Ona na nie a On bardzo na tak - czy na pewno on powinien zrezygnować - Netkobiety.pl

Nie napiszę poprawnie politycznie,tylko jak ja to widzę i jak chcę by mój partner też to widział.
Generalnie zgadzam się na wszystko bo zwyczajnie lubię sprawiać tym przyjemność partnerowi.I chętnie słucham ukrytych pragnień.Nie zdarzyło się jeszcze,żebym odczuwała do zaproponowanych form zabawy niechęć.
Na pewno są granice.Ale nie zostały przekroczone.I tak naprawdę nie znam ich jeszcze.

W tym temacie chodzi mi właśnie o ten moment, gdy propozycja jest już poza tą granicą albo nam się wydaje, ze jest poza nią. Czy to właśnie nie jest poprawność polityczna, żeby twierdzić, że należy zawsze zachować tę granicę. (Czy to nie jest analogiczna poprawność polityczna przez którą w każdym serialu pojawiają się pary homoseksualne choć w codziennym życiu homoseksualistów jest niewielki odsetek?)
A co z pragnieniami tej osoby, często niezależnymi od niej, które są gdzieś już poza ta granicą?

Zmuszanie kogoś do rezygnacji ze swoich pragnień, marzeń nie jest na pewno rodzajem przemocy? Jednak gdy jedna osoba w związku zmusza drugą do wyrzeczenia się np kariery zawodowej tj juz związek toksyczny. Czy na pewno sfery seksu nie powinno się traktować jak i innych sfer wspólnego życia?

Kiedyś od razu bym powiedział na oba punkty, że się nie zgodzę. Dzisiaj inaczej juz na to patrzę. Drugi właściwie zgodziłbym się chyba od razu. Co do pierwszego rzeczywiście jestem na nie ale na pewno nie odrzuciłbym nie bo nie. Tu trzeba by sporo rozmawiać. Wejście trzecich osób do łóżka to już poważna sprawa
A w ogóle nie dopuszczasz myśli, że temat mogłem założyć, bo partnerka poprosiła mnie o coś takiego, że pojawił mi sie dylemat moralny, czy jak odmówię to jej nie skrzywdzę?

Ten gość ewidentnie czeka na maila od jakiejs forumowiczki, że marzy o spenetrowaniu go dildosem . Co za erotoman gawędziarz:d.

Nie o założenie tematu, tylko o coś co jest poza moimi granicami. Nieprecyzyjnie zapisałem

Och,matkożeż!
To już kompletnie zakręciłeś,że nic nie rozumiem.
To ona prosiła żebyś zapytał innych kobiet o coś co jest poza Twoimi granicami? A nie poza jej granicami?

Ok,zwykłyOn- prawdopodobnie zrozumiałam

ufff...
Jak by było tak jak zrozumiałaś za pierwszym razem to by było mega słabe. Postaram się już być uważniejszy jak co piszę.

Jestem zwolennikiem nie łamania woli drugiej osoby.

Jednocześnie uważam, że seks jest ważny w związku.

Z tych dwóch rzeczy wynika, że:

-- jeśli ona nie chce robić loda, to on nie powinien jej do tego zmuszać; otrzymanie loda nie jest krytycznie ważne w życiu mężczyzny; nooo... może raz albo kilka razy powinni dla świętego spokoju spróbować;   jeśli jednak ona nie chce mu loda robić, to niech nie robi a ich seks wciąż może być satysfakcjonujący

-- to samo dotyczy minetki; piss / skat / siak / owak -- jak kto nie chce, to tego nie robi;

-- ale brak seksu jest niedopuszczalny; jeśli jakaś pani nie chce ze mną seksu, to idę do takiej co chce -- nawet gdyby tę pierwszą była żona

No i po 15 latach ważniejszy jest dla kogoś np. seks analny czy trójkąt od uczuć osoby, z którą spędził 15 lat?
Nie kupuję tego.

Zmuszanie do zrobienia czegoś czego zrobić się nie chce jest przemocą. W tę stronę to działa.

