Wykańczające kłótnie z facetem - Netkobiety.pl

Na pewno nie przepraszaj, jak nie czujesz się winna.
To jest taki typ człowieka i nic z tym nie zrobisz, obraża się nieadekwatnie do sytuacji i do tego samo musi mu przejść.
Nie licz, że to się zmieni, dlatego zastanów się czy chcesz z takim człowiekiem przejść przez życie.

Nie każdy po kłótni jest w stanie od razu normalnie rozmawiać. Niektórzy potrzebują chwil, żeby odsapnąć, zdystansować się i poczekać aż im przejdą emocje. Mając wiedze, że on potrzebuje chwili ciszy, po co naciskasz, przepraszasz itd? Rób swoje rzeczy, nie przejmuj się nim i poczekaj aż przyjdzie do Ciebie pierwszy.

PS. Jestem pewna że gdyby kobieta założyła tu temat że miała problem w pracy, chciała wrócić do swojego faceta żeby mu się wyżalić, a on wyszedł z kumplami - byłyby wpisy że ma go rzucić
A jeszcze gdyby dodała że on wrócił i stwierdził że nie czuje się winny, łooooo.

No i bardzo dobrze Ci powiedział- Ty idz się baw,korzystaj z zycia, a on bedzie sie wkurzal. Ja bym posluchala jego rady i poszla sie bawic, bo chyba nie oczekiwał ,ze bedziesz sie wkurzac razem z nim 

Moim zdanie nie tyle wykańczające są same kłótnie co Twoje przeżywanie okresów ciszy.
Daj facetowi  pozbierać się  i daj mu odpocząć.
Ty w tym czasie też odpoczywaj i relaksuj się po kłótni, staraj się wrócić do równowagi bez biegania za nim i bez przepraszania za grzechy niepopełnione, robiąc wszystko  żeby tylko było miło.
Za atmosferę w związku odpowiadają dwie osoby, jedna wszystkiego nie jest w stanie zrobić. Ludzie popełniają błędy, czasem nie jest to błąd tylko zbieg okoliczności ( niby skąd mogłaś wiedzieć co się działo w jego pracy skoro byłaś z koleżanką?), i w każdej takiej sytuacji obie strony powinny zadbać aby jak najszybciej wróciła normalna atmosfera.
Inna sprawa - niech Wasze kłótnie nie będą pretekstem, że on się wyłącza z życia domowego i "dochodzi" do siebie grając pól dnia na komputerze. W takiej sytuacji bierz z niego przykład

Wiktoria, bardzo dobrze Cię rozumiem, bo mój mąż ma tak samo jak Twój. A ja tak jak Ty Też nie moge spać, pracować, zajmować się dziećmi gdy on jest "zmęczony", co tak naprawdę oznacza, że jest wkurzony na coś ale nie powie na co. Jesteśmy razem ponad dekadę a wciąz jest to dla mnie trudne, dołujące i sprawia że wątpię w jego uczucia do mnie i naszą więź. Mimo że nie mam ku temu innych powodów i na codzień jest nam razem dobrze. Przemyśl czy chcesz przeżyć życie z taką osobą. pamiętaj, że jak będą dzieci to będzie jeszcze trudniej, bo one chłoną emocje jak gąbka i taka napięta atmosfera, która trwa jest dla nich jeszcze dużo trudniejsza do zniesienia niż dla Ciebie.
Z drugiej strony da się z tym żyć - mój na przykład ma tyle fajnych cech że jakoś to się rekompensuje i suma summarum uważam że taki mąż jakiego mam to skarb. Przez lata też troszkę "poszliśmy na kompromis". On nauczył się że dla mnie musi być "zamknięcie" takiej złej atmosfery i jak jest gotowy to sam przychodzi, przytula, mówi że mnie kocha. Z drugiej strony ja musiałam nauczyć się funkcjonować godzinami a nawet iść spać "w konflikcie" co nigdy nie było i nadal nie jest dla mnie łatwe. Ale o ile kiedyś rozpaczałam, robiłam sceny, załamywałam się o tyle dziś mogę zachować względny spokój i zająć się sobą. Bardziej mnie to już wkurza niż smuci. Wiem, że po prostu on tak ma i że w końcu mu przejdzie. Szkoda tylko tych zmarnowanych godzin. Tym bardziej że zazwyczaj te kłótnie u nas to są o jakieś niespełnione, niewypowiedziane oczekiwania.