Od 4 lat mieszkam w Danii i poznałem tam dziewczynę Dunkę - Netkobiety.pl

Polski język jest trudny język dla obcokrajowcow.

Cześć,
mam dylemat i chciałem zapytać, jak to wygląda u innych, szczególnie u osób w związkach mieszanych albo mieszkających za granicą.

Od ponad 4 lat mieszkam w Danii. Duńskiego nie znam jakoś bardzo dobrze, raczej podstawy. Na co dzień spokojnie wystarcza angielski – praca, sklepy, lekarz, sprawy urzędowe, wszystko da się ogarnąć. Przez te lata głównie na nim się opierałem.

Próbowałem uczyć się duńskiego, nawet byłem chwilę na kursie, ale szybko się zniechęciłem. Na piśmie jeszcze pół biedy, bo jak ktoś zna angielski albo niemiecki, to część słów da się skojarzyć. Problem zaczyna się przy mówieniu. Wymowa jest kompletnie nieintuicyjna, połowa liter znika, wszystko brzmi bardzo gardłowo. Do dziś mam sytuacje, że coś mówię po duńsku, a rozmowa i tak przechodzi na angielski, bo po prostu szybciej się dogadać.

Rok temu poznałem dziewczynę, Dunkę. Od początku rozmawiamy po angielsku i to działa bez problemów. Od około 3 miesięcy mieszkamy razem. Od kiedy mieszkamy razem, coraz częściej wraca temat, żebyśmy uczyli się nawzajem swoich języków.

Zabrałem ją też do siebie do Polski, bo w sumie Dania i Polska to prawie sąsiedzi, więc jak ma się trochę wolnego, to można dość często przyjeżdżać. Chciałem, żeby poznała moją rodzinę i zobaczyła, jak to wygląda u mnie na co dzień.

I tu wyszło, że język polski jest dla niej tak samo trudny, jak duński dla mnie, a może nawet trudniejszy. Dla mnie duński to głównie ta dziwna, gardłowa wymowa, a dla niej polski to z kolei te wszystkie sz, cz, rz, ś, ć.

Byliśmy w kilku bardziej ruchliwych miejscach, sporo ludzi, rozmowy dookoła. Po chwili powiedziała mi, że dla niej wszystko brzmi jak jedno ciągłe szeleszczenie i że nawet jeśli zna jakieś słowo, to nie potrafi go wyłapać z reszty dźwięków.

Byliśmy też razem w sklepie. Stałem normalnie obok, ale umówiliśmy się, że spróbuje po polsku ogarnąć zakupy, a ja w razie czego pomogę. Wyszła z tego trochę zestresowana, bo nie była pewna, czy dobrze zrozumiała kasjerkę – wszystko szybko, dużo końcówek, odmian, presja kolejki.

Była też sytuacja rodzinna, gdzie kilka osób rozmawiało naraz. Po paru minutach powiedziała mi, że jest strasznie zmęczona, bo zamiast rozmów słyszy raczej jeden duży szum.

Trzeba jej jednak oddać, że bardzo się stara. Na przykład w sylwestra z pamięci próbowała powiedzieć mi „szczęśliwego nowego roku” po polsku. Wyszło trochę krzywo, ale było naprawdę miłe. Na święta napisała mi też kartkę po polsku, z prostymi zdaniami i błędami, ale widać było, że bardzo się przyłożyła. Na urodziny też dorzuciła kilka polskich słów od siebie. Dla niej to nie jest „odklepanie”, tylko coś ważnego.

Różnica między nami jest taka, że ona się tym nie zniechęca. Próbuje i cieszy się z małych postępów. Trochę jednak oczekuje podobnego zaangażowania ode mnie. A ja mam z tym problem, bo szczerze mówiąc wolę mówić po angielsku – to jest język, który znamy oboje dobrze i bez napięcia. Jak ona mówi po polsku, to i tak wychodzi to średnio, jak ja po duńsku, to też nie jest lepiej.

