Uczucie starości po 30stce - Netkobiety.pl

Ja to się czuje staro każdego sylwestra jak trzeba dopisać kolejny rok

Dzieje się tak głównie ze względu na przekaz społeczny. Ciągle o tym słyszysz i później zostaje Ci to gdzieś z tyłu głowy. Grunt to przeciwstawić się, zignorować, zrozumieć, jak głupia jest teza, mówiąca o byciu starym od momentu osiągnięcia 30 roku życia. Z czasem to uczucie mija albo wzmacnia się, zależy od Ciebie.

Chyba nie chodzi o starość jako taką, tylko o to, że po 30-tce coraz szybciej zamykają się różne życiowe furtki i coraz częściej na pewne rzeczy jest już za późno.
Wcześniej człowiek ma przeświadczenie, że jeszcze wszystkie tematy życiowe są otwarte.
Nie oszukujmy się: trudno po 30-tce nadać życiu nowe tory: rodzinne czy zawodowe.

Ale ja piszę na poważnie, a Ty jakieś coachingowe frazesy rzucasz...

Jeżeli nie założysz rodziny do 30-tki, albo przynajmniej nie znajdziesz delikwenta z którym można by to załatwić, to marne szanse.
Jeśli nie zostaniesz lekarzem/architektem/sportsmenką, to też po 30-tce szanse są czysto teoretyczne.

Oczywiście można wyszukiwać jakieś przykłady anegdotyczne, ale prawda jest taka, że po 30-tce trudno coś zaczynać na nowo; raczej tylko się jedzie obraną już drogą.

Co za bzdura!  Kobieta przed 40-tką bez dzieci to bardzo łakomy kąsek dla mnóstwa facetów, którzy chcieliby mieć dzieci raz pierwszy, albo (częściej) kolejne dzieci w nowym związku po rozwodzie.

Gdzie Ty mieszkasz, skoro trzydziestoparoletnia kobieta jest w Twoim środowisku za stara na związek???  Co to za zabita dechami tradycyjna wieś, w której szansę mają tylko dwudziestoparolatki?

Przepraszam, to po rozwodzie nie można stworzyć normalnej rodziny???  Jakoś moim znajomym się to udaje, ich drugie związki trwają po 20 i więcej lat, dzieci z tych związków są już dorosłe, rodziny są zupełnie normalne.  Często bywa, że pierwszy związek jest kompletną pomyłką popełnioną w młodości i dopiero drugi wychodzi tak jak powinien.  Wyjdź ze swoich ciasnych dogmatów i się rozejrzyj jak świat wygląda.

Problem jest taki, że jak obsypiesz rzeczywistość inwektywami, to ona sobie z tego nic nie robi i pozostaje rzeczywistością...

A wygląda tak, że w tym wieku znalezienie do związku kogoś z czystą kartą rodzinną jest bardzo trudne i z każdym rokiem coraz trudniejsze.
A anegdotyczne przykłady znajomych, którzy wspólnie zasiadają do wigilijnego stołu otoczenie wianuszkiem dzieci z poprzednich małżeństw, by napawać się rodzinnym szczęściem, można sobie włożyć...między bajki.

Po o się kopać z koniem i zaprzeczać, że najlepsza pora na zakładanie rodziny jest w młodym wieku???
Wszyscy doskonale wiecie, że tak.
Po co to negować?

To, że komuś gdzieś kiedyś się udało ogarnąć szczęśliwy, pełnowartościowy związek w zaawansowanym wieku należy rozpatrywać jako ciekawostkę a nie regułę.
Łatwiej rodzić dzieci gdy jest się młodą.
Łatwiej budować rodzinę, gdy nie ma się historii rozwodowej i dzieci z poprzednich małżeństw.
Im później - tym jest trudniej, gorzej, tym szanse są mniejsze. Może nie znikają całkowicie i definitywnie, ale po prostu spadają.

Taka jest rzeczywistość.

W tym wieku ze spokojem można poznać kogoś z "czystą kartą", ale piszę o dużym mieście, bo nie wiem jak to wygląda w innych miejscach.
Jest cała masa mężczyzn np. po dwóch dłuższych związkach, którzy nie są nawet rozwodnikami.

No to ja mam inne doświadczenia. Poznałam naprawdę sporo mężczyzn w okolicach 40-stki i ta mniejsza część z nich była rozwodnikami posiadającymi dzieci. Z tym, że akurat w przypadku tych poznanych przeze mnie, ich dzieci były w wieku 16-20 lat, czyli oni byli ojcami już w wieku dziewiętnastu lub dwudziestu kilku lat. Tylko jeden nie był rozwodnikiem i miał chyba roczne dziecko, ale to był desperat i jego decyzja nie była przemyślana. Pozostali (ta większa część) nie mieli nigdy żony, ani dzieci. Zbliżając się do 40-stki właśnie poczuli potrzebę, by to zmienić. Przeważnie byli po dłuższych związkach, w których coś nie zagrało - bardziej w tym kolejnym, wcześniejszy był "poligonem".

