Co myślicie czy to jeszcze ma sens? - Netkobiety.pl

Doradźcie coś bo już nie wiem co mam myśleć... trochę długi post
Mam 26 lat mąż 30, jesteśmy razem 10 lat, 5 lat po ślubie, mamy 2 miesięczne dziecko. Już od kilku lat nam sie nie układa ciągle kłótnie z byle powodu wyzwisk itd zauważyłam ze nie ma do mnie szacunku, nie czuje się kochana, ale ostatecznie godzimy się i ciągle próbujemy, myślałam że dziecko ustabilizuje to wszystko bo ciągle marzyłam o rodzinie jednak przeliczyłam się. Juz w trakcie ciazy mąż za wszystko mnie upominał i wyzywał np ze nie tak się odżywiam bo krzywdzę dziecko itd. Po porodzie około 3 tyg było super, mąż codziennie przyjeżdżał do szpitala jak wróciliśmy do domu to widać było że cieszy się, wszystko do momentu aż mały skończył około miesiąca i dostal alergii, wizyty po lekarzach, zmiany mlek leki, placze, kolki i marudzenia. On pracuje na różne zmiany ja jestem w domu z dzieckiem, ciagle ja się nim zajmuje bo on boi się że coś mu się stanie, popilnuje go jak śpi wieczorem a ja biorę szybki prysznic i tyle.. jak mały płacze to mąż ciągle mnie o wszystko obwinia, że to moja wina że ma alergie bo źle się odżywiałam w ciazy, moja wina że ma kolki bo źle go karmie i łyka powietrze i brzuch go boli.. coraz częściej sie kłócimy, częściej słyszę przykre słowa i wyzwiska, 2 miesiace po porodzie ciało niestety nie jest perfekcyjne i nie wygląda jak sprzed ciazy to slyszalam też że jestem za gruba, czy ten brzuch mi zejdzie bo fałda wisi itd... nie mam komu się wygadać bo wszystko poświęciłam dla niego i związku nie mam koleżanek a rodzinie nie chce zwierzać się ze swoich problemów. Już nerwowo nie wytrzymuje pomagam sobie tabletkami wyciszającymi, płacze więcej niż zwykle jak jestem sama z dzieckiem.. jestem klębkiem nerwów... nie wiem już co o tym myśleć i co mam zrobić..

Czy Ty serio zrobiłaś dziecko by nim rozwiązać problemy między Tobą a mężem? Współczuję tej istotce jej przyszłego życia...

Nie, źle zrozumiano ta kwestie. Kocham dziecko nad życie zawsze marzyłam o rodzinie, od 5 lat ciągle mówiłam o tym mężowi, jednak on nie był gotowy jeszcze zaczekajmy jeszcze jest czas no i niby nadszedł ten czas, ja jestem szczęśliwa bo nic lepszego w życiu nie mogło mi się przytrafić jak to dzieciątko w dodatku synek jednak czuje ze to właśnie jemu nie pasuje cała ta nowa sytuacja niby już chciał a teraz mi mowi że wiedziałam na co się pisze bo on nie był gotowy, czyje się jakbym go zmusiła do tego gdzie tak nie było... jesteśmy po ślubie cywilnym też niby oboje tego chcieliśmy a 2 lata po ślubie usłyszałam że niby jak go zmusiłam do slubu ..

Nie po obu stronach, edek, nie w tym wypadku. Dokucza jej że za gruba dwa miesiące po porodzie, to gdzie jej wina??? On jest niedojrzały, w rozmowie odwróci kota ogonem, jestem pewna. Ja bym się wyprowadziła, do rodziców, po co ukrywać, kiedyś i tak zauważą jakim jest bucem.

Evergreen napisał/a:

A ja mam podstawowe pytanie: Dlaczego nie masz znajomych? Żadnych koleżanek? Kolegów? To jest bardzo niepokojące.
Poza tym: Czy ten mąż to jest całym Twoim światem i wyrocznią? Nie możesz myśleć samodzielnie? Widzę, że już coś w Tobie pękło, dlatego się tu zgłosiłaś, ale moje Droga, zapewniam Cię, że jeśli coś się nie zmieni, to będzie tylko gorzej. Skoro już mamy do czynienia z obwinianiem i wyzwiskami, to jest kiepsko. Szukaj pomocy na zewnątrz: rodzina, znajomi (dlaczego ich nie masz?! To jest wentyl bezpieczeństwa  w każdej sytuacji), psycholog itd. Skupiasz się na szczegółach, nie widzisz całości, a ta nie jest różowa, z tego co opisujesz.

Dbaj o siebie.