No i tu mam pytanie. Czy w takim związku nauka języka partnera naprawdę jest konieczna? Czy wystarczy ogarniać podstawy i używać wspólnego języka, który działa? Gdzie jest granica między fajnym gestem a uczeniem się czegoś trochę na siłę?

Siedzisz 4 lata i się jeszcze nie nauczyłeś, bo przez początkowe problemy i negatywne nastawienie ci się nie chciało uczyć, a ona zaczyna ogarniać polski.

Nie wstyd ci?

Ale ona się stara, a ty zdaje się nie za bardzo. A mieszkacie w Danii czyli sorki, nie leń się i tyle.
Ona mówi fatalnie, ale...mówi.

Dobosz napisał/a:

Farmer napisał/a:

Siedzisz 4 lata i się jeszcze nie nauczyłeś, bo przez początkowe problemy i negatywne nastawienie ci się nie chciało uczyć, a ona zaczyna ogarniać polski.

Nie wstyd ci?

Naprawdę zachęcam do posłuchania tego języka. Wiele wyjaśni wątpliwości. Poza tym ona wcale nie ogarnia polskiego, mówi fatalnie.

Co trudnego w duńskim, fińskich, czy holenderskim?

Po prostu się uczysz i tyle. To kolejna umiejętność, którą powinieneś umieć.

"mówi fatalnie" - ale się stara i robi to dla ciebie.
Ty tego nie doceniasz, raczej krytykujesz.

Nie wiem w jakim wieku jesteś, ale zachowujesz się jak stary cap.

Dobosz napisał/a:

Farmer napisał/a:

Co trudnego w duńskim, fińskich, czy holenderskim?

Po prostu się uczysz i tyle. To kolejna umiejętność, którą powinieneś umieć.

"mówi fatalnie" - ale się stara i robi to dla ciebie.
Ty tego nie doceniasz, raczej krytykujesz.

Nie wiem w jakim wieku jesteś, ale zachowujesz się jak stary cap.

No co za problem naśladować śpiew słowika ? Po prostu wsłuchujesz się i próbujesz odtworzyć, co z tego, że nawet najlepszy śpiewak na świecie nie zaśpiewa tak ładnie jak robi to słowik.

Albo sobie jaja robisz albo co jest z Toba nie "teges"

Muqin napisał/a:

Ale ona się stara, a ty zdaje się nie za bardzo. A mieszkacie w Danii czyli sorki, nie leń się i tyle.
Ona mówi fatalnie, ale...mówi.

Ja uważam, że ktoś kto powie parę zdań w jakimś języku, zrozumie trochę słówek to jeszcze nie oznacza że mówi. Ja z jej perspetywy też mówię po duńsku kiepsko i wiesz dlaczego to się nie zmieni ? Nie, nie dlatego, że nie chcę się uczyć, a dlatego że moje struny głosowe dostosowały się do mojego języka, a jej struny głosowe dostosowały sie do jej języka i o ile jeszcze jak języki mają zbliżoną wymowę liter, głosek czy sylab to nie ma problemu, ale tutaj to bym chyba musiał przejść operację strun głosowych żeby móc większość duńskich słów poprawnie wypowiedzieć. Ja tut tyle mieszkam i do dnia dzisiejszego nie mogę pojąć jak można tak chrypkowato mówić.

Dobosz napisał/a:

Znaczy wiesz jak już pisałem to nie wynika z mojej niechęci do nauki nowego języka, bo wiesz gdyby to był np język hiszpański albo włoski no to właściwie nei byłoby problemu bo te języki są proste w wymowie i dosyć melodyjne, natomiast języka duńskiego nie da się nauczyć bez mówienia trudnych słów z chrypką.

Poszukaj samouczka do duńskiego, jeśli nie po polsku to po angielsku, w dobrych samouczkach masz dział dotyczący zasad wymowy. Albo pomyśl o zapisaniu się na kurs podstawowy duńskiego.

Druga sprawa, wg mnie trzeba znać język partnera, żeby móc się z nim komunikować na nieco głębszym poziomie przekazu. Ja bym się uczyła zwłaszcza jeśli partnerka poważna albo jeśli planujesz życie na stałe w Danii. No i kwestia asymilacji z tubylcami.