A jeśli chodzi o 25-latków, to czy oni myślą o dzieciach i małżeństwie? Tu mogę stwierdzić, że "zdarzają się".

A pisałam, że jest ich więcej, niż wśród 25-latków? Czy może pisałam, że jest dużo mężczyzn z czystą kartą w okolicach 40-stki?

Źle mnie zrozumiałaś. "Mam inne doświadczenia" - odnosiło się do tej części Twojej wypowiedzi, z której wynikało, że taki facet w okolicach 40-stki, to jakiś biały kruk.
Do 25-latków nawiązałam dopiero pod koniec posta - <A jeśli chodzi o 25-latków, to czy oni myślą o dzieciach i małżeństwie? Tu mogę stwierdzić, że "zdarzają się">.

Mam 39 lat i nie czuję się staro. Nawet czuję się młodziej niż jeszcze dwa-trzy lata temu. Kwestia tego co się ze sobą robi. Ja obecnie mam trochę rzeczy na głowie, jestem bardzo zaktywizowana przez cały tydzień i nawet nie mam czasu myśleć, czy mój wiek to jest przedsionek starości, czy nie. Chociaż kiedyś, wiadomo, wydawało mi się, ze czterdzieści lat to już tylko tapir i garsonka i nudne życie do usranej śmierci. Natomiast w wieku trzydziestu lat wystraszyła mnie liczba, bo sama z siebie czułam się na 20 lat.

Okres po 30-tce był najlepszym w całym moim życiu i ostatnie, co mogłabym powiedzieć, to że czułam się wtedy staro albo że na cokolwiek było już dla mnie za późno. Nawet fizycznie wyglądałam znacznie atrakcyjniej niż pięć czy dziesięć lat wcześniej.

Kiedyś już o tym pisałam, ale powtórzę, że jest to zupełnie normalne. Podczas treningu wytwarzają się hormony takie jak dopamina i serotonina, które poprawiają Twój nastrój i samopoczucie, poprawia się przepływ krwi, dotlenienie tkanek i tak dalej. To dlatego, pomimo że wydatkujesz energię i męczysz mięśnie, czujesz się lepiej niż siedząc na kanapie i nic nie robiąc.

Poważnie w wieku 36 lat masz problem ze wstawaniem z łóżka? Jeśli tak, to - nie owijając w bawełnę - zapuściłaś się.

Nie tyle chodzi o samo wstanie z łóżko tylko, że tu strzyka, tam coś przeskoczy w kościach itp Przez lata spałam na mega twardych materacach. Jakoś od pół roku po kilku minutach leżenia zaczyna wszystko mnie boleć i nie wiem czy to nie właśnie kwestia twardości i powinnam przejść na bardziej miękki materac. no ale ten ma dopiero dwa lata (w tym czasie oczywiście odwracamy go co kilka miesięcy) i tak szybko nie będziemy go wymieniać.

Znowu do miękkich materacy nie jestem zupełnie przyzwyczajona i też bardzo źle mi się na nich śpi. Miękki materac jest zwykle w hotelach czy innych domkach na wakacjach.

Dokładnie tak to zrozumiałam, czyli że masz problemy z układem kostno-stawowym. Napisałam, że się zapuściłaś, bo aktywność fizyczna bardzo pomaga, by do tego nie dopuścić i to na wielu płaszczyznach.

Nie zauważyłam, żeby Autorka posta cokolwiek napisała na temat depresji, więc ten argument w tym przypadku wydaje się mocno naciągany.

Nie mow, ze wszyscy, bo jak juz tu czytasz nie wszyscy mysla tak jak ty.

Znaczna wiekszosc ludzi po 30tce mysli logiczniej niz malolaty, sorry po 20tce. Sa bardziej doswiadczeni i nie zakochuja sie w "byle kim". Przewaznie ludzie po (przed) 20tce nie maja zbyt wygorowanych oczekiwan, wiaza sie z kim popadnie, a potem wlasnie rozstania.

Autorka nie pisala, ale moze miec takie problemy, kiedy ja to przeraza, ze sie starzeje... przeciez pyta nas o nasze refleksje na ten temat - Julka tak odpowiedziala.

