Miałam przyjemność spotkać forum skupiające problemy kobiet.
Jestem kobietą, wiec z przyjemnością tutaj zawitałam, mimo,że nie dysponuje duża ilością wolnego czasu w przerwie na małą herbatę, czasami lubię tematy nie wymagające ciągłego skupiania umysłu, mimo,że nie jestem urzędnikiem.
My kobiety, mamy wiele dylematów, wspólnych tematów.
Wszystkie jesteśmy albo żonami, albo matkami, spełniamy się na płaszczyźnie zawodowej, lub solo borykamy się z problemami tej ziemi.
Pędzimy przez zycie pełne wigoru, entuzjazmu czerpiąc z pasją całymi garściami wszystkiego, co wspaniałe, etyczne i moralne .
Albo.........idziemy ze spuszczoną głowa, wolnym krokiem popadając w zadumę i pesymizm.
Szukamy klucza do szczęścia, ale nie bardzo potrafimy je określić, zwizualizowac. Kiedy czasem pojawia sie wizja, nie mamy recepty na spełnienie marzeń.
Czasami.........schodzimy na inne tory, niż te, na które prowadzić miały nasze plany i zamierzenia.
Komplikujemy sobie własny świat, burząc go przy okazji innym.
Kiedy indziej - kobieta to człowiek wielkiego sukcesu a w cieniu jej szara myszka, nie widząca światełka w tunelu.
Ot........................to my, kobiety.
Łączy nas jedno - po prostu płeć i wszystko co z niej wynika.
A dlaczego tak wiele różni?
Może wspólnie poszukamy tej odpowiedzi 
.
Pozdrawiam.
Podobne tematy
- apoteoza
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Witaj
Na początek proszę zapoznać się z regulaminem forum i uzupełnić swój profil
Życzę miłego pobytu
3 2011-12-21 21:42:17 Ostatnio edytowany przez elieil (2011-12-21 21:43:29)
Dzisiejszy dzień jest taki ciężki. Tak wpadłam tu przez przypadek szukałam czego o śmierci, o zapomnieniu. Znalazłam wątki takie dla siebie. Poznałam nowy portal. W koło są ludzie i moja samotność i te życzenia świąteczne bym nie była sama. To moje rozdzielenie się na dwa. Moje ja wewnętrzne to smutne i moje ja zewnętrzne to dla otoczenia radosne. Jakie to ciężkie i puste.
Jestem zadowolona, że jest takie forum dla kobiet i o kobietach.
Śmierc jest nieodłącznym atrybutem życia. Smutek puka do drzwi, gdy zabiera kogoś kto w naszym życiu odgrywał ważną rolę. Świat przybiera odcienie szarości i nic już potem nie jest takie samo.
Trudno zapomnieć. "...precz z mej z mej pamięci! .Nie tego rozkazu moja o Twoja pamięć nie posłucha".
Nie da się na komendę wymazać wspomnień i tego co kiedyś łączyło z ludźmi, których być może nie ma już wśród nas.
Może nie warto dążyć do wytarcia tamtych chwil, wspaniałych epizodów i trudnych momentów życia, które tworzyły naszą rzeczywistość?
Trzeba czasu,żeby zaakceptować nowe realia, w których jesteśmy już w innej roli, mimo,że Ci sami. Ktoś kto odszedł,nie musi umierać wraz z przekroczeniem progu wieczności, ale tak już jest, że jego nieobecność przy stole rodzi łzę i nostalgię.
Nasza samotność, w pewnym stopniu jest naszym wyborem. Nie musi tak być. Świat jest pełen ludzi i można w nim znaleźć przyjaźń. Taką zwyczajną, ludzka i prawdziwą. Może jest obok ktoś, ktoś zmaga sie z podobnym problemem i razem łatwiej pokonać skutki rozstania? z przyjaciółką cierpi się łatwiej.
Trudno śmiać się, kiedy dusza płacze.
Ale wiesz, my kobiety często przejawiamy taki dualizm. " na ustach uśmiech, a w sercu ból - to najtrudniejsza z życiowych ról ",
Powrót do równowagi po stracie kogoś bliskiego, to nie łatwy proces. I nie ma trafnych ani stosownych słów, które mogłyby ukoić żal.
Powiem Ci tylko, że wszystko jednak w tym świecie ma swój kres, nawet smutek.
Kiedyś, przez pryzmat czasu, spojrzysz na wszystko inaczej, mimo,że nigdy nie zapomnisz. Bo czas mierzy wspomnienia i lepiej i głębiej, mierzy istotniej. Zresztą Ci, dla których los mniej łaskawy i musieli odejść, wcale nie chcieliby pozostać zapomnianymi. Oni nadal będą treścią jakiegoś przedziału naszej ziemskiej wędrówki. I niech tak pozostanie.
Nadchodzi Nowy Rok.
Życzę Ci, aby wniósł w Twoją duszę spokój, harmonię by w takiej tonacji po woli pogodzić się z tym że " czasem coś , co nas spotyka, przychodzi spoza nas", jak to powiedział Ks. Twardowski.
Niech ten Nowy rok pozwoli znaleźć Ci ludzką przyjaźń, taką czystą i prawdziwą, aby w ferworze codzienności łatwiej było borykać się z tym, co zesłał los. By łatwiej było osiągać wyznaczone cele, może realizować wspólne niegdyś plany?
Życzę Ci abyś zaczęła widzieć kolory nawet tam, gdzie dominantą jest popiel. Niech przez chmurki przenika zawsze choćby mały promyk słońca-zwiastun nadziei.
W największym tunelu zawsze pojawia się w pewnym momencie małe światełko. Życzę Ci, byś je dostrzegła.
Wiesz, tak już jest, ze my piszemy sobie swój scenariusz życia, a los pisze drugi - nie zawsze zgodny z naszym szkicem.
Ale, Dopóki człowiek żyje, nie przegrał. Warto napisać może nie nowy, ale ciąg dalszy........................... .
Jednym słowem, niech to będzie rok twórczy.