Dobosz napisał/a:

Muqin napisał/a:

Ale ona się stara, a ty zdaje się nie za bardzo. A mieszkacie w Danii czyli sorki, nie leń się i tyle.
Ona mówi fatalnie, ale...mówi.

Ja uważam, że ktoś kto powie parę zdań w jakimś języku, zrozumie trochę słówek to jeszcze nie oznacza że mówi. Ja z jej perspetywy też mówię po duńsku kiepsko i wiesz dlaczego to się nie zmieni ? Nie, nie dlatego, że nie chcę się uczyć, a dlatego że moje struny głosowe dostosowały się do mojego języka, a jej struny głosowe dostosowały sie do jej języka i o ile jeszcze jak języki mają zbliżoną wymowę liter, głosek czy sylab to nie ma problemu, ale tutaj to bym chyba musiał przejść operację strun głosowych żeby móc większość duńskich słów poprawnie wypowiedzieć. Ja tut tyle mieszkam i do dnia dzisiejszego nie mogę pojąć jak można tak chrypkowato mówić.

Sorki, tak to nie jest.
Jedyną rzetelną blokadą w uczeniu się języka mówionego jest brak słuchu muzycznego w sytuacji, w której  ktoś chce się nauczyć mówić w języku tonalnym, a jego język ojczysty tonalny nie jest. Fakt, tu bywa, że się nie da, jak ktoś nie słyszy różnic miedzy tonami to nie słyszy, podobnie jak nie słyszy fałszowania w muzyce.
Ale duński tonalny nie jest.
Gdyby było prawdą to, co piszesz, to po chińsku mówiliby wyłącznie Chińczycy, a już na pewno żaden Japończyk, bo różnice fonetyczne między chińskim a japońskim są totalne. A jakoś ci Japończycy chińskiego mówionego są w stanie się nauczyć. Anglicy, Francuzi, inni też, lepiej/gorzej ale są w stanie, a zapewniam Cię, fonetyka nawet najprostszego oficjalnego dialektu mandaryńskiego stosunkowo łatwa to jest bodaj tylko dla Polaków.
Poza tym poprawność wymowy jest istotna w kontekście komunikatywności, bo język to narzędzie komunikacji. Problem się robi jeśli nieprawidłowa wymowa powoduje, że słowo staje się całkowicie niezrozumiałe, ale w rozmowie nader często da się domyślić w kontekście i są to sytuacje raczej rzadkie, taka totalna niezrozumiałość.
Jeszcze bym pojęła, ze masz problem z mówieniem w którymś z języków khoisan czy el silbo albo jakiegoś innego języka gwizdanego, ale duński? 
Sorki, że się mądrzę, ale akurat wykształcenie kierunkowe posiadam stosowne, nie wmówisz mi, że fonetyka to bariera nie do pokonania i operacja by ci była potrzebna.

Duży problem w Twojej sytuacji stanowi angielski, bo zawsze w zasięgu masz język znany, możesz się skutecznie komunikować używając go. Bariera natury czysto psychologicznej.

Kurs języka duńskiego to ja mam praktycznie codziennie odkąd zamieszałem ze swoją dziewczyną. Co jak co, ale chyba żaden kurs nie może równać ze skutecznością, jestem w stanie zrozumieć coś tam, ale nie wypowiadać się, wolę tutaj używać angielskiego.

AdamJeden napisał/a:

Wygląda na trollowanie. Mam koleżankę, radiologa, w rok ogarnęła duński kursami, poliglotką nie jest. Taki warunek postawił pracodawca.

Bardzo mocno w to wątpię. Oczywiście jakieś podstawy mogła ogarnąć, ale żeby mówić poprawnie i z sensem to nie ma szans.

Wstawiam fragment komedii którą Polacy znają najlepiej z Danii https://www.youtube.com/watch?v=gUciYWk8v4U  Życzę powodzenia w powtarzaniu tego słowo w słowo.

