Trudne rozmowy - Netkobiety.pl

chickiebum napisał/a:

Nie rozumiem.
Czy Twoja córka myśli, że "nowy tata" jest jej biologicznym? Tylko że nie wiedział wcześniej gdzie jesteście i dlatego go nie było?
Czy chodzi o to, że córka wie, że kiedyś był biologiczny ojciec, ale nie czuje do niego żadnej złości, że go nie ma... i wytłumaczyła sobie to tak, że go nie ma bo nie mógł was znaleźć?

Tak i właśnie wtedy, od samego początku trzeba było dziecku powiedzieć, że ten pan który sia pojawił w jej życiu, to nie jest jej tata.
Teraz to wg mnie nie jest dobry moment, chociaż nigdy nie będzie dobry, dlatego ja bym poszła po pomoc do psychologa i wspólnie dziecku to przekazała w przystępny sposób.

więc nie można ich dylematów deprecjonować.

wieka napisał/a:

więc nie można ich dylematów deprecjonować.

to tylko Halina, ona jest inna

Przeczytałam inne wątki, powiem tyle, ten facet trafił ci się jak ślepej kurze ziarno. Jesli nie ma z nim jakiegoś problemu który pominęłaś, to powinnaś go doceniać na każdym kroku.
A co do problemu z wątku to przestać w końcu sabotować szczęście swojego dziecka i swoje przy okazji. Nie wiem czy masz jakieś upośledzenie umysłowe, czy jesteś po prostu bardzo dziwna albo zaburzona ale ciągle szukasz powodów do czepienia się i rozwalenia zdrowych relacji.
Z szacunku do faceta i dla dobra dziecka oraz siebie powinnaś iść na jakąś poważną terapię. Wydajesz się bardzo nieogarnięta życiowo.

chickiebum napisał/a:

Nie rozumiem.
Czy Twoja córka myśli, że "nowy tata" jest jej biologicznym? Tylko że nie wiedział wcześniej gdzie jesteście i dlatego go nie było?
Czy chodzi o to, że córka wie, że kiedyś był biologiczny ojciec, ale nie czuje do niego żadnej złości, że go nie ma... i wytłumaczyła sobie to tak, że go nie ma bo nie mógł was znaleźć?

Tak i właśnie wtedy, od samego początku trzeba było dziecku powiedzieć, że ten pan który się pojawił w jej życiu, to nie jest jej tata.
Teraz to wg mnie nie jest dobry moment, chociaż nigdy nie będzie dobry, dlatego ja bym poszła po pomoc do psychologa i wspólnie dziecku to przekazała w przystępny sposób.

wieka napisał/a:

A ona nie jest za mała na taką rozmowę, myślę, że nie zrozumie.
Ale z partnerem powinnaś porozmawiać, jak on to widzi.

To jednak nie mieszkacie w tym domu, co remontował po dziadkach, blisko Twojej rodziny, masz kontakt z rodzicami?

Przepraszam Wszystkich, nie odpowiedziałam od razu ale nie mogłam się zalogować bo serwer był cały czas zajęty.

W tym domu po dziadkach już wszystko gotowe, kuchnia łazienki i pokoje. Tam brakuje jedynie pościeli
żaluzji w niektórych oknach i takich codziennych drobiazgów ale nie przeprowadzamy się. Mój facet
chce byśmy jeździli sobie na razie w wolne lub weekendy.
Z rodzicami kontakt mam. Byliśmy u nich w trójkę cztery razy bo nas zaprosili. Pewnie byli ciekawi
ale atmosfera jest trudna i ciężka. Przedtem z córką byłam dla nich przezroczysta a teraz widzę, że nie podoba im się że mała do nich nie podchodzi i siedzi koło taty albo u niego na kolanach. Nawet jak dostaje od nich prezenty to weźmie i biegnie do taty pokazać. Nie wiem czy to uzdrowie ale chociaż moja siostra może bez ich gadania jeździć do nas.

chickiebum napisał/a:

Nie rozumiem.
Czy Twoja córka myśli, że "nowy tata" jest jej biologicznym? Tylko że nie wiedział wcześniej gdzie jesteście i dlatego go nie było?
Czy chodzi o to, że córka wie, że kiedyś był biologiczny ojciec, ale nie czuje do niego żadnej złości, że go nie ma... i wytłumaczyła sobie to tak, że go nie ma bo nie mógł was znaleźć?

Nie, to wszystko wyszło z marszu. Jak zamieszkaliśmy razem moja córka szybko przylgnęła do niego a w przedszkolu zawsze jej mówili, że tata już przyszedł i zaczęła się tak do niego zwracać. Na początku mówiła do niego po imieniu a o biologicznym nigdy nie było żadnej rozmowy. Nie zna i nie widziała. Nie wiem właśnie jak ona to rozumie.