Nie czuję się staro. Częściowo na pewno dlatego, że - podobnie jak Priscilla napisała - wyglądam teraz znacznie lepiej niż te parę lat temu, zresztą na razie to się cały czas zmienia na plus, więc, no, lustro nie przypomina. A druga część to kwestia możliwości, również - a może nawet przede wszystkim - fizycznych. Pewnie dopóki nie dojdę do ściany, nie odczuję, że ja i/lub moje ciało czegoś nie możemy, to to się nie zmieni.

To było oczywiście uproszczenie, bo mowa o rzeczach, które są dla mnie w jakiś sposób ważne. Że np. nie mogę już tak beztrosko bez konsekwencji zarywać nocek, a kiedyś robiłam to bez opamiętania, to interesuje mnie mało. Zresztą to pewnie nie tylko wiek, ale też przejście na regularne spanko bez wydziwiania, więc kwestia przyzwyczajenia.

Natomiast wiele rzeczy, hm, obecnie wygląda lepiej, mimo że na pewno ze względu na wiek jest gorzej. XD Czy to wizualnie, czy sportowo. Zdrowotnie to się nie liczy, bo nigdy nic mi się nie działo, nie dzieje i - patrząc po puli genów, jaką zgarnęłam - jest duża szansa, że nigdy się nie zadzieje. W każdym razie chodzi mi o to, że np. przyjmuję do wiadomości, że np. mam gorszą skórę niż kiedyś, ale co z tego, kiedy ona i tak wygląda lepiej wypchana nieco mięśniami, które nadają kształt danemu fragmentowi mnie, niż ta młoda, jędrna i w ogóle pro, kiedy pod nią nie było nic i byłam niby szczupłą, ale barbapapą. Tak samo ze sportem - no jasne, że wiem, że szczyt różnych moich możliwości za mną, ale to bardziej teoretyczny szczyt, bo praktyczny jest taki, że wszystko idzie do przodu, więc trudno żebym płakusiała nad wiekiem, bo "dwunastolatce cheststand z nogami na ziemi zająłby mniej czasu". No trudno, zajął więcej, ale wciąż progres. Płakusiać zacznę, jak mi się zacznie cofać mimo starań. Generalnie bycie drugą Gretą Pontarelli w zupełności mnie usatysfakcjonuje.

Stare przysłowie pszczol mowi, ze jesli czujesz, ze cos cie boli, to znaczy masz pewnosc, ze zyjesz Niewazne ile wynosi nasz biologiczny wiek, ale to na ile faktycznie sie czujemy (mentalnie, psychicznie, fizycznie). to, ze majac 20+ robilismy to czy to bez zadnego problemu, a z kazda mijajaca dekada zauwazamy, ze powoli cos jest nie halo, to jest calkowicie normalne. Wiele osob powyzej bardziej szczegolowo to opisalo, wiec nie bede powielac tej kwestii.
Oczywiscie uplyw czasu inaczej przebiega u kobiet, inaczej u mezczyzn. Co do kobiet to wiele z nich wczesniej juz stwierdzalo, ze z wiekiem bardziej zyskiwaly na atrakcyjnosci, wdzieku, powabie, itd. Bylo nie bylo to sa juz dojrzale kobiety, posiadajace okreslona wiedza zyciowa, doswiadczenie. Z kobietami jest jak z winem, i, starsze tym lepsze, ale nalezy zaznaczyc, ze potrafi to docenic niewielkie grono prawdziwych koneserow. Dotyczy to zarowno kobiecej duszy, jej wnetrza jak rowniez kwestii wygladu zewnetrznego. Prawdziwy koneser bedzie szanowac i respektowac cudowny smak i bukiet takiego wina, ktore przez wiele lat dojrzewalo.
Z powyzej opisanych powodow szanowne Panie warto dojrzewac dla takiego smakosza i entuazjasty
Mozliwe, ze niektore osoby nie zgodza sie z tym, wszyscy wyrazamy jedynie nasze poglady, a jesli nawet nie zgadzamy sie z czyms to dobrze. Gdyby wszyscy zgadzaliby sie tak chetnie we wszystkim to zycie byloby nudne, bardzo nudne. A tak jest ciekawiej

Ja sie tylko boje chorob i cierpienia starosci

No ja sie tez skupiam na pozytywnych ale na starosc to 99% ludzi choruje na rozne choroby wiec no jakbym byla np stara 80 letnia babcia I czula sie swietnie to bym to uznala za cud

Ja się boje samotności

Dla tych wszystkich markotnych pesymistow proponuje sklep Alkohole Swiata lub podobny. Oczywiscie mowie pol zartem pol serio. Sa rozne sposoby prowadzace do optymistycznego, pozytywnego objawienia.