Tak mnie zaciekawiłeś duńskim, że zajrzałam na strony piosenek dla dzieciaków.  https://www.youtube.com/watch?v=WfQ_3vJ … rt_radio=1

Gdybym była 4 lata w Danii, nie byłoby siły, żebym się nie nauczyła

Słyszałam, że duński jest ciężki do nauczenia dla Polaka, chociaż spróbuj

Dobosz, napisałam Ci w ostatnim zdaniu - Ty masz barierę natury psychologicznej, czy tam psychologiczno/społecznej.
Tu w ogóle nie idzie o fonetykę taką czy inną, przeskok fonetyczny to rzecz do pokonania, jak rodowity to człek nie mówi, ale bez przesady. U większości Rosjan ich język ojczysty słychać w tle, Francuz mówiący po angielsku oraz Anglik po francusku to niemal przysłowiowi są i przykłady można by mnożyć.  Z tymi strunami głosowymi to można między bajki włożyć, słowo honoru. Miałam okazję poznać pana, który w ciągu 3 lat nauczył się biegle mówić po szwedzku. Tylko mówić, czytać po szwedzku nie umie ni w ząb. Jakim sposobem? Zwyczajnie musiał, prosty człek, budowlaniec, angielski na poziomie prawie zerowym, pojechał do Szwecji domy stawiać, jak wielu z rejonów polskiego strukturalnego bezrobocia czyli był w sytuacji  "nauczę się z nimi dogadywać albo wypad z rynku i wracam do polskiej nędzy". Fach znał, Szwedzi zatrudniać go chcieli, no ale..ale jednak jakoś się dogadać trzeba.
Ty możesz skutecznie funkcjonować nie znając duńskiego i tyle. Brak Ci - i to nie wina Twoja, ino sytuacji - skutecznej oraz silnej motywacji. To jedno. Normalne, na Twoim miejscu pewnie też bym jej nie miała.
Znane : ileś osób emigrowało do USA, utykało u rodziny w polskiej dzielnicy i przez następne kilkadziesiąt lat zdołało się angielskiego nie nauczyć praktycznie wcale. Toż samo z innymi grupami emigrantów, Włochami czy Chińczykami w USA. O hiszpańskojęzycznych nie wspominając.
Nie należysz do ludzi, którzy się języków obcych uczą, bo dla nich to fajna zabawa. Ok, takich to jest niewielka grupa, tak statystycznie i do tego to chyba trzeba mieć coś wrodzonego oprócz ogólnodostępnych woli i chęci.

Duńczycy Ci nie ułatwiają, bo tacy najwyraźniej są. Polacy mają zdecydowanie lepszy stosunek do cudzoziemców uczących się polskiego, tak jako nacja.

Masz z tym duńskim problem, ale nie w fonetyce on tkwi ino w czym innym i tyle. I wcale niemały to problem moim zdaniem,  żeby nie było.
Pytanie jak go rozwiązać.
Kursy języka dla cudzoziemców jakieś mają w tej Danii?
Telewizja po duńsku? Jacyś życzliwi znajomi Duńczycy  może by zechcieli współpracować? 
Wiesz, jeśli z tą dziewczyna jest na poważnie, jeśli zamierzacie w tej Danii zostać, jeśli być może kiedyś jakieś dzieci się pojawią, to jakoś się nauczyć powinieneś.
A jeśli nie aż tak poważnie to może sobie odpuść? Bo warunki wyjściowe masz typu "kłody pod nogi".

Co to ma do problemu Dobosza?

Udało ci się Jacuś nie zauważyć, ze ja to Doboszowi wcześniej napisałam?
Udało się. I masz babo placek,  niechcący właśnie się ze mną zgodziłeś, biedaku.
Dywagacje nt. fonetyki są zastępcze. A Dobosz zapewne już zniknął.