Znów tu do Was piszę bo łapie doła. Mieszkam ze swoim facetem już prawie dwa lata. Wszystko mi się ułożyło i jesteśmy już na innym etapie. To co mi się nie udało poukładać idzie w dobrym kierunku, nie wszystko ale większość. Między nami jest bardzo dobrze chociaż czasem różne rzeczy widzimy inaczej ale to nie powoduje żadnych kłótni czy sprzeczek. Z Jego strony taka dziecinada.
Moja córka od samego początku zawsze chciała wszystko z nim robić i wszędzie z nim chodzić a On ją zabierał. Czy to idą na rower, na basen, karmić kaczki w parku, czy jadą gdzieś dalej, czy po prostu do sklepu, ona zawsze jest przy nim. Nawet przydarzyło się, że pojechali razem kompletnie  bez przygotowania, nic ze sobą nie zabrali, na dwa dni. To nie było planowane ale tak wyszło. Córce bardzo się podobało i powiedziała, że będzie zawsze z tatą tam jeździła. On też prowadzi ją rano do przedszkola i najczęściej odbiera.
Na początku myślałam, że trochę jej przejdzie, a później, że ją za bardzo rozpuści ale nic takiego nie ma miejsca a cała sytuacja się pogłębiła. Po rozmowie z nim trochę się zmieniło i córka nieraz potrafi mi przysłodzić. Teraz, jak ma iść do szkoły w tym roku, założył jej zeszyty i uczy ją pisać i liczyć. Ona jest szczęśliwa, że może pokazać, że już trochę umie i może coś zrobić dla swojego taty. Najczęściej sama  przypomina żeby ułożył jej słupki w zeszycie. Moja córka zawsze była za nim, co widać na każdym kroku i On  jest najważniejszą osobą w jej życiu.
Napisałam to wszystko żeby pokazać jak trudna zrobiła się sytuacja.
Jestem emocjonalna i bardzo długo wszystko przeżywam co strasznie mnie dołuje.
Teraz na tym etapie naszego związku muszę porozmawiać z córką o tym jej biologicznym choć do końca nie byłam przekonana do tego ale tak dowiedziałam się ze wszystkich materiałów do których dotarłam. A szukałam gdzie tylko mogłam. Każda sytuacja jest inna i moja córka nigdy biologicznego nie widziała i nikogo z tamtej strony, nie ma żadnych zdjęć i nigdy nie było żadnej rozmowy, żadnego kontaktu.
NIC kompletnie nic. Zniknął zanim się urodziła. Pamięta tylko moich rodziców i moją siostrę.
Miałam już dwa podejścia. Zawsze jak rozmawiam z córką i naprowadzam ją na ten temat przypominając jej jak mieszkałyśmy same, u moich rodziców i taty jeszcze nie było z nami, to ona mi odpowiada,  że tata nie mógł nas znaleźć albo,  że nie wiedział gdzie jesteśmy.
Czy można przyjąć że rozumie całą sytuację i zdaje sobie z tego sprawę, że ma nowego tatę?
Czy to wystarczy ?
Nic nie mogę tu zepsuć a kosztuje mnie to ogrom  nerwów bo emocje biorą górę i mnie zżerają. Teraz to najważniejsza rzecz i o niczym innym nie mogę myśleć. Po prostu  dół.
Czy rozmawialibyście o tym z partnerem ?

PS
Wiem że są to bardzo osobiste sprawy i jak ktoś nie chce tutaj napisać to może do mnie bezpośrednio.
Może zagląda tu ktoś co ma za sobą takie rozmowy z własnym dzieckiem.

N Z

wieka napisał/a:

Tak sobie to wyobrażam, jako najlepszy scenariusz .

A ja sobie tego tak nie wyobrażam.

Dla ''nowego taty'' zainteresowanie córką Autorki jest przedłużeniem jego zainteresowania nią samą.
Nie oszukujmy się, że mężczyzna 'pokocha' cudze dziecko jak własne i zbuduje z nim odrębną relację.

Podgrzewanie takiej relacji jest straszną nieodpowiedzialnością i szykowaniem dziecku piekła na przyszłość, na wypadek jeśli z facetem nie wyjdzie.
Oczywiście życzymy wszyscy Autorce aby żyli długo i szczęśliwie, ale życie jest życiem i nawet modelowe związki często się sypią, a co dopiero takie paczłorkowe ludzi z 'bagażem'.

Ja wiem, że fajnie aby dziecko miało mamę i tatę, ale mleko się rozlało i taty nie ma, a udawanie że jest inaczej kiedyś wyjdzie mu bokiem.

Życzliwy, ale jednak dystans do nowych 'tatów' to jest -długofalowo- najlepsze rozwiązanie.