W relacji są kompromisy. Nie wierzę, że ktokolwiek przyjdzie i powie, że jest 15 lat w związku i nagle ten związek jest toksyczny, bo on wymyślił sobie jakąś formę seksu, na którą partner/ka się nie zgadza.
No naprawdę paranoja. Wchodząc w związek niejako od samego początku akceptujemy, że jest w nim też druga osoba i odczucia i uczucia tej osoby akceptujemy między innymi nie zmuszając jej do przekraczania jej granic. Twoje granice nie zostaną przekroczone, jeżeli jakiejś formy seksu nie będzie.

Zalezy jak bardzo tego brak. Jak jest to jakaś forma seksu, która lubisz, ale jak jej nie ma, to w zastępstwie masz inne formy, które Cię satysfakcjonują, myślę, że tu zrezygnowałbyś z tej pierwszej formy automatycznie.
Jeśli zaś jakaś dana pieszczota czy seks jest dla Ciebie naj- naj, nie wyobrażasz sobie tego nigdy z partnerką nie robić to wychodzi na zmianę partnerki na taką, która też to lubi. Seks jest bardzo ważny, jak seks zacznie szwankować to już po przyjaźni w związku.
Zmuszać kogoś do zrobienia czegos- też jest bez sensu. Dlatego myślę, że seks, może nie od razu, alejak już jest po jakimś czasie powinien być i wykonywany i dogadany, co kto lubi.

Jeśli to jest jakiś element, którego Ci trochę brak, to bym zastępowała go innym elementem w seksie. Jak tego brak bardzo, to szukałabym innej partnerki, bo związek padnie, i nie, nie będzie trwal oparty na przyjaźni, bo z przyjaźni nic nie zostanie bo będą spięcia przez seks. Zmusić drugiej strony też nie możesz, jeśli ona nie chce, bo to już by był całkiem kanał.

Nie, nie musi się do niczego przekonywać jeżeli tego nie chce. "Nie" powinno wystarczyć osobie, która namawia. Jeżeli pomimo odmowy namawia dalej, to to namawiająca osoba zaczyna być przemocowa. I nikogo nie interesuje to czy Ty przyjmujesz odpowiedź czy nie. Prawda jest jaka jest, niczego nie trzeba próbować.
Ja nie lubię truskawek i nie mam zamiaru ich próbować tylko dlatego, że mąż je lubi.
Odwracasz temat i robisz tutaj logiczne wywrotki, a prawda jest jaka jest i brzmi zawsze tak samo. W takiej sytuacji jeżeli jedna strona odmawia, to wyjścia są dwa. Albo szanujesz odmowę i odpuszczasz, albo po 15 latach stwierdzasz, że coś tam jest ważniejsze niż te 15 lat i idziesz szukać sobie kogoś, z kim fantazję spełnisz.

Nie, osoba, która nie ma na coś ochoty nie ma żadnego obowiązku przekonywania się do czegoś w imię miłości do partnera.

edit. Pracować nad jakąś dziedziną to możesz, jeżeli obie strony takiej pracy chcą. Jeżeli jedna strona nie chce, to temat jest zamknięty i nie do dyskusji.
Jeżeli masz coś w seksie co lubisz i od początku wiesz, że partnerka tego nie toleruje, to szukasz innej partnerki.
I tak jeszcze jedno.

To co piszesz, że osoba, która czegoś nie chce powinna zaakceptować to, że druga osoba o coś prosi i to zrobić w imię tego, że akceptujemy te odczucia. To jest najczystsza forma szantażu emocjonalnego "jeżeli mnie kochasz, to zrób X". Od szantaży emocjonalnych się ucieka i od emocjonalnych szantażystów tym bardziej.
Dla mnie w tym momencie dyskusji jako partner byłbyś absolutnie skreślony.