Kotuś, przeginasz, znowu sobie wygooglałeś i się mądrzysz. Śpiewać owszem, wielu nie może się nauczyć, bo słuch muzyczny jest do tego niezbędny. Do nauczenia się języka obcego słuch muzyczny  jest przydatny, ale nie niezbędny.
Dobosz pisał, że ma jakieś wady wymowy?
Tych, co naprawdę nie są w stanie się obcego języka nauczyć jest niewielu. Nauczyć się nie oznacza perfekcji. A problem Dobosza to nie fonetyka ino co innego. I na tyle. Jakoś dziś mi się nie chce śmiać z twoich odkryć.

Absolutnie nie. Z mojej perspetywy jest cała masa słów w języku duńskim których choćby nie wiem co, ale poprawnie nie wypowiem nigdy i do tego nawiązuje. To jest po prostu cecha tego języka, a nie indywidualnego talentu.

Dobosz, problem to Ty z duńskim masz, ale w głowie. Serio. I nie z wymową tylko przede wszystkim z decyzją, czy się go chcesz nauczyć, czy nie za bardzo.

Racjonalizujesz tą fonetyką jak wściekły.
Angielski - pozwolę sobie zauważyć, melodyjny to nie jest. Ani w wersji brytyjskiej, ani w amerykańskiej a już australijska to w ogóle odlot. W angielskim nijakiej intuicyjnej wymowy nie ma. Znasz ten język zatem już zdołałeś skutecznie wyprzeć, że tak jest. A jest. Jakieś tam reguły są, są to w każdym języku, ale do spójności w tej sprawie to angielskiemu daleko, co i rusz jakiś wyjątek, tyle że znając język tego się już zwyczajnie nie zauważa.

To samo się czyta co pisze? No i weź się naucz francuskiego... dla polskiego ucha melodyjny to jest. Ale piszesz nie wiadomo ile, czytasz część tylko i zapamiętaj, kiedy czego nie czytać, a kiedy wręcz przeciwnie. I jeszcze niektóre się czyta inaczej zależnie od tego, koło czego występują, potrafią się jedne z drugimi łączyć, ale uwaga! nie zawsze tylko czasami, a h się nie czyta, za to pisze diabli wiedzą czemu. Włoski akurat Polakom wydaje się łatwy póki nie podejdą do uczenia się go serio. Hiszpański z przelicznymi wariantami i odmianami... łatwizna, gdy piosenkę zanucić. Zaczniesz się uczyć serio - auć! natkniesz się na przeliczne miny ukryte a perfidne. Nawet na poziomie podstawowym to czy wymówić "w" czy "b" bywa problemem bo intuicyjnie to dla Polaka dwa różne dźwięki, a w hiszpańskim jakby nie do końca wiadomo, co dla Polaków akurat bywa wcale nie takie łatwe. Czeski, słowacki, rosyjski, ukraiński - niby podobne, a jak się zaczniesz uczyć okazuje się, że podobieństwo potrafi solidnie przeszkadzać miast pomóc.  I tak dalej i tym podobnie, tak można o każdym języku.
Uroki języków bardziej dla nas egzotycznych też są rozliczne - bo to i pismo inne i fonetyka odlotowa czasem, a jeszcze tonalność dochodzi albo zapisuje się tylko spółgłoski (hebrajski) i weź się czytać naucz jak się samogłosek widząc tekst musisz domyślić. Chiński za to alfabetu w ogóle nie ma, dla odmiany japoński udatnie łączy znaki chińskie z japońskimi alfabetami i to aż trzema różnymi tworząc istną mieszankę piorunującą, bo i czytanie znaków ma takie "zależy w jakim słowie".  Dobra, popłynęłam odrobinkę... sorki

Wracając do tematu to gdybyś chciał rzeczywiście duńskiego się nauczyć to po 4 latach znałbyś go biegle w wersji biernej. Która, jak wiadomo, z używaniem strun głosowych nic wspólnego nie ma, biernie to się i osoba niemówiąca w ogóle może nauczyć. W takiej sytuacji, gdybyś język znał biernie, można by się zacząć zastanawiać nad problemami z fonetyką, choć bariera mówienia w obcym języku zwykle nie w fonetyce ma swoje źródło podstawowe.