Są ojcowie biologiczni, którzy nie kochają swoich dzieci i tacy co kochają dzieci adoptowane i to się nie zmienia po rozpadzie związku, więc nie ma reguły.

Gosiawie napisał/a:

wieka napisał/a:

Są ojcowie biologiczni, którzy nie kochają swoich dzieci i tacy co kochają dzieci adoptowane i to się nie zmienia po rozpadzie związku, więc nie ma reguły.

Nieprawda, wiez to nie geny. Dziecko moze kochac, ufac, czuc wiez emocjonalna do ojczyma. Tak naprawde liczy sie ten kto wychowuje dziecko, kto sie nim opiekuje (dobrze), kocha, troszczy sie o nie.

Nawet dziecko, ktore ma kontakt z biologicznym ojcem, a wychowuje je ojczym i tak jak wyzej, jest dla niego ostoja, wsparciem itd, bedzie czulo wiez do niego.

Co tu było nieprawdą, skoro potwierdziłaś moją myśl?

Czyżby psycholog amator przemówił 

https://kobieta.wp.pl/czy-powiedziec-dz … 633241729a

wieka napisał/a:

Czyżby psycholog amator przemówił 

https://kobieta.wp.pl/czy-powiedziec-dz … 633241729a

To co jest w tym artykule nie kłóci się z tym co napisałem. Jak masz jakieś nieścisłości, dziecko ma kontakt z biologicznym ojcem, albo właśnie jest temat "mamo, a czemu mówię do niego 'Roman', a nie 'tata' ?" to wtedy trzeba zawsze mówić prawdę.

Ale tutaj tego nie ma. Dziecko nie ma świadomości, że był tam kiedyś inny facet. Nigdy o nim nie słyszało, nigdy go nie widziało nawet na zdjęciach. W jej umyśle jest tylko jeden 'tata'. I jest to ten facet, na którego ona mówi 'tata' jak i wszyscy inni na około. Jeden, spójny przekaz i jedna spójna rzeczywistość.

Nie ma sensu jej burzyć.

wieka napisał/a:

Tu autorka popełniła największy błąd nie wyprowadzając dziecka z błędu, że to tata wrócił z "zaświatów".

Z jakich zaświatów jak dzieciak nie ma absolutnie żadnej świadomości sytuacji?

Daj ty spokój.

Niech ogarnie sytuację prawną - wóz albo przewóz. Albo szuka byłego i ściga o alimenty, a jak nie, to niech ogarnie temat praw rodzicielskich i wtedy można ewentualnie dzieciaka wdrożyć. EWENTUALNIE. Bo ty chyba z konia spadłaś, jak uważasz, że statystyczny człowiek ogarnia podstawy genetyki i domyśli się, ze jego ojciec nie jest jego biologicznym.

Nie - uważam, że to bez sensu. Taka gadka nie służy niczemu poza dobrym samopoczuciem autorki. Albo faktycznie przygotowuje grunt, żeby coś się posypało, aby mieć argument do ucieczki.

Na tym etapie budowania świadomości dziecka, to trzeba tłumaczyć, że rodzina to nie tylko więzy krwi. Że są rodziny patchworkowe i one są tak samo wartościowe.

Tak samo jak moim zdaniem powinna unikać zwrotów 'twój prawdziwy tata'. Prawdziwy to jest teraz. Tamten był tylko dawną materiału genetycznego. Albo, że jej biologiczny ojciec ich zostawił. Dzieciak zawsze weźmie takie zdanie do serca w kontekście poczucia winy. Że to dziecko było przyczyną rozpadu związku, a to co jest teraz jest w związku z tym czymś gorszym, niepełnym, nieprawdziwym i udawanym.

Takich rzeczy NIGDY nie powinno się słyszeć od obcych.

Dzielenie włosa na czworo. Większość dzieciaków nawet w okresie licealnym na zajęciach z biologii jak jest omawiana genetyka to nie jest w stanie dodać dwa do dwóch.

Dawcy spermy nie ma w ich życiu jeszcze zanim mała przyszła na świat.

Powierzchownie, bo autorka wydziwia. To nie jest tak, że dziecko samo zadaje trudne pytania. To nie jest tak, że ojczym ma parcie na powiedzenie prawdy. To nie jest tak, że gdzieś na horyzoncie pojawił się biologiczny tatuś i chce odbudować kontakt.

To autorka sama z siebie ma parcie na to, aby zburzyć obecny świat i jego porządek 7-letniemu dziecku. I to zburzyć z perspektywy "mam doła". Sama wymusza rozmowy i tematy. Gdyby nie to, pewnie by nawet nie pamiętała.

A to są strasznie cienkie powody do tak drastycznych zmian.