To zależy jak bardzo ktoś jest na nie. Może być to zdecydowane "nie" albo " raczej nie, nie wiem".
Jak masz " raczej nie"  to może być opcją, że druga strona jeszcze przekona, może jeszcze tego nie próbowała, albo próbowała i ex partner robił to nieumiejętnie, co nie sprawiało przyjemności, dlatego osoba ma źle skojarzenia. Tak gdybam.
Albo to coś co nie wchodzi w grę i nigdy tego nie zmienisz.
Mój przyklad, na przykład nie podobałoby mi się bicie ostrym narzędziem do krwi ( wiem drastyczne) . Może ktoś to lubi, może kobieta czy mężczyzna ale u mnie odpada. Tako partner też by odpadł, bo ja bym się na coś takiego nigdy nie zgodziła, nawet nie chciałabym spróbować.
Ale już np inną rzecz, może by mi się spodobało akurat z tum partnerem.
Teraz rozumiesz?
To tak jakby partnerką miała fantazje, że patrzy jak robisz to z innym facetem, bo ją to kręci. A Ciebie obrzydza homoseksualny kontakt. No i nic się tu już nie da zrobić. Przecież się nie zmusisz.

To już sam wiesz. Jak zdecydowanie na " nie" to nic nie da się zrobić. Pewnie też nasz cos takiego, że nigdy się nie zgodzisz chociażby partnerki błagała.

A na co ona nie chce się zgodzić, to bardzo hardcorowe? Czy to się z czasem zmieniło, czy teraz wpadłeś na nowe pomysły? Bo związek nie jest nowy.
Co się stało, że dopiero teraz to wyszło? Coś mi się tu nie zgadza.

No nie wiem... Partnerka błagająca o coś w łóżku... to mogłoby się skończyć przekonaniem mnie do wszystkiego

To jest tylko Twoja interpretacja. To, że się nad jakimś punktem widzenia zastanawiam, to wcale nie znaczy, że ja taki punkt widzenia prezentuję albo popieram.

Ten związek jest stosunkowo nowy. Na pewno w fazie budowania i nad wieloma rzeczami się zastanawiam a tutaj można dużo ciekawych rzeczy usłyszeć.

Zaspokajanie potrzeb seksualnych drugiej osoby wbrew sobie jest chyba jedną z najgłupszych rzeczy, jakie można zrobić w związku. Naprawdę widzisz szczęśliwy ciąg dalszy historii, w której pojawia się rozdział pt. bardzo nie chciałam xx, ale zgodziłam się, żeby zaspokoić jego potrzeby, żeby nie odszedł?

Twój światopogląd, który implikujesz swoimi pytaniami, jest dla mnie niepokojący. Od kiedy posiadanie granic czyli odmawianie, gdy ktoś prosi o seks, jest krzywdzące? Chcesz czegoś od danej osoby to albo to dostajesz, albo nie dostajesz, i wtedy decydujesz co z tym robisz. Ale obrażanie się, szukanie w tym krzywdy?
To tylko w relacjach zależności opiekun-dziecko nie zaspakajanie potrzeb jest przemocą. W relacjach dorosłych ludzi sam decydujesz, czy chcesz zaspokoić czyjeś potrzeby, i nikt Cię do tego nie zmusza, i sam ponosisz konsekwencje swoich decyzji. Ale idea, że odmówienie może być "krzywdą" jest jakąś kosmiczną fantazją. Nie musisz być w związku z tą osobą, związek też nie jest jakimś dobrem nadrzędnym które musisz mieć. Jak się ludzie nie dobrali to się rozstają.

W ogóle nie odniosłeś się do sedna mojego komentarza ale luz. Na szczęście nie skrzywdzę cię tym, że nie zaspokoję twojej potrzeby usłyszenia tego, co chcesz usłyszeć.

Ależ odniosłem się właśnie do istoty. W ostatnich dwóch zdaniach.