Typowy polak zakolak. Sam się nie wysilić, kobietę wyśmieje i znajdzie wymówkę. Tak, tak struny głosowe. Cham jesteś i tyle.

Dobosz napisał/a:

Ja będę się ciągle upierać, że to mimo wszystko w fonetyce tkwi problem, bo załóżmy teraz że to nie byłby duński a hiszpański czy włoski, czyli języki dosyć melodyjne, które prawie tak samo się czyta co pisze,

Hiszpański ma polska akcentuację, jak gdzieś czytałam.
Też tak buńczucznie myślałam, dopóki nie zaczęłam się uczyć czytać w jednym i w drugim języku. ;d

A co dopiero takie znaczki i wężyki jak arabski - nie tylko inna wymowa, akcent, ale też alfabet. A jednak są Polacy, którzy umieją czy to po arabski, chińsku czy japońsku, i vice versa, niekoniecznie idealnie, a Ty marudzisz na to że nie będziesz idealnie wymawiającym Duńczykiem...

AdamJeden napisał/a:

Dobosz napisał/a:

Cześć,
mam dylemat i chciałem zapytać, jak to wygląda u innych, szczególnie u osób w związkach mieszanych albo mieszkających za granicą.

Od ponad 4 lat mieszkam w Danii. Duńskiego nie znam jakoś bardzo dobrze, raczej podstawy. Na co dzień spokojnie wystarcza angielski – praca, sklepy, lekarz, sprawy urzędowe, wszystko da się ogarnąć. Przez te lata głównie na nim się opierałem.

Próbowałem uczyć się duńskiego, nawet byłem chwilę na kursie, ale szybko się zniechęciłem. Na piśmie jeszcze pół biedy, bo jak ktoś zna angielski albo niemiecki, to część słów da się skojarzyć. Problem zaczyna się przy mówieniu. Wymowa jest kompletnie nieintuicyjna, połowa liter znika, wszystko brzmi bardzo gardłowo. Do dziś mam sytuacje, że coś mówię po duńsku, a rozmowa i tak przechodzi na angielski, bo po prostu szybciej się dogadać.

Rok temu poznałem dziewczynę, Dunkę. Od początku rozmawiamy po angielsku i to działa bez problemów. Od około 3 miesięcy mieszkamy razem. Od kiedy mieszkamy razem, coraz częściej wraca temat, żebyśmy uczyli się nawzajem swoich języków.

Zabrałem ją też do siebie do Polski, bo w sumie Dania i Polska to prawie sąsiedzi, więc jak ma się trochę wolnego, to można dość często przyjeżdżać. Chciałem, żeby poznała moją rodzinę i zobaczyła, jak to wygląda u mnie na co dzień.

I tu wyszło, że język polski jest dla niej tak samo trudny, jak duński dla mnie, a może nawet trudniejszy. Dla mnie duński to głównie ta dziwna, gardłowa wymowa, a dla niej polski to z kolei te wszystkie sz, cz, rz, ś, ć.

Byliśmy w kilku bardziej ruchliwych miejscach, sporo ludzi, rozmowy dookoła. Po chwili powiedziała mi, że dla niej wszystko brzmi jak jedno ciągłe szeleszczenie i że nawet jeśli zna jakieś słowo, to nie potrafi go wyłapać z reszty dźwięków.

Byliśmy też razem w sklepie. Stałem normalnie obok, ale umówiliśmy się, że spróbuje po polsku ogarnąć zakupy, a ja w razie czego pomogę. Wyszła z tego trochę zestresowana, bo nie była pewna, czy dobrze zrozumiała kasjerkę – wszystko szybko, dużo końcówek, odmian, presja kolejki.

Była też sytuacja rodzinna, gdzie kilka osób rozmawiało naraz. Po paru minutach powiedziała mi, że jest strasznie zmęczona, bo zamiast rozmów słyszy raczej jeden duży szum.

