Pytanie do rodzicow doroslych juz dzieci - Netkobiety.pl

Nie da się, bo każde dziecko jest inne i co sprawdza się u innych nie sprawdzi się u Ciebie, głównie wszystko zależy od genów i wychowania, więc jest pokłosiem osobowości rodziców, ich zaradności, samodzielności, inteligencji itp. Nie da się wychowywać wg przepisu.
A żaden rodzic nie widzi w sobie błędów wychowawczych. Choć widzi u innych
A jak już to powinnaś pytać dorosłe dzieci, bo one to najlepiej widzą jakie błędy popełnili rodzice w ich wychowaniu.

Moze byc innych. Chodzi o bledy same w sobie, zeby wyciagnac wnioski i nie uczyc sie na swoich, bo bd za pozno.

Tu bym akurat miała inne zdanie... Wiem, że popełniłam mnóstwo błędów wychowawczych. Z perspektywy czasu jestem czasem przerażona jakie mogły by one mieć skutki... Na szczęście nie miały.

Gotowej recepty na wychowanie nie mam. Zdawało mi się, że mam doskonałą receptę na wychowanie dopóki młodszy syn nie zaczął być nastolatkiem. I dopóki nie okazało się, że to co myślałam, że robię dobrze nie działało. Przynajmniej wtedy... Ale finalnie się udało - mamy z mężem dwóch dorosłych synów. Samodzielnych, zaradnych, mam nadzieje że szczęśliwych, radzących sobie doskonale w życiu zarówno zawodowym jak i prywatnym. 
Na pewno w wychowaniu dzieci przydatna jest duuuuża doza cierpliwości. I próba zrozumienia tego co czują, co ich martwi lub cieszy. Tego na pewno mi w wychowaniu synów zabrakło.

Jak się będąc rodzicem popełnia tak zwany "błąd wychowawczy" (cokolwiek by to nie było) to raczej nie na zasadzie "oto teraz popełnię błąd wychowawczy" tylko raczej "chcę jak najlepiej" w grę wchodzi czyli popełniając to trudno zobaczyć, że się popełnia.

Ja mam rozliczenie z dorosłym dzieckiem wykonane oraz zamknięte. Egzamin zdałam i nie powiem, uznaję to za jeden z sukcesów życiowych.  Podobnie jak bbasia,  to i owo ewidentnie spartoliłam, ale mogło to moje spartolenie mieć o wiele gorsze skutki niż miało. Uff, można odetchnąć z ulgą.

Każde dziecko to osobny człowiek, są różni tak samo jak różni są dorośli. O czym w zapale wychowywania i kształtowania łatwo zapomnieć.
Z tzw. dobrych rad - rodzicu, pamiętaj, że twoje dziecko może, o zgrozo, mieć czasem rację. Słuchaj, nie oceniaj pochopnie, spróbuj spojrzeć ze strony dziecka na coś tam, choćby i wizytę u cioci. Nie że się podporządkujesz woli dziecka, ale wejdź w jego buty na chwilę. I spojrzyj na siebie jego oczami, też pomocne.
Tak, duuuużo cierpliwości i moim zdaniem także zdrowego dystansu. I elastyczności.

Praktyczne przykłady... trochę trudno, bo zależy od wieku dziecka i masy innych rzeczy. Ogólnie - pozwalaj decydować o sobie i swoich sprawach na przykład.  Pozwalaj na podejmowanie decyzji innych , niż ty byś podjęła w jakiejś sytuacji,  jeśli rzecz jasna nie są absolutnie kretyńskie. Stopniowo zapominaj, ze jako rodzic "wiesz lepiej" i dawkuj swoje "wiem lepiej" ostrożnie oraz z umiarem, czyli nierzadko nieco wbrew sobie.

Czym się kierowałam - między innymi "nie rób drugiemu co tobie niemiłe", "zapomniał wół jak cielęciem był" też przydatne. Jeśli konsekwencje to sensowne czyli logicznie powiązane z niechcianym działaniem/zaniechaniem  i adekwatne. U nas nie było kar, nagród ani nic z tych klimatów.

Z doświadczenia wiem, że to co się sprawdza przy pierwszym dziecku niekoniecznie sprawdzi sie przy drugim... Każde jest inne i do każdego trzeba sobie przypasować odrębny "kluczyk"...

Lat za chwile 13. Nie mam z nim zadnych problemow.
Bardziej chodzilo mi przyszlosciowo
o to, ze jedno wyfruwa z gniazda i sobie radzi, a z innym rodzice ciagle maja problemy, mimo ze juz dorosle. Tego drugiego scenariusza wolalabym uniknac.

Moja bedzie miec za 4 miesiace 13 lat i sie buntuje  jakos trzeba przetrwać 

Dzieci mają wylatywać z gniazda w wieku 30 l, no sorry, ale musicie iść z duchem czasu

Naucz go zarządzać pieniędzmi. Moi dostawali "tygodniówkę" z której mieli sobie opłacić doładowanie do telefonu i swoje inne wydatki, czyli jakieś słodycze, czipsy - właściwie nie wnikałam na co wydają. I nie było, że wydali a potem - "mamo daj jeszcze". Tak samo jak byli na studiach. Dostawali określona kwotę pieniędzy na miesiąc i mieli się tak rządzić, żeby im starczyło. I starczało. Ze dwa razy zdarzyło się starszemu, że mu zabrakło, ale wtedy dostawał pieniądze w formie pożyczki, musiał zwrócić. Jak byli w gimnazjum załatwiłam im dorywcza pracę przy roznoszeniu ulotek. Też dawali radę i mieli pieniądze na swoje wydatki.
Może też byłam wredną matką, bo gdy młodszy zrezygnował za studiów i siedział przez około pół roku w domu łapiąc tylko jakieś dorywcze roboty powiedziałam mu wprost, że ma miesiąc na znalezienie pracy i będzie dokładał się do utrzymania , opłat itp. Podziałało, znalazł pracę w innym mieście i bardzo dobrze sobie radzi w życiu. A właśnie bałam się tego, że sobie osiądzie wygodnie w rodziców, byt będzie miał zapewniony - no bo co, lodówkę na kłódkę zamknę? i tak mu się to spodoba, że będzie już zawsze na utrzymaniu rodziców, bo "nie będzie pracy dla ludzi z jego wykształceniem" A znam kilka takich przypadków wśród znajomych...