NIe takie jest życie. NIe jest albo czarne albo białe. NIe jest 0 albo 1.
Wszystko może być dopasowane a pogląd na jedną dwie sprawy mogą być rozbieżne. I co wtedy? Wtedy trzeba znaleźć kompromis.
Trudno mi się tak jednoznacznie zgodzić, że to ta osoba, która czegoś chce musi z tego zrezygnować, bo ta druga nie chce. Zamknięcie sprawy stwierdzeniem "nie bo nie chcę" jest wg mnie nie fair względem osoby, którą się kocha, ktora rezygnuje dla mnie z innych osób i skupia się całym swoim życiem na mnie. Nie fair jest w takiej sytuacji już z założenia pozbawiać kogoś czegoś, czego pragnie i nie potrafi sobie z tym poradzić, tylko dlatego, że nie mam na to ochoty. Nie podoba mi się takie zero jedynkowe stawianie sprawy. Dlatego moim zdaniem "nie" powiedziane bez zastanowienia, bez wytłumaczenia może krzywdzić.

Najbliższe jest mi stwierdzenie

Przynajmniej pokazuje, że za każdym razem trzeba się zastanowić zanim się powie to "nie".

Zastanawiam się, ile rzeczywiście jest takich sytuacji w życiu, kiedy ktoś twardo i stanowczo nie godzi się na kompromis. W kwestii seksu, sprawa jest za każdym razem delikatna, lecz zwykle z boku ta osoba, która czegoś nie chce jest traktowana dużo bardziej pobłażliwie i z wyczuciem. Tymczasem rzadko bierze się pod uwagę potrzebę tej strony, która bardzo tego pragnie. Nie trzeba dodawać, że odbiór pewnych spraw zależy tez od płci. Inaczej jest, kiedy kobieta czegoś pragnie/nie akceptuje a inaczejk, jeśli to facet. Raczej nie widzę szans, żeby to się miało wyrównać..

Roxann, z większością Twojej wypowiedzi się zgodzę ale

Czy jednak te pare słów wyjaśnienia dlaczego nie, co czujesz nie jest wyrazem szacunku dla tej drugiej osoby? Czasem właśnie to wyjaśnienie, otwarta rozmowa może pomóc tej drugiej stronie uporać się z tym co mu siedzi w głowie i tym samym zaakceptować odmowę bez poczucia krzywdy. Trudno kogoś zrozumieć jak ten nie wytłumaczy co czuje.

Strefa najbardziej intymna to uczucia a te wchodzą grę tak samo w seksie jak w i innych aspektach wspólnego życia. Dlatego seksu nie powinno się traktować jakoś szczególnie inaczej. Ważne jest wszystko.

Ale dla mnie wystarczającym wytłumaczeniem jest po prostu granica komfortu. Jak to inaczej wytłumaczyć? To też pewnie zależy od konkretnej sytuacji/tematu ale przecież dana osoba nie powie, że czegoś nie lubi bo przecież tego nie próbowała. Jednak nie wszystkiego musimy spróbować, by wiedzieć, że to nie dla nas.

Jak żona oznajmi że chce wskoczyć do łóżka koledze z pracy, bo ją tak strasznie kręci, to też będziecie rozważać czy Wasza odmowa jest wyrazem Waszego nieradzenia sobie w życiu i niemożności pokonywania przeszkód?

Nie wiem co będzie rozważać dopóki z nią otwarcie o tym nie porozmawiam

No ale nie wiesz dlaczego czujesz się nie komfortowo? Są przecież powody, że nie chcesz. Jak on ma Ciebie zrozumieć jeżeli wychodzi na to, że ty nie do końca rozumiesz dlaczego nie chcesz?

Dla mnie grupowy seks w związku jest na twarde "nie" ale potrafiłbym to szeroko wyjaśnić dlaczego. Źle bym się czuł sam ze sobą gdybym czegoś nie chciał i nie potrafił zrozumieć dlaczego. Ja tak mam, więc może dlatego nie rozumiem Ciebie.

Ale że ma mu rozprawkę napisać na 5 stron A4 z wytłumaczeniem, czemu nie chce?
Nie chce bo nie. Koniec kropka. Partner powinien to uszanować, jeżeli nie szanuje, to z partnerem jest problem.

Myślę, że zawsze warto rozmawiać ale raczej na zasadzie czy jest coś, co mogłoby w łatwy sposób ten komfort zapewnić. I o ile w podanym przeze mnie przykładzie seksu w windzie, raczej nie widzę okoliczności, które by na to wpłynęły, tak np. z seksem na balkonie już tak - wystarczy, że odpowiedni poziom intymności zostanie zapewniony, czyli u mnie to było to "nie mówię nie ale..." Wtedy taka rozmowa ma sens.

