć ze mną dziecko i wziąść ślub...W końcu zaszłam w ciążę i urodziło się Nasze wspólne dziecko - cudowny, zdrowy synek... Niestety od początku Nasi Rodzice wtrącali się w to małżeństwo, wiem głównie to moja wina, ale Jego rodzina też dolewała oliwy... Kłóciłiśmy się o wszystko, zamiast budować związek, oskarżaliśmy się o to czyja to wina,że się nie układa...główne problemy dotyczyły finansów, stosunku do mojego starszego syna, o plany na przyszłość, o to,ze mąż był na każde wezwanie Jego Mamy , Taty i rodzeństwa, o to ,że więcej zarabiałam, że mój syn jest mocno związany z Dziadkami i oi się wtrącaja i o wiele innych spraw... w końcu dochodziło też do popychania mnie i wszystko się posypało.... Mąż w końcu jak założyłm Niebieską kartę wynióśł się z mieszkania do domu  do Matki, obwiniał mnie o wszystko i uciekł. Nie chciał rozmawiać, tylko robił mi na złość, mścił się i awanturował... Nasze Rodziny namawiały mnie i Męża do rozwodu, żeby już przerwać to piekło... w końcu złozyłam pozew o rozwód ale z winy Męża(taką miałam mądrą Adwokatkę). Serce mówiło nie rób tego...... poczekaj...I w końcu wycofałam pozew i chciałam dac Nam kolejną szansę... Ustały złe emocje, ale dalej nie mieszkaliśmy razem, ja z dziećmi, mąż u Matki... Osobne gospodarstwa, ale utrzymywaliśmy kontakt i dzielilismy sie opieka nad małym Synkiem... Po kilku miesiącach mąz zażądał rozdzielności majątkowej,dzień po tym jak składał mi życzenia urodzinowe i zyczył mi zebym była szczęśliwa... Zatkało mnie i powiedziałam ok, ale ustalmy notarialnie alimenty na synka.... potem nastała cisza i zadne z Nas nie podejmowało tych tematów.... i przyszły święta Bożego Narodzenia, zaprosiłam Męża, wspólna Wigilia, Sylwester... Zaczęliśmy sypiać ze soba, ale mąz nie chciał rozmawiać o Nas , co dalej z Nami, tylko dobre gesty, pomagał mi, pytał jak się czuję i tyle.... chciałam rozmawiać co go boli, co powinnismy naprawiac, ale znowu cisza... Nie rozumiałam o co mu chodzi, czy to jakaś gra, nie chciałam nic na siłę... W końcu w kweitniu tego roku poczułam,że całkiem go tracę... Pytałm czy kogoś ma - w odpowiedzi śmiech:)... Aż w maju br rano zadzwonił do mnie , rozmawialiśmy o dziecku i rozłączylismy się , po chwili zadzwonił drugi raz i pytał co u Ciebie? po prostu pomylił sie i zamiast do Nowej Kobiety zadzwonił znowu do mnie.... umarłam... zdawałam sobie sprawę że tak może byc, ale tyle razy go pytałam , czy kogos ma i zaprzeczał, prosiłam żeby był szczery, że to jakoś zniosę, ale nie oszukiwanie... Maż wyparł się, że nikogo nie ma. Potem nasze dziecko mówiło mi, ze jechał z Tatą i Ciocią, wymieniał jej imię...Nie wytrzymałam, załozyłam sprawę o alimenty - znowu rozsądek , bo serce mówiło nie rób tego.... Odbyła się sprawa o alimenty i mam je zasądzone. Od tamtej pory minęło 2 miesiące, mąż dalej udawał ,że nic się nie dzieje, że nie ma zadnej Nowej, a mnie zażucał zdradę w mojej pracy i jakiś facetów.... Az w koncu podjechał pod blok z Synkiem I POWIEDZIAŁ: chce rozwodu, nasze małżeństwo się skończyło, złóżmy pozew bez orzekania o winie, znowu umarłam... Kocham go, nigdy go nie zdradziłam, modliłam się tylko o odwagę, żeby mu wybaczyć do końca, zeby móc z nim rozmawiać, żeby mieć siłę walczyć o niego i o NaSZĄ RODZINĘ... Kilka dni temu zgodził się na rozmwę, dużo żali wyszło z nas, zapytałam go czy mnie zdradza - "nie", że chce rozwodu nie dlatego ,ze kogoś ma tylko dlatego,ze chce zbudować dom, a Matka nie przepisze mu działki skoro jestem jego "Zoną", że o tym marzył, że chce być samodzielny, wyprowadzić się wreszcie od matki, ze może kiedyś po rozwodzie uda nam się być razem, że teraz juz nie kieruje się sercem, tylko rozumem, ale nie powiedział mi w oczy że mnie już nie kocha... żebym usznowała jego decyzję.. Poprosiłąm go zeby to wszystko przemyślał, że go kocham, zeby dał Nam szansę, ze wiem jak mam naprawić swoje błędy.....ze ja Mu wszystko co złe z jego strony wybaczyłam i chce isć do przodu, że pragnę być z nim i z dziecmi....i żeby spróbował skończyć tamtą znajomość...Teraz jest cisza... ale wczoraj zabrał dziecko do domu matki i synek jak wrócił opowiadał, ze była tam ciocia, tata, brat meza z dziewczyną i dziadzius...Nie mam juz siły, nie potrafię przestać Go kochać i widzę ze się waha, co robic?
Poczekać, starac sie o Niego, czy podpisac ten rozwód?