Facet myli moje imię z imieniem byłej żony - Netkobiety.pl

Rozstanie w 2022, czyli związek ze mną 2 lata po rozwodzie.

Czasami jednak mam wrażenie, że jest myślami gdzieś daleko

Bo ciągle myśli o swojej ex w tym przypadku może do niej w podskokach wracać

Boję się po prostu, że jak o tym wspomnę to zacznie jak zawsze mówić, że ''przesadzasz, wyluzuj i wyolbrzymiasz''. Tak zazwyczaj jest gdy zwrócę mu uwagę. Od razu denerwuje się i powstaje kłótnia.

Podjęłam już z nim rozmowę na temat rozstania z tydzień temu, jednak przyjechał i błagał, abym dała mu szansę, żebym nie skreślała go.

Święta spędzamy osobno, zresztą byliśmy pokłóceni, ja od dzisiaj jestem u swojej rodziny a on u swojej więc w przeciągu tygodnia z nim nie porozmawiam. Dopiero po Nowym Roku. Stwierdził, że w Sylwestra chce zaprosić kolegów na działkę, że ja mogę dołączyć jak chcę, ja nie chciałabym uczestniczyć w tej popijawce, więc zaproponowałam mu wspólny wieczór. Obraził się, że nie chcę takiego typu imprezy jak on - o to się pokłóciliśmy, i nie odzywał się przez dwa dni a potem jakby nic się nie stało napisał do mnie, co słychać. Więc przez ten czas i ja sobie zorganizowałam czas na Sylwestra. Potem był zdziwiony, że nie czekałam z utęsknieniem na jego wiadomość.

Pogodziliśmy się wczoraj, myślałam, że będzie ok, mówił, że chce abyśmy się kochali,  a na koniec usłyszałam przy wyznaniu miłości nie swoje imię i potem nagle stwierdził, że się zbiera do domu więc nie rozumiem takiego zachowania. Przesyłał mi buziaczki na dobranoc ale nic nie odpisałam, zresztą chyba wie, co zrobił nie tak i uciekł od problemu zamiast przeprosić.

Ja bym pożegnała gościa, bo to jakaś parodia normalnie. Najwyraźniej wciąż w jego głowie ex siedzi. Mylić ciągle imiona to już szczyt szczytów. Co za bałwan. I Ty dajesz mu jakieś szansy...
Co to w ogóle za związek, gdzie się kłócicie i nie ma bliskości. On jeszcze jakiś nerwowy, obrażalski a tacy najgorsi, ciągle będziesz mu ustępować albo mieć poczucie winy, że coś powiedziałaś, zrobiłaś nie tak, co zezłościło biednego misia. Na co Ci to? Weź sobie poszukaj opanowanego, spokojnego, cierpliwego i stabilnego emocjonalnie. I takiego, któremu na Tobie będzie zależeć a jego słowa i czyny będą szły w jednym kierunku. 
A to, że Ci mówi kocham to tylko słowa. Miłość to czasownik, nie rzeczownik. Jakie jest jego zaangażowanie w tę relację? Uważa, że JEST i wystarczy?;)

kaza951 napisał/a:

Chciałam pogadać, ale przy Świętach nie chciałam już awantury mu robić, zresztą on jest bardzo nerwowy i nie chciałam kolejnej kłótni.

Jest mi po prostu smutno i przykro. I jakoś nie mam ochoty rozmawiać z nim mimo że wypisuje mi teraz na messengerze co u mnie jakby nic się nie stało na ostatnim spotkaniu i wysyła mi buziaczki ...

kaza951 napisał/a:

Podjęłam już z nim rozmowę na temat rozstania z tydzień temu, jednak przyjechał i błagał, abym dała mu szansę, żebym nie skreślała go.

Święta spędzamy osobno, zresztą byliśmy pokłóceni, ja od dzisiaj jestem u swojej rodziny a on u swojej więc w przeciągu tygodnia z nim nie porozmawiam. Dopiero po Nowym Roku. Stwierdził, że w Sylwestra chce zaprosić kolegów na działkę, że ja mogę dołączyć jak chcę, ja nie chciałabym uczestniczyć w tej popijawce, więc zaproponowałam mu wspólny wieczór. Obraził się, że nie chcę takiego typu imprezy jak on - o to się pokłóciliśmy, i nie odzywał się przez dwa dni a potem jakby nic się nie stało napisał do mnie, co słychać. Więc przez ten czas i ja sobie zorganizowałam czas na Sylwestra. Potem był zdziwiony, że nie czekałam z utęsknieniem na jego wiadomość.