Nie mam znajomych, koleżanek,  przyjaciół itd bo od zawsze mi powtarzał ze nie są mi potrzebni, jedynie wykorzystają do czegoś i obrócą się że w nim mam wszystko że zawsze mnie wesprze doradzi w trudnych chwilach, jednak to było kiedyś teraz wszystko się zmieniło od kilku lat a ja ciągle czekam żeby było lepiej, wszystko próbuje ciągle naprawić. Kochałam go i myślę że wciąż kocham jednak przez jego nastawienie i to jak mnie traktuje ta miłość chyba pomału wygasa, zawsze on był na 1 miejscu własne potrzeby lekceważyłam, robiłam wszystko żeby on był zadowolony teraz jest maluszek więc wiadomo dziecko najważniejsze ale ciągle mam wrażenie że za mało robię żeby on był w końcu ze mnie zadowolony i żeby mnie zauważył przede wszystkim że staram się

Aniaaa.2605 napisał/a:

Evergreen napisał/a:

A ja mam podstawowe pytanie: Dlaczego nie masz znajomych? Żadnych koleżanek? Kolegów? To jest bardzo niepokojące.
Poza tym: Czy ten mąż to jest całym Twoim światem i wyrocznią? Nie możesz myśleć samodzielnie? Widzę, że już coś w Tobie pękło, dlatego się tu zgłosiłaś, ale moje Droga, zapewniam Cię, że jeśli coś się nie zmieni, to będzie tylko gorzej. Skoro już mamy do czynienia z obwinianiem i wyzwiskami, to jest kiepsko. Szukaj pomocy na zewnątrz: rodzina, znajomi (dlaczego ich nie masz?! To jest wentyl bezpieczeństwa  w każdej sytuacji), psycholog itd. Skupiasz się na szczegółach, nie widzisz całości, a ta nie jest różowa, z tego co opisujesz.

Dbaj o siebie.

Nie mam znajomych, koleżanek,  przyjaciół itd bo od zawsze mi powtarzał ze nie są mi potrzebni, jedynie wykorzystają do czegoś i obrócą się że w nim mam wszystko że zawsze mnie wesprze doradzi w trudnych chwilach, jednak to było kiedyś teraz wszystko się zmieniło od kilku lat a ja ciągle czekam żeby było lepiej, wszystko próbuje ciągle naprawić. Kochałam go i myślę że wciąż kocham jednak przez jego nastawienie i to jak mnie traktuje ta miłość chyba pomału wygasa, zawsze on był na 1 miejscu własne potrzeby lekceważyłam, robiłam wszystko żeby on był zadowolony teraz jest maluszek więc wiadomo dziecko najważniejsze ale ciągle mam wrażenie że za mało robię żeby on był w końcu ze mnie zadowolony i żeby mnie zauważył przede wszystkim że staram się

Aniaaa to jest dramat...
1. Jesteście razem od 16 roku życia. Legat ma rację, według mnie takie związki nie powinny się kontynuować w małżeństwie, bo zazwyczaj przychodzi taki moment, że człowiek się zastanawia, jak to byłoby z kimś innym, skoro miało się tylko jednego poważnego partnera. Ale to nie jest u Was takie istotne, bo to się zdarza.
2. NIKT nie może zakazać Ci kontaktu ze znajomymi, zmonopolizować sobie Ciebie, mieć Cię na wyłączność i demonizować przyjaciół i znajomych. NIKT! To co napisałaś jest bardzo złym objawem, mam nadzieję, że nie trafił Ci się egzemplarz, o którym właśnie myślę
3. Nie czekaj, nie będzie lepiej
4. Przyszedł czas, abyś zadbała o własne potrzeby. Wiem, że to jest trudne, bo masz malutkie dziecko, ale NA BIEGU zwracaj się do rodziny o pomoc, przywracaj kontakty.
5. On nigdy nie będzie zadowolony, nie zauważy, nie doceni - skoro poniża Cię i wyzywa to znaczy, że MOŻE (pozwalasz mu na to) i będzie to robił coraz śmielej, i wie, że ma Cię w garści, bo nigdzie nie zwiejesz (no bo do kogo, skoro nikogo nie masz) - będzie tylko gorzej
6. Skoro wkładasz w tą rodzinę całą siebie, bo widzę jak się tutaj tłumaczysz (co i tak jest za dużo, bo on również powinien tyle samo wkładać), to nie daj się wbić w poczucie winy - to nie jest Twoja wina!

I teraz: może to radykalne dla Ciebie posunięcie (ja osobiście posunęłabym się znacznie dalej), ale może warto byłoby przenieść się na kilka dni chociaż do rodziców - jest to możliwe? To będzie ten czas, abyś Ty zobaczyła jak się z tym czujesz, a on zrozumiał (lub nie - a sądzę, że nic nie zrozumie, skoro zachowuje się tak, jak opisujesz), że tak dalej nie będzie jak jest obecnie, że się na to nie zgadzasz. Potem dopiero, MOŻE będzie opcja porozmawiania z nim, jeśli będziesz miała na to ochotę. I najważniejsze, nie daj się wbić w poczucie winy i to nie prawda, że wina leży "po środku" - nie daj sobie tego kitu wcisnąć (!)

