Rozstanie z powodu toksycznej matki byłego partnera - Netkobiety.pl

Czyli myślicie, że nie trafię do niego w żaden sposób? Tego się nie da wypracować?
Poza tą jedną kwestią był dla mnie zawsze dużym wsparciem i bardzo go kochałam.

Wychowała sobie maminsynka, manipuluję nim jak chce, on jest bezwolny, musiałby zerwać z nią stosunki i tu wyrzuty sumienia by go zjadły...
Dlatego doradź mu terapię jak myśli o związku z kobietą, bo na taki trójkąt żadna się nie zgodzi. Choć też wątpię czy taka terapia pomoże, ale on też nie będzie widział jej potrzeby, bo mama...

Dlatego zapomnij o nim i nie trać na niego czasu...

Prawdę mówiąc zauważyłam, że mówił do mnie ogólnikami. Że nie mamy wpływu na zachowanie jego matki, że najważniejsze jest to, że on mnie kocha.
Cały czas utrzymuje, że matka mnie lubi aczkolwiek przeprosił za te niemiłe sytuacje, że cierpialam,  mówił że mu źle z tego powodu. Ona chyba cały czas mu wmawia, że nie wie o czym ja mówię... I ze mnie próbuje zrobić wariatkę, która sobie wszystko wyolbrzymiła.

Ps. Ojciec jest, ale rozstał się z matką lata temu. Kontakt mój były miał z nim słaby.

Cóż, on mówił, że z matką rozmawiał, że ona się o niego po prostu martwi etc. Mam wrażenie, że gdy mu mówiłam o tym, że coś jest nie tak to on to zaczynał rozumieć, szedł z nią przegadać temat, powiedzieć jej, że jest mi przykro, ale wracał zupełnie inny facet, który mamusię tłumaczył. Że ona mnie lubi, że nic się nie dzieje, że on zawsze będzie jej synem stąd mówi do niego jak do dziecka....

Nie wiem jak miałabym z nim porozmawiać. Nie widzi tego, że jest mamisynkiem, jak dotrzeć nie wiem.

Ale wiem, że bez zmian ja nie będę w stanie w to wejść po raz drugi. Za dużo nerwów kosztuje patrzenie na tak zaburzoną relację. Choć oni uważają, że wszystko jest dobrze, że oni się tak wspierają i mają super relację...

A z drugiej strony jestem ja i on chce budować ze mną związek na życie. On twierdzi, że zmieni się dużo jak zamieszkamy razem, że nie będzie jej latać po zakupach etc bo będzie się zajmować naszym domem... Ale jakoś za bardzo w to nie wierzę... W jego chęci może i tak, ale nie w to, że ona odpuści...

Ten maminsynek nigdy sie nie zmieni.
Zawsze będziesz na 2 miejscu.
a po urodzeniu dziecka, to i na 3.
A i nie zdziwił bym sie, jak by po urodzeniu dziecka, tak go podpuściła, że jesteś zła matka,zrobili by z ciebie wariatkę, i próbowali to dziecko zabrać.

Gdy zamieszkacie razem,to nim sie obejrzysz,i mamusia będzie u was lokatorem.
Bedzie przyjeżdżać pod byle pretekstem i wysiadywać całe dnie.
I pojawi sie tłumaczenie: Co własna matka nie  może mnie odwiedzić?

To prawda, co piszą wszyscy. On nie jest dobrym kandydatem, na partnera w związku, ponieważ on już jest w związku. Założył go z matką, po jej rozstaniu z ojcem. Na pewno zrobiła z niego wtedy, swojego powiernika i sprzymierzeńca będącego w opozycji do ojca. (Nie ma z nim dobrych relacji, bo jest ich wspólnym wrogiem).  W jego psychice, zakorzenione jest poczucie, że jest mężczyzną, który musi dbać o matkę. Zapewne niejednokrotnie powtarzała mu, że teraz on jest w tym domu mężczyzną i on, mentalnie to przyjął.
Cokolwiek by się wokół niego działo, matka już zawsze będzie na pierwszym miejscu. Tu nawet terapia nie pomoże, bo on nie czuje potrzeby wychodzenia z tej sytuacji.

Jeśli mu naprawdę na Tobie zależy, powinien kategorycznie ustalić granice z matką i ich się zawsze trzymać. Jest to wykonalne, nie jestem jednak pewna, czy w jego przypadku. Ile on ma lat? Mieszkał osobno, rozumiem? Matka nie ma nowego partnera? - no pewnie nie, bo ma synusia na każde skinienie...

Powinien o 95% ograniczyć z matką kontakt - postaw mu taki warunek powrotu. Przede wszystkim powinien przeprowadzić z nią twardą rozmowę i żyć własnym - Waszym życiem, a nie jej. Jak mamusia będzie dzwonić, pisać - nie reaguje, nie odbiera. Oddzwania / odpisuje na drugi dzień. Po jakimś czasie ona zrozumie. Ale nie wiem, czy on ma na tyle hartu ducha, aby to uczynić. Ma?

Chęci też niewiele by pomogły, to jest takie toksyczne uzależnienie, że nie da się niczym zwalczyć. On po prostu nie da rady odkleić się od matki psychicznie.

Dokładnie, musisz być konsekwentna, ale z drugiej strony wymuszanie na nim takiej deklaracji, uczyni go nieszczęśliwym, terapia da watpliwy wynik, musiałby ją mieć razem z matką, bo ona będzie go wpędzała w poczucie winy.
Dlatego, jak nawet się zdeklaruje, że coś zmieni, to będzie zmiana krótkotrwała.

Ale możesz spróbować, zamieszkać razem od zaraz, dać sobie rok i przekonać się na własnej skórze. Wiedz, że on jest między młotem, a kowadłem.