Tylko, że niektórzy faceci nie chcą słyszeć odmowy, a argumentów typu poczucie dyskomfortu nie biorą na poważnie i zaliczają do tego "nie bo nie". Czasem po prostu to "nie bo nie" wynika z tego, że np. w danej chwili nie mamy ochoty. Bez sensu się co rusz tłumaczyć. To oczywiście wszystko zależy bo inaczej kiedy mówimy o pewnych praktykach seksualnych, które wiążą się nowym doświadczeniem i przekraczaniem granic, czy zwykłą ochotą na seks.
Nie wyobrażam sobie bym za każdym razem musiała się tłumaczyć partnerowi dlaczego akurat teraz nie chcę. Ok, pewnie czasem wystarczy dodać, że np. mam okres, jestem zmęczona itd. ale chyba naturalnym jest, że nie mamy ochoty 24/h. Szczególnie jeśli tego seksu jest i tak dużo. Czasem warto zrobić sobie nawet krótką przerwę.

To już byłoby coś nie tak jak oczekiwałby takich uzasadnień

A wracając do głównego wątku. Wydaje mi się, że czasami uzmysłowienie sobie samemu dlaczego czegoś nie chcemy robić może być pierwszym krokiem do przełamania niechęci do czegoś. Choćby brak zgody na seks oralny z powodu obawy o swój zapach. Rozmowa na ten temat może zmienić bardzo wiele. Czasami sami stwarzamy sobie blokady, ktore po rozmowie z kimś po jakimś czasie mogą wydać nam się mało istotne

To jest postawa typu ja daję to ja rządzę. Dam tyle ile będę chciała i koniec. Szacunek powinien być dwustronny. Pewnie uszanuje Twoje zdanie i będziesz szczęśliwa, że masz takiego partnera. Tylko czy on będzie szczęśliwy, że został tak potraktowany, że ma kobietę, ktora decyduje z pozycji siły, bez słowa wyjaśnienia, bez rozmowy? Czy obie strony będą czuły się szanowane w takim związku?

Ale o czym tu rozmawiamy? Bo tak naprawdę, w kwestii ogólnej, niech ktoś pierwszy napisze, kto kiedykolwiek do czegokolwiek miał opór, ale się jednak przełamał? Już nawet pomijając kwestię seksu..Choćby w kwestii jedzenia, zwyczajów itp..
Bo jeśli już o tym mowa, to ja osobiście spotykam ludzi, którzy raczej są elastyczni pod wieloma względami i więcej się znajdzie u nich takich kwestii, gdzie można "negocjować".

Ale jak został potraktowany? Usłyszał odmowę. Normalną odmowę. Nie uważam, żeby osoba odmawiająca stała w pozycji siły. Za to popatrz, jak zaczynamy się tłumaczyć, to stajemy w pozycji niżej od osoby, której się tłumaczymy. Więc Ty oczekując tłumaczenia stawiasz w pozycji siły Ciebie.

Jak byłam w ciąży, to miałam zachcianki na różne rodzaje wody. Do tego stopnia, że mąż jednego dnia kupił mi Muszyniankę, a drugiego dnia wysyłałam go po Kroplę Beskidu, bo na Muszyniankę nie miałam ochoty. Czemu? Bo nie miałam.
Jak jednego dnia nie mam ochoty na jedzenie pizzy to też mówię, że nie mam ochoty. Czemu? Bo nie.
I mój mąż tak samo ma prawo do powiedzenia, że na coś nie ma ochoty, bo nie ma. Nie oczekuję od niego tłumaczenia się.

Uważam, że to zależy od sytuacji.
Jeśli np. kobieta ma obawy o swój zapach, i to jest "jedyny" problem, to idźcie najpierw razem pod prysznic albo zróbcie to podczas kąpieli, co stoi na przeszkodzie?