Evergreen napisał/a:

Aniaaa.2605 napisał/a:

Nie mam znajomych, koleżanek,  przyjaciół itd bo od zawsze mi powtarzał ze nie są mi potrzebni, jedynie wykorzystają do czegoś i obrócą się że w nim mam wszystko że zawsze mnie wesprze doradzi w trudnych chwilach, jednak to było kiedyś teraz wszystko się zmieniło od kilku lat a ja ciągle czekam żeby było lepiej, wszystko próbuje ciągle naprawić. Kochałam go i myślę że wciąż kocham jednak przez jego nastawienie i to jak mnie traktuje ta miłość chyba pomału wygasa, zawsze on był na 1 miejscu własne potrzeby lekceważyłam, robiłam wszystko żeby on był zadowolony teraz jest maluszek więc wiadomo dziecko najważniejsze ale ciągle mam wrażenie że za mało robię żeby on był w końcu ze mnie zadowolony i żeby mnie zauważył przede wszystkim że staram się

Aniaaa to jest dramat...
1. Jesteście razem od 16 roku życia. Legat ma rację, według mnie takie związki nie powinny się kontynuować w małżeństwie, bo zazwyczaj przychodzi taki moment, że człowiek się zastanawia, jak to byłoby z kimś innym, skoro miało się tylko jednego poważnego partnera. Ale to nie jest u Was takie istotne, bo to się zdarza.
2. NIKT nie może zakazać Ci kontaktu ze znajomymi, zmonopolizować sobie Ciebie, mieć Cię na wyłączność i demonizować przyjaciół i znajomych. NIKT! To co napisałaś jest bardzo złym objawem, mam nadzieję, że nie trafił Ci się egzemplarz, o którym właśnie myślę
3. Nie czekaj, nie będzie lepiej
4. Przyszedł czas, abyś zadbała o własne potrzeby. Wiem, że to jest trudne, bo masz malutkie dziecko, ale NA BIEGU zwracaj się do rodziny o pomoc, przywracaj kontakty.
5. On nigdy nie będzie zadowolony, nie zauważy, nie doceni - skoro poniża Cię i wyzywa to znaczy, że MOŻE (pozwalasz mu na to) i będzie to robił coraz śmielej, i wie, że ma Cię w garści, bo nigdzie nie zwiejesz (no bo do kogo, skoro nikogo nie masz) - będzie tylko gorzej
6. Skoro wkładasz w tą rodzinę całą siebie, bo widzę jak się tutaj tłumaczysz (co i tak jest za dużo, bo on również powinien tyle samo wkładać), to nie daj się wbić w poczucie winy - to nie jest Twoja wina!

I teraz: może to radykalne dla Ciebie posunięcie (ja osobiście posunęłabym się znacznie dalej), ale może warto byłoby przenieść się na kilka dni chociaż do rodziców - jest to możliwe? To będzie ten czas, abyś Ty zobaczyła jak się z tym czujesz, a on zrozumiał (lub nie - a sądzę, że nic nie zrozumie, skoro zachowuje się tak, jak opisujesz), że tak dalej nie będzie jak jest obecnie, że się na to nie zgadzasz. Potem dopiero, MOŻE będzie opcja porozmawiania z nim, jeśli będziesz miała na to ochotę. I najważniejsze, nie daj się wbić w poczucie winy i to nie prawda, że wina leży "po środku" - nie daj sobie tego kitu wcisnąć (!)

Kocham swoje dziecko nad życie mimo dopiero tych dwóch miesięcy, nie chcę żeby źle to ktoś odebrał ale dopiero teraz jak o się pojawił zauważam wszystko "przejrzałam na oczy" jaki on potrafi być, coraz częściej używa takich wyzwisk że aż się wyć chce bo człowiek stara się ile może żeby było lepiej, mimo że siedzę całymi dniami z dzieckiem słucham z łamiącym się sercem jego placzu bo nie wiem jak mu pomoc to jak on przyjezdza z pracy biorę małego na ręce i mimo tego wszystkiego podaję mu obiad i "dotrzymuje" towarzystwa, zagaduje jak minął mu dzien jak było w pracy itd czasami jest tak że pogadamy normalnie a czasami tak że albo coś mu nie poszło w pracy, ktos go zdenerwował i "obrywa" się mi bo np nie tak spojrzałam ale wyszukuje bzdetów żeby zacząć już sprzeczkę np czemu maly płacze, nie nadajesz się na matkę przez ciebie płacze itd

Uważajcie trochę z tymi osądami, bo dziewczyna może mieć początki depresji poporodowej, a WTEDY właśnie otaczający świat może tak wyglądać jak w krzywym zwierciadle. Z całym szacunkiem do Ciebie Aniu, tylko się nie obrażaj, to parszywa depresja, która może ci przedstawiać otaczający Cię świat oraz męża właśnie w takim świetle, dlatego WARTO by było, żebyś Ty też zasięgnęła porady u specjalisty. Bardzo Cię o to proszę.