Trzeba jej jednak oddać, że bardzo się stara. Na przykład w sylwestra z pamięci próbowała powiedzieć mi „szczęśliwego nowego roku” po polsku. Wyszło trochę krzywo, ale było naprawdę miłe. Na święta napisała mi też kartkę po polsku, z prostymi zdaniami i błędami, ale widać było, że bardzo się przyłożyła. Na urodziny też dorzuciła kilka polskich słów od siebie. Dla niej to nie jest „odklepanie”, tylko coś ważnego.

Różnica między nami jest taka, że ona się tym nie zniechęca. Próbuje i cieszy się z małych postępów. Trochę jednak oczekuje podobnego zaangażowania ode mnie. A ja mam z tym problem, bo szczerze mówiąc wolę mówić po angielsku – to jest język, który znamy oboje dobrze i bez napięcia. Jak ona mówi po polsku, to i tak wychodzi to średnio, jak ja po duńsku, to też nie jest lepiej.

No i tu mam pytanie. Czy w takim związku nauka języka partnera naprawdę jest konieczna? Czy wystarczy ogarniać podstawy i używać wspólnego języka, który działa? Gdzie jest granica między fajnym gestem a uczeniem się czegoś trochę na siłę?

Jak chcecie się dobrze komunikować ze sobą to musicie znać języki partnerów, zwłaszcza jeśli mają być przyjazdy do Polski i rodziny w Polsce. To również oznaka dużego szacunku dla partnera.
Z drugiej strony nie wiadomo jak potoczą się losy związku. Może nie warto się wysilać ?
Jednak skoro ona się już teraz angażuje, to nie masz wyjścia, zwłaszcza że oboje na stałe przebywacie w Danii.

Znaczy wiesz jak już pisałem to nie wynika z mojej niechęci do nauki nowego języka, bo wiesz gdyby to był np język hiszpański albo włoski no to właściwie nei byłoby problemu bo te języki są proste w wymowie i dosyć melodyjne, natomiast języka duńskiego nie da się nauczyć bez mówienia trudnych słów z chrypką.

No skad mozesz wiedziec, ze mowi, wszystko poprawnie? Znasz dunski?

Nie neguje że istnieją Polacy którzy nauczyli się egzotycznych języków, jednak brutalna prawda jest taka, że lwia większość liznęła jedynie te języki, uznali że zbyt są trudne i odpuściła, albo są i bardziej zawzięci, którzy starają się, próbują, ale po dłuższym czasie i tak kiepsko gadają. Tym którym sie udaje to jakiś promil w porównaniu do osób które próbowaly się nauczyć. I tak jeżeli mamy w ten sposób się bawić to tak duński jest pewnie łatwiejszy od chińskiego czy arabskiego. I co ta informacja zmienia ? Że nagle jest łatwy ? No nie, nadal jest trudny w wymowie.

Moim zdaniem coś zmyślasz... Znam Polaków co mówią po duńsku, lepiej lub gorzej ale mówią, dali radę. Podobnie mam przyjaciólkę w Norwegii, mieszka tam 10 lat, pracuje i język ogarnia.

Tak na marginesie..

Jak można mieszkać w jakimś kraju i języka nie próbować poznać? Jak można mówić o jakiejkolwiek integracji? Tym bardziej w Danii, gdzie środowisko autochtonów jest mało przyjazne dla obcych.
A jeszcze to, że będziesz z dziećmi w Danii po polsku rozmawiał.. Pewnie będziesz, do czasu.

Znam rodzinę w Kalifornii, ona Amerykanka z pochodzenia Polka, on Polak, chyba już z 20 lat w USA, ale po angielsku "Kali pić, Kali jeść"...

Ich córka oczywiście zna polski, ale jak ojciec próbował jakoś na nią wpłynąć, to udawała że nie zna polskiego, a nawet kiedyś odszczeknęła się "naucz się angielskiego, jak chcesz mnie wychowywać".

Autorytet Dobosz, to miałam na myśli gdy zapytałam, czy po angielsku będziesz z dziećmi rozmawiał. Ojciec który nie rozumie co napisała nauczycielka w dzienniczku ucznia, autorytetu nie ma.

Powodzenia.