Nieprawda, wiez to nie geny. Dziecko moze kochac, ufac, czuc wiez emocjonalna do ojczyma. Tak naprawde liczy sie ten kto wychowuje dziecko, .

Znam przypadek, gdzie facet adoptował dziecko żony, mieli też swoje dziecko, po rozwodzie, dziecko adoptowane traktował i kocha dalej jak swoje.
Ja widzę, że partner autorki będzie dobrym ojczymem dla dziecka, tylko trochę za bardzo się angażuje, jeśli matka czuje się odsunięta, co powinna sygnalizować partnerowi i zwracać uwagę jak coś się jej nie podoba.

Dlatego kitki koniecznie skonsultuj się z psychologiem, żebyś wiedziała jak ugryźć swój problem.

wieka napisał/a:

Czyżby psycholog amator przemówił 

https://kobieta.wp.pl/czy-powiedziec-dz … 633241729a

To co jest w tym artykule nie kłóci się z tym co napisałem. Jak masz jakieś nieścisłości, dziecko ma kontakt z biologicznym ojcem, albo właśnie jest temat "mamo, a czemu mówię do niego 'Roman', a nie 'tata' ?" to wtedy trzeba zawsze mówić prawdę.

Ale tutaj tego nie ma. Dziecko nie ma świadomości, że był tam kiedyś inny facet. Nigdy o nim nie słyszało, nigdy go nie widziało nawet na zdjęciach. W jej umyśle jest tylko jeden 'tata'. I jest to ten facet, na którego ona mówi 'tata' jak i wszyscy inni na około. Jeden, spójny przekaz i jedna spójna rzeczywistość.

Nie ma sensu jej burzyć.

Jack Sparrow napisał/a:

Powierzchownie, bo autorka wydziwia. To nie jest tak, że dziecko samo zadaje trudne pytania. To nie jest tak, że ojczym ma parcie na powiedzenie prawdy. To nie jest tak, że gdzieś na horyzoncie pojawił się biologiczny tatuś i chce odbudować kontakt.

To autorka sama z siebie ma parcie na to, aby zburzyć obecny świat i jego porządek 7-letniemu dziecku. I to zburzyć z perspektywy "mam doła". Sama wymusza rozmowy i tematy. Gdyby nie to, pewnie by nawet nie pamiętała.

A to są strasznie cienkie powody do tak drastycznych zmian.

Autorka sama ze sobą ma problem. U niej domu chyba było dość dysfunkcyjnie i aż ją nosi żeby coś dobrego rozwalić w tym wypadku związek i relacje córki z partnerem. Jak takie osoby mają życie za dobre to je nosi żeby coś sobie sabotować i żeby znów była huśtawka emocji. Za dużo dobrego im nie pasuje, bo one mają wpojony inny system funkcjonowania, uzależnienie od huśtawki dobrych i złych okresów w życiu.
Powinna sama udać się ze soba do psychologa oprócz porozmawiania z psychologiem dziecięcym. To dziecko nie powinno w ogóle nazywać ojcem człowieka który jej oficjalnie nie adoptował. To jest strasznie zjebane, że matka do tego dopuściła i że on nie postawił granic. Oboje są odpowiedzialni za to. Ona bardziej, bo to jej dziecko. Jakby się rozstali, to mała będzie miała trzeciego ojca? Tragedia.

wieka napisał/a:

Kitki, czy Twoja córka na wpisane w akcie urodzenia nazwisko ojca?

Nie, nigdzie go nie ma.  Jak zawieruszył się jeszcze przed urodzeniem i nie interesował
się jak się czuję, czy wszystko w porządku  a w ciąży różnie bywa to po co, a i córką też
z pewnością by się nie zainteresował.
Nigdy i nigdzie nie podałam jego danych. Córka nosi moje nazwisko. On nigdzie nie figuruje.
Dla mnie i mojej córki nie istnieje.

Jakie znaczenie ma jakaś tam koszulka czy pościel ??!!!???
O czym Ty w ogóle piszesz?

Nie wiem czy masz jakieś upośledzenie umysłowe, czy jesteś po prostu bardzo dziwna albo zaburzona ale ciągle szukasz powodów do czepienia się i rozwalenia zdrowych relacji.
Z szacunku do faceta i dla dobra dziecka oraz siebie powinnaś iść na jakąś poważną terapię. Wydajesz się bardzo nieogarnięta życiowo.

Przegadajcie to z partnerem, jeśli on i tak zamierzał ją adoptować to możecie to wtedy wyjaśnić, przy waszym ślubie i adopcji. Teraz  ona jest tak mała, że może nie do końca kuma co się dzieje ale jak nieco podrośnie to i tak by to pewnie ogarnęła, że obecny partner to nie jest jej biologiczny ojciec.