Pogodziliśmy się wczoraj, myślałam, że będzie ok, mówił, że chce abyśmy się kochali,  a na koniec usłyszałam przy wyznaniu miłości nie swoje imię i potem nagle stwierdził, że się zbiera do domu więc nie rozumiem takiego zachowania. Przesyłał mi buziaczki na dobranoc ale nic nie odpisałam, zresztą chyba wie, co zrobił nie tak i uciekł od problemu zamiast przeprosić.

Po przeczytaniu pierwszego posta miałam napisać coś innego, ale im więcej podajesz szczegółów, tym wyraźniej wyłania mi się obraz toksycznej relacji. W zdrowej nie musisz chodzić na paluszkach, masz prawo do własnych decyzji, podobnie jak do otwartego wyrażania swoich emocji. Twój partner zachowuje się jak dzieciak, a przy tym ma tendencję do manipulacji. Na Twoim miejscu bardzo poważnie zastanowiłabym się nad przyszłością tej relacji.

Czy wiesz, z jakiego powodu rozpadło się jego małżeństwo?

. Miłość to czasownik, nie rzeczownik. )

Zabolało mnie to wczoraj, tym bardziej, że było to przy wyznaniu miłości a nie przy zwykłej codziennej sytuacji. Czy jest się czym martwić? Mnie zapaliła się czerwona lampka. Czy może tylko przesadzam?

kaza951 napisał/a:

Zabolało mnie to wczoraj, tym bardziej, że było to przy wyznaniu miłości a nie przy zwykłej codziennej sytuacji. Czy jest się czym martwić? Mnie zapaliła się czerwona lampka. Czy może tylko przesadzam?

Nie uważam, byś przesadzała. Przykre to zdarzenie, pewnie nie pierwsze i nie ostatnie, chociaż może lepiej, gdyby było ostatnie. Facet się nie poczuwa, w zamian ucieka. No to masz dupę nie faceta.

Solaris napisał/a:

Nowe_otwarcie napisał/a:

Naprawdę Solaris? Naprawdę?
Zauważyłem już wcześniej, że masz specyficzne (I mocno wybiórcze) podejście do kwestii damsko-męskich i codziennych sytuacji konfliktowych na tym poziomie, ale nie sądziłem dotąd że wynika ono z aż tak dużych braków w edukacji.

Naprawdę, naprawdę panie wyedukowany:))

Nic nie zauważyłeś, bo jesteś mało spostrzegawczy i wszystko bierzesz dosłownie:)
Miłość to działanie a nie bierne doznawanie co ładnie w swej książce tłumaczy E. Fromm. 
Z naszego podwórka dosłownie Miłość to czasownik, gdzie też jest mowa o tym, że miłość to działanie, zaangażowanie, czyli to co robisz, gdy kochasz...

Nie ma za co;)

Wybacz że nie zapychałem sobie głowy pierdoleniem gości, którzy udawali że odkryli jakąś prawdę objawioną czy niuans niedostrzegalny dla innych tylko po to, by przyciągnąć uwagę rzeszy jeleni, skłonnych do wykorzystania nowego tematu podczas dyskusji na sptkaniach towarzyskich przy winie i zakąskach. Tak więc szczerze mówiąc olałem i Freuda i Kanta i Fromma (poza minimalnym zakresem zarysem ich "twórczości", wystarczającym do stwierdzenia że ta twórczość za bardzo mnie nie interesuje).

Bo to wszystko da się ubrać w bardziej przystępne słowa, niewymagające tracenia czasu na zastanawianie się co autor miał na myśli.
Owszem, literartura zawsze mnie pociągała, ale filozofia... w śladowym stopniu jedynie

I te wybrane prawdy objawione są mi znane w sposób bardziej naturalny, bez konieczności przyswajania ich w formie pseudo górnolotnego pierdolenia